Book List

<h2 style="text-align: center;">​အခန်း ၅၇၇</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွေ့ပုထုန်း၏ ကျော်လွှားမှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ရွေ့ပုထုန်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် အတော်လေး စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဆူညံပူညံ လုပ်နေသဖြင့် ချူယန်လည်း သူ့ကို တား၍ မရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ချူယန် ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ပြီ။</p> <p> </p> <p>ဒီကောင် ရလိုက်တဲ့ လှုံ့ဆော်မှုက တော်တော်လေး ကြီးသွားပုံရတယ်...။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အရိပ်နှစ်ခု ပြေးဝင်လာကြသည်။ ထို သိုင်း ဧကရာဇ်အဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်နှစ်ယောက်မှာ သူခိုး နတ်ဝိဇ္ဇာ နှင့် မှော် သူခိုး တို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"ပုထုန်း... ဘာဖြစ်တာလဲ။ "</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူက ငါ့တပည့်ကို အနိုင်ကျင့်တာလဲ။ "</p> <p> </p> <p>အဖိုးအိုနှစ်ယောက်မှာ ဝူး ခနဲ မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်လာကြသည်။ ထို့နောက် သားကောင်ကို ချောင်းနေသည့် ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ချူယန်နှင့် ထန်ထန်တို့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဆရာ... ကျွန်တော် ခွန်အားတွေ မြှင့်တင်ချင်တယ်။  ကျွန်တော် ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ "</p> <p> </p> <p>ရွေ့ပုထုန်းက ဝမ်းနည်းပန်းနည်း ငိုကြွေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါတွေက ဘယ်သူတွေလဲ... ဒီလူနဲ့ ဒီထူးဆန်းတဲ့ကောင်က။ "</p> <p> </p> <p>မှော်သူခိုးက ထန်ထန်နှင့် ချူယန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ ထိုစကားကြောင့် ထန်ထန်က ဝမ်းနည်းဒေါသထွက်သွားပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဖိုးကြီး... ခင်ဗျားမှာ ယဉ်ကျေးမှု မရှိဘူးလား။ "</p> <p> </p> <p>​"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကိုကြီးပါ...။ ပြီးတော့ ဒါက သူ့ရဲ့ ညီလေးပါ။ "</p> <p> </p> <p>ရွေ့ပုထုန်းက အမြန် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ဆရာတွေနဲ့ အစ်ကိုကြီးကြားမှာ အထင်လွဲတာမျိုး မဖြစ်စေချင်ပေ။</p> <p> </p> <p>​"မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်တိုနေရတာလဲ။ "</p> <p> </p> <p>သူခိုး နတ်ဝိဇ္ဇာက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေက အခုဆိုရင် အဆင့်လေး ဒါမှမဟုတ် အဆင့် ငါး သိုင်း ဘုရင်အဆင့် တွေ ဖြစ်နေကြပြီ..."</p> <p> </p> <p>ရွေ့ပုထုန်းက စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်က သူတို့ထဲမှာ အားအနည်းဆုံးပဲ... ဆရာ... အခုတစ်ခေါက် ကျွန်တော် အထဲဝင်သွားရင် အဆင့် ငါး အထိ အောင်မြင်အောင် မလုပ်နိုင်မချင်း ပြန်မထွက်လာတော့ဘူး...။ "</p> <p> </p> <p>​သူခိုး နတ်ဝိဇ္ဇာနှင့် မှော်သူခိုးတို့၏ မျက်နှာများ အရောင်ပြောင်းသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>အခြေအနေကို နားလည်သွားသောအခါ ချူယန်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ မွေးညင်းနုလေးများပင် ထောင်ထသွားကာ အေးစိမ့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​ဤသဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော တိုက်ပွဲဝင် စစ်အင်္ကျီထဲတွင် ထူးဆန်းသော ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခု ရှိနေသည်။ လွန်ခဲ့သော အချိန်က မှော်သူခိုးနှင့် သူခိုးနတ် ဝိဇ္ဇာတို့မှာ သိုင်းစစ်သည်တော် အဆင့်ရှိသော ရန်သူနှစ်ယောက်၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသည်။ သူတို့က အမှတ်မထင် ဤနေရာထဲသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့ကြရာ အတွင်းပိုင်းမှာ လုံးဝခြားနားသော ကမ္ဘာသစ်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုနေရာတွင် ရှေးဟောင်းခေတ်၏ အကြွင်းအကျန်များ ရှိနေသည်။ ထိုနေရာထဲတွင် လူ့အရိုးစု သုံးခု ရှိနေပြီး ရှင်းလင်းသော သီအိုရီများ ရေးသားထားသည့် သိုးရေစာအုပ်တစ်အုပ်လည်း ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့က ထိုစာအုပ်ထဲတွင် အဓိက သိုင်းကျင့်စဉ် နည်းလမ်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ကြပြီး ဤထူးဆန်းသော စစ်အင်္ကျီက ဆယ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ် ကမ္ဘာကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုစည်းပေးနိုင်ကြောင်းလည်း သိရှိခဲ့ကြသည်။ ထိုဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို လူတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပေးနိုင်သည်။ သူခိုး နတ်ဝိဇ္ဇာနှင့် မှော်သူခိုးတို့က ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ သူတို့၏ ကျင့်စဉ်ကို အလွန်တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်းမှာပင် သိုင်း ဘုရင်အဆင့်သို့ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူတို့၏ အခြေခံမှာ ပုံသွင်းပြီးသား ဖြစ်နေသည့်အပြင် အသက်လည်း ကြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အဆင့် သုံး သိုင်း ဧကရာဇ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူတို့၏ ကျင့်စဉ်ကို ထပ်မံ မမြှင့်တင်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ထို့အပြင် ဤထူးဆန်းသော စစ်အင်္ကျီက အချိန်အတော်ကြာ အသုံးပြုခဲ့ခြင်းကြောင့် ၎င်း၏ အာနိသင်များ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာပုံရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သတိပေးချက် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် လူတစ်ယောက်တည်းကိုသာ ခွင့်ပြုနိုင်တော့မည်။ ထို့အပြင် ထိုလူကလည်း ခွန်အားမြှင့်တင်ရန်အတွက် နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်သာ ရရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့က ဤနောက်ဆုံး အခွင့်အရေးကို သူတို့ အချစ်ရဆုံး ဆက်ခံသူအား ပေးချင်ကြသည်မှာ အထင်အရှားပင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ရွေ့ပုထုန်း အလယ်ကောင်းကင် သုံးဆင့်သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ဆရာနှစ်ယောက်လုံး အလွန် ဝမ်းသာသွားကြသည်။ ထို့အပြင် ရွေ့ပုထုန်း၏ ကျင့်စဉ် တိုးတက်မှုမှာ အလွန် လျင်မြန်သဖြင့် ဤနေရာအတွက် လိုအပ်သော စံနှုန်းများနှင့်လည်း ကိုက်ညီနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးမှာ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်ဖြင့် သူတို့၏ တပည့်ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ချူယန်က ဒါကို နားထောင်ပြီး ရင်ထဲမှာ အေးစိမ့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီထူးဆန်းတဲ့ စစ်အင်္ကျီက လူတွေကို ခွန်အားမြှင့်တင်တဲ့နေရာမှာ ဘယ်လောက်အထိ ကူညီပေးနိုင်မလဲဆိုတာ မသိရသေးဘူး။</p> <p> </p> <p>အတိုချုပ်ပြောရရင် လူတစ်ယောက်က အထဲမှာ ရှိနေသရွေ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဆက်တိုက် စီးဝင်နေမှာပဲ။</p> <p> </p> <p>သူခိုး နတ်ဝိဇ္ဇာနဲ့ မှော်သူခိုးတို့က ဝိညာဉ်စွမ်းအင် စီးဝင်မှုကို ရပ်တန့်ဖို့ ဘယ်တော့မှ တိုက်တွန်းမှာ မဟုတ်ဘူး... ဘယ်တော့မှပဲ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒါက နောက်ဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်နေသလို ရွေ့ပုထုန်းကလည်း ငါ့ကြောင့် အကြီးအကျယ် ဆွပေးခြင်း ခံထားရတာ။</p> <p> </p> <p>​ချူယန်က ဤကိစ္စမှာ အနည်းငယ် လက်လွန်သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း... အဟမ်း... အဟမ်း... ညီခြောက်...။ မင်း ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ရင် ချက်ချင်း ပြန်ထွက်လာရမယ်နော်။ "</p> <p> </p> <p>ချူယန်က နှာခေါင်းကို ပွတ်ရင်း လွန်ခဲ့သော ခဏက ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အသက်က အရေးကြီးဆုံးပဲ။ "</p> <p> </p> <p>​"မဖြစ်ဘူး။ "</p> <p> </p> <p>ရွေ့ပုထုန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ခေါင်းမာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ချူယန် ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် ရွေ့ပုထုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုကို အကောင်းဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိစေရန် မပြည့်စုံသေးသော ကိုးလွှာဆေးလုံးတစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်ရသည်။ သို့သော် ကံကြမ္မာကိုသာ ယုံကြည်ရတော့မည်ပင်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ့ရင်ထဲမှာ နောင်တရစရာ မရှိစေရန်အတွက်ပင်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် အချက်တစ်ချက်ကိုတော့ ပြောပြရမည်။ ထန်ထန်၏ ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆေးပင်များနှင့် အခြားသော ပစ္စည်းများအားလုံးမှာ သူ့အပေါ်တွင် လုံးဝ အာနိသင် မရှိတော့ပေ။ တကယ်တော့ ကိုးလွှာဆေးလုံးသည်ပင် ထန်ထန်အပေါ်မှာ အနည်းငယ်မျှ အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>​...</p> <p> </p> <p>​သူခိုး နတ်ဝိဇ္ဇာ၊ မှော်သူခိုးနှင့် ချူယန်တို့က ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို စစ်အင်္ကျီကြီး အတွင်းရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကျယ်ကြီးထဲတွင် လူငါးယောက် ရှိနေသည်။ သူတို့က ချောမွေ့သော ကျောက်စင်မြင့် တစ်ခု၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ရပ်နေကြသည်။ ဤထူးဆန်းသော စစ်အင်္ကျီကို စတင်လိုက်သည်နှင့် ရွေ့ပုထုန်းက ထိုကျောက်စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေရမည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူ သည်းခံနိုင်သရွေ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အားလုံးကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ရွေ့ပုထုန်း ထိုနေရာမှ ပြန်မဆင်းမချင်း မည်သူမျှ ကြားဝင် မနှောင့်ယှက်နိုင်ပေ။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြားဝင်ရန် ကြိုးစားပါက ထိုစစ်အင်္ကျီက ရွေ့ပုထုန်းနှင့် ထိုလူကို ချက်ချင်း ပြာဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်လိမ့်မည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ရွေ့ပုထုန်း ကိုယ်တိုင်သာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ရွေ့ပုထုန်းက ယခုအချိန်တွင် အလွန် ရူးသွပ်နေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>လူသုံးယောက်လုံး၏ ရင်ထဲတွင် ချွေးစေးများ ထွက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါ မင်းကြောင့်ပဲ။ "</p> <p> </p> <p>သူခိုး နတ်ဝိဇ္ဇာက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူရင်း ချူယန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ကြွက်မြီးနှုတ်ခမ်းမွေးလေးမှာ ပါးစပ်ထောင့်မှနေ၍ လိပ်တက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​" ဟူး ...။ " ချူယန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဝူးခနဲ အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ရုတ်တရက် ကျောက်စင်မြင့်၏ မျက်နှာပြင်မှ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ကျောက်စင်မြင့် မျက်နှာပြင်မှ လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခု စတင် တိုက်ခတ်လာပြီး အထက်သို့ ဝေ့ဝဲတက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံတွင် ခုနစ်ရောင်ခြယ် အရောင်များ ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သိပ်သည်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကောင်းကင်တွင် ဝဲပျံနေကြသည်။ ၎င်းက သာမန်မျက်စိဖြင့် ထင်ရှားစွာ မြင်နိုင်သော အစိမ်းရောင် အဆင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ပိုမို သိပ်သည်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>​"အခွင့်အရေး ရောက်လာပြီ...။ ပုထုန်း...။ မင်း မခံစားနိုင်တော့ရင် ပြန်ထွက်လာရမယ်နော်။ "</p> <p> </p> <p>မှော်သူခိုးက သူ၏ တပည့်လက်ကို ဆွဲကာ ထပ်ခါတလဲလဲ သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဆရာ... စိတ်မပူပါနဲ့။ တပည့်က ဆရာ့ကို စိတ်မပျက်စေရပါဘူး။ "</p> <p> </p> <p>ရွေ့ပုထုန်းက ခိုင်မာစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​" ညီ ခြောက် ...။ "</p> <p>ချူယန် အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အစ်ကိုကြီး..."</p> <p>ရွေ့ပုထုန်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်း အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာရမယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်။ "</p> <p>ချူယန်က သူ့မျက်လုံးတွေကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ရွေ့ပုထုန်းက နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး တစ်ခါက ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ စကားတွေကို မှတ်မိသေးလား။ "</p> <p> </p> <p>​"ဘာ စကားလဲ။ "</p> <p> </p> <p>​"အစ်ကိုကြီး ပြောခဲ့တာက တစ်နေ့မှာ အစ်ကိုကြီးက ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ဖြစ်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော်တို့ကို အစ်ကိုကြီးရဲ့ ဘေးနားမှာ ရှိစေချင်တယ်တဲ့။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ ဒဏ္ဍာရီ ဖြစ်လာတဲ့အခါမှာလည်း အစ်ကိုကြီးက အဲ့ဒီထဲမှာ ပါဝင်နေရမယ်တဲ့။ "</p> <p> </p> <p>​ရွေ့ပုထုန်းက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး အဲ့ဒီစကားတွေ ပြောပြီးကတည်းက ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို ခံစားခဲ့ရလဲဆိုတာ အစ်ကိုကြီး မသိပါဘူး။ ကောင်းကင် ကိုးစင်းတိုက်ကြီး တည်ရှိခဲ့တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။ လူဘယ်နှစ်ယောက်က ဒဏ္ဍာရီ ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့လို့လဲ။ ပြီးတော့ လူ ဘယ်နှစ်ယောက်က ဒဏ္ဍာရီထဲမှာ နာမည် ရေးထိုးနိုင်စွမ်း ရှိခဲ့လို့လဲ။ "</p> <p> </p> <p>​"ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး ဒီလိုပြောပြီးကတည်းက ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေက ဒီရည်မှန်းချက်ဆီကို လှမ်းတက်နေခဲ့တာ။ "</p> <p>ရွေ့ပုထုန်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး... တစ်နေ့မှာ အစ်ကိုကြီး ဒဏ္ဍာရီ ဖြစ်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော် အသက်ရှင်နေသေးတယ် ဆိုပါစို့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က အစ်ကိုကြီးရဲ့ ဘေးနားမှာ ရပ်မနေနိုင်ဘူး ဆိုရင်... ဒါမှမဟုတ်... အစ်ကိုကြီးရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်ဖို့ မထိုက်တန်တော့ဘူး ဆိုရင်... အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျွန်တော့်ဘဝက သေတာထက် ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်ဆိုတာ အစ်ကိုကြီး သိလား။ "</p> <p> </p> <p>​"အစ်ကိုကြီး ဒဏ္ဍာရီ ဖြစ်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးရဲ့ ဘေးနားမှာ မရှိနိုင်တဲ့ အခြေအနေတစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ အဲ့ဒါက ကျွန်တော် အသက်မရှင်တော့တဲ့ အခြေအနေပဲ။ "</p> <p>ရွေ့ပုထုန်းက ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲ။ ကျွန်တော် အထွတ်အထိပ်ကို အတူတူ လိုက်မလာနိုင်ရင် အစ်ကိုကြီးတို့လည်း စိတ်ကောင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျွန်တော် ရှုံးနိမ့်သွားတာက သေချာပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးတို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာလည်း နောင်တတွေ ရှိနေလိမ့်မယ်။ "</p> <p> </p> <p>​"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာမဆို ဒါကို အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူး။ "</p> <p> </p> <p>ရွေ့ပုထုန်း ရှေ့ကို တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ကျောက်စင်မြင့်ဆီသို့ ခိုင်မာစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျောက်စင်မြင့်ဆီ ရောက်သောအခါ သူက ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေထဲမှာ အစ်ကိုကြီး သေချာပေါက် ပါဝင်နေလိမ့်မယ်။ "</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ခုန်တက်လိုက်ပြီး ကျောက်စင်မြင့်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်လိုက်သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>​ထိုခဏ၌ပင် ဝီခနဲ မြည်ဟည်းနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ၏ စီးဆင်းမှုမှာ ရုတ်တရက် တိုးလာသည်။ ၎င်းက ပြင်းထန်သော ဆူနာမီလှိုင်းကြီး၏ ဟိန်းဟောက်သံနှင့် ဆင်တူသော အသံကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရွေ့ပုထုန်း၏ ပုံရိပ်မှာ လျှံထွက်နေသော အစိမ်းရင့်ရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များထဲတွင် ချက်ချင်း နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ကျောက်စင်မြင့် အထက်ရှိ ကောင်းကင်ယံမှ ကြီးမားထည်ဝါသော ခရမ်းရောင်သန်းနေသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက ရုတ်တရက် အောက်သို့ ကျဆင်းလာသည်။ ၎င်းက ကန်တော့ပုံစံ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး လျှံထွက်နေသော အစိမ်းရင့်ရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးဆင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>​၎င်းက ရွေ့ပုထုန်း၏ နားထင်မှတစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အတင်း ဝင်ရောက်တော့မည့်ပုံပင်။</p> <p> </p> <p>ရွေ့ပုထုန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် တွန့်လိမ်သွားသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။ သူက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ သွားကို ကြိတ်ထားရင်း ခေါင်းမာမာဖြင့် သည်းခံနေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဝှစ်။ "</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက ရုတ်တရက် ဖိသိပ်လာကာ လိပ်တက်သွားသည်။ ၎င်းတို့က ခရမ်းရောင်သန်းသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များအဖြစ် အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဤနေရာသို့ အရူးအမူး စီးဝင်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ချူယန် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ သူ၏ လက်သည်းများမှာ အသားထဲအထိ နစ်ဝင်နေသည်။ ထို့နောက် သူက စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပုထုန်း...။ ညီ ခြောက်။ ခိုင်ခိုင်မတ်မတ် ရပ်တည်စမ်း။ တစ်နေ့မှာ ငါ ဒဏ္ဍာရီ ဖြစ်လာတဲ့အခါ မင်းကို ငါ့ဘေးနားမှာ ရှိစေချင်တယ်။ "</p> <p> </p> <p>​သူခိုး နတ်ဝိဇ္ဇာနှင့် မှော်သူခိုးတို့မှာလည်း လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့ ချစ်လှစွာသော တပည့်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသည့် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ ပါးစပ်များ ဟနေကြသည်။ ရွေ့ပုထုန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြွက်သားများမှာ တင်းမာနေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ချွေးစေးများ တဖြည်းဖြည်း စိမ့်ထွက်လာသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>​"ငါ ဒါကို အကြာဆုံး သည်းခံနိုင်ခဲ့တာက နာရီဝက်ပဲ။ "</p> <p> </p> <p>သူခိုး နတ်ဝိဇ္ဇာက သူ၏ မျက်နှာမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်စိတ်များ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>​"ငါ အထဲမှာ အကြာဆုံး နေနိုင်ခဲ့တာက နာရီဝက်တောင် မပြည့်ဘူး။ ငါ ဒီမှာ ရှိနေတုန်းမှာ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ခွန်အားမြှင့်တင်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ ခံစားချက်က... သေတာထက် ပိုဆိုးတယ်။ "</p> <p> </p> <p>မှော် သူခိုးက အစိမ်းရောင် အလင်းတန်း လေဆင်နှာမောင်းကို ကြည့်ရင်း မသိစိတ်မှ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက လွန်ခဲ့သော အချိန်က ထို ခံစားချက်များကို ပြန်လည် မြင်ယောင်နေပုံရသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်ရုံမျှဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ပင် တုန်ရီသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"နှစ်တွေ အများကြီး ကြာသွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒါကို မြင်တိုင်း ငါ တုန်လှုပ်နေတုန်းပဲ။ ငါ သေရရင် သေပါစေတော့။ အဲ့ဒီထဲကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မဝင်ချင်တော့ဘူး။ တစ်ခါတောင် ထပ် မဝင်ချင်ဘူး။ "</p> <p> </p> <p>​"ဟုတ်တယ်... ငါ အဲ့ဒီတုန်းက တစ်ဆင့်ပဲ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့တာ။ "</p> <p>သူခိုး နတ်ဝိဇ္ဇာက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ငါလည်း အဲ့ဒီတုန်းက တစ်ဆင့်ပဲ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့တာ။ "</p> <p>မှော်သူခိုးက ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီကလေးက ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံးထက် ပိုတော်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ သေသွားမှာကို ငါ ကြောက်တယ်။ "</p> <p>သူခိုး နတ်ဝိဇ္ဇာနှင့် မှော်သူခိုးတို့မှာ စိုးရိမ်တကြီး အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"သူ အောင်မြင်လိမ့်မယ်။ "</p> <p> </p> <p>ချူယန်က ထိုဝေ့ဝဲနေသော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းကို ကြည့်ကာ ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အဲ့လိုပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်...။ "</p> <p> </p> <p>အဖိုးကြီးနှစ်ယောက်လုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"ငါတို့လည်း ငါတို့တပည့်လေး တစ်ခုခု အောင်မြင်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က သွေးသောက်ညီအစ်ကိုတွေပဲလေ။ ဒါကြောင့် ဒါက မင်းတို့ရဲ့ ကိစ္စလည်း ဖြစ်နေတာပေါ့။ သူ့မှာ ဒီလို ညီအစ်ကိုကောင်းတွေ အများကြီး ရှိတာကို ငါတို့ အတော်လေး ကျေနပ်မိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့လည်း ပုထုန်းကို သူ့ညီအစ်ကိုတွေထက် နိမ့်ကျနေတာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး...။ "</p> <p> </p> <p>​သူခိုး နတ်ဝိဇ္ဇာက အားတင်းပြီး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရန်သူထက် နိမ့်ကျနေတာက မုန်းတီးမှုကို ဖြစ်စေနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ညီအစ်ကိုတွေထက် နိမ့်ကျနေတာက လူတစ်ယောက်ကို အားငယ်စိတ် ဝင်စေနိုင်တယ်။ အဲ့ဒီ အားငယ်စိတ်က ဆက်ပြီး ကြီးထွားလာရင် မုန်းတီးမှုထက် ပိုပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းလာနိုင်တယ်...။ "</p> <p> </p> <p>​ချူယန်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>" ကျွန်တော့်ညီအစ်ကိုမှာ ဒီလို အားငယ်စိတ်မျိုး ဘယ်တော့မှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်တော့မှပဲ။ "</p> <p> </p> <p>​သူက ဤစကားကို အလွန် ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သဖြင့် မည်သူမျှ မေးခွန်းထုတ်စရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အချိန်တွေ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားရာ ၁၅ မိနစ် ကြာသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာခင်မှာပင် နာရီဝက် ပြည့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအစိမ်းရောင် အလင်းတန်းမှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။ ထို့နောက် ၎င်းက တစ်ခုပြီးတစ်ခု တုန်ခါကာ လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​"သူ အဆင့်တက်တော့မယ်။ "</p> <p> </p> <p>သူခိုး နတ်ဝိဇ္ဇာ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​ချူယန် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။ သူက ထိုဝေ့ဝဲနေသော အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဝေ့ဝဲနေသော အလင်းတန်း၏ တုန်ခါမှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် တိုးညင်းသော ဘန်း ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပေါက်ကွဲသွားသည်။ ထို့နောက် အဆင့်ကျော်ဖြတ်ခြင်း၏ ထူးခြားသော စွမ်းအင်များ ထိုအလင်းတန်းမှ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ရွေ့ပုထုန်း အဆင့်ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူက ယခုအခါ အဆင့် သုံး ဘုရင်အဆင့် တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုအစိမ်းရောင် အလင်းတန်းမှာ အလွန်အမင်း တုန်ခါသွားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ပုံမှန် အနေအထားသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ ထို့နောက် ၎င်းက သိပ်သည်းမှုကို ဆက်လက် ထိန်းထားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ရွေ့ပုထုန်းက အလင်းတန်း အလယ်တွင် မျက်လုံးမှိတ်လျက် ရပ်နေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ့ကို မြင်ရသူ မည်သူမဆို ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်သွားရလိမ့်မည်။ တကယ်တော့ သူတို့ ဒါကို ခံနိုင်ရည် ရှိမှာ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေသည်။ သူ၏ စွမ်းအင်သွေးကြော တစ်ခုချင်းစီမှာ တုန်ခါမှုတိုင်းနှင့်အတူ ပျက်စီးသွားလိုက် ပြန်လည် ပေါင်းစည်းသွားလိုက် ဖြစ်နေပုံရသည်။ သွေးကြောတစ်ခုချင်းစီမှာ တွန့်လိမ်နေပြီး အပြင်သို့ ဖောင်းထွက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​သူ၏ မျက်နှာကြွက်သားများမှ သွေးစအချို့ပင် စိမ့်ထွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အံကို ကြိတ်ထားဆဲ ဖြစ်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။</p> <p> </p> <p>​ယင်းက ခွန်အားမြှင့်တင်ခြင်း ဖြစ်သလို လူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှုကို စမ်းသပ်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှသည်။ ဤကဲ့သို့သော တိုးတက်မှုမျိုးက အလွန် နာကျင်ရသည်မှာ မှန်ပေသည်။ သို့သော် ဤနာကျင်မှုကို ကျော်ဖြတ်ပြီးပါက နောက်ထပ် အဆင့်တက်ခြင်းများမှာ ထိုလူအတွက် အပန်းမကြီးတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စီးဝင်မှုမှာ ရပ်မသွားပေ။ ဒုတိယအကြိမ် အဆင့်ကျော်ဖြတ်မည့် အချိန်မှာလည်း မကြာခင် ရောက်ရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကောင်းကင်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာမူ မနားတမ်း စုဝေးကာ တိုးပွားနေဆဲပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ၅၇၇ ပြီး၏။</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save