Book List

<h2 style="text-align: center;">​အခန်း ၅၇၉</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒေါသဖြေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​လူတွေကို စော်ကားမိပြီ။ ဟုတ်တယ်။ ငါတို့က လူသန်းပေါင်းများစွာကို စော်ကားမိပြီ။ မင်းတို့ လူတွေ လာရှာလို့ရတယ်။ လာရှာကြစမ်း။ မင်းတို့ ရှာနေတဲ့ လူတွေက ငါတို့ ဟုတ် မဟုတ် ဆိုတာကို ငါတို့ ပြပေးမယ်။</p> <p> </p> <p>​မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် မြက်ခင်းလွင်ပြင်မှာ အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးကာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ရလဒ်အနေဖြင့် ပိုမို များပြားသော မိသားစုများက အိမ်ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလို ရူးသွပ်နေတဲ့ လူစုနဲ့ ဘယ်သူကများ ရင်ဆိုင်ရဲမှာလဲ။</p> <p> </p> <p>​...</p> <p> </p> <p>​ဆရာနှစ်ယောက်က တပည့်တစ်ယောက်ကို သင်ကြားပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဇာတ်လမ်းက ဒီလို ဆက်သွားသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ပုလျိုချင်နှင့် နင်းထျန်းယာတို့က တပည့်တစ်ယောက်ကို လက်ခံခဲ့ကြသည်။ သူတို့က လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ပျော်ရွှင်လွန်းသဖြင့် သူတို့၏ ပျော်ရွှင်မှုကိုပင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ခဲ့ကြပေ။ ထိပ်တန်းပညာရှင်နှစ်ယောက်လုံးက ဤတပည့်လေးထံတွင် အနာဂတ်၏ ဘုန်းကျက်သရေကို မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ သူမက ခေတ်အဆက်ဆက် ကမ္ဘာကြီးထဲ၌ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသမျှ အကောင်းဆုံး ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ထားသောကြောင့်ပင်။ တကယ်တော့ ဤထိပ်တန်းပညာရှင် နှစ်ယောက်စလုံး၏ နာမည်များမှာ ဤကဲ့သို့သော တပည့်မျိုးကို သေချာ မသင်ကြားပေးနိုင်ပါက လေထဲ လွင့်ပါသွားလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့၏ တပည့်လေးကို ကြည့်လိုက်တိုင်း သူတို့က ပိုပိုပြီး သဘောကျလာကြသည်။ ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံးတွင် သူမကို အလွန် ညင်သာစွာ စောင့်ရှောက်ခဲ့ကြသည်။ တကယ်တော့ ပြုတ်ကျပြီး ကျိုးပဲ့သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမကို ရင်ခွင်ထဲတွင်ပင် ပွေ့ပိုက်ထားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​မို့ချင်းဝူက သူမ၏ မိသားစုကို နှုတ်ဆက်နိုင်ရန်အတွက် အိမ်ပြန်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ချင်နေတာလေ။</p> <p> </p> <p>ထိပ်တန်းပညာရှင် နှစ်ယောက်စလုံးက သဘောတူခဲ့ပြီး သူမနှင့်အတူ ကိုယ်တိုင် လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။ တကယ်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက သူမနဲ့အတူ လိုက်ပါလာခဲ့ကြတာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ အခြားတစ်ယောက်ကို သူမနဲ့အတူ တစ်ယောက်တည်း လိုက်သွားခွင့် မပြုချင်ကြပေ။ ထို့အပြင် မည်သူကမျှ ခြေတစ်လှမ်းပင် နောက်ကျကျန်ခဲ့ရန် အဆင်သင့် မဖြစ်နေကြပေ။</p> <p> </p> <p>​ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံး တိမ်တိုက်များနှင့် မြူခိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် ဤခရီးစဉ်ကို ပြီးဆုံးရန် နှစ်လခန့် ကြာလိမ့်မည်။ သို့သော် ဤထိပ်တန်းပညာရှင် နှစ်ယောက်မှာ ဤခရီးစဉ်ကို နှစ်ရက်အတွင်း ပြီးစီးခဲ့ပြီး မို့ မိသားစုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ဤနှစ်ရက်တာ အချိန်မှာ အလွန် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤထိပ်တန်းပညာရှင် နှစ်ယောက်စလုံးက နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော် အသက်ရှင်ခဲ့ပြီး အလွန် အတွေ့အကြုံ များပြားကြသည်။ သူတို့က မိန်းကလေးငယ်ကို သူတို့နှင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှိစေချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအရာက သိပ်မလွယ်ကူလှပေ။ သို့သော် အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင် သူမက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုလာခဲ့ပြီး သူမ၏ အတိတ်က ခါးသီးသော အတွေ့အကြုံများကို ထုတ်ဖော်ပြောပြခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူမ မိသားစု၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူမကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ ကြားသိခဲ့ရသည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏ ယင် ခုနစ်ခု သွေးကြောများ ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မိသားစုက သူမကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းက အလွန် သနားစရာ ကောင်းလှသည်။ ထို့နောက် ဤမိသားစုက ဤထိပ်တန်းပညာရှင် နှစ်ယောက်၏ ချစ်စရာ တပည့်လေးကို တစ်စုံတစ်ယောက်ထံသို့ ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် ပေးအပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာက မှော်နက်ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံသော သူတစ်ယောက်ထံသို့ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မိန်းကလေးငယ်မှာ အိမ်မှ ထွက်ပြေးရန် ဖိအားပေးခံခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ဇာတ်လမ်းမှာ အစအဆုံး ရက်စက်ပြီး ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>​အစ်ကိုကြီး ချူယန်သာ မရှိခဲ့ရင် အခြေအနေတွေက တွေးကြည့်လို့တောင် မရလောက်အောင် ဆိုးရွားသွားလိမ့်မည်ပင်။</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးငယ်မှာ သူမ၏ နာကြည်းချက်များကို ပြောပြနေစဉ် ရှိုက်ငိုနေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်ရည်များမှာ ပန်း သစ်တော်ပွင့်များပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသော မိုးပေါက်လေးများကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>​ပုလျိုချင်နှင့် နင်းထျန်းယာတို့ အလွန် ဒေါသထွက်သွားကြသည်။ သူတို့၏ ဆံပင်များပင် ထောင်တက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ဒေါသများမှာ အတိုင်းအဆ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​သူတို့၏ တပည့်လေးနှင့် စကားပြောနေစဉ် ဤကဲ့သို့ ကောင်းကင်ကိုပင် တုန်လှုပ်စေသော အကြောင်းအရာများစွာကို သိရလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။ ဤသည်မှာ ထိပ်တန်းပညာရှင် နှစ်ယောက်စလုံး သူတို့၏ တစ်သက်တာလုံးတွင် ကြားဖူးသမျှ အဆိုးဆုံး အရာပင်။</p> <p> </p> <p>ငါ့တပည့်လေးက ဒီလူတွေကြောင့် ဒီလောက်တောင် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရတာလား... အား။ ငါ သူတို့ကို ငရဲပို့တဲ့အခါ ပိုပြီး သနားစရာကောင်းအောင် ဘယ်လို သတ်ပစ်ရမလဲ...။</p> <p> </p> <p>​ဒီ မို့ မိသားစုစုတ်က ငါ့ရဲ့ အဖိုးတန် တပည့်လေးကို အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်ပေါ့။</p> <p>ထိပ်တန်းပညာရှင် နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ပုလျိုချင်က မို့ မိသားစု၏ ကြက်တွေ၊ ခွေးတွေကိုတောင် ချန်ထားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ တိုက်ရိုက် အရိပ်အမြွက် ပြလိုက်သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ၎င်းက မို့ချင်းဝူကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟင်။ ငါ ဘာလို့ ဒီလောက် အများကြီး ပြောလိုက်မိတာလဲ...။ အိုကွယ်... ဒါ ဆိုးပြီ။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမက အမြန် တောင်းပန်ပြီး သူ့ကို ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူမ ငိုတော့မလိုပင် ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော် ထိပ်တန်းပညာရှင် နှစ်ယောက်စလုံးက မို့ မိသားစုကို ခွင့်လွှတ်ရန် ဆန္ဒမရှိကြပေ။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်မှာ ဒေါသထွက်နေပြီး အခြားတစ်ယောက်မှာ ကောင်းကင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကျိန်ဆဲနေသည်။ တစ်ယောက်က တိုက်ပွဲဝင်ရန် အင်္ကျီလက်ကို ခေါက်တင်နေပြီး အခြားတစ်ယောက်က အရေးယူရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည်။ လက်သီးချင်း ယှဉ်ထိုးရန် ပြင်ဆင်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ကို သင်ခန်းစာပေးဖို့ ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမယ်။ အဲ့ဒါမှ ငါ့တပည့်လေးရှေ့မှာ အထင်ကြီးအောင် လုပ်နိုင်မှာ။</p> <p> </p> <p>​မို့ချင်းဝူက ဒါကို မတွေးချင်တော့ပေ။ သို့သော် ဤထိပ်တန်းပညာရှင် နှစ်ယောက်စလုံးက အဆုံးတွင် 'လောက၏ နံပါတ်တစ်' ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်နှင့် အသင့်တော်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထို့အပြင် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာတွင် ကျက်သရေရှိမှု ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က အခုချိန်မှာ အရမ်း ဒေါသထွက်နေကြတာ သိသာပါတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့က မို့ မိသားစု တစ်ခုလုံးကိုတောင် မျိုးဖြုတ်ပစ်ချင်နေကြတယ်။ သို့သော် သူတို့က လမ်းဘေးလူမိုက်တွေလို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ပြသနိုင်မှာလဲ။</p> <p> </p> <p>​ထို့အပြင် ဤကိစ္စက အသက်ဆယ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်၏ ဘဝ အတွေ့အကြုံနှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ထိပ်တန်းပညာရှင် နှစ်ယောက်စလုံးက စကားအနည်းငယ်သာ ပြောရန် လိုအပ်ပြီး သူမ၏ ရင်ထဲမှ နာကြည်းချက်များနှင့် မျက်ရည်များ အားလုံးကို ဖော်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ အလွန် ကြင်နာတတ်သော ဆရာနှစ်ယောက်က သူမကို ဖျောင်းဖျရင်း အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို သေချာပေါက် တူးဆွနေကြသည်။ သို့သော် သူတို့က ဘာကို ပြောသင့်ပြီး ဘာကို မပြောသင့်ဘူးဆိုတာကိုလည်း သိကြသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့က သိသာ ထင်ရှားစွာပင် အရာရာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြစေခဲ့သည်။ သူမကလည်း အရာအားလုံးကို သူတို့နှင့် မျှဝေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ထိပ်တန်းပညာရှင် နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ဒေါသထွက်နေကြသလို သူတို့၏ တပည့်လေးက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် တောင်းပန်နေသည်ကိုလည်း မြတ်နိုးနေကြသည်။ သို့သော် သူတို့က အလိုလိုက်ခံထားရသော ကလေးဆိုးများကဲ့သို့ ခေါင်းမာနေကြဆဲပင်။ သို့သော်လည်း သူတို့က ယခင်ကထက် ပိုမို ပျော်ရွှင်နေကြသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>​...</p> <p> </p> <p>​မို့ထျန်းကျီး အပေါ်သို့လည်း အဖြစ်ဆိုးတစ်ခု ကျရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်အတွင်း သူက မို့ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို သူ၏ အစွမ်းကုန် အသုံးပြု၍ ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ မိသားစုအတွင်းရှိ မကောင်းမှု အားလုံးကို သူ ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် မတည်ငြိမ်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေသော အကြောင်းအရင်းများကိုလည်း နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။ သူက သံမဏိလက်သီး နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး မိသားစုကို အလွန် ပြင်းထန်စွာ ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သြဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိသော မိသားစု အသီးသီးနှင့်လည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်ဆံရေးကောင်းများ တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ သူတို့နှင့်အတူ စီးပွားရေး လမ်းကြောင်းများကိုပင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် မို့ထျန်းယွမ် လက်ထက်ကတည်းက အသက်ဝင်နေခဲ့သော လမ်းကြောင်းများကိုလည်း ရယူနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် သူက ၎င်းတို့ကို ပေါင်းစပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပါက ရှင်းလင်းစွာ ဖယ်ရှားပစ်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက မိုးကြိုးနည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်ပင်။ ရလဒ်အနေဖြင့် မို့ မိသားစု၏ လေထုမှာ မှတ်မိနိုင်စွမ်း မရှိလောက်အောင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​မို့ မိသားစုက ယနေ့တွင် အသက်ဝင်မှု အနည်းငယ်ကိုသာ ပြန်လည် ရရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် လတ်တလော ပြင်းထန်သော လေ တိုက်ခတ်မှုများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီးနောက် ထိပ်တန်း ပညာရှင် နှစ်ယောက်ကို ကြိုဆိုရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဤ သိုင်း အဓိပတိ အဆင့် ပညာရှင် နှစ်ယောက်မှာ စာရင်းရှင်းရန် လာရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ကောင်းကင်ယံတွင် မိုးခြိမ်းသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"မို့ မိသားစုက လူတွေ ငါ့လက်ချက်နဲ့ သေဖို့ ပြင်ထားကြ။ "</p> <p> </p> <p>​မို့ မိသားစု၏ အဆောက်အအုံ အချို့မှာ ဤစကားလုံးများကြောင့် တုန်ခါသွားပြီး ဘန်း ခနဲ ပြိုကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>မို့ထျန်းကျီးမှာ အလွန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူက နားထဲတွင် ဝီ ခနဲ မြည်နေသော အသံကို သည်းခံလိုက်သည်။ ထို့နောက် အခြေအနေကို ကြည့်ရန် အထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်နေသော လူ သုံးယောက်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ တကယ်တော့ သူတို့က ထိုနေရာတွင် ကပ်နေသလိုပင်။ သူတို့ထဲမှ နှစ်ယောက်မှာ အင်္ကျီလက်ကျယ်ကြီးများနှင့် ဝတ်ရုံကျယ်ကြီးများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် မသေမျိုးများကဲ့သို့ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာများ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>​အလယ်တွင် အလွန် သေးငယ်သော ပုံရိပ်လေးတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူမက အနီရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပါးပြင်များမှာ နှင်းများကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ညီမလေး မို့ချင်းဝူ ပင်။</p> <p> </p> <p>​သူ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။</p> <p> </p> <p>​မို့ထျန်းကျီးက သူ့ညီမလေးကို မြင်လိုက်ရပြီး မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>" ဝူလေး... ဒီလူတွေက..."</p> <p> </p> <p>"ဒုတိယအစ်ကို... ဒါက ညီမလေးရဲ့ ဆရာတွေပါ...။ "</p> <p>မို့ချင်းဝူက မျက်လုံးဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​မို့ထျန်းကျီးက အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူလေးရဲ့ ဆရာတွေက သူတို့ရဲ့ တပည့်အတွက် ဒေါသဖြေဖို့ လာကြပုံရတယ်။</p> <p> </p> <p>သူ အားတင်းပြီး ပြုံးလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အခုတော့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။</p> <p> </p> <p>ငါ ဒါကို စောစောကတည်းက သိခဲ့ရင် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူတွေကို အသက်ရှင်လျက် ထားခဲ့မှာပါ။ ပြီးတော့ သူမရဲ့ ဆရာတွေကို ဒေါသဖြေခွင့် ပေးခဲ့မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒီမှာ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူ တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့ပုံ ရတယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒါက ငါ့အဖေအရင်းပဲ။</p> <p> </p> <p>​ဒါပေမဲ့ ဒီ နှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ။ သူတို့ရဲ့ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး မိမိုက်ပုံရတယ်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် နင်းထျန်းယာက မို့ထျန်းကျီး၏ ယဉ်ကျေးသော နှုတ်ဆက်မှုများကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အာရုံစိုက်ချင်မှာလဲ။</p> <p> </p> <p>သူက အော်ဟစ်ရန် လည်ချောင်းကိုပင် ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>" ဟိုကောင်စုတ် မို့ဝူရှင်း ဘယ်မှာလဲ။ ခွေးသား မို့ထျန်းယွမ် ဘယ်မှာလဲ။ သူတို့ ဘယ်မှာလဲ... မင်းတို့ အားလုံး ထွက်လာခဲ့ကြစမ်း။ မင်းတို့ ဂွေးကျိမှာ အမွေးတွေ အဲ့လောက်တောင် ပေါက်နေပြီလား။ မင်းတို့ ဦးနှောက်တွေ ပုပ်နေပြီလား ဘာလား။ မင်းတို့ လူတွေက ငါ့တပည့်ကို အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်ပေါ့။ လူ ၃၆၆ ယောက်ကို မသတ်ရမချင်း ငါ ပြန်မသွားဘူး။ "</p> <p> </p> <p>​ပုလျိုချင်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာမည့် အပြုံးကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီ အဖိုးကြီးက ငါတို့ရဲ့ တပည့်လေးကို မြှောက်ပင့်ဖို့အတွက် ဘယ်လို ရာဇဝတ်မှုမျိုးကိုမဆို ကျူးလွန်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီ။ သူက တော်တော်လေး အရှက်မရှိတာပဲ။ သူက သိုင်း အဓိပတိ အဆင့် ပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေလျက်နဲ့ သေးနုပ်တဲ့ သိုင်း ဧကရာဇ်အဆင့် ပညာရှင် တစ်စုကို ခေါ်ထုတ်နေရလောက်အောင်ကို အစွန်းရောက်နေပြီ။</p> <p> </p> <p>​မို့ထျန်းကျီး၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း... အကြီးအကဲ ... ဒီလူတွေက... သေကုန်ကြပါပြီ..."</p> <p> </p> <p>​"သေပြီလား။ "</p> <p> </p> <p>ပုလျိုချင် ဒေါသထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်သူက သူတို့ကို သေခွင့်ပြုလိုက်တာလဲ။ ငါက ငါ့တပည့်အတွက် ဒေါသဖြေဖို့ လာတာ။ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် သေသွားနိုင်မှာလဲ။ အဲ့ဒီ အရှက်မဲ့ပြီး အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့တဲ့ လူနှစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒီလို သေသွားနိုင်ရတာလဲ...။ "</p> <p> </p> <p>​မို့ထျန်းကျီးမှာ ဆွံ့အသွားသည်။</p> <p> </p> <p>တခြားသူတွေ သေဖို့ ခင်ဗျားရဲ့ ခွင့်ပြုချက် လိုလို့လား။</p> <p> </p> <p>​မို့ထျန်းကျီး၏ ဝင်ရောက် စေ့စပ်ပေးမှုနှင့် မို့ချင်းဝူ၏ တောင်းပန်မှုတို့ကြောင့် ထိပ်တန်းပညာရှင် နှစ်ယောက်စလုံး နောက်ဆုံးတွင် စိတ်အေးသွားကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်က မို့ မိသားစု၏ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ လာရောက်ကာ ကျိန်ဆဲရင်း လက်ဖက်ရည် သောက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိပ်တန်းပညာရှင် နှစ်ယောက်စလုံးမှာ သူတို့၏ ဒေါသကို မဖြေနိုင်ခဲ့သဖြင့် အတော်လေး စိတ်ဓာတ်ကျနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့က မို့ထျန်းရှင်းကို ခေါ်ယူကာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆူပူကြိမ်းမောင်းကြသည်။ သူတို့က သူ၏ နဖူးကိုပင် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လက်ညှိုးထိုးကြသေးသည်။ သူတို့က ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် သူ့ဆီသို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လျှောက်လာကြကာ မို့ မိသားစု၏ ဤယခင် မိသားစုခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာကို တံတွေးနှင့် ထွေးကြသည်။</p> <p> </p> <p>​မို့ထျန်းရှင်းမှာ အလွန် ခက်ခဲသော အခြေအနေသို့ ရောက်နေသဖြင့် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤဆရာနှစ်ယောက်၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို သူ သိရှိသွားသောအခါ အလွန် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် သူက သင်ခန်းစာပေးခံရပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံရသည်။ ထို့နောက် သူက သူတို့နှင့် အခြားသူများကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ပြန်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ဘုရားရေ။ ဝူလေးမှာ ထိပ်တန်းပညာရှင် နှစ်ယောက်က ဆရာတွေအဖြစ် ရှိနေတာကိုး... ငါ၊ ငါ၊ ငါ... ငါ နှလုံးရပ်တော့မယ်။</p> <p> </p> <p>​"ငါ့တပည့်ရဲ့ ဓား ဘယ်မှာလဲ။ ထုတ်ပေးစမ်း။ မင်းတို့ မိသားစုရဲ့ အနာဂတ် အလားအလာဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ကလေးမလေး တစ်ယောက်ရဲ့ ကစားစရာ ဓားလေးကို လုယူခဲ့တယ်ပေါ့။ မင်းတို့ ကိုယ့်မိသားစုက ကလေးတွေအပေါ်မှာ လေးစားမှု မရှိဘူးလား။ မင်းတို့က ဒီကလေးရဲ့ အနာဂတ်ကို ခိုးယူခဲ့တာ။ မင်းတို့ကောင်တွေက ငတုံးငအတွေလို ဘာတွေ ကြည့်နေကြတာလဲ။ ဒီအဖိုးကြီး ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ချင်နေတာလား။ မင်းတို့ကောင်တွေက တော်တော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းတာပဲ။ "</p> <p> </p> <p>​နင်းထျန်းယာက မိုးခြိမ်းသံလို ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် မို့ထျန်းကျီး ကိုယ်တိုင် သူ့အခန်းသို့ သွားကာ ညီမလေးအတွက် လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်းပေးထားသော ဓားကို ယူလာပေးရသည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်တော့ မို့ထျန်းကျီးက ဤအဖြစ်အပျက်များ တစ်လျှောက်လုံးတွင် သူ၏ စကားပြောစွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ တစ်ကြိမ်မျှပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>​အကြောင်းမှာ ဤထိပ်တန်းပညာရှင် နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ဒေါသထွက်နေပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ အာရုံစိုက်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့က အခြားသူများကို စကားပြောရန် အခွင့်အရေး မပေးကြပေ။ နင်းထျန်းယာက ဆဲရေးတိုင်းထွာနေပြီး ပုလျိုချင်ကလည်း ညည်းညူနေသည်။</p> <p> </p> <p>" မင်းတို့ ဧည့်သည်တွေကို ဘယ်လို လက်ဖက်ရည်မျိုး တိုက်နေတာလဲ။ ဒါက ဒီအဖိုးကြီး သောက်ဖို့ အတော်လေး အရသာ မရှိတာပဲ။ မင်းက ငါ့တပည့်ရဲ့ မိသားစုဝင် ဖြစ်နေလို့ ကံကောင်းသွားတယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ မျိုးဆက် ကိုးဆက်ကို ဒီလက်ဖက်ရည်အိုးထဲ ထည့်ပစ်လိုက်မယ်။ ငါ မင်းတို့အားလုံးကို မျိုးဖြုတ်ပစ်လိုက်ချင်တယ်။ ဒါက အရမ်း ဈေးပေါလွန်းတယ်။ အရည်အသွေး အရမ်း ညံ့လွန်းတယ်။ အသုံးမကျလွန်းတာကွာ။ ဒီလိုမျိုးကို ဘယ်သူက သောက်နိုင်မှာလဲ။ "</p> <p> </p> <p>​မို့ထျန်းကျီး သွေးအန်တော့မလိုပင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက ငါတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ထျန်းကျီးလက်ဖက်ရည်လေ။ ထျန်းကျီး လက်ဖက်ရည်က အလယ်ကောင်းကင် သုံးဆင့်မှာရှိတဲ့ လက်ဖက်ရည် အမျိုးအစား အားလုံးကို အဆင့်သတ်မှတ်မယ်ဆိုရင် ဒုတိယ နေရာမှာ ရှိတယ် ဆိုပါစို့။ ဘယ်သူမှ သူတို့ဟာက အကောင်းဆုံးလို့ မပြောရဲဘူး။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားက ဒါကို ဒီလောက်အထိ နှိမ့်ချနေတယ်ပေါ့။</p> <p> </p> <p>​ပုလျိုချင်နှင့် နင်းထျန်းယာတို့က မို့ချင်းဝူက ထိုဓားကို အလွန် ဂရုစိုက်ကြောင်း သိရှိခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့က ၎င်းကို သိပ်ပြီး အရေးမကြီးလှဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့က တွေးခဲ့သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဒီနေရာမှာ ဘယ်လို ကောင်းကင်လက်နက်မျိုး ရှိနိုင်မှာလဲ။ အလွန်ဆုံး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ဓားလှလှလေး တစ်လက်ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။ အဲ့ဒါကြောင့် ဒီကလေးမလေးက ကြိုက်နေတာ ဖြစ်မယ်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ရှင်းမုန့်ချင်းဝူ ဓားမော့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ ယခင် အမြင်ကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအဖိုးကြီး နှစ်ယောက်မှာ နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်း အတွေ့အကြုံ ရှိကြသည်။ သို့သော် ဤဓားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခဏတာ တွေးတောပြီးနောက် ပြည့်စုံတယ် ဟူသော စကားလုံး တစ်လုံးတည်းဖြင့်သာ ဖော်ပြနိုင်တော့သည်။ ၎င်းကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သောအခါ အိပ်မက်ဆန်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။ ကြယ်ရောင်စုံသော ကောင်းကင်ကြီးလို တောက်ပနေသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ရွှံ့ကို ဖြတ်သလို သံမဏိကို ဖြတ်တောက်နိုင်တဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အသွားရှိတယ်။</p> <p> </p> <p>တကယ်တော့ ထိပ်တန်းပညာရှင် နှစ်ယောက်စလုံးက ဒါကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ အံ့သြတကြီး အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​အဲ့ဒီ သေသွားတဲ့ လူယုတ်မာတွေက ဒါကို လုယူသွားတာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ။ တော်သေးတာပေါ့။ အခုတော့ ငါ့တပည့်ရဲ့ လက်ထဲ ရောက်နေပြီ။ ဟင်း။ မို့ချင်းဝူနဲ့ ဓားက တကယ်ကို ဖူးစာဆုံဖို့ ဖန်လာတာပဲ။</p> <p> </p> <p>မို့ချင်းဝူက သူမ အလွန် မြတ်နိုးသော ဓားကို ကိုင်ထားပြီး ၎င်းနှင့် မခွဲခွာချင်သော ပုံစံပေါက်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်လျှံနေသည်။ ထိုအခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိပ်တန်းပညာရှင် နှစ်ယောက်စလုံးလည်း စိတ်အေးသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိပ်တန်းပညာရှင် နှစ်ယောက်စလုံးမှာ ကြာကြာ မနေခဲ့ကြပေ။ မို့ချင်းဝူက သူမ၏ မိခင်နှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူတို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ သူမက သူတို့နှင့် ခွဲခွာရမည်ကို အလွန် တွန့်ဆုတ်နေပုံရသည်။ ထို့နောက် သူတို့က မို့ထျန်းကျီး၏ လက်ထဲမှ ရှင်းမုန့်ချင်းဝူ ဓားမော့ကို ယူကာ မို့ချင်းဝူကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​မို့ထျန်းရှင်းက ထိပ်တန်းပညာရှင် နှစ်ယောက်စလုံးက သူတို့ကို ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများစွာ ပေးလိမ့်မည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုသို့ မဖြစ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိခဲ့သော်လည်း မို့ မိသားစုက မို့ချင်းဝူအပေါ် အလွန် မတရားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်း၏ အလားအလာများမှာ လေထဲ လွင့်ပါသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​အကြီးအကဲ တစ်ယောက်က သွယ်ဝိုက်သော နည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ ဤအကြောင်းကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြောဆိုခဲ့သေးသည်။ သို့သော် နင်းထျန်းယာက သူ့ကို မျက်ထောင့်ကပ် ကြည့်ကာ ကျိန်ဆဲရင်း ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>" ဒီတစ်ခေါက် ငါ မင်းတို့ကို မသတ်တာကိုပဲ ဝမ်းသာသင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အကျိုးအမြတ်တွေ ထပ်လိုချင်သေးတယ်ပေါ့။ မင်းမှာ ခြင်တစ်ကောင်ရဲ့ သတ္တိတောင် မရှိဘူး။ ပြီးတော့ မင်းတို့ မို့ မိသားစုက အရှက်မရှိလွန်းလို့ ဒီအဖိုးကြီးက နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းကျော် အတွေ့အကြုံမှာ ဒီလို အရှက်မရှိတဲ့ လူတွေကို ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ။ မင်းတို့က အရေထူလွန်းတယ်... မင်းတို့က လူယုတ်မာတွေပဲ။ ဒါက အရှက်မဲ့မှုရဲ့ အထွတ်အထိပ်ပဲ။ မင်းတို့ မို့ မိသားစုက အထက်ကောင်းကင် သုံးဆင့်ကို ရင်ဆိုင်ရရင်တောင် ရှုံးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းတို့က မင်းတို့ရဲ့ အရမ်းထူတဲ့ အရေခွံကို သုံးပြီး တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းကို ကာကွယ်နိုင်လို့ပဲ။ တကယ်တော့ မင်းတို့လို အမှိုက်တွေကို ဒီလောက်တောင် ပြောနေမိတာက အကြီးအကျယ် ဒုက္ခပေးတာပဲ...။ "</p> <p> </p> <p>​သူက ဆဲရေးတိုင်းထွာပြီးနောက် တံတွေးပင် ထွေးထုတ်လိုက်သေးသည်။ ထို့နောက် ထိပ်တန်းပညာရှင် နှစ်ယောက်စလုံးက သူတို့၏ တပည့်လေးကို ပွေ့ချီကာ သဲလွန်စ မရှိ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​မို့ မိသားစု၏ အကြီးအကဲများ အဖွဲ့ဝင်များမှာ ရူးသွပ်စွာ သွေးအန်ကုန်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိပ်တန်းပညာရှင် နှစ်ယောက်၏ အရှိန်အဝါများက သူတို့ကို ဖိအားပေးထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့က သူတို့၏ သိုင်းစွမ်းအင်များကို မလှည့်ပတ်ဘဲ နေခဲ့ပါက ကောင်းမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူတို့၏ သိုင်းစွမ်းအင်များကို အချိန်အတော်ကြာ လှည့်ပတ်နေခြင်းက ပို၍ပင် ဆိုးရွားသည်။ ထို့ကြောင့် ထိပ်တန်းပညာရှင် နှစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူတို့အားလုံး သွေးအန်ကုန်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​လူတိုင်းမှာ အသက်ကင်းမဲ့နေပုံရသည်။ သူတို့ အလွန်အမင်း နောင်တရနေကြသည်။ သူတို့ ရှက်ရွံ့နေကြသလို နောင်တလည်း ရနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ငါတို့က ဒါနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ခဲ့ပါဘူး။</p> <p> </p> <p>သူတို့ နင်းထျန်းယာအပေါ် အငြိုးမထားရဲကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မိစ္ဆာနှစ်ကောင် ဖြစ်သော မို့ဝူရှင်းနှင့် မို့ထျန်းယွမ်တို့အပေါ်တွင်သာ ဒေါသပုံချနိုင်တော့သည်။ တကယ်တော့ ထိုနှစ်ယောက်သာ အသက်ရှင်နေသေးပါက လူတိုင်းက သူတို့ကို အစိမ်းလိုက် ဝါးစားပစ်ကြမည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>မင်းတို့ ခွေးသား နှစ်ယောက်ကြောင့် ငါတို့ မို့ မိသားစုက ချမ်းသာကြွယ်ဝဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းကြီး တစ်ခု ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရတာပဲ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ၅၇၉ ပြီး၏။</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save