Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၇၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“သွားကြစို့... ဟုန်ယွိ ဖိနှိပ်ထားတဲ့ အဲဒီလူငယ်နှစ်ယောက်ဆီ သွားကြည့်ရအောင်။ ‘စကြဝဠာ မိခင်ဒင်္ဂါး’၊ လူသားတာအို ရွှေဓား၊ အနန္တနဂါးလက်စွပ်နဲ့ ကြယ်တာရာ ရွှေ့ပြောင်းခြင်း နတ်ဘုရားစွမ်းရည်... ဒီနတ်ဘုရားပစ္စည်းတွေ အဲဒီလူငယ်နှစ်ယောက် ဆီမှာ တစ်ပြိုင်တည်း ပေါ်လာတာကို ကြည့်ရင် ငါ အများကြီး စဉ်းစားမိတယ်။” ရှဲ့ဝမ်ယွမ် က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း ဆက်ပြောသည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ် လောက်က လောကကြီး အပြောင်းအလဲဖြစ်ပြီး မဟာကျိုးမင်းဆက် စတင်ယိုင်နဲ့လာချိန် မှာ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှင် လူငယ်တွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ဖူး တယ်။ အခုလည်း လောကကြီးက ပြောင်းလဲနေပြီ၊ လူသားတာအိုက ထွန်းကားလာပြီး ဖရိုဖရဲခေတ်မှာပဲ သူရဲကောင်းတွေ ပေါ်ထွက်လာတတ်တာ။ ဒါက ခမ်းနားတဲ့ ခေတ်သစ် တစ်ခု ရောက်တော့မယ့် နိမိတ်များလား။”</p> <p>တောင်အောက်တွင် စောင့်ကြပ်နေသည့် ရှဲ့ဝမ်ယွမ်နှင့် အခြားသူများသည် အနန္တရွှေဆေး လုံးကို လုယူရန် ရောက်ရှိလာကြသည့် ကောင်းကင်ယံမှ ပညာရှင်များကို မြင်သည့်အခါ ဝင်ရောက်ကူညီရန် ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဟုန်ယွိသည် မိုးကြိုးကပ်ဘေးမှ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ဝါးတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံမျှဖြင့် ရှုပ်ထွေးမှုအားလုံးကို ငြိမ်သက်သွားစေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။ သူတို့၌ မှော်စွမ်းအားများ ထုတ်သုံးရန်ပင် အခွင့်အရေး မရလိုက်ချေ။ သို့သော် ဟုန်ယွိသည် မိုးကြိုးကပ်ဘေးမှ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်မှာ အတိုင်းအဆမရှိ ကြီးမား လာခဲ့ပြီး လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံဖြင့် အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ကာ ဖရိုဖရဲအခြေအနေ များကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူတို့အတွက် အစွမ်းပြရန် အခွင့်အရေးပင် မရရှိခဲ့ပေ။</p> <p>ကောင်းကင်ယံရှိ ကျွမ်းကျင်သူများမှာ ရှင်းလင်းခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ အချို့မှာ သေဆုံးကုန်ကြပြီး၊ အချို့မှာ အဖမ်းခံရကာ၊ အချို့မှာ ထွက်ပြေးသွားကြပြီး၊ ကျန်သူများမှာ ဖိနှိပ် ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>ရှဲ့ဝမ်ယွမ်သည် ကျွမ်းကျင်သူများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ ဘဲ အဝေးရှိ တောင်ထိပ်ဆီသို့ ပျံသန်း ဆင်းသက်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဟုန်ယွိက အခု အဆင့်မြောက် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးပြီဆိုတော့ ‘ဖန်ဆင်းရှင်’ အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ နီးစပ်နေပြီ။ အထူးသဖြင့် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ် ဆိုတဲ့ မဟာကျမ်းစာ သုံးစောင်စလုံးကို ကျင့်ကြံပြီးနောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရား စွမ်းရည်တွေက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီ။ ငါကတော့ သူ့ကို ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင် တော့ဘူး။ ငါ့လိုလူ ငါးယောက် ခြောက်ယောက်လောက် ပေါင်းမှပဲ သူ့ကို ရင်ဆိုင်နိုင်မယ် ထင်တယ်။ ဒါတောင် ‘ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓား’ရဲ့ စွမ်းအားကို ထည့်မတွက်ရသေးဘူး။ သူသာ အဲဒီဓားကို သုံးရင် ‘ဖန်ဆင်းရှင်’ တစ်ဦးနဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်လိမ့်မယ်။”</p> <p>ယွမ်ရှန်းရှန်းလည်း သူမစိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးမိနေသည်။</p> <p>လူတိုင်းသည် ဖန်းယွမ်၊ ထန်ဟိုင်လုံနှင့် လီဖေးယွီတို့ ဖိနှိပ်ခြင်း ခံထားရသော တောင်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။ တောင်ခြေသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့သည် အထက်သို့ မော့ကြည့် လိုက်ကြသည်။</p> <p>ထိုတောင်သည် ပတ်ပတ်လည် ငါးမိုင်၊ ခြောက်မိုင်ခန့် ရှိပြီး အမြင့်မှာ ပေ ၃၀၀ ကျော် ရှိသည်။ တောင်၏ပုံစံမှာ ထိပ်ချွန်ပုံစံဖြစ်ပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံနေသည်။ တောင်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မှော်သင်္ကေတဂါထာ အလွှာများမှာ စီးဆင်းနေပြီး ခန့်ညား ထည်ဝါလှသော မှော်စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p>ပတ်ပတ်လည် ငါးမိုင်၊ ခြောက်မိုင် ဆိုသည်မှာ သိပ်မကြီးသလို ထင်ရသော်လည်း လူတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် အမှန်တကယ် ပေါ်လာသောအခါ၌မူ မသေးလှပေ။ ၎င်းအောက်တွင် ပိမိနေသော လူသားများမှာ ဆင်ခြေထောက်အောက်မှ ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ မြင်ပင် မမြင်ရတော့ပေ။</p> <p>ဟုန်ယွိသည် တောင်ရှေ့တွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်နေပြီး ယွင်ရှန့်ရှန့်၊ ကျိရှန်းထျန်းနှင့် အခြားသူများလည်း သူ၏ဘေးတွင် ဆင်းသက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီတောင်က အနည်းဆုံး ကီလိုငါးသန်းလောက် လေးမှာပဲ။ လူသုံးယောက်ကို ဒီလို ဖိထား ရင် သူတို့တော့ အသားစတွေ ဖြစ်ကုန်ကြပြီထင်တယ်။” ဆန်းဝေဝေက တုန်တုန်ရင်ရင် ပြောလိုက်ရင်း ဟုန်ယွိကို အနည်းငယ် ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ပါရမီရှင်လူငယ်များထဲတွင် ဖန်းယွမ်၊ ထန်ဟိုင်လုံနှင့် လီဖေးယွီတို့မှာ ထိပ်သီးများ ဖြစ်ကြ ပြီး၊ သူတို့လက်ထဲရှိ ရှေးဟောင်းရတနာများ၏ အကူအညီဖြင့် အဆင့်လေး၊ အဆင့်ငါး မိုးကြိုးကပ်ဘေး ပညာရှင်များကိုပင် ယှဉ်နိုင်သူများ ဖြစ်သည်။ ဆန်းဝေဝေတွင် ကံကောင်း မှုအချို့ ရှိသော်လည်း ထိုသုံးဦးကိုမူ မယှဉ်နိုင်ပေ။</p> <p>သို့သော် ယခုအခါ ထိုပြောင်မြောက်လှသော လူငယ်သုံးဦးကို ဟုန်ယွိက လက်ဝါးတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းရုံဖြင့် နှိမ်နင်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဆန်းဝေဝေသည် ဟုန်ယွိအပေါ် ရိုသေ လေးစားစိတ်များ အလိုအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>“မဖြစ်နိုင်တာ။ သူတို့မှာ ကာကွယ်ပေးထားတဲ့ ရှေးဟောင်းရတနာတွေ ရှိနေတာပဲ။ နောက်ပြီး ငါက ငါ့ရဲ့မှော်စွမ်းအားကို အတိအကျ ထိန်းချုပ်ထားလို့ သူတို့ကို မြေကြီးထဲ ကျွံဝင်သွားအောင်ပဲ ဖိထားတာ၊ သူတို့ မသေပါဘူး။ လှုပ်လို့မရရုံပဲ ရှိတာ။”</p> <p>ဟုန်ယွိ၏ စိတ်ဝိညာဉ်က ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည့်အခါ အစောပိုင်းက ရှိနေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ လေထဲတွင် အင်္ကျီစများ လွင့်ပျံ့နေသည့် အေးချမ်းတည်ငြိမ်သော ပညာရှိလူငယ်လေးတစ်ဦးအသွင်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။ ဤသည်မှာ ဟုန်ယွိ၏ စစ်မှန်သော ပုံရိပ်ပင် ဖြစ်သည်။ စောစောက ပြသခဲ့သည့် ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများမှာ ရန်သူကို နှိမ်နင်းရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဟုန်ယွိသည် ငယ်ရွယ်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိသော်လည်း၊ ပညာဂုဏ်မောက်ပြီး ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ခန့်ညားအောင် လုပ်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့ထံမှ စာပေပညာရှင် တို့၏ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဂုဏ်အင်္ဂါရပ်များနှင့် ခန့်ညားထည်ဝါမှုများသာ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ ဟုန်ယွိ၏ စစ်မှန်သော ပုံရိပ်ပင် ဖြစ်သည်။ စောစောက ပြသခဲ့သည့် လွှမ်းမိုး ချုပ်ကိုင်နိုင်သော အရှိန်အဝါနှင့် ပြင်းထန်လှသည့် စွမ်းအားများမှာ သူ၏ ရန်သူကို နှိမ်နင်း သည့် လျှပ်စီးသဖွယ် မြန်ဆန်သော နည်းလမ်းများသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဟုန်ယွိ၏ ဤကဲ့သို့သော ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျီရှန်းထျန်း၏ ကျောမှ အဖြူရောင် အတောင်ပံလေးနှစ်ဖက်မှာ ပျားကောင်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တုန်ခါနေပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ ကြယ်လေးများပမာ တောက်ပနေသည်။ သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ပင် မသိလိုက်ဘဲ လက်ချောင်းလေးကို ပါးစပ်ထဲထည့်ကာ ထည့်ကာ ‘ပြွတ်ပြွတ်’အသံမြည် အောင် စုပ်နေမိတော့သည်။</p> <p>… …</p> <p>“တာအိုဗုဒ္ဓ ကောင်းကင်ဘုံကို ပင့်မြှောက်ခြင်း။ တာအိုဗုဒ္ဓ တောင်ကိရွှေ့ခြင်း၊ တောင်နှင့် ရွှံ့နွံများကို မောင်းနှင်ခြင်း” “ဖယ်ရှားခြင်း” “ကြွမြောက်စမ်း”</p> <p>ခန့်ညားထည်ဝါသော အမူအရာဖြင့် တံဆိပ်တော်နှစ်မျိုးကို ဆက်တိုက်ဖော်ဆောင်ကာ ဟုန်ယွိက လက်ကို မြှောက်လိုက်သည့်အခါ တောင်ကြီးမှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ခါသွား ပြီး လေထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း လည်ပတ်ကြွတက်လာသည်။ တောင်အောက်တွင်မူ တိုက်ရိုက် ရိုက်ခွဲခံထားရသကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသည့် ကျင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို အားလုံး မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။</p> <p>ထိုကျင်းနက်ကြီးထဲတွင် ရတနာအလင်းတန်း အနည်းငယ်မှာ စိမ်းဖန့်ဖန့် မီးခိုးငွေ့များ ကဲ့သို့ အသက်ငွေ့ငွေ့သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ဝေ့ဝဲနေ၏။ ၎င်းမှာ ထိုရတနာပိုင်ရှင်များသည် လည်း သေလုမျောပါး အခြေအနေသို့ ရောက်နေသည်ကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“ထွက်လာခဲ့စမ်း”</p> <p>ဟုန်ယွိက တောင်ကို မတင် ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ပြီးနောက် ကျင်းထဲသို့ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လှမ်း၍ ဆွဲလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ၏လက်ဖဝါးမှ လက်ဖဝါးမှ တောင်နှင့် မြစ်များကို ပင် အရည်ပျော်စေနိုင်သည့် ပြင်းထန်သော စုပ်ယူအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျင်းထဲရှိ အရာအားလုံးကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ ထိုကျင်းထဲ၌ သဘာဝအတိုင်း ထန်ဟိုင်လုံ၊ ဖန်းယွမ်နှင့် လီဖေးယွီတို့ ဖိနှိပ်ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် မြေပြင်အောက်ခြေ အနက်ပိုင်းမှ ကြီးမားသော အားတစ်ခုက ဟင်းလင်းပြင်ကို တုန်ခါသွားစေသည်။ အားလုံး၏ ခြေထောက်များမှာ ယိုင်နဲ့သွားပြီး ဘေးပတ်လည်မှ မြေပြင်များသည် “ကွဲအက်” သော အသံများနှင့်အတူ အက်ကြောင်းများ ထွက်ကုန်သည်။ ငလျင်လှုပ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p>တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ကျင်းထဲမှ မည်းမှောင်နေသည့် မြူခိုးများသည် ရေပန်းတစ်ခု ကဲ့သို့ ပန်းထွက်လာသည်။</p> <p>ထိုအနက်ရောင်အငွေ့များသည် အလွန်ပစ်ချွဲနေပြီး စီးဆင်းသွားသည့်အခါ ပြဒါးထက်ပင် အဆပေါင်း ဆယ်ဆ၊ ရာချီ၍ ပိုလေးလံသည့် အနှစ်သာရမျိုး ရှိနေသည်။ ထို့ပြင် ထိုအနက်ရောင် အငွေ့များထဲ၌ အလွန်ယုတ်မာ ညစ်ထေးသည့်ဆန္ဒများ ကိန်းဝပ်နေ သည်။ လူသားတာအို၏ မှော်ပညာ အငွေ့အသက် သို့မဟုတ် လူသားဆန်သည့် အနှစ်သာ ရ တစ်စက်မျှ မရှိချေ။</p> <p>“ဒါက မိစ္ဆာပဲ။ တကယ့် မိစ္ဆာအစစ်ပဲ”</p> <p>နဂါးသမီးတော် အောင်းလွမ်က ထိုယုတ်မာသော အနက်ရောင်အငွေ့များကို မြင်သည့်အခါ ခန္ဓာကိုယ် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ မိစ္ဆာစွမ်းအင် ဖြစ်ပြီး မဟာနတ်ဆိုးအင်မော်တယ် ရှစ်ပါး၏ နတ်ဆိုးစွမ်းအင် အငွေ့အသက်နှင့် လုံးဝ မတူပေ။ မဟာနတ်ဆိုးအင်မော်တယ်များ ဖြစ်ကြသည့် ဉဒေါင်း ဘုရင်၊ ကောင်းကင်မြွေဘုရင်မ သို့မဟုတ် ညှို့ငင်မြေခွေးဘုရင်မတို့၏ ပညာရပ်မှာ လူသားတာအို နည်းလမ်းများသာ ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏အနှစ်သာရမှာ အသက်ဝင်ပြီး ပညာရှင် ဆန်သော တာအိုကို ဖော်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ယခုအနက်ရောင် အငွေ့များတွင် ပါဝင်သည့် အနှစ်သာရမှာမူ အကာအကွယ်မဲ့ သည့် လွှမ်းမိုးမှု၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် အစွန်းရောက်သော ယုတ်မာမှုများပင် ဖြစ်သည်။ ဤအနက်ရောင် အငွေ့များကို မြင်လိုက်ရုံဖြင့် လူသားချင်းစာနာမှု၊ ကိုယ်ကျင့် တရား သို့မဟုတ် ယဉ်ကျေးမှုများ မရှိသည့် ကမ္ဘာဦးခေတ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက်ဆိုပါက  သားအဖချင်း, ဆွေမျိုးချင်းပင် ပြန်လည် စားသောက်တတ်ကြသည့် ခေတ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ရှေးဟောင်းကမ္ဘာဦးခေတ်မှ အတိအလင်းပေါ်ထွက်လာသော မိစ္ဆာတို့၏ လမ်းစဉ်၊ မိစ္ဆာတာအိုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ကောင်းကင်မိစ္ဆာ နတ်ဘုရားသတ်ပညာ၊ ဒါက ကောင်းကင်မိစ္ဆာတို့ရဲ့ မိစ္ဆာအငွေ့အသက် တွေပဲ။ အားလုံး သတိထားကြ။ ဒါဟာ အရှေ့ပင်လယ် အစွန်ဆုံးက မြူခိုးတောင် မိစ္ဆာ နတ်ဘုရားဂူက ဘိုးဘေးအိုကြီးပဲ။” (ရှေ့မှာတုန်းက နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားဂူဟု ပြန်ဆိုခဲ့ သည်။)</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ယုတ်မာလှသည့် နာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဟုန်ယွိမှလွဲ၍ အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် မှော်ပညာ များကို အလိုအလျောက် ထုတ်ဖော်ပြီး အသင့်ပြင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ယွမ်ရှန်းရှန်းကဲ့သို့ အံ့မခန်း မှော်စွမ်းအားရှိသူပင်လျှင် အနည်းငယ်မျှ ပေါ့ဆ၍ မနေရဲပေ။</p> <p>ကြောင်းမှာ ထိုစွမ်းအင်အငွေ့အသက်၏ အနှစ်သာရမှာ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဟွန့်... မြေအောက်မှာ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုးနေပြီး အခုလိုအချိန်ရောက်မှ လာနှောင့်ယှက် တာလား။ ကျုပ်ကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ဖို့တောင် သတ္တိမရှိဘဲနဲ့။ ဘာ ကောင်းကင်မိစ္ဆာလဲ၊ ဘာ ဘိုးဘေးလဲ။ ထွက်လာခဲ့စမ်း”</p> <p>ဟုန်ယွိက ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အခြေအနေကို အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက် သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေးမှာ အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိချေ။ သူသည် လက်ဖြင့် တံဆိပ်တော်တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်ပြီး ပြန်လည် မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p>ကြီးမားလှသည့် ဝိညာဉ်ဝဲဂယက်ကြီးသည် လေထဲတွင် ပေါ်လာပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် လည်ပတ်နေသည်။ ထိုအခါ ပွက်ပွက်ဆူထွက်လာသည့် အနက်ရောင်အငွေ့များသည် ဝေလငါးကြီး ရေသောက်သကဲ့သို့ ဝဲဂယက်ထဲသို့ စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီး ခဏချင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>အိုး…. အိုး…., အိုး….. အိုး…..</p> <p>ပြင်းထန်သော အနက်ရောင်အငွေ့များ မြေပြင်မှ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသည့်အခါ ကျန်ရှိသော အနက်ရောင်အငွေ့များမှာ ပို၍ ပစ်ချွဲလာပြီး မြေကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါကာ ဝုန်းဝုန်းဒိုင်းဒိုင်း အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံများနှင့်အတူ ဝုန်းကနဲ မြေကြီးကို ခွဲထွက်ကာ လူခြောက်ယောက်၊ ခုနစ်ယောက်စာခန့် မြင့်သည့်၊ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှေအိုရောင် တောက်နေ သော မျောက်ဝံကြီးတစ်ကောင်မှာ ဟိန်းဟောက်ရင်း ခုန်ထွက်လာသည်။</p> <p>ဤရွှေအိုရောင် မျောက်ဝံကြီး၏ ပုံစံမှာ အလွန်တရာပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပြီး သူ၏ အစွယ်များကို ထုတ်ကာ ဟိန်းဟောက်နေသည်။ သူသည် ကောင်ကင်ဘုံကို ထောက်ထား သည့် တိုင်ကြီးတစ်တိုင်ကဲ့သို့  ရွှေအိုရောင် တုတ်ကြီး တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ ထိုရွှေအိုရောင်တုတ်ကြီးဖြင့် ဟုန်ယွိ၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် တရစပ် ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p> “ကောင်းကင်မိစ္ဆာ နတ်ဘုရားသတ်ပညာ... နတ်ဘုရားသတ်တုတ်၊ ဒါကို ခံစားကြည့် စမ်း... ရှစ်မျက်နှာ ပျက်သုဉ်းခြင်း။”</p> <p>မျောက်ဝံကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးအိုင်နှစ်ခုကဲ့သို့ နီရဲနေ၏။ တုတ်ကြီးကို တစ်ချကက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည့်အခါ သူ၏ သွေးနှင့် အသက်စွမ်းအားများမှာ တဟုန်ထိုး တက်လာပြီး ခြေလှမ်းတစ်ထောင်အတွင်းရှိ လေထုအားလုံးကို လှုပ်ခါသွားစေကာ ကြီးမားသော ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။ ဤသည်မှာ လူသားအင်မော်တယ် တစ်ဦး၏ ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုမျိုးကဲ့သို့ ပြိုကွဲပျက်စီးစေနိုင်သည့် စွမ်းအားများက လူအားလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာရှိ မြေပြင်ပေါ်မှ ဝုန်းဒိုင်းကြဲသံများနှင့်အတူ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မြူခိုးမည်းကြီးတစ်စု ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားသည်။ စူးရှလှ သည့် အနံ့ဆိုးများနှင့် ရှေးဟောင်း မြေဆီလွှာမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အငွေ့အသက်များမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြားတွင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ မြေအောက်ရှိ အဆိပ်ငွေ့အားလုံး လွတ်ထွက်လာသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ထိုထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အနက်ရောင်အလင်းတန်းကြီး ပျံတက်သွားသည်နှင့် မှော်ရတနာများ ၏ အရောင်အဝါများ ခပ်ရေးရေး ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့မှာ ထန်ဟိုင်လုံ၏ စကြဝဠာမိခင် ဒင်္ဂါးနှင့် အနန္တနဂါးလက်စွပ်တို့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဟွန့်... ဒီဘိုးဘေးကြီးက ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး လုပ်နေစရာလား။ ငါ့ရဲ့ ဒီခန္ဓာကိုယ်ပွား၊ ဒုတိယမြောက် မူလစိတ်ဝိညာဉ်နဲ့ ‘ကောင်းကင်မိစ္ဆာ မိစ္ဆာစုစည်းခြင်းအငွေ့အသက်’ ကို အရင်နိုင်အောင် တိုက်ကြည့်ဦးပေါ့။ ဒီလူငယ်သုံးယောက်က ငါ့ရဲ့အကြိုက်နဲ့ ထပ်တူကျနေ လို့ ငါ ခေတ္တ ကယ်ထုတ်သွားမယ်။ မင်းလိုကောင်က ငါ့ကို ဘာများလုပ်နိုင်မှာလဲ။”</p> <p>တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှသည့် အနက်ရောင် အလင်းတန်းကြီးထဲမှ ယုတ်မာညစ်ထေး သော အသံနက်ကြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ကောင်းကင်နဂါးတာအိုသခင်မ... မင်းရဲ့ မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ဖို့အတွက် ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့လူကို အစောင့်ငှားထားလိမ့်မယ်လို့ ဒီဘိုးဘေးကြီး မထင်ထားခဲ့ ဘူး။ ဒီနေ့တော့ မင်း ကံကောင်းသွားတယ်လို့ မှတ်လိုက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်နောင်ဆိုရင် တော့ ဒီဘိုးဘေးကြီးကို သတိထားနေဦး။”</p> <p>ထိုအသံသည် အစပိုင်းတွင် ကျယ်လောင်ဟိန်းထွက်နေသော်လည်း ချက်ချင်းပင် မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ အကွာသို့ ရောက်ရှိသွားသလို ပိုးမျှင်လေးတစ်မျှင်ကဲ့သို့ သဲ့သဲ့မျှသာ ကျန်ရှိတော့ သည်အထိ ဝေးကွာသွားလေသည်။ ဤသည်မှာ မြေအောက်၌ ပုန်းအောင်းနေပြီး ထန်ဟိုင်လုံ၊ ဖန်းယွမ်နှင့် လီဖေးယွီတို့ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကယ်ထုတ်သွားသူမှာ ကျိုးထိုက်ကျူကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး၊ အနှိုင်းမဲ့ ကောင်းကင်မိစ္ဆာများထက်ပင် မနိမ့်ကျသည့် အင်မတန် ထူးကဲသော မှော်စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း ဖော်ပြနေခြင်းပင်။</p> <p>ထိုသူ၏ အသံကိုသာ ကြားရပြီး လူကိုယ်တိုင်ကိုမူ မြင်တွေ့ခွင့် မရလိုက်ချေ။</p> <p>…</p> <p>“အတိုင်းအဆမဲ့ အလင်းတန်း၊ အတိုင်းအဆမဲ့ သက်တမ်း... အလင်းမန္တလာ... မဟာနေမင်း တာအိုဗုဒ္ဓ... မဟာနေမင်းတာအိုဗုဒ္ဓ…. ချိတ်ပိတ်စမ်း။”</p> <p>ဟုန်ယွိသည် မြေအောက်ကျင်းထဲမှ ခုန်ထွက်လာသော ကမ္ဘာဦးခေတ် မျောက်ဝံရိုင်းကြီးကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။ ထိုမျောက်ဝံရိုင်းကြီးမှာ ယွမ်ကုန်းမင်ထက် နှစ်ဆခန့် ပိုမိုကြီးမား သည်။ ဟုန်ယွိ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ်မျှ မပြောင်းလဲဘဲ သူ၏ လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်လိုက်သည့်အခါ သူ၏လက်မှ ‘ရွှေရောင်ကျမ်းစာတန်း’ များ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ဘေးပတ်လည်တွင် အလင်းတံတိုင်းတစ်ခုကို အတင်းအဓမ္မ ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p>ထိုကြီးမားလှသည့် ကမ္ဘာဦးခေတ် မျောက်ဝံရိုင်းကြီးက သူ၏ ရှေးဟောင်းကိုယ်ခံပညာ ဖြစ်သော “အရပ်ရှစ်မျက်နှာ ပျက်သုဉ်းခြင်း” ကို အသုံးပြုကာ ရွှေအိုရောင် နတ်ဘုရား တုတ်ကြီးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည့်အခါ အလင်းကျမ်းစာ တံတိုင်းကို တည့်တည့် ထိမှန်သွား သည်။</p> <p>ပြင်းထန်လှသော ထိုထိပ်တိုက်ရိုက်ခတ်မှုတွင် အလင်းကျမ်းစာ တံတိုင်းမှာ အနည်းငယ်မျှ မလှုပ်မယှက် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ကမ္ဘာဦးခေတ် မျောက်ဝံရိုင်းကြီးမှာမူ အရှိန်ဖြင့် နောက်သို့ နှစ်လှမ်းခန့် လွင့်ထွက်သွားရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြတုန်လှုပ်မှု အရပ်ယောင် ထင်ဟပ်သွားပြီး ဟုန်ယွိကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ခုန်တက် ၍ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လေတော့သည်။</p> <p>“ပြေးဖို့ ကြံနေတာလား။”</p> <p>ဟုန်ယွိက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ရွှေရောင်ကျမ်းစာတန်းများသည် ကောင်းကင်ယံ တစ်ခုလုံးကို ပိုက်ကွန်ကဲ့သို့ ဖြန့်ကျက်သွားပြီး မျောက်ဝံရိုင်းကြီးကို ရစ်ပတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ဟုန်ယွိ၏ လက်ထဲသို့ ‘အလင်းပလ္လင်’ လေးတစ်ခုအဖြစ် ဆင်းသက်လာသည်။</p> <p>“အလင်းမီးလျှံ... လောင်ကျွမ်း သန့်စင်စမ်း”</p> <p>ဤကမ္ဘာဦးခေတ် မျောက်ဝံကြီးသည် ‘အလင်းမန္တလာ’အစီအရင် အတွင်း၌ ချိတ်ပိတ်ခံ လိုက်ရပြီးနောက်တွင်လည်း ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဟုန်ယွိ က စိတ်ဖြင့် စေခိုင်းလိုက်သည့်အခါ ဆံချည်မျှင်ကဲ့သို့ သေးသွယ်သည့် မီးလျှံတန်းများမှာ ကောင်းကင်မှ တဟုန်ထိုး ဆင်းသက်လာပြီး ထိုမျောက်ဝံရိုင်းကြီး၏ ကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက် ကာ အတွင်းပိုင်းမှ ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲလောင်ကျွမ်းစေသည်။</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုကမ္ဘာဦးခေတ် မျောက်ဝံကြီးမှာ ဖရုံသီးပုံသဏ္ဌာန် အသီးလေးတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p>“ကောင်းကင်မိစ္ဆာ တာအိုသစ်သီး၊ ဒါက တကယ့် ခန္ဓာကိုယ်ပွားပဲ။ ကြည်လင်ကောင်းကင် အသက်ဝိညာဉ်ပုလဲလို အရာမျိုးပဲ။ (ဉဒေါင်းဘုရင်၏ ကြည်လင်ကောင်းကင်ပုလဲ)။ ဒါက အဲဒီမိစ္ဆာအိုကြီး အနည်းဆုံး နှစ်ပေါင်းသုံးရာကျော်လောက် ကျင့်ကြံပြီးမှ ရလာတဲ့ တာအို သစ်သီးပဲ။ တကယ့် ပစ္စည်းကောင်းပဲ။” အောင်းလွမ်က ထိုရွှေအိုရောင် အသီးလေးကို ကြည့်ပြီး အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီသစ်သီးတင် မဟုတ်ဘူး၊ လူကိုလည်း အလွတ်မပေးနိုင်ဘူး။ ယွမ်ကုန်းမင်... ဒါက မင်းတို့ အရှေ့ပင်လယ် မြူခိုးတောင် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားဂူက ဘိုးဘေးကြီးလား။ ကမ္ဘာဦးခေတ် မိစ္ဆာတာအိုကို ကျင့်ကြံထားတဲ့ သူက လူသားတာအိုကို ဖျက်ဆီးဖို့ အထက်တန်းလွှာ မိသားစုတွေနဲ့ ပေါင်းကြံနေတာပဲ။ ငါ အလွတ်မပေးနိုင်ဘူး။”</p> <p>ဟုန်ယွိသည် ‘ကောင်းကင်မိစ္ဆာ တာအိုသစ်သီး’ ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အဝေးမှ ထိတ်လန့်ဖွယ် အနက်ရောင် အလင်းတန်းကြီးနောက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ကိုယ်တိုင်လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်း မပြုဘဲ အဝေးမှနေ၍ လက်သီးချက်တစ်ခုကို ဟင်းလင်း ပြင်ထဲသို့သာ ပစ်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p>“ခင်ဗျားက ဒီ ‘ကောင်းကင်မိစ္ဆာ တာအိုသစ်သီး’ ကို ခန္ဓာကိုယ်ပွားအဖြစ် သုံးပြီး ကျုပ်ကို ‘အရပ်ရှစ်မျက်နှာ ပျက်သုဉ်းခြင်း’ ပညာရပ်နဲ့ လာပြီး ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်တယ်ဆို တော့ ကျုပ်ကလည်း ခင်ဗျားကို လက်ဆောင်ပြန်ပေးရမှာပေါ့။ ကျုပ်ရဲ့ ‘အမှန်တရား ဖော်ထုတ်ခြင်း တံဆိပ်တော်’ ကို ခံယူစမ်း။ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ခြင်းဆိုတာ လွတ်မြောက်ခြင်းဖြစ်သလို ကယ်တင်ခြင်းလည်း ဖြစ်တယ်။ ကျုပ် ခင်ဗျားကို ကယ်တင် ပေးလိုက်မယ်။”</p> <p>ဟုန်ယွိက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် အဝေးမှနေ၍ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ လက်ဝါးတော်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။ ခဏချင်းမှာပင် အဝေးက ကောင်းကင်ယံရှိ အနက်ရောင်အလင်းတန်း ၏ အမြီးပိုင်းတွင် ရွှေရောင်လက်ဝါးရာကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော လွတ်မြောက်ခြင်း အသံတော်ကြီးနှင့်အတူ ထိုအနက်ရောင် အလင်းတန်းကို ရိုက်ခတ် လိုက်လေသည်။</p> <p>ရှူး….. ရှူး…</p> <p>ချက်ချင်းပင် ထိုအနက်ရောင် အလင်းတန်းမှာ မီးတောက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဟုန်ယွိ၏ တံဆိပ်တော်ကြောင့် မြေဆီလွှာအဆိပ်ငွေ့ စွမ်းအင်အားလုံး လောင်ကျွမ်းကုန် သည်။</p> <p>အတွင်းထဲမှ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ကောင်းကင်မိစ္ဆာ နတ်ဘုရားသတ်ပညာ... မိစ္ဆာလက်တစ်ထောင်။”</p> <p>ချက်ချင်းပင် အနက်ရောင်အလင်းတန်း အားလုံးသည် ကြီးမားလှသည့် မိစ္ဆာလက်ကြီး တစ်ဖက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟုန်ယွိ၏ ‘လွတ်မြောက်ခြင်း တံဆိပ်တော်’ ကို တုံ့ပြန် ပိတ်ဆို့ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ဟုန်ယွိ၏ ထိုတံဆိပ်တော်က ထို ‘မိစ္ဆာလက်တစ်ထောင်’ ကို အပိုင်းပိုင်း ရိုက်ခွဲ ပစ်လိုက်ပြီး အနက်ရောင်အငွေ့အသက် အားလုံးကို မီးတောက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လောင်ကျွမ်းစေသည်။ သို့သော် ထိုခဏချင်းမှာပင် ထိမှန်သည့်နေရာရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ အနည်းငယ် ပြိုကျသွားပြီး အသံများလည်း ထိုအထဲသို့ ပြိုဆင်းပျောက်ကွယ်ကာ အစအန မကျန်တော့ချေ။</p> <p>ကောင်းကင်မှ ရွှေအိုရောင် မျောက်မွေးရှည် ခုနစ်ချောင်းသာ မြေပြင်သို့ လွင့်ကျလာပါ တော့သည်။</p> <p>“ဒီထွက်ပြေးတဲ့ပညာက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား။ 'ကောင်းကင်ထိုးဖောက် ဓားလွတ်မြောက်ခြင်းပညာ' ထက် မနိမ့်ဘူးပဲ။ အတွေးစတွေကို လောင်ကျွမ်းပြီး ထွက်ပြေး တာပဲ။” ဟုန်ယွိက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ အရာတစ်ခုကို ဆွဲယူလိုက် သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် တူတစ်ချောင်းစာခန့် ထူပြီး လူတစ်ကိုယ်စာခန့် ရှည်လျားသည့် ရွှေအိုရောင် မျောက်ဝံမွေး ခုနစ်ချောင်း ပါလာသည်။ ၎င်းတို့သည် ကြိုးခုနစ်ပင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ချီလင်၏ အကြေးခွံများနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်သည့် ပြင်းထန်သော သွေးနှင့် အရှိန်အဝါများ ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p>“တော်တော်လေး အစွမ်းထက်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ။ ငါ့လက်ထဲကနေ လွတ်အောင်ပြေးနိုင်တာ ဆိုတော့ သူ ဂုဏ်ယူသင့်တယ်။ ဒါဟာ ငါ ကမ္ဘာဦး မိစ္ဆာတာအိုကို ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ။ ဒီမိစ္ဆာရဲ့ပညာက ကျိုးထိုက်ကျူထက် မနိမ့်ဘူး။” ဟုန်ယွိက မျောက်ဝံမွေးများကို ကြည့်ပြီး မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုန်ယွိ... မင်း ငါ့အတွက် ကြီးမားတဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခုကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်တာပဲ။ ဒီမိစ္ဆာအိုကြီးက အရှေ့ပင်လယ်၊ မြူခိုးတောင်က မိစ္ဆာနတ်ဆိုးဂူရဲ့ ဘိုးဘေးကြီးပဲ။ သူက မိစ္ဆာတာအိုကို ကျင့်ကြံခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ရှိပြီ။ ပိုင်ဇိယွဲ့တောင်မှ သူ့ခန္ဓာကိုယ် စွန့်ခွာခြင်းနည်းလမ်းအတွက် အဲဒီဘိုးဘေးဆီမှာ လမ်းညွှန်မှု ခံယူခဲ့ဖူးတယ်။ သူက ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ကြောက်ရမည်သူ မိစ္ဆာကြီးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူက မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်တောင် မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါ အခုဆိုရင် စိတ်ချလက်ချ မိုးကြိုးကပ်ဘေး ကျော်ဖြတ်လို့ ရပြီ။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ငါတို့ ‘ရှေးဟောင်းနဂါးသင်္ချိုင်း’ ဆီ သွားကြတာ ပေါ့။” အောင်းလွမ်က သက်ပြင်းချရင်း ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ခင်ဗျား မိုးကြိုးကပ်ဘေး ကျော်ဖြတ်ပြီးရင် ‘ရှေးဟောင်းနဂါးသင်္ချိုင်း’ ကို သွားဖို့ မလော ပါနဲ့ဦး။ ကျွန်တော် လုပ်စရာလေး တစ်ခု ကျန်သေးတယ်။”</p> <p>ဟုန်ယွိ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်း မြေအောက်နန်းတော်မှ ‘ထိုက်ရှီတောင် နဂါးဝိညာဉ်’ နှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ‘ရူလိုင်သင်္ကန်းတော်’ ကြီး၏ ပုံရိပ်များ ပေါ်လာ ပါတော့သည်။</p> <p>၎င်းတို့ကို ပြန်လည်ယူဆောင်ရန် အချိန်တန်လေပြီ။</p> <p>စာစဉ် (၄၄) ပြီးပါပြီ။</p> <p>ဘာသာပြန်သူ နေဇင်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save