Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၁</h2> <h2 style="text-align: center;">ထွက်ခွာကြစို့၊ ပီကာပီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း။</p> <p> </p> <p>ချွေးတလုံးလုံးဖြင့် ကျန်းရှောင်ဖီသည် လက်ထဲတွင် ပဲနို့၊ အီကြာကွေးနှင့် ဟင်းရန်နှစ်ပွဲကို ကိုင်ဆောင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်နာရီကြာ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီးနောက် ကျန်းရှောင် စိတ်လက်ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသွား​၏။</p> <p> </p> <p>လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ခြင်းသည် အရှိန်ရလာသည့်အခါ တကယ့်ကို စွဲလမ်းစရာ ကောင်းလှ​၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသော ဟန်ကျန်းရွှယ်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် တကယ်ကို လှပသူဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးအစုံမှာ အလွန်ပင် လှပသည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမ၏ မျက်ဝန်းနက်များထဲတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းရှောင် အနည်းငယ် အပြစ်မကင်းသလို ခံစားလိုက်ရ​၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီမနက် လေ့ကျင့်ခန်း အစီအစဉ်ကို ဖျက်လိုက်မယ်လို့ ငါ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး သူဝယ်လာသော မနက်စာကို ပြသလိုက်ရင်း </p> <p> </p> <p>“မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ... ပြီးတော့... ရပါတယ်ဗျာ...ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး" ဟု အရွှန်းဖောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ ဒေါသတကြီး လှည့်ထွက်သွားကာ ဧည့်ခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားသောကြောင့် ကျန်းရှောင် ပို၍ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“နင်ကတော့ နင့်အစ်မကို ထပ်ပြီး စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်လိုက်ပြန်ပြီ"</p> <p> </p> <p>ဟု ချိုသာသော အသံတစ်ခုက ဘေးနားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် နွားနို့တစ်ဖန်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ရပ်နေ​၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် နွားနို့ကို တစ်ငုံချင်းသောက်ရင်း အပြင်သို့ လျှောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဟန်ကျန်းရွှယ်ကဲ့သို့ပင် လှပသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဟင်း... အလှချင်း တူမှ အပေါင်းအဖော် ဖြစ်ကြတာကိုး'</p> <p> </p> <p>ထိုမိန်းကလေးသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး အရပ်အမောင်းမှာလည်း ဟန်ကျန်းရွှယ်ကဲ့သို့ပင် ၁.၇၈ မီတာခန့် ရှိသည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ဟန်ကျန်းရွှယ်နှင့် ကွဲပြားခြားနားသောအချက်မှာ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားပင်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် အချိုးအစားကျကျ ကောက်ကြောင်းအလှများဖြင့် အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှ​၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဆံပင်မှာ အတိုညှပ်ထားပြီး အနီရောင်</p> <p>ရင့်ရင့်ဆိုးကာ အနည်းငယ် ကောက်ထားသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ စတိုင်ကျပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။ </p> <p> </p> <p>သွယ်လျသော မျက်ခုံးတန်းများအောက်တွင် အနည်းငယ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်လုံးအစုံ ရှိသော်လည်း၊ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးတစ်ဝိုက်ရှိ နွားနို့အစွန်းအထွက်လေးများက သူမ၏ အာဏာစက်ပြင်းသော မျက်နှာထားကို ချစ်စဖွယ်ဖြစ်အောင် ပံ့ပိုးပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ပေကျန်းသူတို့၏ ပုံစံအတိုင်း အသားဖြူဖြူ၊ လှလှပပ၊ ခြေတံရှည်ရှည်နှင့် အမိန့်ပေးတတ်သော ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေရင်း ထိုဆံပင်တိုနှင့် မိန်းကလေးသည် ကျန်းရှောင်အနားသို့ လျှောက်လာကာ ကျန်းရှောင်၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ပြီး “နင်ကတော့ နင့်အစ်မကို ထပ်ပြီး စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်လိုက်ပြန်ပြီ” ဟု ထပ်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် စကားပြောရင်း ကျန်းရှောင်၏ ခေါင်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပုတ်လိုက်သေး​၏။</p> <p> </p> <p>အလွန်အမင်း ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော ကျန်းရှောင်က ‘ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ' ဟု တွေးတောနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဆံပင်တိုနှင့် မိန်းကလေးက...</p> <p> </p> <p>"ဘာမျက်နှာပေးလဲ၊ နင် ငါ့ကို မမှတ်မိဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"ငယ်ငယ်တုန်းက ငါ နင့်ကို အရိုက်နည်းသေးလို့လား" ဟု ဆူပူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်မှ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲ၌ သူမနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်အချို့ကို ရှာတွေ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရှယန်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းဖြစ်ပြီး သူမ၏ မိသားစုနှင့် ဟန်ကျန်းရွှယ်တို့ မိသားစုမှာ အမြဲတစေ အဆက်အသွယ်ရှိခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် မိသားစုနှစ်ခုမှ ကလေးများ ရင်းနှီးကြသည်မှာ သဘာဝပင်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ စရိုက်မှာ အေးစက်ပြီး အပေါင်းအသင်း နည်းသော်လည်း၊ ရှယန်သည် သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသော အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်း ဖြစ်ပုံရ​၏။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူတို့သည် တကယ့်သူငယ်ချင်းကောင်းများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် ရှယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ဟန်ကျန်းရွှယ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှယန်​၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖွံ့ဖြိုးမှုမှာ တကယ့်ကို အားရစရာပင်။</p> <p> </p> <p>ဤဒေါသကြီးသော မိန်းကလေးသည် ကျန်းရှောင်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ထင်ရှားလှ​၏။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် မူလတန်းကျောင်းတုန်းက ရှယန်သည် ကျောင်း၌ နာမည်ကြီးသော မိန်းကလေး လူမိုက်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် အခြားမိန်းကလေးများကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သူ မဟုတ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အလယ်တန်းကျောင်း တက်သည့်အခါမှသာ ရှယန်သည် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ နေထိုင်သင့်ကြောင်း သတိပြုမိလာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ဆံပင်ကို အရှည်မထားသော်လည်း သူမ၏ ဒေါသများမှာ လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အထက်တန်းကျောင်း ရောက်သောအခါ ထိုကြမ်းတမ်းသော လူမိုက်မလေးသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီး အရွယ်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ မိန်းမဆန်လာခဲ့ခြင်း။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ယောကျ်ားလျာပုံစံမှ နတ်သမီးတစ်ပါးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်းရှောင်ဖီသည် သူမနှင့် မူလတန်းတုန်းကသာ မကြာခဏ ထိတွေ့ခဲ့ရပြီး အလယ်တန်းတက်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် တွေ့ရခဲ​၏။</p> <p> </p> <p>ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် ရှယန်ကို ပြန်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် တကယ်ကို လှပသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးအဖြစ် ဖူးပွင့်နေပြီ။</p> <p> </p> <p>“ကလေးလေး၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က နင်နဲ့ နင့်အစ်မ Weibo ပေါ်မှာ ငါ့ကို စနောက်ခဲ့တာ ငါ မှတ်ထားတယ်နော်"</p> <p> </p> <p>ရှယန်က ကျန်းရှောင်၏ ခေါင်းကို ကိုင်ကာ နားနားသို့ ကပ်၍ လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>‘ဟေ့လူ... နင်က ဒီနှစ်မှ ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး လာမြှူဆွယ်နေတာ သင့်တော်ရဲ့လား'</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>'ဒီမိန်းကလေးက Weibo ပေါ်က ဟုန်းရန် ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်လား'</p> <p> </p> <p>'သူမက တကယ်ပဲ ဟန်ကျန်းရွှယ်အပေါ် အဲဒီလောက်တောင် အပိုင်စီးချင်တာလား၊</p> <p>အထင်ကြီးစရာပဲ'</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ငါလည်း စားစရာ ရှာနေတာနဲ့ အတော်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ရှယန်သည် ကျန်းရှောင်ကိုင်ထားသော အစားအစာများကို လုယူကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟန်ကျန်းရွှယ်၊ သူ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ဟု ကျန်းရှောင်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ကဲ... ခဏနေရင် ငါတို့ ထွက်ကြမယ်” ဟု ဟန်ကျန်းရွှယ်က အေးစက်စွာ ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း...နင်က ရှောင်ဖီကို ငါတို့ စွန့်စားခန်းမှာ အတူခေါ်မသွားဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ဟု ရှယန်က မီးဖိုချောင်ထဲမှ ခေါင်းပြူထွက်ကာ အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စွန့်စားခန်း" </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က မေးသည်။</p> <p> </p> <p>ရှယန်က “အေးလေ၊ ငါတို့ နှင်းတောထဲမှာ သွားပြီး ပျော်ပါးကြမလို့”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားရ​၏။</p> <p> </p> <p>“နှင်းတော ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က...</p> <p> </p> <p>"သူ့ကို မခေါ်ချင်တော့ဘူး၊ သူ အခု ပင်ပန်းပြီး အားနည်းနေပြီ” ဟု အေးစက်စွာ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က “ကျွန်တော် အခု တကယ့်ကို အားအင်အပြည့်ပဲ” ဟု အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်းရှောင် ခံစားမိသည်မှာ သူမသည် မာနကြီးပြီး စိတ်ထဲရှိသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ကို ပြောနေခြင်းသာ။</p> <p> </p> <p>နာရီဝက်အကြာတွင် သူတို့ သုံးယောက်သည် ရှယန်၏ အနက်ရောင် ဂျစ်ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်အတွက်မူ ၎င်းမှာ သာမန် အနက်ရောင် ဂျစ်ကားတစ်စီးသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျန်းရှောင်ကမူ ၎င်းမှာ Land Rover Discovery 4 ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် အသက် ၁၈ နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဤကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါသော ကားကြီးကို မောင်းနှင်နေခြင်းမှာ သူမ၏ စရိုက်က တကယ့်ကို အရိုင်းဆန်ကြောင်း ပြသနေ​၏။</p> <p> </p> <p>လမ်းခရီးတွင် ကျန်းရှောင်သည် ရှယန်နှင့် ပတ်သက်သမျှကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>ဝေဝါးနေသော မှတ်ဉာဏ်များမှတစ်ဆင့် ရှယန်၏ ဖခင်မှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရ​၏။</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင် Discovery 4 ကားကြီးသည် တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်မောင်းနှင်သွားပြီး ကျန်းပင်မြို၏ တောင်ဘက် ဆင်ခြေဖုံးအရပ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ကီလိုမီတာ ၇၀ ခန့် မောင်းနှင်ပြီးနောက် ကျေးရွာတစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရွာအဝင်တွင် စစ်သားအချို့က သူတို့ကို တားဆီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ ဘာမြို့လဲ...ဒီမှာ စစ်အုပ်ချုပ်ရေးထုတ်ထားတာလား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ရှာဖွေကြည့်သော်လည်း ဘာမှ မမှတ်မိပေ။</p> <p> </p> <p>“တိတ်တိတ်နေ"</p> <p> </p> <p>ရှေ့ခန်းတွင် ထိုင်နေသော ဟန်ကျန်းရွှယ်က ကျန်းရှောင်ကို အေးစက်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှယန်က ကျန်းရှောင်ကို သနားကရုဏာဖြင့် ကြည့်ကာ “သနားစရာကောင်းတဲ့ ဖီဖီလေး” ဟု မှတ်ချက်ပေးသည်။</p> <p> </p> <p>“နင်လည်း ပါးစပ်ပိတ်ထား"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က ဘေးနားရှိ ရှယန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှယန်မှာ လန့်သွားသလို ဖြစ်သွားပြီး ထိုအချိန်မှာပင် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ စစ်သားများ၏ အသံကို ကြားလိုက်ရ​၏။</p> <p> </p> <p>“မစ္စရှ"</p> <p> </p> <p>စစ်သားတစ်ဦး အနားသို့ လာကာ ကားထဲသို့ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ကွယ်ရှိ ရဲဘော်များအား “သူတို့ကို ပေးဝင်လိုက်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှယန်က ပြုံးလျက် သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို နားထင်၌တင်ကာ စစ်သားများကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် သူတို့နှင့် ရင်းနှီးပုံရ​၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ကားသည် ရွာထဲသို့ မောင်းဝင်လာသောအခါ အိမ်များအားလုံး သော့ခတ်ထားပြီး ပြတင်းပေါက်များအားလုံး ပိတ်ထားသည်ကို ကျန်းရှောင် သတိပြုမိသည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းတွင် စစ်သားများ အုပ်စုလိုက် ကင်းလှည့်နေသည်ကိုလည်း မကြာခဏ တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျေးရွာ၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ လုံခြုံရေးမှာ ပို၍ တင်းကျပ်လာပုံရ​၏။</p> <p> </p> <p>ရှယန်သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူမ၏ မျက်နှာကို ပြသလာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျေးရွာကောင်စီရုံးရှေ့၌ ကားကို ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကားပေါ်က ဆင်းပြီး အဆောက်အအုံထဲ ဝင်ကြစို့"</p> <p> </p> <p>ရှယန်က ညွှန်ကြားချက်ပေးပြီး ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>စစ်သားအချို့၏ လမ်းပြမှုဖြင့် သူတို့ သုံးယောက် အထဲသို့ ဝင်သွားရာ ပထမထပ်၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းတွင် လက်နက်ကိုင် စစ်သား ခြောက်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့က ငါတို့နဲ့ အတူတူ လိုက်မှာလား" ဟု ဟန်ကျန်းရွှယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးသည်။</p> <p> </p> <p>“နင်ပဲ ရှောင်ဖီကို ခေါ်လာချင်တယ်ဆို၊ သူ့ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ လူပိုလိုမယ်လို့ ငါ ထင်လို့လေ” ဟု ရှယန်က ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလူတွေ မနေ့ညက ဘီယာတစ်ဖာစီ သောက်ထားကြတာ၊ ဒီနေ့ ဘယ်လိုနေမလဲတောင် မသိဘူး"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ အသံမှာ ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"နင် ထပ်ပြီး အပြင်ထွက် သောက်ပြန်ပြီလား"</p> <p> </p> <p>ရှယန်သည် အလောတကြီး ပါးစပ်ပိတ်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းကို မြန်မြန်လှမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သနားစရာကောင်းတဲ့ ရှယန်လေး” ဟု ကျန်းရှောင်က စိတ်ရင်းဖြင့် မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရှယန်က သူမနှင့် ဘဝတူဟု ထင်ရသော ကျန်းရှောင်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကိုယ်ချင်းစာနေကြသည့်အလား...</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ လေးယောက်တစ်ဖွဲ့ ဖွဲ့ကြမယ်၊ ဒါဆို သူ့ကို ကာကွယ်ဖို့ လူလုံလောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဒီတစ်ခေါက်တော့ သူ့ကို နှင်းတောနဲ့ ရင်းနှီးအောင်ပဲ လုပ်ပေးမှာ၊ သိပ်အဝေးကြီး မသွားဘူး” </p> <p> </p> <p>ဟု ဟန်ကျန်းရွှယ်က သူတို့၏ အပြုအမူကို လျစ်လျူရှုကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ နင့်သဘောအတိုင်းပဲ"</p> <p> </p> <p>ရှယန်၏ အသံမှာ နူးညံ့ပျော့ပြောင်းသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် လေထဲသို့ လက်ညှိုးထောင်လိုက်ပြီးနောက် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားရှိသည့် ဗလတောင့်တောင့် စစ်သားတစ်ဦးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပီကာချူး...ငါ နင့်ကို ရွေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုအရပ်ရှည်ရှည် စစ်သားသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာပြီး မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်နာမည်က ဖီကဲချိုး ပါ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်မှာတော့ ဆွံ့အသွားရလေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save