Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၀</h2> <h2 style="text-align: center;">နိုင်ငံတော်ကယ်တင်ရေး၊ ကွေးညွတ်သွားသော လမ်းကြောင်းများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျန်းပင်မြို့၊ ဟွားရှရဲ့ မြို့ပြခရိုင်... အထင်ကြီးစရာပဲ..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် အိမ်ရာဝင်း၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော ဂိတ်တံခါးကြီးကို ကြည့်ပြီး တချောက်</p> <p>ချောက်ဖြင့် ရင်ထဲမှ သက်ပြင်းချမိသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် တကယ့်ကို သူဌေးသမီးတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအဆင့်မြင့်အိမ်ရာဝင်းသည် တောင်စောင်းပေါ်တွင် တည်ရှိလေ​၏။</p> <p> </p> <p>အိမ်ရာထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သစ်ပင်ပန်းမန်များ ဝေဆာနေသော လမ်းဘေးတစ်လျှောက် ဖြတ်ကျော်လာပြီးနောက် အိမ်ခြေအချို့နှင့် အဆောက်အဦအချို့ကို ကျန်းရှောင် မြင်လိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>လမ်းဘေးဝဲယာတွင်လည်း ပန်းများ ပွင့်လန်းနေသည်ကို သူ သတိပြုမိသည်။</p> <p> </p> <p>ရှယန်သည် အိမ်ရာပန်းခြံအတွင်းရှိ တောင်တုများနှင့် ရေပန်းများကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဘန်ဂလိုအိမ်၏ ဝင်းထဲသို့ ကားမောင်းဝင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂိုဒေါင်တံခါး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာသည်နှင့်အမျှ ကျန်းရှောင်သည် မတတ်သာသလို ခေါင်းခါလိုက်မိ​၏။</p> <p> </p> <p>'ဒီမှာ ကားတစ်စီး ရှိသေးတာပဲ'</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သာဆိုလျှင် ဂိုဒေါင်ထဲ၌ နောက်ထပ် ကားလေးတစ်စီး ရှိနေသည်ဟုသာ ထင်ပေလိမ့်မည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်းရှောင်ကမူ ၎င်းမှာ Porsche 911 တစ်စီးဖြစ်ကြောင်း သိနေ​၏။</p> <p> </p> <p>ရှယန် မောင်းလာသော Land Rover သည် ထို Porsche နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ရိုးရိုးစင်းစင်းနှင့် လူမသိသူမသိ ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် ဟော့ပေါ့နံ့ကို အတတ်နိုင်ဆုံး အောင့်အည်းသည်းခံကာ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း သူက "မမက ဘယ်လောက်တောင် ချမ်းသာတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ရှယန်သည် ကားမောင်းသူနေရာမှ ဆင်းလာပြီး အေးဆေးစွာဖြင့် "ပိုက်ဆံရှိတာက တကယ်ပဲ ပျော်စရာကောင်းတယ်လို့ မင်းထင်သလား" ဟု မေးသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က "ဟင်" ဟု ပြန်မေးမိသည်။</p> <p> </p> <p>ရှယန်သည် လျှောက်လာပြီး ကျန်းရှောင်၏ ပခုံးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ တည်တည်တံ့တံ့ဖြင့်...</p> <p> </p> <p>"မင်း မှားနေပြီ၊ ချမ်းသာတဲ့သူတွေရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ မင်း ဘယ်တော့မှ နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် ဆွံ့အသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရှယန်​၏ နေအိမ်နှင့် ကားများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမ၏ မိသားစုသည် တကယ်ပင် ကြွယ်ဝချမ်းသာကြောင်း သူ သိနိုင်သည်။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုကားများသည် တကယ့် ဘီလျံနာသူဌေးကြီးများအတွက်မူ ဘာမှမဟုတ်ပေ။ </p> <p> </p> <p>အများဆုံး ယွမ်သန်းဂဏန်းသာ တန်ကြေးရှိပြီး ယွမ်သန်းပေါင်း ဆယ်ချီ၊ ရာချီတန်သည့် တကယ့် ဇိမ်ခံကားကြီးများအဆင့် မမီသေးပေ။ </p> <p> </p> <p>သို့သော် ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးများကို ကုသပေးပြီး ပိုက်ဆံရှာနေရသော ဆင်းရဲသား ကျန်းရှောင်အတွက်မူ ချမ်းသာသူနှင့် အလွန်အမင်း ချမ်းသာသူကြားတွင် ဘာမှ မကွာခြားလှပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါတောင်မှ တစ်ပွဲကို ခုနစ်ယွမ်ပဲတန်တဲ့ ဟော့ပေါ့ကို ကျွန်တော့်ကို ကျွေးခိုင်းသေးတယ်" </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က ပခုံးတွန့်ရင်း စက်ဆုပ်ရွံရှာဟန်</p> <p>ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရှယန်​၏ လက်ကို သူ ခါထုတ်၍ မရခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါက အသစ်အဆန်းလေးမို့လို့ပါ၊ အိမ်က ကျွေးတဲ့ အစားအစာတွေကို ငါ ငြီးငွေ့နေပြီ၊ ဒါကြောင့် ငါစားချင်တာ ငါစားတာပဲ" </p> <p> </p> <p>ရှယန်သည် ကားသော့ကို သူမ၏ ရှည်လျားသွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးတွင် လှည့်ပတ်ကစားရင်း သီချင်းတညည်းညည်းဖြင့် ဂိုဒေါင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးလေးကို ကြည့်</p> <p>ရင်း ကျန်းရှောင်က ခေါင်းခါကာ...</p> <p> </p> <p>"တကယ်ပဲ၊ အားသာချက်တစ်ခုရှိရင် အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိစမြဲပဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟင်" ရှယန့် ရပ်တန့်သွားပြီး ကျန်းရှောင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ရန်လိုသော အကြည့်ဖြင့် "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က ခေါင်းခါရင်း သက်ပြင်းချကာ...</p> <p> </p> <p>"မမမှာ ပိုက်ဆံတွေရှိလာပြီး စိတ်ညစ်စရာတွေ ပျောက်ဆုံးကုန်တာကို ပြောတာပါ"</p> <p> </p> <p>ရှယန်နှုတ်ဆိတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က ဆက်ပြီး</p> <p> </p> <p>"မမ...ကျွန်တော်နဲ့ တွဲဖို့ စိတ်ဝင်စားလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှယန်က စိတ်မရှည်သလို လက်ဟန်ပြကာ ကျန်းရှောင်ကို လိုက်ခဲ့ရန် ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ ပါးစပ်က တကယ့်ကို ပုပ်စပ်စပ်</p> <p>ပဲ...ဝါးလုံးသဖွယ် ပိန်လှီနေတာကို"</p> <p> </p> <p>"နောက်နှစ်နှစ်လောက်နေပြီး အရွယ်ရောက်လာမှ ငါ့ကို လာပြောစမ်းပါ"</p> <p> </p> <p>"ခုနက မင်းပခုံးကို ငါ အားပြင်းပြင်းနဲ့ မပုတ်ရဲတာက မင်း လဲကျသွားပြီး ပြန်မထနိုင်မှာ စိုးလို့"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်</p> <p>သည်။ </p> <p> </p> <p>သူက 'ဟုတ်သားပဲ၊ ဒဏ်ရာရချင်ယောင်ဆောင်တာက ရွေးချယ်စရာကောင်းတစ်ခုပဲ' ဟု တွေးလိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် ရှယန်နောက်မှ အိမ်ကြီးထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားရာ ဝင်ဝင်ချင်းတွင်ပင် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ဆုံသည်။</p> <p> </p> <p>"အန်တီကျိုး၊ မြေအောက်ထပ်မှာ အိပ်ရာအိတ်</p> <p>တစ်ခု သွားချထားလိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>"သူ့နာမည်က ကျန်းရှောင်ဖီ၊ သူက ဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့ မြေအောက်ထပ်မှာ နေလိမ့်မယ်" </p> <p> </p> <p>ဟု ရှယန်က မှာကြားပြီး တံခါးနားရှိ ဗန်းထဲသို့ ကားသော့ကို ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် ရှေ့က အမျိုးသမီးကို ကြည့်ပြီး သူမသည် အိမ်အကူဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်မလေး" အန်တီကျိုးက ပြန်ဖြေပြီး ထွက်သွားလေ​၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားပြောသံ ခပ်တိုတိုကို နားထောင်ခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အလုပ်ရှင်နှင့် အလုပ်သမား သက်သက်သာဖြစ်ကြောင်း ကျန်းရှောင် သိလိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ရင်းနှီးပုံမရပေ။</p> <p> </p> <p>"မမ ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း နေတာဆို" </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က အံ့သြတကြီး မေးသည်။</p> <p> </p> <p>ရှယန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "အင်းလေ၊ အန်တီကျိုးနဲ့ပေါ့၊ သူမရဲ့ လက်ရာက အရမ်းကောင်းတယ်"</p> <p> </p> <p>"မင်း ဆိတ်သားစွပ်ပြုတ်နဲ့ ဆိတ်သားစားချင်နေတာ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>"မနက်ဖြန် သူမကို ချက်ခိုင်းလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>"မမမှာ အခန်းပေါင်း သောင်းချီရှိနေတာကို ကျွန်တော့်ကို မြေအောက်ထပ်မှာ အိပ်ခိုင်းတာလား" </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်က မတတ်သာသလို ကြည့်ရင်း မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက တက်ကြွလွန်းတယ်၊ ဖွံ့ဖြိုးဖို့အတွက် သင့်တော်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု လိုအပ်တယ်"</p> <p> </p> <p>"နောက်ရက်အနည်းငယ်မှာ မင်းက ပြင်ပကမ္ဘာနဲ့ လုံးဝ အဆက်အသွယ် ပြတ်နေလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ရှယန်သည် ရွှင်မြူးတတ်သူဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>ခရီးတစ်လျှောက်လုံး ကျန်းရှောင်နှင့် စကားနိုင်လုခဲ့သော်လည်း သူမတွင် ကိုယ်ပိုင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိပြီး အစီအစဉ်အတိုင်း လုပ်ဆောင်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက..." </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် ဇိမ်ခံအလှဆင်ပစ္စည်းများကို လိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အသားမကျခင်မှာပင် ရှယန်က သူ၏ မျက်လုံးများကို လာဖုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှယန်သည် ကျန်းရှောင်၏ မျက်လုံးများကို ဖုံးကာ တွန်းရွှေ့ခေါ်ဆောင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မကြည့်နဲ့၊ ဒါတွေက လက်တွေ့မကျတဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေပဲ"</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ ဘဝမှာ ဒါတွေကို ဘယ်တော့မှ ပိုင်ဆိုင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် ဆွံ့အသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က "လှေကားထစ်တွေကို သတိထားပါ" ဟု ပြောသံကို သူကြားလိုက်ရ​၏။</p> <p> </p> <p>"အန်တီကျိုး...ဘာလို့ သူ့ကို ပြောပြတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရှယန်က ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်ကာ မကျေမနပ် ဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် လှေကားထစ်များအတိုင်း ဂရုတစိုက် ဆင်းသွားရင်း "ဟင်း... မိန်းမတွေ" ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှယန်က လက်ကို ဖယ်လိုက်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦးသည် မြေအောက်ထပ်ဟု ခေါ်သော နေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် စိတ်ကူးထားသလို မှောင်မည်း စိုထိုင်းနေခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအစား အိမ်မှာထက် ပိုမိုစုံလင်သော လေ့ကျင့်ရေးခန်းမတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် စတုရန်းမီတာ ၁၀၀ ခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး လေ့ကျင့်ရေး ကိရိယာအားလုံးကို ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် စနစ်တကျ ပြသထားသည်။ </p> <p> </p> <p>ညာဘက်တွင်မူ ရှစ်မြှောင့်ပုံစံ လှောင်အိမ်တစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုရှစ်မြှောင့်ပုံစံ လှောင်အိမ်သည် ကျန်းရှောင်၏ ယခင်ကမ္ဘာတွင် တီဗီထဲ၌သာ မြင်ဖူးသည့် အရာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် လေးထောင့်ပုံစံ လက်ဝှေ့စင်မဟုတ်ဘဲ အေးစက်စက် ရှစ်မြှောင့်လှောင်အိမ်ကြီး ဖြစ်​၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းက ကျန်းရှောင်အား UFC ကိုယ်ခံပညာ ပေါင်းစုံ ပြိုင်ပွဲများကို သတိရစေသည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းသည် ဝါကျင်ကျင် မီးသီးအနည်းငယ်ဖြင့် မှိန်ပျပျ လင်းနေလျက်။</p> <p> </p> <p>သာမန် ပေကျန်းမြို့သားတစ်ယောက်ဆိုလျှင်</p> <p>'ဒီနေရာကို လင်းထိန်သွားအောင် မီးချောင်းကြီးတွေ ဘာလို့ မတပ်တာလဲ၊ ဒီလောက် မှောင်နေအောင် လုပ်ထားတာ ဘာထူးမှာလဲ' ဟု ပြောကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အရေးကြီးဆုံးမှာ ထိုနေရာတွင် ပြတင်းပေါက်မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ ယုတ္တိတန်ပါသည်။</p> <p> </p> <p>မှိန်ပျပျ အခန်းထဲတွင် အေးစက်စက် ရှစ်မြှောင့်</p> <p>ပုံစံ လှောင်အိမ် နှင့် လေ့ကျင့်ရေး ကိရိယာပုံကြီးကို ရင်ဆိုင်ရင်း ကျန်းရှောင်သည် တစ်နည်းတစ်ဖုံ စိတ်ဓာတ်ကျသလို၊ ဖိနှိပ်ခံရသလို ခံစားလိုက်ရ​၏။</p> <p> </p> <p>"နောက်ရက်အနည်းငယ်မှာ မင်း ဒီမှာ နေရမယ်၊ ထမင်းလည်း ဒီမှာပဲ လာပို့ပေးလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာ သီးသန့် ရေချိုးခန်းလည်း ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>ရှယန်သည် မြေအောက်လေ့ကျင့်ရေးခန်း၏ ပုံစံကို ခါးထောက်ကြည့်ရင်း ဂုဏ်ယူနေပုံရသည်။ </p> <p> </p> <p>သူမက ဆက်ပြီး "ကျောင်းက စက်တင်ဘာ ၁ ရက်နေ့မှာ ပြန်ဖွင့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းရဲ့ ကြံ့ခိုင်မှုကို ကြည့်ရမယ်၊ မင်း ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ရင် ကျောင်းက စစ်သင်တန်း မတက်ရအောင် ငါ ခွင့်တိုင်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး "စစ်သင်တန်း မတက်ရဘူးလား" ဟု မေးသည်။</p> <p> </p> <p>ရှယန်က ပြုံးလျက် "မင်း ဒီမှာ ဘယ်လောက် ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်မလဲ ဆိုတာပေါ်မှာ မူတည်တယ်"</p> <p> </p> <p>"မင်းအစ်မကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဘေးကင်းကြောင်း ပြောလိုက်ဦး...ဒီမှာ သီးသန့် လေ့ကျင့်နေမယ်လို့လည်း ပြောလိုက်"</p> <p> </p> <p>"အိုကေ" ကျန်းရှောင်က ဖုန်းထုတ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>မြေအောက်ထပ် ဖြစ်သော်လည်း ဖုန်းလိုင်းက တော်တော်ကောင်းနေသေးသည်။ </p> <p> </p> <p>မဆိုးပါဘူး ဟု သူတွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လူငယ်များအတွက် ဖုန်းနှင့် လိုင်းရှိနေသရွေ့ ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်သည်ဟု မယူဆနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဟန်ကျန်းရွှယ်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဘေးကင်းကြောင်း အကျဉ်းချုံး ပြောပြလိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် အေးစက်လှသော ဟန်ကျန်းရွှယ်က ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား ပြန်မပြောဘဲ ကျန်းရှောင်ပြောသမျှကို အင်း၊ အဲ လုပ်ကာ ဖုန်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တကယ့်ကို နှလုံးသားမရှိသူပဲ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင် ဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် ရှယန်က ချက်ချင်း လုယူလိုက်​၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ကျန်းရှောင်က ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် မေးသည်။</p> <p> </p> <p>ရှယန်သည် ဖုန်းကို ကိုင်ထားရင်း လက်ညှိုးကို ထောင်ပြကာ လေ့ကျင့်ရေး ကိရိယာများကို ဝေ့ကြည့်ပြီး "ဒီနေ့ကစပြီး ဒါတွေက မင်းရဲ့ ကစားစရာတွေပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>'ငါ့ဖုန်း အသိမ်းခံလိုက်ရတာလား'</p> <p> </p> <p>'ကျောင်းတောင် မတက်ရသေးဘူး၊ ဆရာ့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံစားနေရပြီလား'</p> <p> </p> <p>"မနက်ဖြန် ကျရင် နည်းပြတစ်ယောက် လာလိမ့်</p> <p>မယ်...သူက မင်းကို လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပေးပြီး အခြေခံတွေကို သင်ပေးလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"အဝတ်အစားနဲ့ အစားအသောက်တွေကို အချိန်မှန် ပို့ပေးမယ်...ထွက်ပြေးဖို့ မကြိုးစားနဲ့၊ မင်း ဝေးဝေး မပြေးနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဒီတံခါးကို အမြဲ သော့ခတ်ထားမယ်၊ အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းနဲ့လည်း တံခါးကို ခွဲဖို့ မကြိုးစားနဲ့၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်း အလျော်မပေးနိုင်လို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>ရှယန်သည် လှေကားပေါ်သို့ ပြန်တက်သွားသည်။ </p> <p> </p> <p>တံခါးရှေ့တွင် ရပ်ကာ "ဒါပဲ ပြောစရာ ရှိတယ်၊ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အော်၊ ဒါနဲ့" </p> <p> </p> <p>တစ်ခုခုကို သတိရသွားသလို ရှယန်သည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဘီလူးဖြူ ကြယ်တာရာ ပုတီးစေ့နှစ်စေ့ကို ထုတ်ကာ ကျန်းရှောင်ကို ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နှင်းတောထဲတွင် ရှယန်သည် ကြယ်တာရာ ပုတီးစေ့ လေးစေ့ ရရှိခဲ့ရာ ၎င်းတို့အနက် နှစ်စေ့ကို ဘီလူးဖြူများကို သတ်ဖြတ်စဉ် စုပ်ယူပြီး ကြယ်တာရာ စွမ်းအားမြှင့်တင်ခဲ့သည်။ </p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိသော နှစ်စေ့ကို မသုံးဘဲ ကျန်းရှောင်ကို ပေးလိုက်ခြင်း။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးပဲ၊ မမက..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်သည် လှေကားထိပ်တွင် ရပ်နေသော ရှယန်ကို မော့ကြည့်ရင်း...</p> <p> </p> <p>"မမက ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဂရုစိုက်နေရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့မောင်က ငါ့မောင်ပဲလေ၊ ပြီးတော့ ဒါတွေက ငါ့အတွက် သိပ်မထူးခြားတော့ဘူး" </p> <p> </p> <p>ရှယန်က လက်ကာပြကာ တံခါးကို ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တံခါး သော့ခတ်သံကို ကြားရသောအခါ ကျန်းရှောင်က သက်ပြင်းချရင်း 'ငါက ဟန်ကျန်းရွှယ်ရဲ့ မောင်ဖြစ်နေလို့လား၊ တကယ်ပဲ အဲဒီအကြောင်းပြချက် တစ်ခုတည်းလား' ဟု တွေးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ရှယန်သည် တံခါးမှ မထွက်သွားသေးပေ။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် တံခါးကို ကျောမှီရင်း ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်ကို မင်း အကောင်အထည်ဖော်ပေးနိုင်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုအစီအစဉ်တွင် အဖွဲ့၊ ကျောင်းနှင့် အထက်တန်း တတိယနှစ်တို့ ပါဝင်သည်။ </p> <p> </p> <p>၎င်းသည် သူမ၏ အနာဂတ်နှင့်လည်း သက်ဆိုင်နေခြင်း။</p> <p> </p> <p>လောလောဆယ်တွင် သူမ ထိုအကြောင်းများကို ပြောပြမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ရှယန်သည် သက်ပြင်းချကာ ဆက်မတွေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမတွင် ဒုတိယ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခု ရှိသေးသည်။ ၎င်းမှာ...</p> <p> </p> <p>ရှယန်သည် ကျန်းရှောင်၏ ဖုန်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဖန်သားပြင်ကို ပွတ်ဆွဲရင်း နောက်ဆုံးတွင် Weibo ကို တွေ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ နှိပ်လိုက်​၏ </p> <p> </p> <p>တကယ်ပင်၊ လျှို့ဝှက်ကုဒ် ရိုက်ထည့်စရာ မလိုဘဲ တိုက်ရိုက် ဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရှယန်​၏ မျက်နှာတွင် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ဦးခေါင်းတွင် မိစ္ဆာဦးချိုနှစ်ခု ပေါက်လာသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>'ကျန်းရှောင်ဖီ လူဆိုးလေး၊ ဟဲဟဲ၊ ကွေးညွတ်သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းနဲ့ နိုင်ငံတော်ကို ကယ်တင်မယ့် နေ့ရက်တွေ စတင်တော့မယ်'</p> <p> </p> <p>ရှယန်သည် ကျန်းရှောင်ဖီ၏ Weibo ကို ကြည့်လိုက်ရာ ပို့စ်တစ်ခုသာ ရှိသေးသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ရှယန်အတန်ကြာ တွေးတောပြီး စာရိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဟွားယွမ်အိမ်ရာဝင်းအတွင်းရှိ နေအိမ်တစ်ခုမှ ဖုန်းအသိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာ​၏။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် ရေချိုးပြီးခါစဖြစ်၍ သူမ၏မျက်နှာမှာ နီမြန်းကာ မျက်လုံးများမှာ ဝေဝါးနေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သူမ၏ လူမသိသူမသိ အလှတရားတစ်ခု ဖြစ်သည်။ </p> <p> </p> <p>သူမသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆံပင်များကို သုတ်ရင်း ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>'ကျန်းရှောင်ဖီ-ဆိုးသလား-မဆိုးဘူးလား</p> <p>Huawei Maimang C199 မှ ပို့စ်တင်ခဲ့သည်'</p> <p> </p> <p>"သူမနဲ့အတူ အိမ်လိုက်ခဲ့ရလို့ အရမ်းပျော်တာပဲ၊ အစ်မက အသားဖြူဖြူ ခြေတံရှည်ရှည်လေးနဲ့ တကယ် လှတယ်"</p> <p> </p> <p>စာကြွင်း : ဒါက အစ်မရှယန်ကို စပြီး သဘောကျမိတဲ့ ပထမဆုံးနေ့ပါပဲ။</p> <p> </p> <p>"ကျန်း...ရှောင်...ဖီ"</p> <p> </p> <p>ဟန်ကျန်းရွှယ်သည် သူမ၏ ညာဘက်လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ရာ သူမ၏ဖုန်းလေးမှာ ကြေမွသွားလုနီးပါးပင်...</p> <p> </p>


Save