Book List

<h2 style="text-align: center;">​အခန်း ၅၇၈</h2> <h2 style="text-align: center;">အံ့ဖွယ် နိဗ္ဗာန</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​နာရီဝက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ထိုအစိမ်းရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အလင်းဝိုင်းမှာ ထပ်မံ တုန်ခါသွားပြန်သည်။ ၎င်းက ပိုမို သိပ်သည်းလာပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ရွေ့ပုထုန်းမှာမူ အလင်းဝိုင်းအတွင်း၌ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဆွဲဖြဲခံနေရသလို အရိုးများ ကြေမွနေသလို ခံစားရသည့် နှိပ်စက်မှုကို သည်းခံနေရဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ဤ ခေါင်းမာသော လူငယ်လေးမှာ အံကို ကြိတ်ထားပြီး အသံတစ်ချက်မှ မထွက်ပေ။ သူ အနည်းငယ်မျှ ညည်းတွားလိုက်ရုံနှင့်ပင် သူ့အစ်ကိုကြီးနှင့် ဆရာများ စိုးရိမ်သွားမည်ကို သူ သိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ငါ အသံမထွက်ရဘူး။</p> <p> </p> <p>ငါ အသံမထွက်ရင် ငါ ဆက်ပြီး သည်းခံနိုင်သေးတယ်လို့ သူတို့ ထင်ကြလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>​မကြာခင်မှာပင် တစ်နာရီ ပြည့်သွားခဲ့သည်။ သူက အဆင့် နှစ်ဆင့်အထိ တိုးတက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူခိုး နတ်ဝိဇ္ဇာနှင့် မှော်သူခိုးတို့ အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ရွေ့ပုထုန်းက သူတို့ တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် တက်ခဲ့ဖူးသော အဆင့်များထက်ပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရွေ့ပုထုန်းမှာ ပြန်ထွက်မလာသေးပေ။ တကယ်တော့ သူ့ဘက်က ဘာအသံမှလည်း မကြားရပေ။ သူ ဆက်ပြီး သည်းခံနိုင်နေသေးတာ ဖြစ်နိုင်မလား။</p> <p> </p> <p>​အခုဆိုလျှင် တစ်နာရီခွဲ ရှိသွားပြီ မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ မရပ်မနား တိုးပွားနေသည်။ အဝေးတစ်နေရာမှ မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ တိမ်တိုက်များ လေပြင်းများကဲ့သို့ ဤနေရာသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>​နှစ်နာရီ ပြည့်ခါနီးအချိန်တွင် အစိမ်းရောင် အလင်းဝိုင်းမှာ ထပ်မံ တုန်ခါလာပြန်သည်။ ၎င်းက ပိုမို သိပ်သည်းလာပြီး ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ထို့နောက် သူ နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုကို ထပ်မံ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာခင်မှာပင် သုံးနာရီ ပြည့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူခိုး နတ် ဝိဇ္ဇာနှင့် မှော်သူခိုးတို့မှာ ယခုအခါ တုန်ရီနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့ ငိုချင်သော်လည်း ငို၍မရ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ပုထုန်း... မင်း ဘာလို့ အခုထိ ပြန်မထွက်လာသေးတာလဲ။</p> <p> </p> <p>သိုင်း ဧကရာဇ်အဆင့် ပညာရှင် နှစ်ယောက်လုံး အခုတော့ အကြီးအကျယ် နောင်တရနေကြပြီ ဖြစ်၏။ သူတို့ ချစ်လှစွာသော တပည့်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင် လက်ဖြင့် ဤသေမင်းတမန်နေရာသို့ ပို့မိခဲ့ခြင်းကြောင့် နောင်တရနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​သုံးနာရီ ကြာပြီးနောက်မှာတော့ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပါဘူး။</p> <p> </p> <p>​ချူယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ တစ်ခုခုလုပ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဓားဝိညာဉ်က သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တားဆီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မလှုပ်နဲ့။ သူ့ကို သွားမနှောင့်ယှက်နဲ့။ "</p> <p> </p> <p>​"ဟင်။ "</p> <p>ချူယန် ကြောင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>​"အဲ့ဒီလို သွား မလုပ်နဲ့။ "</p> <p> </p> <p>ဓားဝိညာဉ်က ထိုစကားကို ပြောပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ ထို့နောက် သူက တည်ကြည်သော ပုံစံဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ခန့်မှန်းတာ မှန်မယ်ဆိုရင်... ဒါက..."</p> <p> </p> <p>​ဒါက... ဘာဖြစ်မလဲ။</p> <p>သို့သော် သူ ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူက သံသယနှင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပုံရသည်။ ထို့နောက် သူက ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒါက ဒီလောကမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျန်ရှိနေနိုင်သေးတာလဲ။ "</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>​အလင်းဝိုင်းအတွင်းရှိ ရွေ့ပုထုန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တွန့်လိမ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကြီးမားသော ဖိအားတစ်ခု ရောက်ရှိလာသည်။ အဆင့်ကျော်ဖြတ်ခြင်းနှင့်အတူ ကြီးမားသော နာကျင်မှုကိုပါ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ တကယ်တော့ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ပြိုလဲပျက်စီးပြီး အသားစိုင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့မည့်ပုံပင်။</p> <p> </p> <p>​ယခင်က မတ်မတ်ရပ်နေခဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခုအခါ ဖိသိပ်ခံရပြီး တဖြည်းဖြည်း ကွေးညွတ်လာသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသည့် အသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းရှိ အပေါက် ခုနစ်ပေါက်မှလည်း သွေးများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပန်းထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုခဏ၌ပင် ကောင်းကင်ရှိ သိပ်သည်းပြီး စုစည်းနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များထဲမှ ရုတ်တရက် ထစ်ချုန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းက မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလို ဘန်းခနဲ မြည်ဟည်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအသံနှင့်အတူ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်မြက်ခင်းလွင်ပြင် တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ကောင်းကင်တွင် စုစည်းနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ရုတ်တရက် ခရမ်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လူတိုင်း ပြောမပြနိုင်အောင် ထိတ်လန့်နေကြစဉ် ထိုခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ အောက်သို့ ရုတ်တရက် ဖိဆင်းလာပြီး ဤထူးဆန်းသော စစ်အင်္ကျီအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​စစ်အင်္ကျီအထက် ကောင်းကင်ယံမှ ခန့်ညားထည်ဝါသော အသံတစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"နိဗ္ဗာန။ "</p> <p> </p> <p>​ကျောက်စင်မြင့်ပေါ်ရှိ အစိမ်းရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကလည်း ဘန်း ခနဲ အသံနှင့်အတူ ခရမ်းရောင် အလင်းဝိုင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို့နောက် အလင်းဝိုင်း၏ အတိုင်းအတာမှာ ရုတ်တရက် နှစ်ဆအထိ ကျယ်ပြန့်သွားသည်။ ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးတောက်များမှာ ဟုန်းခနဲ တက်လာပြီး အလင်းဝိုင်း၏ အပြင်ဘက်ပိုင်းကို လောင်ကျွမ်းစေသည်။ ထို့နောက် ၎င်းက ခန်းမတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ ခန်းမ၏ အမိုးအလွှာကို လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုမီးတောက်များမှာ အထက်သို့ ဟုန်းခနဲ တက်သွားပြီး ကောင်းကင်ဝက်ခန့်ကို ခရမ်းရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"နိဗ္ဗာန။ "</p> <p> </p> <p>ဓားဝိညာဉ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>" ဒါဟာ ဖီးနစ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ နိဗ္ဗာနပဲ။ နှစ်ပေါင်း ကိုးသောင်း ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ ဒီလို အံ့ဖွယ် စစ်အင်္ကျီမျိုးကို ထပ်တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။ ချူယန်... မင်း စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူး။ "</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ချူယန်ကတော့ စိုးရိမ်မနေတော့ပါဘူး။ ထိုအစား သူက စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ပျော်ရွှင်နေသည်။ တကယ်တော့ သူ ပျော်လွန်းလို့ ခုန်တောင် ထခုန်မိတော့မလိုပင်။</p> <p> </p> <p>ရွေ့ပုထုန်းက ဒီလို ကံကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးမျိုးနဲ့ ကြုံရတယ်ပေါ့။</p> <p> </p> <p>​ဖီးနစ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ နိဗ္ဗာနဆိုတာ ရွေ့ပုထုန်းဟာ ဖီးနစ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိလိုက်ပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပင်။ ဒါကြောင့် ရွေ့ပုထုန်းဟာ မသေမျိုးနွယ် တစ်ယောက် ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီ။</p> <p> </p> <p>ချူယန်မှာ ပျော်လွန်းလို့ ရူးမတတ် ဖြစ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ညီအစ်ကိုမှာ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကံကောင်းမှုမျိုး ကြုံရတာလေ။</p> <p> </p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ့ရင်ထဲမှာ သံသယတစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွေ့ပုထုန်းမှာ ဖီးနစ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ သွေးပါနေတာများလား။ ဒါတွေက ဘာတွေလဲ။</p> <p> </p> <p>​ချူယန်၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် သူခိုး နတ်ဝိဇ္ဇာနှင့် မှော်သူခိုးတို့လည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ ယခုအခါ သူတို့၏ မျက်နှာတွင် စိတ်အေးသွားသည့် ပုံစံမျိုး ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>​သို့သော် အလင်းဝိုင်းအတွင်းရှိ ရွေ့ပုထုန်းမှာမူ စိတ်အေးလက်အေး မရှိလှပေ။</p> <p> </p> <p>သူက တောင်တစ်တောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော ဖိအားတစ်ခုက သူ့ကို အောက်သို့ ဖိချနေသလိုသာ ခံစားနေရသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>​နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ ညာဘက် ခြေသလုံးမှ အသားနှင့် သွေးများမှာ တိုးညင်းသော အသံနှင့်အတူ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွက်ထွက်သွားသည်။ သူ၏ အရိုးကလည်း ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ရွေ့ပုထုန်းက မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားရင်း ဝမ်းနည်း ပူဆွေးစွာ ညည်းတွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ခြေထောက်အောက်မှ ခရမ်းရောင် မီးတောက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူ အံ့သြစွာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းက သူ၏ ကြေမွသွားသော ညာဘက်ခြေသလုံးကို စတင် လောင်ကျွမ်းစေသည်။</p> <p> </p> <p>​လောင်ကျွမ်းခြင်းနှင့်အတူ ရွေ့ပုထုန်းမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်ထဲအထိ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ တကယ်တော့ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ခန္ဓာကိုယ်မှ ဓားဖြင့် လှီးဖြတ်နေသလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>မဖြစ်ဘူး။ ဒါက အရင်ကထက် အများကြီး ပိုနာတယ်။</p> <p> </p> <p>သူ အော်ဟစ်ဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း မရပေ။</p> <p> </p> <p>​ထိုခရမ်းရောင် မီးတောက်မှာ ရုတ်တရက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပေါင်းစည်းသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရွေ့ပုထုန်းမှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် နာကျင်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ ညာဘက် ခြေသလုံးမှာ နဂိုအတိုင်း ပြန်ဖြစ်နေသည်ကို ရုတ်တရက် သတိထားလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ အားယူပြီး မျက်တောင်ခတ်ကာ သေချာ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒီမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ရွေ့ပုထုန်းမှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဒါက ဘာလဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ခဏလေးကမှ ပြာဖြစ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် သူ ဒါကို စဉ်းစားနေတုန်းမှာပင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဖိအားကြီးက သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထပ်ပြီး ဖိချလိုက်ပြန်သည်။ထိုနည်းတူစွာပင် သူ၏ ဘယ်ဘက် ခြေသလုံးလည်း ပေါက်ကွဲသွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ထိုခရမ်းရောင် မီးတောက်ကပင် ၎င်းကို ပြန်လည် လွှမ်းခြုံသွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရွေ့ပုထုန်းမှာ ထိတ်လန့် မသွားတော့ပေ။ သူက လောက၏ အရက်စက်ဆုံး နှိပ်စက်မှုကို သည်းခံပြီး သတိမလွတ်အောင်သာ ကြိုးစားနေသည်။</p> <p> </p> <p>​ညာဘက် ဒူး။ ပေါက်ကွဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဘယ်ဘက် ဒူး။ ပေါက်ကွဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ညာဘက် ပေါင် ...။</p> <p> </p> <p>ဘယ်ဘက် ခြေထောက် ...။</p> <p> </p> <p>ခါး...။ တင်ပါး...။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် ရွေ့ပုထုန်း၏ ခါးရိုးအောက်ပိုင်းနှင့် လည်ပင်းတို့မှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားပြန်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ ခံစားရသော နာကျင်မှုမှာ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ရွေ့ပုထုန်း၏ အသိစိတ်များ ဝေဝါးလာသည်။ သူ နာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>​ခရမ်းရောင် မီးတောက်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံကာ ပုံစံအသစ် ပြန်လည် တည်ဆောက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။ ထိုအစား ပုံစံအသစ် တည်ဆောက်မှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ၎င်းက သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ရုတ်တရက် မီးရှို့လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ကောင်းကင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှလည်း ရုတ်တရက် မိုးခြိမ်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုခန့်ညားသော အသံက ထပ်မံ ပြောဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"နိဗ္ဗာန။ "</p> <p> </p> <p>​ကောင်းကင်ရှိ ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အားလုံးမှာ မြည်ဟည်းသံနှင့်အတူ အောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့က မြေပြင်ပေါ်ရှိ ခရမ်းရောင် မီးတောက်ဆီသို့ ရူးသွပ်သလိုမျိုး ထိုးဆင်းသွားကြသည်။ ထိုခဏ၌ ရွေ့ပုထုန်း၏ ဦးခေါင်းမှာ ပေါက်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် သိပ်သည်းသော ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ အောက်သို့ ထိုးဆင်းလာပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခရမ်းရောင် ဖီးနစ်မီးတောက် လောင်ကျွမ်းသွားကာ စက်ဝိုင်းအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အထက်သို့ ဟုန်းခနဲ တက်နေသော ခရမ်းရောင် မီးတောက်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုခရမ်းရောင် မီးတောက်မှာ ကောင်းကင်ယံသို့ မြင့်မားစွာ တက်သွားသည်။ တကယ်တော့ ၎င်းက ပေတစ်သောင်းအထိ မြင့်တက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤမီးတောက်ကို မြင်ရသူ မည်သူမဆို ၎င်းက ပေတစ်သောင်းခန့် မြင့်သည်ဟု ခန့်မှန်းနိုင်သော်လည်း သေသေချာချာ တိုင်းတာကြည့်ပါက ၎င်းက အတိအကျ ၉၉၉၀ ပေ မြင့်သည်ဆိုသည်ကိုမူ မည်သူမျှ သိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>​အပူချိန်မှာလည်း အလွန်အမင်း မြင့်တက်လာသည်။ ချူယန်၊ သူခိုး နတ်ဝိဇ္ဇာနှင့် မှော်သူခိုးတို့မှာ ဤနေရာထဲမှ ထွက်ခွာပြီး ပေတစ်ထောင်ခန့် အကွာအဝေးသို့ သွားရောက် ရှောင်တိမ်းခဲ့ရသည်အထိပင်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ထန်ထန် နောက်သို့ ပြေးထွက်လာစဉ်တွင် သူ၏ နဖူးနှင့် ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများမှာ သူ၏ မျက်ခုံးအဖျားရှိ ရွှေရောင် အမှတ်အသားလေးများနှင့်အတူ ပြင်းထန်စွာ လင်းလက်လာသည်။ သိသာသည်မှာ ဤအမှတ်အသားများက ထိုခဏ၌ အရွယ်အစား အနည်းငယ် ကြီးမားလာခြင်းပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>​ထန်ထန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့တွင် ဟုန်းခနဲ တက်နေသော ခရမ်းရောင် မီးတောက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်နှာတွင် ဝေဝါးသော အရောင်အသွေးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက အရမ်း ရင်းနှီးနေသလိုပဲ။ ဒီ မီးတောက်တွေကို တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလို ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ။ "</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ရီသွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အရောင်မှာလည်း ရုတ်တရက် ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ မည်းနက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက အေးအေးဆေးဆေး ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နိဗ္ဗာနက မြောက်ပိုင်းကြယ်စုနှင့် ပေါင်းစည်းကာ အမြင့်ဆုံး ကောင်းကင်ဘုံမှ ကျဆင်းလာသည်။ မီးတောက်များက ကောင်းကင်ကို လောင်ကျွမ်းစေသော်လည်း အမြင့်မှာ ၉၉၉၀ ပေ အတိအကျပင်။ ဖီးနစ်... မင်းလည်း အဲ့ဒီထဲမှာ ရှိနေတာလား။ "</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ထန်ထန် ဤစကားများကို ပြောနေချိန်တွင် သူ၏ အသံနေအသံထားမှာ အလွန် ခန့်ညားထည်ဝါနေသည်။ သူ၏ ပေါကြောင်ကြောင် ပြောတတ်သော ပုံစံနှင့် လုံးဝ မတူတော့ပေ။ ထို့အပြင် ဤစကားလုံးတိုလေးများမှာ လောကရှိ သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးကို အထင်သေးစွာ ကြည့်ရှုနေသော အရှင်သခင် တစ်ယောက်၏ အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>​ရုတ်တရက် ထန်ထန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြောပြ၍ မရသော ရင့်ကျက်သည့် အရှိန်အဝါတစ်ခု ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နောက်တစ်ခဏမှာပင် ၎င်းက ရုတ်တရက် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။ ထန်ထန်၏ မျက်လုံးများလည်း ပုံမှန်အရောင် ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မီးတောက်က ကြီးလိုက်တာ။ "</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် သူ၏ ပြောင်းလဲမှုကို မည်သူမျှ မမြင်လိုက်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ထို မီးတောက်ကြီးမှာ သုံးနာရီကြာအောင် လောင်ကျွမ်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွေ့ပုထုန်းမှာမူ ထို စစ်အင်္ကျီအတွင်း၌ စုစုပေါင်း ခုနစ်နာရီကြာအောင် ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​မီးတောက်ကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်းသတ်သွားသည်။ ပေတစ်သောင်းမှ ပေတစ်ထောင်...။ ထို့နောက် ပေတစ်ရာ...။</p> <p>ထို့နောက် ပေသုံးဆယ်အထိ လျော့နည်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ၎င်းက ရုတ်တရက် ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​တကယ်တော့ ထိုမီးတောက်မှာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ခန်းမထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ မီးတောက်မှာ လက်ဖျားခါလောက်သည့် ကြယ်ပွင့်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သဲလွန်စ မရှိ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>​ရွေ့ပုထုန်း၏ ဝတ်လစ်စလစ် ခန္ဓာကိုယ်မှာ လူတိုင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်လာတော့သည်။ သူက မွေးကင်းစ ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ လုံးဝ အဝတ်အစား မပါဘဲ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် ရွေ့ပုထုန်းမှာ ဝေခွဲမရသော မျက်နှာပေးဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ သူက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် အောက်သို့ လျှောက်ဆင်းလာကာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် သူ တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားကာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မခုန်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>" ငါ အောင်မြင်ပြီ။ ငါ အောင်မြင်ပြီ... ဝါးဟားဟားဟား..."</p> <p> </p> <p>​ချူယန်၊ သူခိုး နတ်ဝိဇ္ဇာနှင့် မှော်သူခိုးတို့မှာ မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ထန်က မျက်လုံးပြူးကာ ရွေ့ပုထုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ဘောင်းဘီခွကြားကို လက်ဖြင့် စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက မယုံကြည်နိုင်သော ပုံစံဖြင့် ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း... အတူတူလောက်ပါပဲ။"</p> <p> </p> <p>​ရွေ့ပုထုန်း ခုန်တက်လိုက်ပြီး ချူယန်ဆီ ပြေးသွားလိုက်သည်။ သူသည် အားရပါးရ ပြေးဝင်သွားကာ ချူယန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဖက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ပြုံးရင်း ခုန်ပေါက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် အောင်မြင်ပြီ...။ "</p> <p> </p> <p>​ချူယန်မှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသဖြင့် လုံးဝ သတိမထားလိုက်မိပေ။ ထို့ကြောင့် ပြင်းထန်သော အရှိန်ကြောင့် သူက ပက်လက် လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ရွေ့ပုထုန်း၏ ပြောင်လက်ပြီး ဖြူဖွေးနေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချူယန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ဖိကျသွားသည်။ ကျန်သည့် လူသုံးယောက်မှာမူ ရွေ့ပုထုန်း၏ ဖြူဖွေးချောမွေ့သော ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ခါနေသည်ကိုသာ ကြည့်နေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူခိုး နတ်ဝိဇ္ဇာနှင့် မှော်သူခိုးတို့မှာ အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် မနာလို ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီကောင်စုတ်။ ငါတို့က မင်းကို နှစ်တွေ အများကြီး ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အောင်မြင်သွားတော့ မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးကိုပဲ သွားဖက်တယ်ပေါ့။ ငါတို့က မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးထက် အရေးမပါဘူးလား။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ဤအလွန်အမင်း ကြည့်မကောင်းသော မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မနာလိုစိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ရင်ထဲမှာ ဝမ်းသာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>တော်သေးတာပေါ့၊ သူ ငါ့ကို အရင် လာမဖက်လို့... မဟုတ်ရင် ဒီလိုမျိုးကြီးကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် သည်းခံနိုင်မှာလဲ...။</p> <p> </p> <p>​ချူယန် ဒေါသထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက ဖြတ် ခနဲ အသံနှင့်အတူ ရွေ့ပုထုန်း၏ ချောမွေ့သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖယ်စမ်း။"</p> <p> </p> <p>​ရွေ့ပုထုန်းမှာ တစ်ခုခု မှားနေပြီဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူက မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ခုန်ထလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့အဝတ်အစားတွေ... ငါ့အဝတ်အစားတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ။ "</p> <p> </p> <p>​သူ ဘယ် ညာကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထန်ထန်က သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်ရင်း နောက်ပြောင်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိတာပဲ...။ "</p> <p> </p> <p>​သူခိုး နတ်ဝိဇ္ဇာနှင့် မှော်သူခိုးတို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ရွေ့ပုထုန်းကို ဝတ်ရုံတစ်ခုနှင့် လွှမ်းခြုံပေးလိုက်ကြသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့ တပည့်၏ ရှက်စရာ အခြေအနေကို ဖုံးကွယ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အဖိုးကြီးနှစ်ယောက်မှာ သူတို့၏ တပည့်ကို စတင် ရိုက်နှက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ကောင်စုတ်။ မင်း ငါ့ကို ထိတ်လန့်လွန်းလို့ သေအောင် လုပ်နေတာလား...။ "</p> <p> </p> <p>​ချူယန်လည်း ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ထရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူကလည်း ရွေ့ပုထုန်းကို ဝိုင်းရိုက်သည့်နေရာတွင် ပါဝင်လိုက်သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထန်ထန်ကလည်း အားဝူးဟု အော်ဟစ်ကာ သူတို့နှင့်အတူ ဝိုင်းရိုက်ရန် ပြေးဝင်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​...</p> <p> </p> <p>​ရွေ့ပုထုန်းက ဤအဆင့် ကျော်ဖြတ်မှုများအပြီးတွင် အဆင့် ခြောက် သိုင်း ဘုရင်အဆင့်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူက ကျင့်စဉ်အဆင့်အရ သူ၏ ညီအစ်ကိုများထဲတွင် အသန်မာဆုံး ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံမှာလည်း အလွန်အမင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ တကယ်တော့ သူက ဓားဖြင့် ခုတ်ခံရလျှင်ပင် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ကုသနိုင်စွမ်း ရှိလာခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>​ထို့အပြင် သူသည် ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် ချူယန်၏ ကိုးလွှာဆေးလုံးကို အသုံးပြုရန် မလိုအပ်သော တစ်ယောက်တည်းသောလူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဤရလဒ်က ကုတူရှင်း၊ သုန့်ဝူရှန်း၊ လော်ခဲ့ဒီနှင့် ကျီမို့တို့ကို အကြီးအကျယ် လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဤညီအစ်ကိုများက နောက်လာမည့် နှစ်လအတွင်းမှာ တစ်ခါတစ်ရံ စုဝေးကြသလို၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင်လည်း အဝေးသို့ လူစုခွဲသွားတတ်ကြသည်။ အစပိုင်းတွင် သူတို့က မျက်နှာဖုံးများကို ဝတ်ဆင်လေ့ ရှိကြသည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ထိုမျက်နှာဖုံးများကို ဝတ်ဆင်နေခြင်းမှာ ဘာမှ အသုံးမဝင်ကြောင်း သူတို့ သိရှိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူတိုင်းက သူတို့ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိနေကြပြီလေ။</p> <p> </p> <p>​ဒါဆိုရင် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ ဘာထူးမှာလဲ။</p> <p> </p> <p>ငါတို့က ဘယ်သူဘယ်ဝါဆိုတာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြသတော့မယ်။ ဒါက ငါတို့ရဲ့ သရုပ်မှန်ပဲ။ သဘောပေါက်လား။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ၅၇၈ ပြီး၏။</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save