Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၈</h2> <h2 style="text-align: center;">ကိုယ်တိုင်သင်ကြားတတ်မြောက်သည့် ပါရမီရှင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>ငှားရမ်းသူများထံမှ ကောက်ခံရရှိသော ငွေကြေးများကို အဖွဲ့အစည်းမှ စစ်သည်များထံသို့ ကြယ်တာရာ ပုတီးစေ့များအဖြစ် ခွဲဝေပေးမည်</p> <p>ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ရှယန် နှင့် ဟန်ကျန်းရွှယ်တို့မှာ ပုံမှန်ဖောက်သည်များဖြစ်သဖြင့် ထိုစည်းမျဉ်းကို ကောင်းစွာသိရှိကြပြီး လက်ခံရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် သူမ၏ ရည်မှန်းချက်ကို မေ့လျော့မသွားပေ။ </p> <p> </p> <p>တာဝန်​၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်၍ သူမသည် အနားယူရန်နှင့် ကျင့်ကြံရန်</p> <p>အတွက် ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမသည် နှင်းတော ကွင်းပြင်ပေါ်ရှိ လူသားအခြေစိုက်စခန်းသို့ မပြန်ဘဲ အိမ်သို့သာ တိုက်ရိုက်ပြန်ရန် စီစဉ်ခဲ့​၏။</p> <p> </p> <p>ဖီကဲချိုးမှာမူ သူ၏ ရဲဘော်များ ပါဝင်နိုင်သည်ဟု ယူဆရသည့် ဘေးဒုက္ခကြုံတွေ့နေရသော အဖွဲ့ကို ရှာဖွေရန် နှင်းတော ကွင်းပြင်ထဲသို့ ဆက်သွားလိုသည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတစ်ယောက်တည်း မသွားနိုင်ဘဲ ဟန်ကျန်းရွှယ်နှင့် ရှယန်တို့၏ အကူအညီကို အဓိကလိုအပ်နေ​၏။</p> <p> </p> <p>ငှားရမ်းသူအဖြစ် ရှယန်သည် ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ အကြံပြုချက်ကို နားထောင်ပြီး အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ဖီကဲချိုးမှာမူ မတတ်သာဘဲ ထိုနေရာတွင်ပင် ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ နိုးထသူအစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ ကို အခြေအနေ လာရောက်စစ်ဆေးရန် အချက်ပြဗုံးများ လွှတ်တင်ခဲ့ရ​၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ ဤလုပ်ရပ်ငယ်လေးမှတစ်ဆင့် သူမ၏ အခြားတစ်ဖက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် သူမနှင့် မသက်ဆိုင်သောသူများအတွက် သူမကိုယ်သူမ ဘယ်တော့မှ အန္တရာယ်ထဲ အရောက်ခံမည်မဟုတ်ပေ။ </p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်ပါကလည်း ၎င်းမှာ ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်သာဖြစ်ပြီး သူမသည် ကျန်းရှောင်ကို သွေးသားတော်စပ်မှုကြောင့်သာ ဂရုစိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်​၏။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ ကောင်းကင်ဖြိုခွင်းခြင်း ကြယ်တာရာ နေရာထဲတွင် အလောင်းလေးခုရှိပြီး တစ်ခုချင်းစီက အလောင်းနှစ်လောင်းစီကို ဆွဲလာကာ သူတို့သည် အိမ်ပြန်လမ်းသို့ စတင်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ချမ်းသာသော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သည့် ရှယန်အတွက် ငွေကြေးမှာ မြေပဲဆံလေးကဲ့သို့ အသေးအဖွဲသာ။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ငွေကို လုံးဝမလိုအပ်သော်လည်း ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ ငွေကြေးအခြေအနေကို နားလည်သည်။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမသည် မည်သည့်ညည်းညူမှုမျှမရှိဘဲ အလောင်းနှစ်လောင်းကို ကူညီဆွဲပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖီကဲချိုးသည်လည်း သူ၏ ငှားရမ်းသူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးရမည်</p> <p>ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် သန်မာထွားကြိုင်းသူဖြစ်၍ ဘီလူးဖြူအလောင်းလေးခုကို မြို့ထဲသို့ အရောက်ဆွဲနိုင်ခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>အားလုံးက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြပြီး ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် သူမ၏ လဟာပြင်လေပြင်း အစွမ်းကို အသုံးပြုကာ အလောင်းများကို ဝေးဝေးသို့ လွင့်စင်သွားအောင် လုပ်ပေးခြင်းဖြင့် သူတို့၏ အင်အားကို များစွာသက်သာစေခဲ့​၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်အတွက် အိမ်ပြန်လမ်းမှာ ပျော်စရာကောင်းလှသည်။ </p> <p> </p> <p>ဤတစ်ခေါက်တွင် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် မျက်စိပွင့်ခဲ့ရပြီး ထူးဆန်းသော သီးခြားကမ္ဘာနှင့် ထိုထဲတွင်ရှိသော သတ္တဝါများကို ထိတွေ့ခွင့်ရခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ကြေးဝါအဆင့် ကြယ်တာရာ အတတ်ပညာအသစ်နှစ်ခုကိုလည်း ရရှိခဲ့သဖြင့် များစွာအမြတ်ထွက်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အနီရောင်အလံ စိုက်ထူထားသည့် လူသားအခြေစိုက်စခန်းကို ကျော်လွန်ပြီးနောက် လေးဦးသား စိတ်သက်သာရာရသွားကြ​၏။</p> <p> </p> <p>အခြေခံအားဖြင့် ဤနယ်မြေတွင် သီခြားကမ္ဘာမှ သတ္တဝါများ မရှိတော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>ရှိခဲ့လျှင်ပင် အခြေစိုက်စခန်းမှ နိုးထသူများက ချက်ချင်း လာရောက်ကူညီကြမည်ဖြစ်​၏။</p> <p> </p> <p>ဖီကဲချိုးမှာမူ အနည်းငယ် စိတ်မအေးဖြစ်</p> <p>နေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူသည် ထွားကြိုင်းသော်လည်း အလွန်စေ့စပ်သေချာသူတစ်ဦးပင်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ရှယန်ကို အစီရင်ခံစာအမှားတစ်ခု ပေးခဲ့ပြီး လူသားအခြေစိုက်စခန်းသို့ ခဏပြန်သွားကာ နှင်းတောစပ်မှ အခြေအနေကို သတင်းပို့ပြီးနောက် အဖွဲ့ထံသို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့စလာစဉ်က လေပြင်းနှင့် နှင်းများထူထပ်ခဲ့သော်လည်း အပြန်လမ်းမှာမူ အနှောင့်အယှက်ကင်းကာ ချောမွေ့ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှေ့တွင် လျှောက်နေစဉ် ရှယန်က ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ ပုခုံးကို အသာအယာတိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါထင်တာတော့ သူအဆင်ပြေပါတယ်၊ ခုနက တိုက်ခိုက်မှုမှာ ကြည့်ရတာ သူက နင့်ကို တကယ်ဂရုစိုက်ပြီး သတ္တိရှိတယ်ဆိုတာ ငါသိလိုက်ရတယ်"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က တိုးတိုးလေး ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီအခြေအနေမျိုးဆို ငါတို့အတွက်တောင် တကယ်ခက်ခဲမှာ"</p> <p> </p> <p>"သူက အစိမ်းရောင်အလင်းတန်း အတတ်ပညာကို ရခါစ အတွေ့အကြုံမရှိသေးတဲ့ လူသစ်လေးပဲ ရှိသေးတာ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ် ဘယ်လိုပဲတွေးတွေး ရှယန်ကတော့ ကျန်းရှောင်ကို အလွန်ကျေနပ်နေသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမက ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကလေးက နည်းနည်းတော့ နောက်ပြောင်</p> <p>တတ်တယ်၊ သူ့ကို ငါ့ဆီသာ အပ်လိုက်၊ ငါ သူ့ကို ဆုံးမပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>"မလိုပါဘူး" ဟု ဟန်ကျန်းရွှယ်က ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဟက်... နင့်ရဲ့ နည်းလမ်းက မှားနေတာ"</p> <p> </p> <p>"ငါ နင့်ကို မပြောချင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နင်က တကယ် ခေါင်းမာတာပဲ" ရှယန်က နှုတ်ခမ်းဆူကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမက ဆက်ပြောလေ​၏။</p> <p> </p> <p>"သူ နိုးထတာ နှစ်လပဲ ရှိသေးတယ်၊ ကြယ်တာရာ အတတ်ပညာတွေ ရတာလည်း နှစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတာ"</p> <p> </p> <p>"သူ ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ၊ နှင်းတော ကွင်းပြင်ထဲကို လေ့ကျင့်ဖို့ လာတာလား"</p> <p> </p> <p>"သူက ဧည့်သည်အဖြစ် လာတာလား၊ သူက နင့်အတွက် အသက်တောင် ရင်းပေးခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>"ငါသာ နင့်ကို မခင်ရင် ဒီကို လိုက်တောင် လာမှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က "သူ အရင်က ဘယ်လိုလဲဆိုတာ နင်သိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းမှာ သူ နည်းနည်းပြောင်းလဲလာတယ်၊ ဒီခရီးစဉ်က သူ့ကို ဆက်ပြီး တိုးတက်အောင်နဲ့ လိမ်လိမ်မာမာ နေတတ်အောင် တွန်းအားဖြစ်စေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"သူက ငယ်သေးတယ်၊ အတွေ့အကြုံလည်း မရှိသလို ဗဟုသုတလည်း နည်းသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>"သူက ဒီကမ္ဘာအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ရိုသေမှု ကင်းမဲ့နေတယ်"</p> <p> </p> <p>ရှယန်က "ဟင်" </p> <p> </p> <p>"သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ ရိုသေဖို့အတွက် အရမ်းမာနကြီးလွန်းတယ်"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ အောက်တန်းစား ဘီလူးဖြူတွေက သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးလိုက်လို့ သူ ဒဏ်ရာရပြီး အခက်အခဲတချို့ ကြုံတွေ့သွားရမယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ခဲ့တာ" ဟန်ကျန်းရွှယ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှယန်က အံ့အားသင့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီတော့ သူက အသုံးမကျဘူးဆိုတာ နင် သိပြီးသားပေါ့၊ ပြီးတော့ သူ့ကို သင်ခန်းစာရအောင်ပဲ ခေါ်လာတာလား"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က ခေါင်းညိမ့်ကာ "ဒါက စွမ်းရည်နဲ့ မဆိုင်ဘူး၊ စိတ်ဓာတ်နဲ့ စရိုက်နဲ့ပဲ ဆိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ရှယန်က ရယ်မောကာ လှောင်ပြောင်လိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ ဘာဖြစ်သွားလဲ၊ သူ အန္တရာယ်ဖြစ်တော့ နင်ပဲ အပြေးအလွှား သွားကူတာလေ"</p> <p> </p> <p>"နင်က သူ့ကို ဟွားယွမ် အိမ်ရာဆီကိုတောင် လေနဲ့ မှုတ်ထုတ်လိုက်ချင်နေတဲ့အတိုင်းပဲ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က "ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း" ဟု ဟန့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် သူတို့ မြို့အဆောက်အအုံ အစိုးရရုံးသို့ ရောက်ရှိသွားကြ​၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာကြည့်ဦး... ဒီအမွေးပွအင်္ကျီက ပြုပြင်ပြီးရင် ယွမ်ထောင်ချီ၊ သောင်းချီ တန်တာ"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဘီလူးဖြူရဲ့ ခေါင်းက ၁၀၀ ယွမ်ပဲ တန်တယ် ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က သူ့လက်ထဲရှိ ၁,၅၀၀ ယွမ်ကို ရေတွက်ရင်း မျက်နှာပျက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"သူတို့ရဲ့ လက်သည်းတွေက အရမ်းထက်တယ်၊ အသားကလည်း စားကောင်းနိုင်တယ်...သူတို့ခန္ဓာကိုယ်က ရတနာတွေချည်းပဲ..."</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က ကျန်းရှောင်ထံ လက်ကမ်းလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်မှာ မတတ်သာဘဲ ငွေများကို သူမလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ရ​၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက သိသိသာသာကို..." </p> <p> </p> <p>ဖီကဲချိုး၏ မျက်လုံးထဲမှ ခြိမ်းခြောက်နေသော အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် သူက လေသံကို ချက်ချင်းပြောင်းကာ ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျင့်ဝတ်နဲ့ ညီတဲ့ လုပ်ငန်းပဲ၊ ကျွန်တော်တို့ကို ကိုယ်ရံတော်တွေနဲ့အတူ လေ့ကျင့်ခွင့်ပေးရုံတင်မကဘဲ အပိုဝင်ငွေတောင် ရသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>"တကယ်ကို မိုက်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟားဟားဟား..." </p> <p> </p> <p>ရှယန်က မအောင့်နိုင်ဘဲ ပေါက်ကွဲထွက်သလို ရယ်မောလိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က သူမ၏ နဖူးကို လက်နှင့်အသာအုပ်ကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကျန်းရှောင်ကို မြန်မြန်သွားရန် တွန်းလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>အဝတ်အစားလဲပြီး စစ်ဘက်သုံး ကျောပိုးအိတ်ကို ပြန်အပ်ပြီးသောအခါမှ ကျန်းရှောင်သည် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ရေနှင့် စားရိက္ခာများကို တစ်စက်မှ မထိရသေးကြောင်း သတိထားမိသွား​၏။</p> <p> </p> <p>သူက 'ဟေး... ဒီကျင့်ဝတ်မရှိတဲ့ ကုန်သည်တွေတော့ အမြတ်ထွက်သွားပြီ' ဟု တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဤနေရာကို အစိုးရက တကယ်ပဲ အုပ်ချုပ်နေခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ကို စတင်သံသယဝင်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤနေရာသည် အချက်အချာကျပြီး စစ်သားများစွာ အစောင့်အကြပ်ရှိနေသဖြင့် ထိုသို့ဖြစ်ရမည်ဟု သူ နားလည်လိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့သာဆိုလျှင် ကျန်းရှောင် နည်းနည်း စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ </p> <p> </p> <p>စစ်တပ်ဝင်ငွေ များများရရှိခြင်းဖြင့် အစိုးရသည် ဟွားရှနိုင်ငံကို ပိုမိုသန်မာအောင် လုပ်ဆောင်ပေးမည့် စွမ်းအားကြီး နိုးထသူများကို ပိုမိုမွေးထုတ်ပေးနိုင်မည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအကျိုးကျေးဇူးကို ခံစားရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>'ဒါပေမဲ့ ၁,၅၀၀ ယွမ်က ဖီကဲချိုးကို ငှားဖို့ လုံလောက်ပါ့မလား' ဟု သူ တွေးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ရှယန်၏ Land Rover ကားပေါ်ရောက်သောအခါ သူ ထိုမေးခွန်းကို မေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ရှယန် ဘာမှမပြောခင်မှာပင် ဟန်ကျန်းရွှယ်က ၎င်းမှာ သူမနှင့် ရှယန်ကြားက ကိစ္စဖြစ်သည်ဟု ဝင်ပြောလိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် အဖြေမရနိုင်မှန်း သိသဖြင့် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မမရှယန်ရဲ့ ဓားကရော"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီမှာ ထားခဲ့တယ်" ဟု ရှယန်က မြို့ပြင်သို့ ကားမောင်းထွက်ရင်း ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"ပျောက်သွားမှာ မကြောက်ဘူးလား" ဟု ကျန်းရှောင်က ပျင်းနေသဖြင့် မေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ အံ့သြမှုမှာ သူသည် စကားစမြည်ကို အမှန်တကယ် စတင်နိုင်ခဲ့ခြင်း။</p> <p> </p> <p>"မပျောက်ပါဘူး၊ အဲဒီမှာ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အဝတ်လဲခန်းရှိတယ်" </p> <p> </p> <p>ရှယန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖြေကြားပြီးမှ တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အော်... ဒါနဲ့၊ ငါ နင့်အစ်မနဲ့ တိုင်ပင်ပြီးပြီ၊ နင့်</p> <p>အစ်မကို ဟွားယွမ်အိမ်ရာကို အရင်ပို့ပြီး နင်</p> <p>ကတော့ ငါ့အိမ်ကို လိုက်ခဲ့ရမယ်၊ ဟုတ်ပြီလား"</p> <p> </p> <p>"ဟင်" ကျန်းရှောင် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာအတွက်လဲ"</p> <p> </p> <p>"နင့်ကို ငါ့အိမ်ခေါ်သွားပြီး ငါ့ခြေထောက်တွေကို နွေးအောင် လုပ်ခိုင်းမလို့လေ" ရှယန်က နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် ကျန်းရှောင်၏ ကြောင်အမ်းအမ်းမျက်နှာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ စောင်းလိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ကောက်ကောက်ကွေးကွေး အညိုရောင်ဆံပင်များမှာ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ဝေ့ဝဲသွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စူးရှကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အကြည့်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟန်ကျန်းရွှယ်... နင် ငါ့ကို ရောင်းစားလိုက်ပြီလား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က ဟန်ကျန်းရွှယ်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား၊ ငါ နင့်ကို မစတော့ပါဘူး" ရှယန်က ရယ်မောရင်း ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>"နင့်အစ်မက ကိုယ်ခံပညာမှာ အားနည်းတယ်၊ ဒါကြောင့် နင့်ကို ငါပဲ သင်ပေးတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် မျက်တောင်ခတ်ရင်း မေးလိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်က လူကြီးလူကောင်း တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်ကို အလုံခြုံဆုံးနေရာမှာထားပြီး ပလ္လင်ပေါ် တင်ထားသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ အမှန်ပဲ" ရှယန်က ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားကြည့်လေ၊ နင်က လူတိုင်းရဲ့ ကိုးကွယ်မှုကို ခံချင်တယ်ဆိုရင် အခုရှိနေတဲ့ ကျောက်တုံးဘဝကနေ ဘုရားရုပ်ထုဖြစ်လာဖို့ အခက်အခဲများစွာကို ဖြတ်ကျော်ရလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် ကြောင်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>'အခက်အခဲတွေ အများကြီးလား၊ ဒီမမက ငါ့ထက်တောင် နောက်ပြောင်တတ်သေးတာပဲ'</p> <p> </p> <p>ရှယန်က နောက်ကြည့်မှန်ကို တစ်ဖက်ပြန်</p> <p>ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ ဓားသိုင်းကို နင် ဘယ်လိုထင်လဲ"</p> <p> </p> <p>နှစ်မီတာရှည်သော ထိုဓားကြီးမှာ အသားထူသော ဘီလူးဖြူများကိုပင် ဖျက်ဆီးနိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးသည်။ </p> <p> </p> <p>အားနည်းသော ကျန်းရှောင်က ဘာပြောနိုင်ဦးမှာလဲ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် ကြောက်ရွံ့နေပုံရသည်ကို မြင်</p> <p>သောအခါ သူမက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့် နင့်ကို ပိုကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် ပုံဖော်ဖို့ ငါက အသင့်တော်ဆုံးပဲ"</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်းပြောရလျှင် ကျန်းရှောင်သည် ဘာကြောင့် လက်သီးဗလာနှင့်သာ ကန့်သတ်ထားရသနည်း။</p> <p> </p> <p>ရှယန်ထံမှ ဓားသိုင်းပညာ အကြံဉာဏ်များကို ဘာကြောင့် မတောင်းဆိုခဲ့သနည်း။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် အလေးအနက် စဉ်းစားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မမရဲ့ ဓားကြီးက တကယ်ကို မိုက်ပြီး သေစေနိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးတယ်၊ ကျွန်တော် အဲဒါကို သင်လို့ရမလား"</p> <p> </p> <p>"ဟင်" ရှယန်က မျက်ခုံးပင့်ကာ လှောင်ပြောင်</p> <p>လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ငါ့မိသားစုရဲ့ ဓားသိုင်းလေ၊ ပြင်ပလူကို ပေးမသင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က မေးသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့တွေ မိသားစုဖြစ်သွားရင်ရော...အဲဒါဆိုရင်တော့ သင်ပေးလို့ ရပြီမလား"</p> <p> </p> <p>ရှယန် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဟန်ကျန်းရွှယ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကလေးက တကယ့်ကို နောက်ချင်တဲ့ ကောင်လေးပဲ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က စိတ်ထဲမှ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>"သူက ငါ့ကိုတောင် ပိုးပန်းဝံ့တာ၊ သူ ဘာကို ကြောက်ဦးမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က "အဲဒါက..." ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးတွင်ထိုင်နေသော ဟန်ကျန်းရွှယ်က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟွားရှမှာ အပြင်ကို မပြန့်ပွားသေးတဲ့ ထူးခြားတဲ့ ကိုယ်ခံပညာတွေ အများကြီးရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>"ကြယ်တာရာ စွမ်းအားမပေါ်ခင်က အဲဒီကိုယ်ခံပညာတွေက ဝတ္ထုတွေထဲမှာ ပါသလိုမျိုး သိပ်ပြီး မစွမ်းလှဘူး၊ အများစုက ပြကွက်တွေပဲ"</p> <p> </p> <p>"တကယ်တမ်း တိုက်ခိုက်တဲ့အခါမှာ အားနည်းကြတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က နောက်ပြောင်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့" ဟု ပြောလာသောအခါ...</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ကြယ်တာရာ စွမ်းအားနဲ့ ကြယ်တာရာ အတတ်ပညာတွေ ပေါ်လာတဲ့အခါမှာတော့ အချို့သော တရုတ်ကိုယ်ခံပညာတွေက ဆက်လက်</p> <p>ရှင်သန်ပြီး လက်ဆင့်ကမ်းနိုင်ခဲ့ကြတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့် ရှယန်က နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူး၊ အချို့အရာတွေက တကယ်ပဲ ပြင်ပလူကို မသင်ပေးရဘူးလို့ ကန့်သတ်ထားတာ"</p> <p> </p> <p>"နင် အဲဒီလိုမေးတာက ရိုင်းရာကျတယ်"</p> <p> </p> <p>"အဲ..." ရှယန်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲလောက်လည်း မပြင်းထန်ပါဘူး၊ ငါတို့မိသားစုက ကိုယ်ခံပညာ မိသားစုမှ မဟုတ်တာ"</p> <p> </p> <p>"ငါ့အဖေက တစ်နေရာကနေ ဓားသိုင်းစာအုပ်တစ်အုပ် ရလာပြီး အဲဒီထဲက နည်းလမ်းအချို့ကို သင်ယူခဲ့တာပါ"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါတွေကို အင်တာနက်မှာတောင် ရှာလို့ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>'တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလား'</p> <p> </p> <p>'အင်တာနက်မှာ ရှာလို့ရတယ် ဟုတ်လား'</p> <p> </p> <p>'သူမက ကိုယ်တိုင်သင်ကြားတတ်မြောက်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လား'</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save