Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၅</h2> <h2 style="text-align: center;">ပျော်ရွှင်နေသလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“မသွားနဲ့၊ သူတို့ဘာသာ ထွက်လာပါစေ” </p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က စိုးရိမ်တကြီးပြောရင်း ကျန်းရှောင်ကို တွန်းထုတ်ကာ ရှလျန်ကို တားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှယန်သည် ခဏတာ ကြောင်အသွားပြီးနောက် နှင်းတောအုပ်ထဲမှ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးအစုံပေါင်းများစွာကို လှမ်းရေတွက်</p> <p>လိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>အဖွဲ့ထဲရှိ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးနောက် သူမ နောက်ဆုတ်ရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟုတ်ပါသည်။ ဆေးကုသရေးနိုးထသူ ဟူသော အမည်ခံဖြင့် မည်မျှပင် ဖုံးကွယ်ထားပါစေ၊ လက်ရှိအချိန်တွင် ကျန်းရှောင်သည် အဖွဲ့အပေါ် မှီခိုနေရသူသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်းရှောင်တွင် ထိုသို့ မှီခိုရပ်တည်ပိုင်ခွင့်ရှိသည်မှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်များကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် ဤအချက်အတွက် လုံးဝ အရှက်မရှိပေ။ </p> <p> </p> <p>သူ ကြီးထွားလာရန် အချိန်အနည်းငယ်သာ လိုအပ်ပြီး၊ သူ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ စတုတ္ထမြောက်နေ့သာ ရှိသေးသည်။ </p> <p> </p> <p>အချိန်အနည်းငယ် ထပ်ရပါက သူ အပြည့်အဝ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အပြောသက်သက် မဟုတ်ပေ။ </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်၏ စည်းကမ်းရှိမှုနှင့် ပြင်းထန်သော နံနက်ခင်း လေ့ကျင့်ခန်းများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ၏ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုနှင့် ဇွဲလုံ့လကို သိနိုင်ပါသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် သူ့အပေါ် ထားရှိသော သူတို့၏ ကူညီစောင့်ရှောက်မှုများကို သေချာပေါက် ပြန်လည်ပေးဆပ်မည်။</p> <p> </p> <p>နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သော စစ်သား ဖီကဲချိုးသည် မြေပြင်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေရင်း ဟန်ကျန်းရွှယ်နှင့် ကျန်းရှောင်ကို သူ့နောက်သို့ ဆုတ်ခွာစေခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရှယန်​၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ကျန်လူများနှင့်အညီ တစ်ပြိုင်တည်း လှုပ်ရှားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သားမွေးတွေပေါ်မှာ သွေးခဲတွေ ရှိနေတယ်၊ ခြေသည်းတွေမှာလည်း အဝတ်အစားစတွေ ချိတ်နေတယ်"</p> <p> </p> <p>"ခုနက နှင်းတောထဲဝင်သွားတဲ့ အဖွဲ့တော့ သေချာပေါက် အသတ်ခံလိုက်ရပြီ ထင်တယ်” </p> <p> </p> <p>ဖီကဲချိုးက သုံးသပ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ကျန်းရှောင်သည် သူ၏ ကြီးထွားမှုကို အထောက်အကူပြုနိုင်မည့် အာဟာရနှင့် အရာအားလုံးကို စုပ်ယူနေဆဲဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် နှင်းတောအစပ်ရှိ ဘီလူးဖြူများကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေခဲ့​၏။</p> <p> </p> <p>သေဆုံးနေသော ဘီလူးဖြူများမှာပင် အလွန်အရုပ်ဆိုးလှသော်လည်း၊ အသက်ရှင်နေပြီး သွေးရောင်လွှမ်းသော မျက်လုံးများရှိသည့် ကောင်များမှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသည်။</p> <p> </p> <p>စစ်သား ဖီကဲချိုးက ဆက်ပြောသည်မှာ....</p> <p> </p> <p>"သူတို့တွေ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ရှေ့တိုးလာနေတုန်းပဲ"</p> <p> </p> <p>"သူတို့ရဲ့ သဘာဝနဲ့မတူဘဲ နှင်းတောအုပ်ထဲကနေတောင် ထွက်လာကြပြီ၊ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတော့...”</p> <p> </p> <p>“ဒီဘီလူးဖြူအုပ်ထဲမှာ ဘီလူးဖြူစုန်းမတွေ ပါနေတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ” </p> <p> </p> <p>ရှယန်က မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ပြောလာ​၏။</p> <p> </p> <p>ဖီကဲချိုးက လေသံနှိမ့်၍ ပြောသည်မှာ...</p> <p> </p> <p>"ဒီနေရာက လူသားတွေနေတဲ့နေရာနဲ့ မိနစ် ၃၀ ပဲ ဝေးတာ၊ ကင်းစောင့်အဖွဲ့တွေက ၁၀ မိနစ်အတွင်း ရောက်လာနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက် အင်အားကြီးတဲ့ အုပ်စုရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး"</p> <p> </p> <p>ဖီကဲချိုး​၏ ကြေးစားစစ်သား တစ်ယောက်အနေဖြင့် အခန်းကဏ္ဍမှာ အဖွဲ့ကို လမ်းညွှန်မှုပေးရန်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူ၏ အဆင့်အတန်းအရ သူသည် သေနတ်တစ်လက် ဆောင်ယူခွင့်ရသည့် အခွင့်ထူးကိုလည်း ရရှိထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဖီကဲချိုး​၏ ခါးတွင် အနက်ရောင် သေနတ်တစ်လက် ချိတ်ထားသည်။ </p> <p> </p> <p>အခြားသော သီးခြားကမ္ဘာများမှ သတ္တဝါများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် သေနတ်သည် ကြယ်တာရာ နည်းစွမ်းအားလောက် မထိရောက်နိုင်သော်လည်း၊ ဘီလူးဖြူများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင်မူ အတော်အတန် အသုံးဝင်ဆဲ။</p> <p> </p> <p>ကျည်ဆန်များသည် အသားထူပြီး ကြမ်းတမ်းသော ဘီလူးဖြူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနာတရဖြစ်အောင် များစွာ မလုပ်နိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းတို့၏ အနက်ရောင်မျက်နှာများတွင် မွှေးညင်းများ မရှိပေ။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သေနတ်သည် ထိုနေရာများအတွက် အားကောင်းနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း စစ်တပ်သည် စစ်သားများ၏ သေနတ်အသုံးပြုမှုကို တင်းကျပ်စွာ ကန့်သတ်ထား​၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က နားမလည်နိုင်သဖြင့် မေးလိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်မှာ ဘီလူးဖြူစုန်းမရဲ့ ကောင်းချီးပေးခြင်း ကြယ်တာရာ အတတ်ပညာရှိပြီးသားလေ"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါကို စီနီယာတို့အပေါ်မှာလည်း သုံးဖူးပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ကြေးဝါအဆင့်ရှိတဲ့ ကောင်းချီးပေးခြင်း အတတ်ပညာရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက အရမ်း ထူးခြားနေလို့လား"</p> <p> </p> <p>“အင်း... ဘီလူးဖြူစုန်းမကလည်း ကြေးဝါအဆင့် သတ္တဝါပဲ၊ ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ နည်းစနစ်တွေက ထူးထူးခြားခြားတော့ မဟုတ်ပါဘူး” </p> <p> </p> <p>ရှယန်က သတိကြီးစွာဖြင့် နောက်ဆုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမက ဆက်လက်၍....</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဘီလူးဖြူစုန်းမ တစ်ကောင် ရှိနေတာက ဘီလူးဖြူအုပ်စု တစ်ခုလုံးရဲ့ အရည်အသွေးကို မြင့်တက်စေတယ်"</p> <p> </p> <p>"တိုက်ပွဲဆိုတာ တစ်ပေါင်းတစ်က နှစ်ထွက်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ အဖွဲ့ရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေကို ပြောင်းလဲစေနိုင်တဲ့ အချက်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က ခေါင်းညိတ်၍ ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခုကိုပဲ ကြည့်လေ၊ သူတို့တွေ နှင်းတောအုပ်ထဲက ထွက်လာပြီး သူတို့ ကျွမ်းကျင်တဲ့ စစ်မြေပြင်ကနေ ထွက်လာကြပြီ"</p> <p> </p> <p>ရှယန်သည် အရိုးအပါအဝင် နှစ်မီတာနီးပါး ရှည်လျားသော ဓားကြီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထုတ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ ဓားကို မြေပြင်ပေါ် ဆွဲလိုက်ရာ နှင်းများပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော အမှတ်အသားတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့​၏။</p> <p> </p> <p>"ဘီလူးဖြူတွေက နှင်းတောထဲမှာဆို မျောက်တွေလို ဖျတ်လတ်ပြီး အခွင့်သာတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ သူတို့က အဲဒီအားသာချက်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ငါတို့နဲ့ တန်းတူညီတူ မြေပြင်မှာ တိုက်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ရှောင်ဖီ... ပြောစမ်း၊ ဒါက ဘာကို ပြတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘီလူးဖြူစုန်းမ ရှိနေတာက သူတို့ကို ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ ရှိစေတာလား"</p> <p> </p> <p>“နီးစပ်ပါတယ်” </p> <p> </p> <p>ရှယန်က ရှေ့က ဘီလူးဖြူများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘီလူးဖြူစုန်းမရဲ့ တည်ရှိမှုက သူတို့အတွက် အဓိက ကျောရိုးပဲ"</p> <p> </p> <p>"တစ်ဦးချင်းစီ ဆန်တဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေက ယုံကြည်မှုရှိလာပြီး စည်းလုံးသွားတဲ့အခါ သူတို့ဆီက ထွက်လာတဲ့ ရန်လိုမှုနဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းသွားတာ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>"စီနီယာ ဆိုလိုတာက... သူတို့မှာ ရှင်းလင်းတဲ့ ရာထူးတွေနဲ့ လိုက်နာရမယ့် အမိန့်တွေ ရှိနေတာလား"</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ မှန်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဘီလူးဖြူစုန်းမက ဒီအဖွဲ့ရဲ့ ကွပ်ကဲရေးမှူးပဲ"</p> <p> </p> <p>ရှယန်နှင့် ဖီကဲချိုးတို့ နှစ်ဦးလုံး ခြေလှမ်းရပ်</p> <p>လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမှော်ဝင်သတ္တဝါတွေရဲ့ ဗီဇတွေက လူသားတွေ အမြဲတမ်း သင်ယူခဲ့ရတဲ့ ပုံစံခွက်တွေပဲ"</p> <p> </p> <p>"အဖွဲ့တစ်ခုမှာ ဆေးကုသရေး နိုးထသူတွေက ခေါင်းဆောင်လုပ်ဖို့ အသင့်တော်ဆုံးပဲ"</p> <p> </p> <p>"သူတို့က ဘေးကင်းတဲ့ နေရာမှာ ပုန်းနေနိုင်ပြီး အခြေအနေ တစ်ခုလုံးကို ကြီးကြပ်နိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"သူတို့က လူတစ်ဦးချင်းစီပေါ်မှာပဲ အာရုံမစိုက်ဘူး၊ တစ်ဖွဲ့လုံးရဲ့ ရှုထောင့်ကနေပဲ စဉ်းစားတာ"</p> <p> </p> <p>'အထင်ကြီးစရာပဲ'</p> <p> </p> <p>'ငါကတော့ အဆင့်တက်ရင်း ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ အစွမ်းထက်သူကြီး ဖြစ်လာမယ်လို့ ထင်နေတာ'</p> <p> </p> <p>'ပျော်ပြီးရင် ပြီးပြီပေါ့'</p> <p> </p> <p>'ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ့ကို ကွပ်ကဲရေးမှူး လုပ်ခိုင်းနေတာလား'</p> <p> </p> <p>'ဒါပေမဲ့လည်း ဒါက ဂိမ်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလေ၊ ရှေ့တန်းက တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေက အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အကုန်မမြင်နိုင်ဘူး'</p> <p> </p> <p>'ဒါကြောင့် သူတို့က စစ်မြေပြင်ရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ထိရောက်အောင် မယူနိုင်ကြဘူး'</p> <p> </p> <p>“သင်ပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ကျန်းရှောင်က စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရပါတယ်၊ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ငါ့ခြေထောက်လေး နှိပ်ပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး” </p> <p> </p> <p>ရှယန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် ဆွံ့အသွားရ​၏။</p> <p> </p> <p>“အဖွဲ့ထဲမှာ ဆေးကုသရေးနိုးထသူ မရှိတဲ့အခါ ဒါမှမဟုတ် ကွပ်ကဲရေးမှူး လုပ်ဖို့ အရည်အချင်းမပြည့်မီတဲ့အခါမှာတော့ အဝေးထိန်း ကွပ်ကဲမှုက နောက်ထပ် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ” </p> <p> </p> <p>ရှယန်က သူမ၏ အသံကို အနည်းငယ်မြှင့်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျန်းရွှယ်"</p> <p> </p> <p>“စောင့်ဦး"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က အမိန့်ပေးလိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>“ထပ်စောင့်နေရင် သူတို့တွေ ငါ့မျက်နှာကို လာထိတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>ရှယန်က မကျေမနပ် အော်ဟစ်လိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>နှင်းတောကွင်းပြင်ရှိ မုန်တိုင်းမှာ မည်သည့်အချိန်က ပျောက်ကွယ်သွားသည် မသိရဘဲ၊ လေနှင့်နှင်းများ မရှိတော့သဖြင့် ဆက်သွယ်ပြောဆိုရသည်မှာ ပို၍ လွယ်ကူသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒုန်း...ဒုန်း...ဒုန်း"</p> <p> </p> <p>အရပ်ရှည်သော ဘီလူးဖြူများသည် သူတို့၏ လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် နှင်းပြင်ပေါ်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်ပြေးလွှားလာကြသည်။ </p> <p> </p> <p>မကြာမီ သူတို့သည် မြေပြန့်ပေါ်တွင် ပြေးနေသကဲ့သို့ အရှိန်မြှင့်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>၁၊ ၂... ၁၅၊ ၁၆ ကောင်။</p> <p> </p> <p>စုစုပေါင်း အရပ်ရှည်ပြီး ကြီးမားသော ဘီလူးဖြူ ၁၆ ကောင်သည် သူတို့ထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် နှင်းတော ကွင်းပြင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ပြေးလာနေသော ဘီလူးဖြူများသည် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲဖြစ်သွားပြီး ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူက အရှိန်လျှော့လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျန်ရှိသူများက ဘေးတစောင်း ဖြန့်</p> <p>ထွက်သွားပြီး ပြေးလာကြ​၏။</p> <p> </p> <p>ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော အဖွဲ့သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လခြမ်းပုံစံ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့လေးဦးကို အလယ်မှာ ပိတ်မိအောင် လုပ်ဖို့ ကြံစည်နေကြတာလား။</p> <p> </p> <p>“ညာဘက်ကို" ရှယန် အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်ဘက်” ဟန်ကျန်းရွှယ်က ရှယန်နှင့် တစ်ပြိုင်တည်းလိုလို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မိန်းကလေး၊ နင် တစ်ခါလောက် ငါ့နောက်လိုက်လို့ မရဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ရှယန်က မဆိုင်းမတွ မေးရင်း ဓားကြီးကို ဆွဲကာ ဘယ်ဘက်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လိုက်ခဲ့တော့"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က ကျန်းရှောင်ကို တွန်းထုတ်ပြီး “ဖီကဲချိုး၊ အနောက်မှာ နေခဲ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘီလူးဖြူများ ဝိုင်းမရခင်မှာပင် သူတို့ လေးဦးသည် တန်းစီလျက် ဘယ်ဘက်သို့ အမြန်ဆုံး ပြေးထွက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း နှင်းပြင်ပေါ်တွင် မြေပြန့်ကဲ့သို့ ပြေးနိုင်သော ဘီလူးဖြူများကို သူတို့ မည်သို့ ရင်ဆိုင်နိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တစ်ယောက်ကတော့ အမှီလိုက်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးနေသော ရှယန်ပင်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် အရပ်ရှည်ပြီး သွယ်လျသော ခြေတံရှည် ရှလျန်သည် နှစ်မီတာရှည်သော ဓားကြီးကို ဆွဲလျက် နှင်းပြင်ပေါ်တွင် အပြင်းအထန် ပြေးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝူး..."</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရှယန်၏ သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးလေးမှ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြယ်တာရာမြေပုံသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်၏ ကြယ်တာရာမြေပုံမှာ နက္ခတ်ခုနစ်လုံးပုံဖြစ်ပြီး ရှယန်​၏ ကြယ်တာရာမြေပုံမှာမူ လက်နှစ်ဖက်သုံး ဓားရှည်ကြီး တစ်လက် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟုတ်ပါသည်။ </p> <p> </p> <p>ကြယ်တာရာ နေရာနှင့် ပြင်းထန်သောစွမ်းအားများ၏ ဆက်သွယ်မှုကြောင့် ရှယန်​၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဓားရှည်ကြီး တစ်လက် ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကြေးဝါအဆင့် နှစ်ခု၊ ငွေအဆင့် ငါးခု။</p> <p> </p> <p>ကြယ်တာရာမြေပုံရှိ ဓားသွားဖျားတွင် ကြယ်စုစုပေါင်း ခုနစ်လုံး လင်းထိန်နေပြီး ကြေးဝါရောင် အလင်းနှစ်ခုနှင့် ငွေရောင်အလင်း ငါးခု ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>နက်ဗျူလာ အဆင့်ရှိသော နိုးထသူတစ်ဦးသည် ကြယ်တာရာစွမ်းအား အတတ်ပညာရှစ်ခုအထိသာ စုပ်ယူနိုင်ပြီး ရှယန်မှာမူ အကုန်နီးပါး စုပ်ယူပြီးနေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူမတွင် စုစုပေါင်း ကြယ်တာရာ အတတ်ပညာခုနစ်ခုရှိသော်လည်း အရေးကြီးဆုံးမှာ သူမတွင်... </p> <p> </p> <p>ကြယ်တာရာ နေရာ ၂၈ ခု ရှိနေပုံရခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ကြယ်တာရာနေရာ ၂၈ ခု။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ကျန်းရှောင်၏ ကြယ်တာရာ နေရာအရေအတွက်ထက် သုံးဆမျှ များပြားသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကြယ်တာရာမြေပုံ၏ ဓားသွားဘယ်ဘက်ခြမ်းမှ ငွေရောင်ကြယ်တာရာနေရာသည် ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>ဓားကို ကိုင်ထားသော လက်မှလည်း မီးတောက်များ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားတစ်လက်လုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားလေ​၏။</p> <p> </p> <p>ငွေအဆင့် ကြယ်တာရာ အတတ်ပညာ : မီးတောက်များ</p> <p> </p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဓားရာတစ်ခု ကျန်ရစ်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ နှင်းများသည် ရေအိုင်အဖြစ်သို့ အရည်ပျော်သွားပြီ။</p> <p> </p> <p>အငွေ့ပျံလာသော အဖြူရောင် အခိုးအငွေ့များသည် ကြယ်တာရာ စွမ်းအားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လေနှင့်ရောယှက်ကာ ရှေ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် နှင်းပွင့်များ လေထဲတွင် လွင့်ပျံသွားပြီး အရှိန်အဝါ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ရှယန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဓားကြီးကို မြှောက်ကာ သူမ၏ ခြေထောက်များကို အားပြုလျက် နှင်းပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမသည် ချက်ချင်းပင် အပြင်ဘက်သို့ ခုန်ပျံထွက်သွားလေတော့​၏။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save