Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၉</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒီပတ်သက်မှုကို ငါသဘောမတူဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>"နင် တကယ်သင်ချင်တာဆိုရင် ငါသင်ပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းတစ်ခုတော့ ရှိတယ်" </p> <p> </p> <p>နောက်ကြည့်မှန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ရှယန်က သူမ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးအစုံကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ" ကျန်းရှောင်က မေးလိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ခြေထောက်ကို နွေးအောင်လုပ်ပေးရမယ်" ရှမန်က ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>'ဒီကောင်မလေးက... ခြေထောက်နှိပ်ခိုင်းဖို့ကို တကယ်ပဲ စွဲလန်းနေတာလား'</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>သူ ခဏတာတွေဝေသွားပြီးမှ "ဟား... မမခြေထောက်က လှမလှ အရင်ကြည့်ရသေးတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီကျမှ ထပ်ပြောကြတာပေါ့" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏စကားကြောင့် ရှယန်နှင့် ဟန်ကျန်းရွှယ်တို့နှစ်ယောက်လုံး ဆွံ့အသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရှယန်က သူ့ကို အထင်ကြီးသွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ စိတ်ထဲမှ 'တကယ် မထင်ထားမိဘူး၊ ငါက နေရာအနှံ့ရောက်ဖူးပြီး ဒီလိုထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ကျွမ်းကျင်ထားတာတောင် ဒီအရူးလေး ရှောင်ဖီကို မယှဉ်နိုင်သေးပါလား' ဟု တွေးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျန်း...ရှောင်...ဖီ"</p> <p> </p> <p>ဘေးထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသော ဟန်ကျန်းရွှယ်က အော်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ၏ လေသံမှာ အေးစက်လွန်းလှသဖြင့် ကျန်းရှောင် တုန်တက်သွားရ​၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူက 'ငါ့ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာက အသက် ၁၆ နှစ်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ တကယ်တော့ ငါက ၂၅ နှစ်ရှိနေပြီ'</p> <p> </p> <p>'နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးက ၁၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ' ဟု တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>'ငါတို့အားလုံးက လူကြီးတွေပဲဥစ္စာ၊ ယဉ်ကျေးမှုတွေ ဘာတွေ အထူးတလည် ပြောနေဖို့ လိုလို့လား'</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် သူ၏ပြဿနာတစ်ခုကိုလည်း သတိထားမိလာသည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ဖီ၏ စရိုက်နှင့် ပေါင်းစပ်သွားသောကြောင့် ဖြစ်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် အရင်ကထက် ပို၍ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေချင်စိတ် ပေါက်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>'ဒါပေမဲ့ ရပါတယ်၊ တစ်နေကုန် အငြိုးအတေးတွေ ထားနေတာထက်စာရင် အမြဲတမ်း ပျော်ပျော်ပါးပါး ကစားနေရတာက ပိုကောင်းတာပဲ'</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ် ပြောပြီးနောက် ကားထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုများ လွှမ်းမိုးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကားမောင်းနေစဉ် ရှယန်က အခွင့်အရေးယူကာ နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် ကျန်းရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အရှုံးမပေးချင်သော ရှယန်က လျှာလေးထုတ်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ယှက်လိုက်ပြီး ကျန်းရှောင်ကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမူအရာ လုပ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူက ငါ့မောင်လေးနော်" </p> <p> </p> <p>ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေရင်းမှ ဟန်ကျန်းရွှယ်က သတိပေးလိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ရှယန်​၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို သိနေပုံရ​၏။</p> <p> </p> <p>ရှယန်က မကျေမနပ်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး 'မောင်လေးဖြစ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ၊ အခုတော့ မောင်လေးပေါ့၊ နောင်ကျရင် အားလုံးကို စောင့်ရှောက်ပေးမဲ့ ဒယ်ဒီကြီး ဖြစ်လာမှာ' ဟု တွေးနေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>'လူတိုင်းကို ကုသပေးမဲ့ ဒယ်ဒီကြီးပေါ့'</p> <p> </p> <p>ကားလေးသည် ဟွားယွမ်အိမ်ရာဂိတ်ဝတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်လိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က လှည့်ကြည့်ပြီး ငွေယွမ် ၅၀၀ ထုတ်ကာ ကျန်းရှောင်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>"ရှယန်ဆီက မုန့်ဖိုး မတောင်းနဲ့ဦး"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပဲ...</p> <p> </p> <p>"သူ့ရဲ့ အနီးကပ် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က တကယ်ကို ထူးချွန်တယ်၊ အပင်ပန်းခံဖို့ မကြောက်နဲ့" ဟု ဆိုကာ ဟန်ကျန်းရွှယ်က သူမအိတ်ကပ်ထဲမှ ကြယ်တာရာ ပုတီးစေ့အချို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ခုနက တိုက်ပွဲတွင် သူတို့အဖွဲ့သည် ဘီလူးဖြူ ပုတီးစေ့ ခုနစ်စေ့နှင့် ဘီလူးဖြူစုန်းမ ပုတီးစေ့တစ်စေ့ ရရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က ဘီလူးဖြူစုန်းမ ကြယ်တာရာ ပုတီးစေ့ တစ်စေ့ ရရှိပြီး၊ ရှယန်က ဘီလူးဖြူပုတီးစေ့ လေးစေ့ ရကာ၊ ဟန်ကျန်းရွှယ်က ဘီလူးဖြူ ပုတီးနှစ်စေ့နှင့် စုန်းမ ပုတီးတစ်စေ့ ရရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"လေ့ကျင့်နေတဲ့အချိန်မှာ ဒါတွေကို မချန်ထားနဲ့"</p> <p> </p> <p>"လေ့ကျင့်တဲ့အချိန်က မင်းခန္ဓာကိုယ်အတွက် ကြယ်တာရာ စွမ်းအား စုပ်ယူဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်ပဲ"</p> <p> </p> <p>"လေ့ကျင့်ခန်း ပြင်းထန်လာတာနဲ့အမျှ ကြယ်တာရာစွမ်းအား စုစုပေါင်းကလည်း တိုးလာလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ" ဟု ဟန်ကျန်းရွှယ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောရင်း ကားတံခါးကို ဖွင့်ကာ ဆင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် သူ့လက်ထဲရှိ ကြယ်တာရာ ပုတီးစေ့များကို ငေးကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသွားရ​၏။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် စကားနည်းသူဖြစ်</p> <p>သော်လည်း ကျန်းရှောင်နှင့် ရှယန်တို့နှင့်ဆိုလျှင် စကားများသူဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် သူတို့နှစ်ဦးအပေါ်တွင်ပင် ခံစားချက်ကို သိပ်မပြတတ်ပေ။ </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမ အကြီးအကျယ် စိတ်ဆိုးနေသည်ဆိုလျှင် ကျန်းရှောင်ကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ စရိုက်ကို ဖော်ပြနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူမသည် အသုံးမကျသော မောင်ဖြစ်သူအတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>အရင်က ကျန်းရှောင်ဖီက ဘယ်လောက်တောင် အသုံးမကျခဲ့သလဲ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာတာ လေးရက်ပဲ ရှိသေးပြီး အနည်းငယ် တိုးတက်လာတာကို မြင်ရရုံနှင့် ဟန်ကျန်းရွှယ်က သူ့အပေါ် ပြန်လည်မျှော်လင့်ချက် ထားနေပြီး ကူညီပေးဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် တကယ်ပဲ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ ကြယ်တာရာစွမ်းအား အတတ်ပညာကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန်အတွက် ဒီကြယ်တာရာ ပုတီးစေ့ကို အမှန်တကယ် လိုအပ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် ခဏတာ မှင်သက်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် 'မမ' ဟု မခေါ်နိုင်သေးဘဲ ကားတံခါးဖွင့်ကာ သူမနောက်ကို ပြေးလိုက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟန်ကျန်းရွှယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟမ်" ဟန်ကျန်းရွှယ်က တင်းမာသော အမူအရာဖြင့် လှည့်ကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရှယန်နောက်ကို လိုက်သွား၊ နောက်မဆုတ်နဲ့...နောက်ရက်အနည်းငယ်ဆို ကျောင်းပြန်ဖွင့်ပြီ"</p> <p> </p> <p>"ကျောင်းမဖွင့်ခင် တစ်ရက်အလိုမှာ ငါလာကြိုမယ်"</p> <p> </p> <p>သူက 'ငါ့ကို ၅၀၀ တောင် ပေးထားတာပဲ၊ တက္ကစီစီးပြန်လို့ ရတာကို၊ ဘာလို့ လာကြိုနေဦးမှာလဲ'</p> <p> </p> <p>'ငါက ကိုယ်လက်အင်္ဂါ စုံရုံတင်မကဘူး၊ ဘာလို့ လာကြိုဖို့ လိုနေသေးတာလဲ' ဟု တွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မမကို ပြောစရာ သတင်းကောင်းတစ်ခု ရှိတယ်" ကျန်းရှောင် စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ အချို့အရာများကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူ၏ ကြယ်တာရာ စွမ်းအား အတတ်ပညာကို အဆင့်မြှင့်လိုက်သည်နှင့် ငွေအဆင့်ဖြစ်သွားသည်မှာ သေချာပေါက် ပေါ်လာမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အနာဂတ်တွင် ရွှေအဆင့်ရောက်မှသာ ဆင်ခြေတွေ စဉ်းစားတော့မည်ဟု သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလဲ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က ဝန်မခံချင်သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျန်းရှောင်က သူမကို အံ့ဩစရာတွေ အများကြီး ပေးခဲ့သဖြင့် သူ၏ တိုးတက်မှုများကို မျှော်လင့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ နားနားသို့ တိုးကပ်ကာ "ကျွန်တော့်ရဲ့ ကြယ်တာရာ စွမ်းအား နည်းစနစ်ကို ငွေအဆင့်အထိ မြှင့်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်" ဟု ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က ကျန်းရှောင်ကို စိတ်တိုတိုဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်းရှောင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရိုးသားမှုကို သူမ မြင်လိုက်ရပြီး သူက နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"နင် အတည်ပြောနေတာလား"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး...</p> <p> </p> <p>"ဘီလူးဖြူရဲ့ ကြယ်တာရာ ပုတီးစေ့ကို စုပ်ယူပြီးတဲ့နောက်မှာ ကြယ်တာရာ စွမ်းအား အတတ်ပညာက ပိုအားကောင်းလာသလို ခံစားရတယ်" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မဖြစ်နိုင်တာ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "သန်မာချင်တဲ့ စိတ်ရှိတာ ကောင်းပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဟွားရှမှာ နေ့တိုင်း အဆင့်နိမ့် ကြယ်တာရာ ပုတီးစေ့တွေ စုပ်ယူနေတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ"</p> <p> </p> <p>"ကြယ်တာရာ စွမ်းအား အတတ်ပညာရဲ့ အဆင့်တက်သွားတာမျိုး တစ်ခါမှ မရှိဖူးဘူး"</p> <p> </p> <p>"ရှယန်နဲ့ ငါ့မှာလည်း ကြေးဝါအဆင့်ဖြစ်တဲ့ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်း နဲ့ ခံနိုင်ရည် အတတ်ပညာတွေ ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ စုပ်ယူခဲ့တဲ့ ဘီလူးဖြူ ကြယ်တာရာပုတီးစေ့တွေဆိုတာ နင်မြင်ဖူးတာထက်တောင် များဦးမယ်၊ ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဒါက မဖြစ်</p> <p>နိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့ကျရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အတတ်ပညာတွေက ငွေအဆင့်ကို ရောက်သွားခဲ့ရင်၊ မမပဲ ကျွန်တော့်ကို ချောက်ကမ်းပါးထဲကနေ ပြန်ဆွဲတင်ပေးခဲ့ပြီး အခုလိုဖြစ်အောင် ပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာဆိုတာကို မှတ်ထားပေးပါ" </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က ဆက်ပြီး အတင်းအကျပ် မရှင်းပြဘဲ ထိုကဲ့သို့ အံ့ဩစရာစကားများကို ပြောလိုက်သဖြင့် ဟန်ကျန်းရွှယ် ခဏတာ ဆွံ့အသွားရ​၏။</p> <p> </p> <p>"ကျောင်းဖွင့်တဲ့နေ့ကျရင်..." </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က နောက်သို့ ဆုတ်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားသော ကျန်းရှောင်ကို ကြည့်ရင်း ဟန်ကျန်းရွှယ်၏ အေးစက်သော မျက်နှာလေးတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တောက်... တောက်..." </p> <p> </p> <p>ရှယန်က လက်ထောက်ကာ မေးစေ့ကို လက်ဖဝါးပေါ်တင်ပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ဝင်တစား တောက်ခေါက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေး အရူးလေး၊ နင် နင့်အမကို ဘာပြောလိုက်လို့ သူ ပြုံးသွားတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် ကားထဲ ပြန်ဝင်လာတော့ ရှယန်က စပ်စုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ပိုက်ဆံများနှင့် ကြယ်တာရာ ပုတီးစေ့များကို သိမ်းဆည်းရင်း "စနောက်နေရုံနဲ့ မရဘူးလေ၊ ကိုယ့်ရဲ့ ရိုးသားမှုကို ပြရတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"သိလား...ရိုးသားမှု"</p> <p> </p> <p>ရှယန်က ဂီယာကို ပြောင်းကာ လီဗာကို နင်းလိုက်ရင်း "အရူးလေး၊ နောက်ရက်အနည်းငယ်မှာ နင် ငါ့လက်ထဲမှာပဲ ရှိနေမှာဆိုတာ သိတယ်မလား"</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က ပုတီးစေ့များ သိမ်းဆည်းနေရင်းမှ ရပ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟဲဟဲ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ပြောကြည့်တာ" </p> <p> </p> <p>ရှယန်က စိတ်ဝင်တစားရှိနေပုံရ​၏။</p> <p> </p> <p>"ပူပူစပ်စပ် ဟော့ပေါ့ သွားစားရအောင်၊ ချန်းပေမှာ အရသာရှိတဲ့ ဟော့ပေါ့ဆိုင် တစ်ဆိုင်ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>တစ်နာရီအကြာတွင် ကျန်းပင်မြို့လယ်ရှိ သာမန်လူနေအိမ်တစ်ခုအတွင်း။</p> <p> </p> <p>သက်လတ်ပိုင်း ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် ညစာစားပြီးနောက် ဆိုဖာပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်ကာ တီဗီကြည့်နေကြ​၏။</p> <p> </p> <p>မတော်တဆ အချိန်တွင် ဖုန်းမြည်လာသဖြင့် ဇနီးဖြစ်သူက ဘေးရှိခင်ပွန်းကို တွန်းလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမ မျက်လုံးများကတော့ တီဗီဆီမှ မခွာပေ။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် တီဗီဇာတ်လမ်းတွဲထဲမှ ယောက္ခမနှင့် ချွေးမကြားက ပြဿနာကို အလွန်စိတ်ဝင်စားနေပုံရ​၏။</p> <p> </p> <p>ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး နံပါတ်ကို ကြည့်ကာ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဖုန်းအခြားတစ်ဖက်မှ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် "ဆရာ" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားက တံခါးပိတ်လိုက်ပြီး "ဘာကိစ္စလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်မလေး ကျန့်နန်ရွာကနေ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်ပါပြီ၊ အခု အိမ်မှာပါ"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသားက လက်ခံကြောင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်မလေးနဲ့အတူ ကောင်လေးတစ်ယောက် ပါလာတယ်"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသား အံ့ဩသွားပြီး "ကောင်လေး" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့၊ ဟန်မိသားစုက ကောင်လေးပါ"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသား၏ မျက်နှာ တင်းမာသွားပြီး မကျေမနပ်ဖြင့် "အဲဒီ အသုံးမကျတဲ့ ကျန်းရှောင်ဖီလား" </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသား၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖုန်းကို ချက်ချင်း ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ဧည့်ခန်းထဲ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ဇနီးဖြစ်သူက ဇာတ်လမ်းကို အာရုံစိုက်နေဆဲ။</p> <p> </p> <p>"ဘာကိစ္စလဲ"</p> <p> </p> <p>"မင်းသမီးက အိမ်ကို ကောင်လေးတစ်ယောက် ခေါ်လာတယ်"</p> <p> </p> <p>ဇနီးဖြစ်သူက ကိုယ်ကို မတ်လိုက်ပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ...</p> <p> </p> <p>"ကောင်လေးက ဘယ်လိုလဲ...ရုပ်ရည်ရော၊ စရိုက်ရော ဘယ်လိုရှိလဲ" ဟု ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျန်းရှောင်ဖီတဲ့"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများ ပြူးသွားပြီး ခဏကြာမှ သတိဝင်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>ခုနကလို နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမူအရာ ပျောက်သွားပြီး...</p> <p> </p> <p>"ရှရှန်းဟိုင်...ဒီပတ်သက်မှုကို ကျွန်မ လုံးဝ သဘောမတူဘူး" ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား အော်လိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>ရှရှန်းဟိုင် ဆွံ့အသွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save