Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၆၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ငါ နားလည်ပြီ။ ဖန်းယွမ်နဲ့ ထန်ဟိုင်လုံတို့က ရွှေဆေးလုံးကို သန့်စင်ခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ငါ့ရဲ့ အဖြေလွှာစာမူတွေကို သုံးပြီး ရွှေဆေးလုံးထဲက မိစ္ဆာအသိတွေကို ဖယ်ရှား ပစ်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ ဒီရွှေဆေးလုံးက ငါနဲ့ ရင်းနှီးနေတာကိုး။ ဒီလိုဆိုမှတော့ ဒီဆေးလုံး ကို ငါ လမ်းပြပြီး ခေါ်ရတော့မှာပေါ့။ ‘ပါရမီကမ်းတစ်ဖက်ကူးတံတား’။ သူ့ကို ဒီဘက် ခေါ်ခဲ့စမ်း။”</p> <p>ဆဋ္ဌမမြောက် ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် အရာအားလုံးကို နားလည်သွားသော ဟုန်ယွိသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစများကို ‘ပါရမီ ကမ်းတစ်ဖက်ကူးတံတား’ အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး၊ မိုးကြိုးကပ်ဘေး၏ အပြင်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ဆန့်ထုတ်လိုက်တော့ သည်။</p> <p>...</p> <p>“ဘုရားရေ.. တော်တော်ကံကောင်းတဲ့ကောင်ပဲ... တကယ်ပဲ ‘သံဖိနပ် ပြတ်အောင်ရှာတာ မတွေ့ဘဲ၊ မမျှော်လင့်ဘဲ အလကား ရလိုက်သလို’ ပါပဲလား။ ဒီရွှေဆေးလုံးက ဟုန်ယွိဆီကို ကိုယ်တိုင် လာရှာနေတာပြ။ ဒါက ‘ကြောင်မျက်ကန်းက ကြွက်သေကို တိုးမိသလို’ ပဲ။ ငါတို့အတွက်တော့ အခွင့်ကောင်းကြီးပဲ။”</p> <p>“ဒီရွှေဆေးလုံးက မိုးကြိုးကပ်ဘေး စက်ဝိုင်းထဲကို မဝင်ရဲဘူး။ သူက အသိဉာဏ်ရှိတော့ မိုးကြိုးက ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ သိနေတယ်။ သူ့ကို ဖမ်းထားကြ။”</p> <p>“အပြင်ဘက်က မိုးကြိုးစွမ်းအားတွေက ငါတို့အတွက် ဘာမှမဟုတ်ဘူး။ မိုးကြိုးကပ်ဘေး စက်ဝန်းထဲကို အလွန်းကျွံ တိုးဝင်မသွားရင် ငါတို့ရဲ့ မှော်ပညာတွေကို စိတ်ကြိုက် သုံးလို့ရတယ်။”</p> <p>“ရှေးဟောင်းကျမ်းစာတွေအရ မိုးကြိုးကပ်ဘေးက အဆင့်မြင့်လာလေ၊ အချိန်က ပိုပြီး တိုတောင်းလေပဲ။ အသက်တစ်ရှိုက်စာ အချိန်အတွင်းမှာ ဟုန်ယွိ ပြာမဖြစ်သွားဘူးဆိုရင် သူ ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ချက်ချင်း ထွက်လာလိမ့်မယ်။ သူ ထွက်လာတာနဲ့ ငါတို့ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ကြမယ်။”</p> <p>“ချန်ပီယံမြို့စားက ဟုန်ယွိရဲ့ ရန်သူစစ်စစ်ပဲ။ ဒီတစ်ခါရော ဟုန်ယွိကို သတ်ဖို့ သူ ရောက်လာမလား မသိဘူး။”</p> <p>ဖန်းယွမ်၊ ထန်ဟိုင်လုံနှင့် လီဖေးယွီတို့မှာ အရင်ဆုံး ရောက်ရှိလာကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ မှော်ရတနာများကို အားကိုးကာ စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစများကို ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်သွင်းထားခြင်း သို့မဟုတ် မှော်ရတနာများထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေခြင်းကြောင့် ကောင်းကင်ယံရှိ ပေါက်ကွဲနေသော မိုးကြိုးများကို မကြောက်ကြပေ။</p> <p>သူတို့ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ဟုန်ယွိသည် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p>ရွှေဆေးလုံးက ဟုန်ယွိကို လာရှာနေသော်လည်း ဟုန်ယွိကမူ မိုးကြိုးကပ်ဘေးထဲမှာ ရှိနေ သည်။ သူ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်နေခြင်း မဟုတ်ပါက ဘာလုပ်နေမည်နည်း။</p> <p>“ဟုန်ယွိက လေးကြိမ်မြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ထားပြီးသား။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါးကြိမ် ဒါမှမဟုတ် ခြောက်ကြိမ်မြောက်အထိ ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာ သေချာတယ်။ ကပ်ဘေး က အမြင့်လာလေ၊ သူ ပြန်ထွက်လာတဲ့အခါ ပိုအားနည်းလေ ဖြစ်နေမှာပဲ။ သူ ထွက်လာ တဲ့အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရား စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစတွေကို ဖမ်းကြရ အောင်။ သူ့ကို သန့်စင်နိုင်မယ်ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ အများကြီး တိုးလာရုံတင် မကဘဲ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရန်သူတစ်ယောက်ကိုလည်း ဖယ်ရှားပြီးသား ဖြစ်သွား မယ်။”</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သုံးဦးစလုံးမှာ အလားတူ အတွေးမျိုး ရှိနေကြပြီး မိုးကြိုးများ အောက်တွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ မှော်ရတနာများ ကို အသီးသီး အသက်သွင်းလိုက်ကြပြီး မိုးကြိုးကပ်ဘေး၏ အပြင်ဘက်တွင် ပျံဝဲနေကာ အတွင်းသို့ မဝင်ရဲဘဲ ဖြစ်နေသော ‘အနန္တရွှေဆေးလုံး’ ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အထွဋ်အထိပ်ကောင်းကင်နယ်မြေ၏ ခေါင်းဆောင် ကျောက်ဖေးအာသည် နောက်မှ လိုက်လာသော်လည်း အံ့အားသင့်ဖွယ်ကောင်းစွာ အရင်ဆုံး ရောက်ရှိလာသည်။ သူမသည် ‘ထာဝရ ခေါင်းလောင်း’ ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ၊ ခေါင်းလောင်းသံများက ချက်ချင်း ပင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ် ထွက်ပေါ်လာပြီး အရာအားလုံးမှာ နှေးကွေးသွားတော့သည်။</p> <p>ဆုမူမှာလည်း အဝေးမှ ပျံသန်းလာပြီး ‘ထာဝရ ခေါင်းလောင်း’ ကို အသုံးပြုလိုက်ပြန်သည်။ နတ်ဘုရား ခေါင်းလောင်း တာအိုပညာရပ် နှစ်ခု ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါ်လာပြီး အချိန်များ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရ၏။ ကောင်းကင်ယံရှိ မိုးခြိမ်းသံများပင်လျှင် ရပ်တန့်သွားသ ကဲ့သို့ ရှိသည်။ လူတိုင်း၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် တာအိုပညာရပ်များမှာလည်း နှေးကွေးသွားခဲ့ပြီ။</p> <p>ထိုအခိုက်တွင် မိုးကြိုးကပ်ဘေး၏ အတွင်းပိုင်းမှ ရွှေရောင်တံတား တစ်စင်း ထွက်ပေါ်လာ သည်။ ၎င်းသည် ဧရာမကလေးငယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲနေသော ‘အနန္တရွှေဆေး လုံး’ ကို ရွှေရောင်တံတားပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရွှေရောင်တံတားမှာ မိုးကြိုးကပ်ဘေး အတွင်းသို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားပြီး၊ နောက်လျှပ်တပြက် အတွင်းမှာပင် ဟုန်ယွိ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် မိုးတိမ်များထဲမှ ထွက်လာပြီး အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် ‘အနန္တရွှေဆေးလုံး’ ကို သူ၏ လက်မောင်းအတွင်း ပွေ့ပိုက် ထားသည်။</p> <p>...</p> <p>“အနန္တရွှေဆေးလုံးက တကယ်ကို ဝိညာဉ်ရှိတာပဲ။ ငါနဲ့လည်း အရမ်း ရင်းနီးတယ်။”</p> <p>မိုးကြိုးကပ်ဘေးမှ ထွက်လာပြီးနောက် ဟုန်ယွိသည် သူ၏ လက်မောင်းထဲရှိ ရွှေဆေးလုံး ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ရွှေအစစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ထွားကျိုင်းသည့် ကလေး ငယ်တစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။ သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ဆေးရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေပြီး မျက်နှာပေါက် မှာလည်း ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီနေသည်။ မျက်လုံးများမှာလည်း အဆက်မပြတ် ပုတ်ခတ်နေပြီး ၎င်းမှာ မွေးမွေးချင်း ကျွေးမွေးပြုစုခံရပြီး ဆူဖြိုးသည့် ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။ ခဏခဏလည်း ငိုကြွေးနေသေးသည်။ ဟုန်ယွိသည် ရှေးဟောင်းရွှေဆေးလုံး၏ အံ့ဖွယ်စွမ်းအားများကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ဆေးလုံးတစ်လုံး မဟုတ်တော့ဘဲ လူသားတစ်ယောက်၊ သက်ရှိတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။</p> <p>“ဆေးလုံးကို ငါ့ကိုပေးစမ်း။”</p> <p>ဟုန်ယွိ ထွက်လာသည်နှင့် သူသည် ကလေးငယ်ကို ပွေ့ပိုက်လျက် အထွဋ်အထိပ် ကောင်းကင်နယ်မြေ၏ ခေါင်းဆောင် ကျောက်ဖေးအာနှင့် မလှမ်းမကမ်း နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>ဟုန်ယွိမှာ ခေါင်းလောင်းသံကြောင့် မှင်တက်နေပြီး အတွေးစများ နှေးကွေးနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ကျောက်ဖေးအာက အခွင့်ကောင်း ယူလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ‘စိတ်ဝိညာဉ်ဖြိုခွဲ နတ်ဘုရား ရုပ်သေး’ ကို လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုရုပ်သေးထံမှ ပြင်းထန်သော ‘အနှစ်သာရ’ စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ၎င်းမှာ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို အနည်းငယ်မျှပင် ကြောက်ရွံ့ပုံမပေါ်ပေ။</p> <p>အကြောင်းမှာ ထိုရုပ်သေးကိုယ်တိုင် မိုးကြိုးကပ်ဘေးအတွင်းမှ မွေးဖွားလာသော သက်ရှိ တစ်ခုဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>နတ်ဘုရားရုပ်ထု ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ကျောက်ဖေးအာ၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်စွာ တောက်ပလာသည်။ သူမက လက်ကို ထပ်မံ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ခရမ်းရောင် သန်းနေသော ကျောက်စိမ်း အဆောင်များစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယမ်းနံ့များ ပြင်းထန်စွာ ထုတ်လွှတ်နေ သည်။ ၎င်းတို့မှာ ‘မိုးကြိုးမီးလျှံအဆောင်’များ ဖြစ်ကြပြီး၊ မည်သည့် စိတ်ဝိညာဉ်ကိုမဆို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။</p> <p>ထိုကျောက်စိမ်း အဆောင်ပေါင်းမှာ တစ်ရာကျော် ရှိနေပြီး ၎င်းတို့အားလုံး စုပေါင်း ပေါက်ကွဲပါက မည်မျှ ပြင်းထန်မည်ကို ခန့်မှန်းရုံနှင့် သိနိုင်သည်။</p> <p>“အထွဋ်ထိပ်ကောင်းကင်နယ်မြေခေါင်းဆောင်၊ ကျောက်ဖေးအာ၊ ခင်ဗျားက သေချင်နေ တာပဲ။”</p> <p>ဟုန်ယွိသည် ကျောက်ဖေးအာ၏ တိုက်ကွက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမသည် 'အစွယ် ကြယ်စင်ချပ်ဝတ်' ကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ဟုန်ယွိက သူမ၏ အငွေ့အသက်ကို မှတ်မိနေသည်။</p> <p>ဟုန်ယွိသည် အေးစက်စက် အကြည့်ဖြင့် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လေထုထဲသို့ ဖမ်းဆုပ် လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏လက်မှာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားပြီး တစ်ဖက်မှ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာ ကာ သူ့ထံသို့ ပျံသန်းလာသော နတ်ဘုရားရုပ်သေးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ နတ်ဘုရား ရုပ်သေးမှာ ဟုန်ယွိ၏ ဖမ်းဆုပ်ခြင်းကို ခံရသောအခါ စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ဟုန်ယွိ၏ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားကြောင့် ချက်ချင်းပင် နွမ်းနယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ကျောက်ဖေးအာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ သူမသည် ရုပ်သေးရုပ်နှင့် ဆက်သွယ်မှု ပြတ်တောက်သွားပြီး မှော်ရတနာမှာ ဟုန်ယွိ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွား ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ပေါက်ကွဲစမ်း…. ပေါက်ကွဲစမ်း… ပေါက်ကွဲစမ်း…”</p> <p>စူးရှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ‘မိုးကြိုးမီးလျှံအဆောင်’ ပေါင်း တစ်ရာကျော်မှာ ဟုန်ယွိကို ဝိုင်းရံကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။</p> <p>ဟုန်ယွိသည် တိုက်ကွက်ကို ရှောင်တိမ်းရန် စိတ်မကူးပေ။ သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက် ရာ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပြင်းထန်သော လေပွေကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ‘မဟာကမ္ဘာတံဆိပ်တော်’ ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုပြင်းထန်သော လေပွေကြီးကြားတွင် အဆောင်ပေါင်း တစ်ရာကျော်မှာ လွင့်စင်သွားပြီး လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ဟုန်ယွိ၏ ပုံရိပ်မှာ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ကျောက်ဖေးအာ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွား ပြီး ပြင်းထန်သော လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>ဘုန်း…</p> <p>ကျောက်ဖေးအာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ ခေါင်းလောင်းကြီးမှာ တစ်ချက်တည်းဖြင့် တစ်စစီ ပျက်စီးသွားသည်။ ထို့နောက် ဟုန်ယွိသည် သူမ၏ လည်ပင်းကို လက်တစ်ဖက် ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ကာ ကြက်ကလေးတစ်ကောင်ကို မထားသကဲ့သို့ လေထဲသို့ မြှောက်တင် လိုက်သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အစွယ်ကြယ်စင်ချပ်ဝတ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တောက်ပလာပြီး နောက် အက်ကွဲသံများနှင့်အတူ ပျက်စီးသွားတော့သည်။</p> <p>“မီးလျှံကိုးပါးနဂါး။ အနန္တရွှေဆေးလုံးကို သွားယူစမ်း။”</p> <p>ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင် ရောက်ရှိလာသော ဆုမူက အခွင့်ကောင်းယူကာ အော်ဟစ် လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် မီးတိမ်တိုက်တစ်ခု ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ကြီးမား သော နဂါးလက်သည်းကြီးတစ်ခုက ဟုန်ယွိ၏ လက်မောင်းထဲရှိ ရွှေဆေးလုံးကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုန်ယွိ... မနှစ်က ငါ မင်းလက်ထဲမှာ သေခဲ့ရပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ ပြန်လည်မွေးဖွားလာ ခဲ့ပြီ။ ဟားဟား၊ ဟားဟား, ငါ့ရဲ့ညီအစ်ကို ရှစ်ယောက်လုံး ဒီမှာရှိနေတယ်။ မင်း သေဖို့သာ ပြင်ထားတော့။”</p> <p>ကောင်းကင်ယံမှ အထီးကျန်ဆန်ဆန် အော်အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟုန်ယွိသည် ကျောက်ဖေးအာ၏ လည်ပင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းထားရင်း သူမ၏ ပြင်းထန်သော ရုန်းကန်မှုနှင့် ဆဲဆိုမှုများကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ယံကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို ကောင်းကင်ယံသို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“အနန္တတံဆိပ်တော်”</p> <p> </p> <p>ဘုန်း….</p> <p>ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခု ရှေ့သို့ ပျံထွက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ မီးတိမ်တိုက် နှင့် ထိပ်တိုက် တိုက်မိကာ နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုမီးတိမ် တိုက်အတွင်းမှ နဂါးသွေးများ၊ နဂါးအကြေးခွံများနှင့် နဂါးလက်သည်း အပိုင်းအစများမှာ တစ်စစီ ပျက်စီးသွားပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ ‘မီးလျှံနဂါးကိုးကောင်’ ပေါက်ကွဲသွားသည်နှင့်အမျှ သနားစဖွယ် အော်ဟစ်သံကြီး တစ်ခုလည်း ထွက်ပေါ်လာ သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟုန်ယွိက ဆုမူကို ကြည့်ကာ လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်လိုက်သည်။</p> <p>ဆုမူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားသည်။ သူမက ‘ကောင်းကင် တာအို နတ်ဆိုးချိတ်ပိတ်ဓားကို မြှောက်ကာ ခုခံကာကွယ်ရန် သူမရှေ့တွင် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် တောက်ပသော အပြာရောင်ဓားနှင့် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတို့ ထိပ်တိုက် တိုက်မိကြတော့သည်။ ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း၊ ဆုမူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ကောင်းကင်တာအို နတ်ဆိုးချိတ်ပိတ်ဓားမှာ လည်း လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီ။</p> <p>ဆုမူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး နောက်သို့ အလျှင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>“ကျောက်ဖေးအာ... ကျုပ် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးတာနဲ့ အားနည်းနေမယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား။ ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို အခွင့်ကောင်းယူချင်တာပေါ့။ ကျုပ် အားမနည်းသွားရုံတင်မကဘူး၊ ကျုပ်ရဲ့စွမ်းအားတွေ အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာလိမ့်မယ် လို့ ခင်ဗျား မမျှော်လင့်ထားဘူး မဟုတ်လား။ အခုတော့ ဟုန်ရွှန်ကျိ ကိုယ်တိုင် ရောက်လာ ရင်တောင် ခင်ဗျားကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p>ဟုန်ယွိသည် ဆုမူ၏ ဓားကို လက်ညှိုးဖြင့် လွင့်ထွက်သွားအောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ကျောက်ဖေးအာ၏ လည်ပင်းကို ဆက်လက် ဖမ်းဆုပ်ထားသည်။ သူသည် စွမ်းအားကို အားစိုက်ထုတ်ကာ ထူထပ်လှသော ‘အစွယ်ကြယ်စင်ချပ်ဝတ်’ ကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။</p> <p>ချပ်ဝတ်တန်ဆာ အတွင်းမှ ကျောက်ဖေးအာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း အံ့အား သင့်လွန်းသဖြင့် ‘အို’ ပုံစံ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>“ရွှေဆေးလုံးကို ထားခဲ့စမ်း။”</p> <p>ဟုန်ယွိ လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ငါးရောင်ခြယ်မြေဆီနှင့် ‘မဟာမြေနတ်ဘုရား ငါးရောင်ခြယ်အလံ’ တို့ထံမှ လေးလံခန့်ညားသော အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ရောက်ရှိလာသည်။ ဧရာမ ငါးရောင်ခြယ် လက်ဝါးကြီးတစ်ဖက်က ပြင်းထန်စွာ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ လီဖေးယွီ၏ တိုက်ကွက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဟင်… ဒါက ‘‘မဟာမြေနတ်ဘုရား ငါးရောင်ခြယ်အလံ’ပဲ။ မြေစောင့်နတ်မင်းကို ပူဇော်တဲ့နေရာမှာ သုံးတဲ့ ရှေးဟောင်းရတနာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းလို ကြက်ကလေးက အသုံးပြုနေတော့ နှမြောစရာပဲ။”</p> <p>ဟုန်ယွိသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်းထန်စွာ လှည့်လိုက်သည်။ မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များ အောက်တွင် သူသည် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေသယောင် ရှိသည်။ ငါးရောင်ခြယ် လက်ဝါးကြီး၏ ဖမ်းဆုပ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူက လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p>ရုတ်တရက် လေထုအတွင်းရှိ စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုအားလုံး ရူးသွပ်စွာ လိမ်ယှက်သွားကြ သည်။ ၎င်းမှာ ‘ဗောဓိတံဆိပ်တော်’ ဖြစ်ပြီး ထိုလက်ဝါးကြီးကို ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ‘ဗောဓိ တံဆိပ်တော်’ သည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ လီဖေးယွီ၏ အကာကွယ် မှော်ရတနာကို သွားရောက် ထိမှန်တော့သည်။</p> <p>ဘုန်း... ဘုန်း</p> <p>‘မဟာမြေနတ်ဘုရား ငါးရောင်ခြယ်အလံ’သည် လီဖေးယွီ၏ စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ပေါင်းစပ်ထား ပြီး ဖြစ်သော်လည်း၊ ဟုန်ယွိ၏ လက်ဝါးချက်ကို ခံရပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ လွင့်စင်သွား တော့သည်။ အလံသည် လီဖေးယွီ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ထံမှ အတင်းအဓမ္မ ပြတ်ထွက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားခဲ့ပြီ။</p> <p>လီဖေးယွီမှာမူ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်ကဲ့သို့ သွေးများ အန်ထုတ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်ကျသွားတော့သည်။</p> <p>ဟုန်ယွိသည် ဆဋ္ဌမမြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်ရာ၊ သူ၏ ‘တာအိုဗုဒ္ဓဓမ္မခန္ဓာ’ မှာ ပြည့်စုံသွားခဲ့ပြီ။ သူ၏ စွမ်းအား၊ သူ၏ အရှိန်အဝါနှင့် သူ၏ နည်းလမ်းများမှာ ပစ္စုပ္ပန်ကာလကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သည့် အငွေ့အသက်များ ရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ နတ်ဘုရား စွမ်းရည်၊ မှော်စွမ်းအားများမှာ အတိုင်းအဆမရှိ ပြင်းထန်နေတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save