Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၆၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါက ရှေးခေတ် သူတော်စင် ဧကရာဇ်တွေရဲ့ လက်အောက်က ပထမဆုံး နတ်ဘုရား စစ်သူကြီးခွေရဲ့ စစ်လက်နက် ရထားပျံပဲ။ သူက တစ်ချိန်က ဒီစစ်လက်နက် ရထားပျံကို စီးပြီး လောကကြီးကို သိမ်းပိုက်ခဲ့တာ။ အင်ပါယာရဲ့ အုပ်စိုးမှုကို ငြင်းဆန်တဲ့ နယ်မြေ အရှင်သခင်တွေနဲ့ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် အမြောက်အမြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒီစစ်ရထားပျံမှာ စစ်သူကြီးခွေရဲ့ သူရဲကောင်းဝိညာဉ် ကျန်ရစ်နေပြီး၊ မယုံနိုင်လောက် အောင် အစွမ်းထက်တယ်။ အဲ့ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ အကာကွယ်ကတောင် လက်ဝါး တချက်တည်းနဲ့ အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတာလား။"</p> <p>"ငါ ရှန့်နုကို သိတယ်။ သူက ဝူပြည်နယ် ဝူမျိုးနွယ်စုရဲ့ အတော်ဆုံး ပညာရှင် တစ်ယောက် ပဲ။ သူက ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်သလို သိုင်းပညာမှာလည်း ထူးချွန်ပြီး မဟာဆရာသခင် အဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီ။ သူတို့ရဲ့ တာအိုပညာရပ်တွေကလည်း နက်နဲပြီး၊ 'နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားနှင်တံ' ကိုလည်း အဆင့်မြင့်မြင့် တတ်မြောက်ထားလို့ ဒီရထားပျံကို မောင်းနှင်ရတာ။ ဒါကိုတောင် ဟုန်ယွိက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ သူ့ကို ပြာဖြစ် အောင် ဖိသတ်လိုက်တာလား၊ သူ့ရဲ့စိတ်ဝိညာဉ်တောင် လွတ်အောင် မပြေးနိုင်ခဲ့ပါလား။”</p> <p>ဟုန်ယွိက အဝေးမှနေ၍ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်ရုံဖြင့် ‘ယွမ်ခွေ စစ်လက်နက် ရထား ပျံ’ ၏ အကာကွယ်ကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ထန်ဟိုင်လုံနှင့် ဖန်းယွမ်တို့မှာ မျက်လုံးအစုံ ပြူးထွက်မတတ် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။</p> <p>ထိုရထားပျံသည် မည်မျှ အစွမ်းထက်ကြောင်း သူတို့ ကောင်းကောင်း သိကြသည်။</p> <p>ထိုရထားပျံအတွင်း ရှိနေလူသည် မိစ္ဆာရန်အပေါင်းမှ ကင်းဝေးပြီး မိုးကြိုးဒဏ်ကိုလည်း ကြောက်စရာမလိုပေ။ ရေထဲတွင် မနစ်မြုပ်နိုင်သလို မီးဖြင့်လည်း မလောင်ကျွမ်းနိုင်ပေ။ ‘သိုင်းသူတော်စင်’ တစ်ဦးက လှံဖြင့် အစွမ်းကုန် ပစ်ပေါက်လျှင်ပင် ထိုရထားပျံ၏ အကာကွယ်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖောက်ထွက်ရန် မလွယ်ကူပေ။</p> <p>သို့သော် ယခုအခါ ဟုန်ယွိကမူ လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် အပိုင်းပိုင်း ဖြစ်အောင် ဖြိုခွဲလိုက်ရုံသာမကာ၊ ရထားမောင်းနေသည့် ပညာရှင်ကိုပါ လက်ညှိုးတစ်ချက်ဖြင့် ဖိချေပြီး သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်မျိုးမှာ သာမန် လူတို့ စိတ်ကူးကြည့်၍ပင် မရနိုင်သောအရာ ဖြစ်သည်။</p> <p>“သွားကြစို့”</p> <p>ဤအချိန်တွင် ဟုန်ယွိ၏ လက်ရှိအဆင့်မှာ သူတို့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သော အဆင့်မဟုတ်တော့ ကြောင်း ထန်ဟိုင်လုံနှင့် ဖန်းယွမ်တို့ နောက်ဆုံးတွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်သွားကြ သည်။</p> <p>ဤလူငယ်နှစ်ဦးမှာလည်း စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာပြီး စွန့်လွှတ်သင့်သည့်အချိန်တွင် ပြတ်ပြတ် သားသား စွန့်လွှတ်ရဲသည့် ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက် ကြရာ သူတို့မျက်နှာများ တုန်လှုပ်နေပြီး နှလုံးသားထဲမှ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေသကဲ့သို့ ခံစားချက်ကို မြင်နေရသည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် လက်ချင်းချိတ်ပြီး အားကုန်ခုန်လိုက်ကြရာ သူတို့ရှေ့ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုအက်ကြောင်းအတွင်းသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်သွားကြသည်။</p> <p>‘အနန္တနဂါးလက်စွပ်’ နှင့် ‘စကြာဝဠာ မိခင်ဒင်္ဂါး’ တို့မှာ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား လက်နက် များ ဖြစ်ကြပြီး ‘အသေးစားကမ္ဘာတစ်ထောင်’ ၏ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ကြသည်။ အထူး သဖြင့် အနန္တနဂါးလက်စွပ်အတွင်း သိမ်းဆည်းနိုင်သော နေရာများမှာ ‘စကြာဝဠာအိတ်’ ထက် လျော့နည်းမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>“ပြေးချင်တာလား”</p> <p>ဟုန်ယွိသည် လေထဲသို့ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်ကာ ရထားပျံ၏ အကာကွယ်ကို ဖြိုခွဲပြီး၊ ‘ရှန့်နု’ကို သတ်ဖြတ်ပြီးကာစ ရှိသေးသည်။ သူသည် ‘အသွင်မဲ့ တံဆိပ်တော်’ ၏ ဆုပ်ယူနိုင်သော စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ ထိုလူအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖမ်းဆီးပြီး အကျဉ်းချထားရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ဖန်းယွမ်နှင့် ထန်ဟိုင်လုံတို့က ပူးပေါင်း၍ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေကြပြီ။</p> <p>သူ၏ အစီအစဉ်များကို ထပ်ခါတလဲလဲ နှောင့်ယှက်ခဲ့သော ဤပါရမီရှင် လူငယ်နှစ်ဦးကို ဟုန်ယွိက အလွတ်ပေးရန် လုံးဝ အစီအစဉ်မရှိပေ။ သူသည် မျက်တောင်မခတ်တမ်း စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့ ဝင်ရောက်သွားသည့် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းဆီသို့ အဝေးမှနေ၍ နောက်ထပ် လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ဘုန်း</p> <p>ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပနေသော ဧရာမ လက်ဝါးကြီးတစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။ အက်ကြောင်းတစ်ခုကို ပြန်လည် ဖာထေးလိုက်သကဲ့သို့ ထိုဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ပိတ်သွားတော့ သည်။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထန်ဟိုင်လုံနှင့် ဖန်းယွမ်တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ဟင်းလင်းပြင် အလွှာနှစ်ခု၏ ဆုံမှတ်ကြားတွင် ညပ်နေတော့သည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်မှာ လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် ကျန်နေပြီး ကျန်တစ်ဝက်မှာမူ ကမ္ဘာငယ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေ သည်။</p> <p>ဟင်းလင်းပြင် အလွှာနှစ်ခုကြားမှ ကြီးမားလှသော ဖိအားသည် သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကာကွယ်ရေး အလင်းတန်းများကို ချက်ချင်းပင် ချေမှုန်းပစ်လိုက်ရာ မီးပွားများ တဖျတ်ဖျတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ တခဏအတွင်း ငါးခြောက်များကဲ့သို့ ပြားကပ်သွားပြီး ပါးစပ်များမှ သွေးများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပန်းထွက်လာတော့သည်။ ဟင်းလင်းပြင် အလွှာနှစ်ခု၏ တုန်ခါမှု စွမ်းအားသည် သူတို့၏ ရုပ်ခန္ဓာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိခိုက်စေခဲ့ပြီ။</p> <p>“ကြယ်တာရာကိုးဆင့် ပြောင်းလဲခြင်း... ကြယ်တာရာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း”</p> <p>ထန်ဟိုင်လုံ၏ မျက်နှာ အရောင်ပြောင်းသွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ဟစ်အော်လိုက်ရာ အဆင့်နှစ် မိုးကြိုးကပ်ဘေး ကျော်ဖြတ်ထားပြီး လျှပ်စီးများ တောက်ပ နေသော အတွေးစပေါင်း သောင်းနှင့်ချီမှာ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲ သွားတော့သည်။ ထို့နောက် ထိုပေါက်ကွဲသွားသော အတွေးစများသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်ပေါ်လာ ကာ ကြယ်တာရာ မြူတိမ်တိုက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ် တုန်ခါလျက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဖန်းယွမ်နှင့် လီဖေးယွီတို့ကိုပါ ဆွဲခေါ်ကာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့ သည်။</p> <p>“ကြယ်တာရာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဟုတ်လား။ မင်းတို့ မလွတ်နိုင်ပါဘူး။ ပစ္စုပ္ပန်တာအိုဗုဒ္ဓ ကောင်းကင်ဘုံကို ပင့်မြှောက်ခြင်း... လက်ငါးချောင်းတောင်တန်း။”</p> <p>ဟုန်ယွိ၏ မျက်လုံးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူက လက်ကိုမြှောက်ကာ ထိုဝဲဂယက် ပျောက်ကွယ်သွားသည့် နေရာဆီသို့ လှမ်း၍ ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။ သူ၏ လက်မောင်း တစ်ခုလုံးမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားပြီး ကောင်းကင်တိုင်ကြီးကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော လက်ချောင်းငါးချောင်း ဖြန့်ကားနေသည့် လက်ဝါးကြီးအဖြစ် ပေါ်လာကာ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ပြီး အောက်သို့ ဖိချလိုက်သည်။</p> <p>ဖန်းယွမ်နှင့် ထန်ဟိုင်လုံတို့သည် တောင်ကြီးတစ်လုံးသဖွယ် ဖိချလာသော ဧရာမ လက်ဝါး ကြီးကြောင့် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြရသည်။ သူတို့ဘေးပတ်လည် ရှိ ကြယ်တာယာ မြူတိမ်တိုက်များမှာလည်း တစ်စစီ ပေါက်ကွဲကုန်တော့သည်။</p> <p>ငါ မင်းတို့ကို ဒီတောင်အောက်မှာ ဖိနှိပ်ထားမယ်၊ နောက်ထပ် ဘယ်လို ပြဿနာရှာဦးမလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။ တာအိုဗုဒ္ဓ ကောင်းကင်ဘုံကို ပင့်မြှောက်ခြင်း၊ တာအိုဗုဒ္ဓ တောင်ကို ရွှေ့ခြင်း၊ တောင်နှင့် ရွှံ့နွံများကို မောင်းနှင်ခြင်း၊ အနန္တတံဆိပ်တော်... ဖိနှိပ်စမ်း”</p> <p>ဟုန်ယွိသည် အဝေးမှနေ၍ သူ၏ လက်ဝါးကြီးကို ဖိချလိုက်ပြီးနောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မှာပင် အပေါ်သို့ ပြန်ပင့်လိုက်သည်။ မိုင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသည့် တောင်ကြီးတစ်လုံး မှာ မြေပြင်မှ ကျွတ်ထွက်လာတော့သည်။ ထို့နောက် ထိုတောင်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး တောင်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင် သော မှော်သင်္ကေတ စာလုံးများဖြင့် တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေပြီး အောက်သို့ အရှိန်ဖြင့် ဖိချလိုက်သည်။ ထန်ဟိုင်လုံနှင့် ဖန်းယွမ်တို့မှာ ထိုတောင်ကြီးအောက်တွင် ဖိမိသွားပြီး ခဏချင်းမှာပင် အသက်ရှင်သည့် အငွေ့အသက်များ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>... ...</p> <p>“အားးးးး” “ပြေးကြစို့”</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စစ်ရထားပေါ်ရှိ လူငယ်၊ လူရွယ်များနှင့် ဝူမိသားစုမှ တပည့်များမှာ ရှန့်နု လက်ညှိုးတစ်ချက်ဖြင့် အသတ်ခံရပြီး စစ်လက်နက် ရထားပျံ၏ အကာကွယ် ပျက်စီး သွားသဖြင့် ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေကြသည်။ သူတို့သည် အစွမ်းထက်သော ရတနာများကို ထုတ်၍ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ ဟုန်ယွိက လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်း လိုက်ရုံဖြင့် တောင်ကြီးတစ်လုံးကို မတင်ကာ ထွက်ပြေးနေသည့် ထန်ဟိုင်လုံတို့ကို မြေကြီးထဲ နစ်ဝင်အောင် ဖိချလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ, သူတို့၏ ကျောပြင်တွင် ချွေးအေးများ စီးကျလာတော့သည်။</p> <p>တောင်ကိုရွှေ့၍ ပင်လယ်ကို ဖို့ခြင်း…</p> <p>ဤသည်မှာ အတိုင်းအဆမရှိသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်နှင့် မှော်ပညာကို ပိုင်ဆိုင်သော ‘ဖန်ဆင်းရှင်’များကို တင်စားသော အသုံးအနှုန်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သာမန် မိုးကြိုးကပ်ဘေးအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးပင်လျှင် တောင်အသေးလေး တစ်လုံး ကို စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ရွှေ့လျားစေရန်မှာ ခက်ခဲလှသည်။ ယခုမူ ဟုန်ယွိက တောင်လုံးတစ်ခုကို ရွှေ့ပြောင်းကာ လူများကို ဖိနှိပ်လိုက်ရုံတင်မကဘဲ၊ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ထိုတောင်ထိပ်ပေါ်၌ မှော်သင်္ကေတဂါထာများကို ထွင်းထုကာ သူ၏ မှော်စွမ်းအားကို ချန်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ‘ဖန်ဆင်းရှင်’ အဆင့်နှင့် အလွန်ပင် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ခေါင်းဆောင် အမျိုးသမီးသည် နောက်သို့လှည့်ကာ ယုန်တစ်ကောင်ထက်ပင် မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ထွက်ပြေးတော့သည်။ သူမသည် လက်ကို မြှောက်ကာ နှင်တံကို ကိုယ်တိုင်ကိုင် လျက် ကြေးညိုရောင် မြင်းများကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်လိုက်သည်။ ကြေးညိုရောင် မြင်း ကိုးကောင်မှာလည်း နောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပြန်လှည့်ကာ အဝေးသို့ ပျံသန်းသကဲ့သို့ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။</p> <p>“တောင်ကိုရွှေ့ပြီး ပင်လယ်ကိုဖို့နိုင်တယ်လာ။ ပစ္စုပ္ပန်တာအိုဗုဒ္ဓ မဟာတံဆိပ်တော်ရဲ့ စွမ်းအား က ဒီလောက်တောင် ကြီးမားတာလား။”</p> <p>ဆုမူသည် ထွက်ပြေးရန် အချိန်မရသေးဘဲ ဟုန်ယွိက ထန်ဟိုင်လုံ နှင့် ဖန်းယွမ် တို့ကို နှိမ်နင်းလိုက်သည်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ သူမသည် ဟုန်ယွိကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်လိုက် ပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲကာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင် တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်း၏ သူတော်စင် မိန်းမပျိုမှာ ဟုန်ယွိ၏ နတ်ဘုရား စွမ်းရည်နှင့် မှော်စွမ်းအားများကြောင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် ယခုအခါ ‘ပစ္စုပ္ပန်တာအိုဗုဒ္ဓကျမ်း’ ၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအားကိုပါ သိရှိသွားခဲ့ပြီ။</p> <p>ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်းမှာ အစွမ်းမထက်၍ ပျက်စီးသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ‘စကြာဝဠာအိတ်’ အတွင်း ဝှက်ထားသော ‘ပစ္စုပ္ပန်တာအိုဗုဒ္ဓကျမ်း’ ၏ အဓိက အနှစ်ချုပ် တံဆိပ်တော်များ ကာလ ရှည်ကြာစွာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။</p> <p>“အနာဂတ်က အသက်မဲ့ပြီး၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးက ဘာမှမရှိ ဟင်းလင်းပြင် လေဟာနယ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်...”</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ကောင်းကင်ယံ၌ ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ထွက် လာပြီးနောက် ဟင်းလင်းပြင်မှာ အေးခဲသွားကာ၊ လက်ဝါးပုံစံများ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲလျက် ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ ၎င်းမှာ ‘မဟာလေဟာနယ် လက်ဝါး’ ပင် ဖြစ်ပြီး ဟုန်ယွိဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ကာ ကျဆင်းလာတော့သည်။</p> <p>ထို ‘မဟာလေဟာနယ် လက်ဝါး’ ၏ နောက်ကွယ်တွင် ‘ကောင်းကင် နတ်ဘုရားအလင်း’ နှင့် အတူ ‘ယန်’ စွမ်းအင်အမျှင်တန််းများ တသီတတန်းကြီး ပါလာကြသည်။ ၎င်းမှာ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ‘ယန်ယွမ်’ နှင့် ကျိမျိုးနွယ်စုမှ ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြပြီး ‘အနန္တ ရွှေဆေးလုံး’ ၏ ပြင်းထန်သော ဆေးရနံ့နောက်သို့ လိုက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အိမ်ရှေ့စံ မင်းသား ယန်ယွမ်က အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး သူ အနှစ် ၂၀ ကြာ ကျင့်ကြံခဲ့ သော ‘မဟာလေဟာနယ် လက်ဝါးရာ’ ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို ‘မဟာလေဟာနယ် လက်ဝါးရာ’ ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကိုးရောင်ခြယ် လက်ဝါးသည် လေထဲတွင် ပုံစံများ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်း များနှင့် သက္ကတကျမ်းစာ ရွတ်ဖတ်သံများ ကောင်းကင်တစ်ခွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p>ကုန်တော်တံဆိပ်တော်၊ မဟာကရုဏာတံဆိပ်တော်၊ မေတ္တာတံဆိပ်တော်၊ ဆုတောင်း တံဆိပ်တော်၊ လေဟာနယ် ဖမ်းဆုပ်ခြင်းတံဆိပ်၊ အရပ်ဆယ်မျက်နှာ တံဆိပ်တော်၊ ဘုံးသုံးပါး တံဆိပ်တော်၊ မဟာဟင်းလင်းပြင် တံဆိပ်တော်နှင့် မဟာပြီးပြည့်စုံခြင်း တံဆိပ် တော်ဟူသော ‘အသက်မဲ့အနာဂတ်ကျမ်း’ ၏ တံဆိပ်တော်ကိုးပါးမှာ ခဏချင်း ပြောင်းလဲ သွားပြီး ခံ့ညားထည်ဝါလှသော စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ယန်ယွမ်၏ ‘မဟာလေဟာနယ် လက်ဝါး’ မှာ အမှန်တကယ်ပင် စွမ်းအားများ မြင့်မားလာခဲ့ပြီး သူသည် မဟာတံဆိပ်တော် ကိုးပါးစလုံးကို သင်ယူထားနိုင် ခဲ့သဖြင့် ၎င်း၏စွမ်းအားမှာ များစွာ မြင့်မားလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျင့်စဉ်မှာလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာပုံ ရသည်။</p> <p>“ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်”</p> <p>ကောင်းကင်ယံမှ ပျံသန်းလာသည့် ‘မဟာလေဟာနယ်လက်ဝါး’ ကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း ဟုန်ယွိမှာ အနည်းငယ်မျှပင် ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက် ရာ သူ၏လက်ထဲမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်း တစ်ခု ပျံထွက်သွားပြီး အတွေးစများ ပေါင်းစပ် လျက် အလားတူ လက်ဝါးပုံစံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ တာအိုဗုဒ္ဓလက်ဝါး၏ ‘ပါရမီတံဆိပ်တော်’ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုလက်ဝါးသည် ‘မဟာလေဟာနယ်လက်ဝါး’ နှင့် တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်ရာ၊ ‘မဟာပြီးပြည့်စုံခြင်း တံဆိပ်တော်’ နှင့် အတိအကျ တိုက်မိသွားသည်။</p> <p>ဝုန်း….။</p> <p>ရောင်စုံအလင်းတန်းများ ကောင်းကင်ယံ၌ ရူးသွပ်စွာ လွင့်စင်သွားပြီး အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ယန်ယွမ်၏ ‘မဟာလေဟာနယ်လက်ဝါး’ မှာ လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းနှင့် ပျက်စီးသွား တော့သည်။</p> <p>“ဒီ ‘မဟာလေဟာနယ် လက်ဝါး’ ကိုပဲ ပြန်ယူချင်နေသေးတာလား။”</p> <p>လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ဖြိုခွဲလိုက်ပြီးနောက် ဟုန်ယွိက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် လွင့်စင်နေသော ရောင်စုံအလင်းတန်းများ ပြန်လည် စုစည်းရန် ပြင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက အခွင့်အရေး မပေးတော့ပေ။ သူသည် လေထဲသို့ လက်ဖြင့်တစ်ချက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ရာ၊ ပတ်ပတ်လည် မိုင်ပေါင်း ဆယ်နှင့်ချီ ကျယ်ဝန်းသော အမည်းရောင် ‘ချီဝိညာဉ်ဝဲဂယက်’ ကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်ယံ၌ ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>ခြောက်ကြိမ်မြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေး ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ဟုန်ယွိ၏ ချီဝိညာဉ်ဝဲဂယက် မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် လျှို့ဝှက်ယင်တာအိုဂိုဏ်း ကို တည်ထောင်သူထက်ပင် သာလွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်နှင့် ကောင်းကင်တစ်ခွင် ပြည့်နှက်နေသော ရောင်စုံ အလင်း တန်းများနှင့် နတ်ဘုရားဝိညာဉ် စွမ်းအားများ အားလုံးမှာ ထိုဝဲဂယက်အတွင်းသို့ လုံးဝ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>အဝေးမှ ပျံသန်းလာသော ‘ကောင်းကင် နတ်ဘုရားအလင်း’ ပင် လျှင် ရပ်တန့်၍မရဘဲ ထို ‘ဝိညာဉ်ဝဲဂယက်’ ၏ ကြီးမားလှသော စုပ်ယူမှုကြောင့် အတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုမျှတင်မကသေးဘဲ ကောင်းကင်ယံရှိ လှိုင်းထနေသော မိုးတိမ်များနှင့် မိုးခြိမ်းသံများမှာ လည်း ထိုဝဲဂယက်၏ စုပ်ယူခြင်း ခံရကာ အတွင်းသို့ တရစပ် စီးဝင်သွားကြတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>“အိမ်ရှေ့စံမင်းသား...အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူး။ သွားကြစို့”</p> <p>မိုင်တစ်ရာခန့် အကွာသို့ ယခုလေးတင် ရောက်ရှိလာသော ကျိချန်ယွဲ့သည် ကောင်းကင်ယံ ၌ ကြီးမားလှသော ‘ချီဝိညာဉ်ဝဲဂယက်’ ကြီး ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူ၏ ဘေးနားရှိ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ယန်ယွမ်၏ နတ်ဘုရား စိတ်ဝိညာဉ်က ‘မဟာ လေဟာနယ် လက်ဝါး’ ကို ပြန်လည် ရယူရန်အတွက် မှော်စွမ်းအားများကို အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေ ကြောင်း သိပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော အနှစ် ၂၀ က ကျွမ့်ယွမ် ဖြစ်ခဲ့သော ကျိချန်ယွဲ့သည် ဟစ်ကြွေးလိုက်ပြီး ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်ကာ အတွေးစပေါင်း ထောင်နှင့်ချီကို ထုတ်လွှတ် လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ဘေးရှိ ‘ယန်’စွမ်းအား အချို့မှာလည်း အတွေးစ များကို ထုတ်လွှတ်ကာ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုနှင့် လောင်ကျွမ်းမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေ လိုက်သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် ကြီးမားလှသော စွမ်းအားတစ်ခုသည် ထိုလူအနည်းငယ်ကို လွှမ်းခြုံလိုက်ပြီး နောက် သူတို့သည် နောက်သို့လှည့်မကြည့်ဘဲ လာခဲ့သည့်လမ်းအတိုင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပြေးသွားကြရာ တစ်ခဏအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံ၌ ပျံသန်းနေသော ကျွမ်းကျင်သူများမှာ ကြွက်များ ကဲ့သို့ နေရာအနှံ့ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။ ကျိချန်ယွဲ့ကိုမူ ဟုန်ယွိက လွတ်မြောက် ခွင့်ပေးလိုက်ပြီး လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။</p> <p>ဆုမူ ရှုံးနိမ့်သွားပြီ၊ မီးလျှံနဂါးကိုးကောင် အသတ်ခံလိုက်ရပြီ၊ ဝူမိသားစုမှ တပည့်များ ရှုံးနိမ့်သွားပြီ၊ ရှန့်နု အသတ်ခံလိုက်ရပြီ၊ ကျောက်ဖေးအာ အရှင်ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရပြီ၊ လီဖေးယွီ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရပြီး တောင်ထိပ်အောက်တွင် လုံးဝ ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြီ၊</p> <p>ဟုန်ယွိသည် ထိုကျွမ်းကျင်သူများ ကြွက်များကဲ့သို့ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ဝတ်စုံလက်မောင်းစကို ခါလိုက်ကာ အောက်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး၊ ထန်ဟိုင်လုံနှင့် ဖန်းယွမ်တို့ကို နှိမ်နင်းထားသော တောင်ထိပ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save