Book List

<h2 style="text-align: center;">​အခန်း ၅၈၀</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘယ်သူက ပရမ်းပတာ ဖြစ်အောင် လုပ်နေတာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​မို့ချင်းဝူနှင့် သူမ၏ ဆရာများ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ မို့ မိသားစုမှ လူအုပ်ကြီးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။ မို့ မိသားစုမှ လူများက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့ သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး တံတိုင်းကို ဝင်တိုက်မိခဲ့ခြင်းအတွက် နောင်တရနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>​သောက်ကျိုးနည်း။ သခင်မလေးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာသာ သိခဲ့ရင် ဘယ်သူကများ သူ့ကို စော်ကားရဲမှာလဲ။ တကယ်တော့ မို့ဝူရှင်းနဲ့ မို့ထျန်းယွမ်တို့ ဒီမှာ ရှိနေခဲ့ရင်တောင် ဘာတစ်ခုမှ ရဖို့က နောက်ကျသွားလောက်ပြီ။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် မို့ထျန်းကျီး၏ သဘောထားမှာ နောင်တရခြင်းနှင့် ဆုံးရှုံးမှု ခံစားရခြင်းတို့တွင် မို့ မိသားစုမှ အခြားလူများနှင့် ယှဉ်လျှင် အလွန် တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"သူတို့က မင်းတို့ကို ပစ္စည်းကောင်းတွေ ပေးခဲ့ရင်တောင် မင်းတို့က ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မှာမို့လို့လား။ "</p> <p> </p> <p>မို့ထျန်းကျီးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့က တခြားသူတွေကို အားကိုးနေရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရပ်တည်နိုင်မှာလဲ။ ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အင်အားကြီးမားလာနိုင်မှာလဲ။ "</p> <p> </p> <p>​"ငါတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အားကိုးရမယ်။ "</p> <p> </p> <p>မို့ထျန်းကျီးက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>" ငါတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အားကိုးရမယ်။ "</p> <p> </p> <p>​"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားကိုးရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူးလား။ မင်းတို့က အဲ့ဒီလို ထိပ်တန်းပညာရှင်တွေကိုပဲ အားကိုးဖို့ စဉ်းစားနေမယ်ဆိုရင် မို့ မိသားစုက ပြီးသွားပြီလို့သာ မှတ်လိုက်တော့။ "</p> <p> </p> <p>​မို့ထျန်းကျီးက နောက်ဆုံးစကားလုံးများကို ပြောပြီးနောက် သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ခါလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက လှည့်ကာ မိသားစုခေါင်းဆောင်၏ စာကြည့်ခန်းဆီသို့ ရုတ်တရက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ အတွေးနက်နေသော အကြီးအကဲများနှင့် လူအုပ်ကြီးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​နောက်တစ်နေ့တွင် မို့ထျန်းကျီး သတင်းတစ်ခု လက်ခံရရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အိုး မိသားစုက ဒီ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားမှုတချို့ လုပ်နေတယ်။ သူတို့က တခြား ကြီးမြတ်တဲ့ မိသားစုတွေနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးတွေ တည်ဆောက်နေကြတယ်။</p> <p> </p> <p>​မို့ထျန်းကျီးက ပူးပေါင်း ကြံစည်မှုတစ်ခု၏ အရိပ်အယောင်ကို ချက်ချင်း အနံ့ခံမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူက သူ၏ အကြံအစည် ကြီးမားမှုနှင့် လှည့်စားတတ်မှုတို့ကြောင့် လူသိများသူ ဖြစ်သည်။ ထိုသတင်းကို သိရှိပြီးနောက် သူ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ဤသို့ ဖြစ်သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>အိုး မိသားစုက လှုပ်ရှားဖို့ စီစဉ်နေတာလား။ ဒါပေမဲ့ အိုး မိသားစုရဲ့ ဒီ လှုပ်ရှားမှု ပစ်မှတ်က ဘယ်သူလဲ။</p> <p> </p> <p>​မို့ထျန်းကျီး ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချပြီးနောက် အမိန့်တစ်ခု ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စုံစမ်း။ အိုး မိသားစု ဒီရက်ပိုင်း ဘာတွေ လုပ်နေလဲဆိုတာ စုံစမ်း။ သူတို့ ဘယ်သူတွေနဲ့ ဆက်သွယ်နေလဲ။ အဲ့ဒီ အဆက်အသွယ်တွေကို ဘယ်လို လုပ်နေလဲ။ အသေးစိတ်ကျလေ... ပိုကောင်းလေပဲ။ "</p> <p> </p> <p>​မို့ မိသားစု၏ သတင်းအချက်အလက် ကွန်ရက်မှာ အင်အားအပြည့်ဖြင့် လှုပ်ရှားလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ရက်တာ အချိန်အတွင်းမှာပင် မို့ထျန်းကျီး၏ စားပွဲပေါ်တွင် စာရွက်စာတမ်းများစွာ စုပုံလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"သူတို့က ငရဲဘုရင် ချူကို ဆန့်ကျင်ဖို့ အကြံအစည် လုပ်နေကြတာလား။ ပညာရှင် သုံးဆယ်က အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး။ "</p> <p> </p> <p>မို့ထျန်းကျီးက ပထမဆုံး အစီရင်ခံစာကို ဖတ်ပြီးချိန်မှာပင် ရွှီး ခနဲ အသံနှင့်အတူ လေအေးများကို စုပ်သွင်းလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် သူက အခြားစာရွက်များကို စတင် ဖွင့်ဖတ်လိုက်သည်။ သူ ဆက်ဖတ်လေလေ ပို၍ အံ့အားသင့်လာလေလေ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ စတင် စဉ်းစားတော့သည်။ သူက သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ပေါင်ကို ညင်သာစွာ ခေါက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ကောင်း မိသားစု။ မိစ္ဆာနက် မိသားစု။ ထျန်း မိသားစု။ ထူ မိသားစု။ မန် မိသားစု။ ကျောက် မိသားစု။ လီ မိသားစု။ အိုး မိသားစုက ဒီကိစ္စကို အခု ချက်ချင်း ဖြေရှင်းချင်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူတို့က သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကာကွယ်ဖို့ ပရမ်းပတာ အခြေအနေကို ဖန်တီးနေကြတာလား။ "</p> <p> </p> <p>​မို့ထျန်းကျီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေတော့သည်။ ထို့နောက် သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒီပရမ်းပတာ အခြေအနေအပြီးမှာ ငါတို့ရဲ့ အင်အားတွေ လျော့နည်းသွားနိုင်ခြေ ရှိတယ်။ အထူးသဖြင့် မိစ္ဆာနက် မိသားစုနဲ့ မန် မိသားစုတို့က ပါဝင်နေလို့ပဲ။ ဒါကြောင့် ငါတို့ မို့ မိသားစုက ဒီကိစ္စကနေ ကင်းလွတ်နေဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါတို့က ခံစစ်အနေအထားမှာ နေမယ့်အစား အရင် စတင် တိုက်ခိုက်သင့်တယ်။ "</p> <p> </p> <p>​"ပရမ်းပတာ အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာရမယ်ဆိုရင် ငါတို့က အရင် စတင်ချင်တယ်။ "</p> <p> </p> <p>မို့ထျန်းကျီးက နှစ်ဖက်စလုံး၏ နှိုင်းယှဉ်ချက် အင်အားများကို တိတ်ဆိတ်စွာနှင့် သေချာစွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေသည်။ သူက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခုကို အဆက်မပြတ် ရေးဆွဲနေသည်။ ထို့နောက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အကြံအစည်များနှင့် တွက်ချက်မှုများ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"အစောင့်တွေ၊ ဝင်လာခဲ့။ "</p> <p> </p> <p>၁၅ မိနစ် ကြာပြီးနောက် မို့ထျန်းကျီး၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်တစ်ခု လက်သွားသည်။ သူ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိသားစု၏ ကိုယ်ရံတော် နှစ်ယောက် ဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"မိသားစု ခေါင်းဆောင်က ကျွန်တော်တို့ကို ဘာညွှန်ကြားချက်တွေ ပေးစရာရှိလို့လဲ။ "</p> <p> </p> <p>​"ငါ စာတချို့ ရေးမယ်။ မင်းတို့ အဲ့ဒါတွေကို ပို့ပေးရမယ်။ "</p> <p> </p> <p>မို့ထျန်းကျီးက စာများကို စတင် ရေးသားရင်း လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါတွေကို လော် မိသားစု၊ ကျီ မိသားစုနဲ့ သုန့် မိသားစုဆီကို ပို့ပေး...။"</p> <p> </p> <p>​"ခုနစ်ရက်နေရင် မို့ မိသားစုမှာ အစည်းအဝေး တစ်ခု ရှိမယ်။ ပြီးတော့ ငါက သခင်လေးတိုင်းကို ဖိတ်ကြားထားတယ်။ ဒီကိစ္စက အရမ်း အရေးကြီးတယ်။ "</p> <p> </p> <p>မို့ထျန်းကျီးက စာများကို တစ်ထိုင်တည်းနှင့် ရေးသား ပြီးစီးသွားသည်။ ထို့နောက် လူအချို့ အပြင်ထွက်သွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် အပြင်ဘက်မှ မြင်းခွာသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူ သူ့အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူ မျက်မှောင်ကြုတ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ဒီလိုနဲ့ အချိန်အတော်ကြာ ကုန်လွန်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ လက်ထဲမှာ စုတ်တံ တစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ နောက်ထပ် စာတစ်စောင်ကို ရေးလိုက်သည်။ သူ ကိုယ်တိုင် သေသေချာချာ ခေါက်လိုက်ပြီး လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုလူ့လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးရင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>" ဒီစာကို အောက် မိသားစုဆီ အမြန်ဆုံး ပို့ပေး။ လူငယ် သခင်လေး ရှယ်ယွမ်ကို မတွေ့ရင် အောက် မိသားစုခေါင်းဆောင်ရဲ့ လက်ထဲကို ကိုယ်တိုင် ပေးအပ်လိုက်။"</p> <p> </p> <p>​"ဟုတ်ကဲ့ပါ။ "</p> <p> </p> <p>​ထိုလူ ထွက်သွားပြီးနောက် မို့ထျန်းကျီးမှာ တစ်ယောက်တည်း ထပ်ပြီး ရေရွတ်နေပြန်သည်။ သို့သော် သူ သိပ်ပြီး လုံခြုံမှု မရှိသေးဟု ခံစားနေရဆဲပင်။ ထို့ကြောင့် သူ စုတ်တံကို ထပ်ယူကာ သူ၏ စိတ်ထဲရှိ စကားလုံးများကို စာတစ်စောင်ပေါ်သို့ စတင် သွန်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီစာက ဝါးနက် အတွက်။ နောက်ပိုင်း ဘာပဋိပက္ခမှ မရှိရင်တောင် ဒါကို ငါ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားရမယ်..."</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် မို့ထျန်းကျီးက မို့ မိသားစု၏ ပညာရှင်များကို စုစည်းကာ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် နေရာချထားလိုက်သည်။ ပညာရှင်များကို နေရာချထားပြီးနောက် မိသားစု၏ ဘဏ္ဍာရေး အရင်းအမြစ်များအတွက် တာဝန်ခံကို မို့ထျန်းကျီးက ခေါ်ယူလိုက်သည်။ သူ ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ မို့ မိသားစု၏ ပြန့်ကျဲနေသော အင်အားစုများအားလုံးကို တစ်နေရာတည်းတွင် စုစည်းနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းက သူတို့ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားသော လက်သီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ပိုမို အင်အားကြီးမားလာစေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​မို့ မိသားစု ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ဆိုင်တိုင်းနဲ့ ဂိုဒေါင်တိုင်းက ရရှိတဲ့ ဝင်ငွေတွေကို ဒီနေ့က စပြီး ဌာနချုပ်ကို အဲ့ဒီနေ့မှာပဲ စုဆောင်းရမယ်။ နောက်ကျလို့ မရဘူး။</p> <p> </p> <p>စီစဉ်မှုများ အားလုံးမှာ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"အိုး မိသားစုက ပရမ်းပတာ ဖြစ်အောင် လုပ်ချင်နေတယ်။ ဒါကို ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ် အလွယ်တကူ အဖြစ်ခံနိုင်မှာလဲ။ ဒီ သခင်လေးက သူတို့ကို အစစ်အမှန် ပြဿနာရှာတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ပြပေးမယ်။ "</p> <p> </p> <p>မို့ထျန်းကျီးက ခြံဝင်းရှေ့တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် နူးညံ့ပြီး မှေးမှိန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းတို့က ဒီသခင်လေးရဲ့ မျက်စိရှေ့မှာ လှည့်ကွက်တွေ သုံးချင်နေတာပေါ့။ ဒါဆိုရင် ဒီလို လှည့်ကွက်တွေကို ဘယ်လို ကစားရမလဲဆိုတာ မင်းတို့ကို ငါ ပြပေးမယ်။ "</p> <p> </p> <p>​...</p> <p> </p> <p>​ခုနစ်ရက် အကြာတွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လော်ခဲ့ဝူ၊ သုန့်ဝူလေ့၊ ကျီကျု၊ ရှဲ့တန်းချုံနှင့် ကု မိသားစုမှ အကြီးအကဲတစ်ယောက်တို့ မို့ မိသားစုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထို့အပြင် လူတိုင်းက အလွန် လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မို့ထျန်းကျီး စာထဲတွင် ရေးထားသည်များမှာ အလွန် ကြီးလေးလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>​ရှဲ့တန်းချုံက ငွေများစွာ အကုန်အကျခံကာ ပျံသန်းနိုင်သော ဝိညာဉ်သားရဲ တစ်ကောင်ကို စီစဉ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်သာ သူ ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"အစ်ကို မို့။ ဘာကိစ္စလဲ။ "</p> <p> </p> <p>သုန့်ဝူလေ့က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စာထဲမှာ ရေးထားတာတွေကို ဖတ်ပြီးတော့ ကိစ္စက တော်တော်လေး ကြီးလေးတယ်လို့ ငါတို့ ခံစားရတယ်။ တကယ်တော့ ငါတို့ မိသားစုတွေ မျိုးဖြုတ်ခံရတော့မလို ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီလို တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မယ့်ပုံပဲ။ "</p> <p> </p> <p>​သုန့်ဝူလေ့က ညည်းညူနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အတော်လေး အဝေးကနေ လာခဲ့ရတာလေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ ဒီကို စောစောစီးစီး ရောက်လာခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ မို့ထျန်းကျီး၏ စာကို မြင်ပြီးနောက် ဤလူမှာ ထိတ်လန့်တကြား ခုန်ထမိခဲ့သောကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အရာအားလုံးကို ချက်ချင်း ချထားခဲ့ပြီး အပြေးအလွှား လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူက မြင်းကောင်း နှစ်ကောင်ကို အလှည့်ကျ စီးနင်းခဲ့သည်။ တကယ်တော့ ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် သူ၏ ပေါင်များတွင်ပင် သွေးရေကြည်ဖုများ ထွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ပြီးတော့ ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်။ မင်းရဲ့ စာကို ရတုန်းက ငါ အိပ်နေတုန်းပဲ။ "</p> <p> </p> <p>ကျီကျုက မျက်လုံးကို လှန်လိုက်သည်။ သူက မို့ထျန်းကျီးကို အနည်းငယ် မကျေနပ်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ လန့်သွားတာပဲ။ ငါ့ရဲ့ လှပတဲ့ အိပ်မက်ကို ဖြတ်ပြီး ပြေးလာခဲ့ရတယ်။ ဝမ်းကွဲညီလေး။ မင်း ဒီတစ်ခါတော့ လွန်သွားပြီ။ "</p> <p> </p> <p>​ကျီကျုက မို့ထျန်းကျီးထက် အသက်ကြီးသည်။ ထို့ကြောင့် သူက သူ့ကို ဝမ်းကွဲညီလေး ဟု ခေါ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူက ဤ ဝမ်းကွဲညီလေးကို ဘယ်သောအခါမှ အထင်သေးဝံ့ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ တကယ်တော့ သူက သူ့ကို အလွန် လေးစားသည်။</p> <p> </p> <p>​လော်ခဲ့ဝူမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ရဲ့ လော် မိသားစုက အတိတ်တုန်းက မို့ မိသားစုနဲ့ ရန်ငြိုးရှိခဲ့တာကိုး။ သူတို့က မို့ထျန်းကျီးကို အရှုံးတွေ အများကြီး ရင်ဆိုင်ရအောင် လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူက မို့ထျန်းကျီးကို လျစ်လျူမရှုရဲပေ။ အကြောင်းမှာ မို့ထျန်းကျီးက ဤသို့ ပြောလာလျှင် ကိစ္စက အလွန် အရေးကြီးနေမည် ဖြစ်ကြောင်း သူ၏ ရင်ထဲတွင် သိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ကြီးမြတ်တဲ့ မိသားစုတွေက သခင်လေးတွေကို ငါက ဘယ်လိုလုပ် လိမ်ရဲမှာလဲ။ "</p> <p> </p> <p>မို့ထျန်းကျီးက အစပိုင်းတွင် နောက်ပြောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>" ဒီကိစ္စကို သေချာ မဖြေရှင်းနိုင်ရင် ငါတို့ မိသားစုတွေက မီးခိုးငွေ့တွေလို ပျောက်ကွယ်သွားမှာကို ငါ စိုးရိမ်တယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့ ဒါကို အခု ဖြေရှင်းရမယ်။ ဒါတွေက မင်းတို့ကို ခြောက်လှန့်ဖို့ သက်သက် ပြောနေတဲ့ စကားတွေ မဟုတ်ဘူး။ "</p> <p> </p> <p>​"ဟင်။ အဲ့လောက်တောင် ဆိုးရွားနေတာလား။ "</p> <p> </p> <p>ကြီးမြတ်သော မိသားစုများမှ သခင်လေး အမျိုးမျိုးမှာ ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ဖြူရော်သွားကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့လည်း တည်ကြည်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​မို့ထျန်းကျီး၏ ဤစကား အနည်းငယ်က လူတိုင်းကို သူ့အပေါ် အာရုံစိုက်လာစေသည်။ ထို့ကြောင့် မို့ထျန်းကျီးက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကိစ္စက ငါ့ရဲ့ မို့ မိသားစုနဲ့ တိုက်ရိုက် မပတ်သက်ဘူးဆိုတာ မင်းတို့ကို ပြောပါရစေ။ ဒီကိစ္စကို မင်းတို့ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေက ဖန်တီးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက မို့ မိသားစုကိုလည်း ဒီအထဲမှာ ပါဝင် ပတ်သက်လာစေတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး။ "</p> <p> </p> <p>​မို့ထျန်းကျီး ဆိုလိုသည်မှာ ဤသို့ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဒါက မင်းတို့ရဲ့ ကိစ္စပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ငါတို့ မို့ မိသားစုကို ပြဿနာ ဖြစ်စေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းတို့ရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေကို ရှင်းလင်းပေးမယ်။ ဒါကြောင့် မင်းတို့လူတွေက ဒီကျေးဇူးကို သိတတ်သင့်တယ်။</p> <p> </p> <p>​သုန့်ဝူလေ့ ခုန်ထလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝူရှန်း။ သူ့ဆီမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား။ "</p> <p> </p> <p>သုန့်ဝူလေ့က သုန့်ဝူရှန်း လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း တဖြည်းဖြည်း ပိုမို အင်အားကြီးမားလာသည်ဟု အမြဲတမ်း ခံစားခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ သူက အရာရာကို လွယ်ကူစွာ ပြီးမြောက်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အလယ်ကောင်းကင် သုံးဆင့် တစ်ခုလုံးရှိ လူငယ်မျိုးဆက်များထဲတွင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည့်သူ မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက မိသားစုခေါင်းဆောင် နေရာအတွက် သြဇာအရှိဆုံး ကိုယ်စားလှယ်လောင်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>​သုန့်ဝူလေ့က မရေမတွက်နိုင်သော ညများကို စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။ ဤညီလေးက သူ၏ ရည်မှန်းချက်များအတွက် ကြီးမားသော ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်ခုဟုပင် ခံစားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>​သုန့်ဝူလေ့က သုန့်ဝူရှန်းကို ဆန့်ကျင်သော မိသားစု ဆုံးဖြတ်ချက် အချို့ကိုပင် ချမှတ်ခဲ့ဖူးသည်။ သူက သူ၏ လွှမ်းမိုးမှုကို လျှော့ချရန် အဆက်မပြတ် ကြိုးစားခဲ့သည်။ တကယ်တော့ သူက သူ့အပေါ် လျှို့ဝှက်စွာ လှည့်ကွက်ငယ်လေးများပင် သုံးခဲ့သေးသည်။ တကယ်တော့ အခုချိန်ထိ ဘယ်နှစ်ခုတောင် သုံးခဲ့မိလဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်တောင် မသိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် သုန့်ဝူရှန်းအပေါ် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားနိုင်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် တစ်ခုခု ပိတ်ဆို့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နက်ရှိုင်းပြီး သည်းမခံနိုင်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှု တစ်ခုက သူ့ရင်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ့နှလုံးသားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ခံထားရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော် ထိုစကားများကို ပြောပြီးနောက် သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်ခုပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့ရဲ့ သွေးသားအရင်းပဲ။ ဒီ ခံစားချက်က ငါ့နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်နေတုန်းပဲ။ ဒါကို ဖယ်ရှားဖို့ ခက်ခဲတယ်။ ငါ ဒါကို အလွတ်မပေးနိုင်ဘူး...။</p> <p> </p> <p>​"ဘာ မတော်တဆမှုမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ပြဿနာကြီး တစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့တယ်။ "</p> <p> </p> <p>မို့ထျန်းကျီးက သုန့်ဝူလေ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အားလုံးပဲ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြပါ။"</p> <p> </p> <p>​ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် လူတိုင်းကို သူ၏ စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ထို့နောက် ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာရင်တောင် ဘယ်သူမှ အထဲ ဝင်မလာဖို့ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​မို့ထျန်းကျီး ဤမျှ သတိထားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုသခင်လေးများမှာ ရင်လေးသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကိစ္စက တော်တော်လေး ကြီးလေးပုံရတယ်။</p> <p> </p> <p>​လူတိုင်း စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကြပြီး တံခါး၏ မျက်နှာချင်းဆိုင် နံရံတွင် ကြီးမားသော မြေပုံတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမြေပုံပေါ်တွင် အမှတ်အသားများ များများစားစား မရှိပေ။ သို့သော် ၎င်းပေါ်တွင် အနီရောင် မြှားအမြောက်အမြား ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>​"သုန့်ဝူရှန်း၊ ကုတူရှင်း၊ လော်ခဲ့ဒီ၊ ကျီမို့ နဲ့ ချူယန်။ သူတို့ ငါးယောက်က မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်မြက်ခင်းလွင်ပြင် လမ်းဆီကို ဦးတည်သွားနေကြတာ။ သူတို့က အိုး မိသားစုနဲ့ ပဋိပက္ခ ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့က အိုး မိသားစုရဲ့ သိုင်း ဧကရာဇ်အဆင့် ပညာရှင် ငါးယောက်နဲ့ သိုင်း ဘုရင်အဆင့် ပညာရှင် သုံးဆယ်ကို ခေါင်းဖြတ်သတ်ခဲ့တယ်။ "</p> <p> </p> <p>​မို့ထျန်းကျီး၏ အသံမှာ လေးနက်နေသည်။ သို့သော် သူ၏ ညီမလေးလည်း သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေသည်ဆိုသည်ကိုမူ သူ မပြောပြခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>​သိုင်း ဧကရာဇ်အဆင့် ပညာရှင် ငါးယောက်ကို ခေါင်းဖြတ်သတ်ခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ သိုင်း ဘုရင်အဆင့် ပညာရှင် သုံးဆယ်ကို။</p> <p> </p> <p>​သုန့်ဝူလေ့နှင့် လော်ခဲ့ဝူတို့မှာ လေအေးများကို စုပ်သွင်းလိုက်မိကြသည်။ ကျီကျုမှာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ရွှံ့ကဲ့သို့ ပျော့ခွေနေသော်လည်း ဤအချိန်တွင် ပြင်းထန်စွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ထို ကု မိသားစုမှ အကြီးအကဲမှာ သိုင်း ဘုရင်အဆင့် ပညာရှင် တစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ခေါင်းလောင်းလေးများကဲ့သို့ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ဤသည်မှာ သူ့အတွက် အလွန် တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>​ရှဲ့တန်းချုံ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ နဖူးမှ ပဲစေ့အရွယ် ချွေးသီးချွေးပေါက်များ စိမ့်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဤကိစ္စအကြောင်းကို သေချာပေါက် ကြားသိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ ကြားခဲ့ရသည်မှာ အိုး မိသားစုမှ သိုင်း ဘုရင်အဆင့် ပညာရှင် အများအပြား သေဆုံးခဲ့သည် ဟူ၍သာ ဖြစ်သည်။ သိုင်း ဧကရာဇ်အဆင့် ပညာရှင် ငါးယောက်ပါ သေဆုံးခဲ့သည်ကိုမူ သူ မသိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>​ရှဲ့တန်းချုံမှာ ယခုအချိန်တွင် ရင်ထဲ၌ ဝမ်းသာသွားရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက အကြောင်းရင်းကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် အခြားသူများထက် ပို၍ ကောင်းစွာ နားလည်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ အိုးတူရှောက်က ချူယန်က ရှဲ့ မိသားစုသို့ အရင်သွားပြီးမှ အိုး မိသားစုသို့ သွားရန် သူ့ကို သဘောတူညီမှု ရယူခဲ့သောကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့် ဤကိစ္စက ချူယန်က ရှဲ့ မိသားစုမှ ထွက်ခွာပြီးနောက်တွင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ရှဲ့တန်းချုံ ဂရုတစိုက် စဉ်းစားလိုက်သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>အိုး မိသားစုက သစ္စာဖောက်ဖို့ ကြံစည်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူတို့က ချူယန်နဲ့ အခြားသူတွေကို ဆန့်ကျင်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို သွေးထိုးလှုံ့ဆော်ချင်နေတာ။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းလို့ ငါ့မိသားစုက လောဘကြောင့် မျက်စိမကန်းခဲ့ဘူး။ ငါတို့က အကျိုးအမြတ်အတွက် ငါတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို မရောင်းစားခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား ငါတို့က သူတို့နဲ့ ရိုးသားစွာ မိတ်ဆွေဖွဲ့ခဲ့တယ်။ ငါ့ရှဲ့ မိသားစုသာ ဒီလို ဆုံးရှုံးမှုမျိုး ရင်ဆိုင်ခဲ့ရရင် ပြီးသွားလောက်ပြီလို့ ငါ စိုးရိမ်မိတယ်။</p> <p> </p> <p>​"အိုး မိသားစုရဲ့ အင်အားက ဒီလို ကြီးမားတဲ့ ထိုးနှက်ချက်ကို ခံရပြီးနောက်မှာ အကြီးအကျယ် လျော့ကျသွားပြီ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူတို့က ကုတူရှင်းနဲ့ အခြားသူတွေအပေါ်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ မုန်းတီးမှုတွေ ကြီးထွားလာခဲ့တယ်။ "</p> <p> </p> <p>မို့ထျန်းကျီး စုတ်တံ တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူကာ မြေပုံပေါ်ရှိ အိုး မိသားစု၏ တည်နေရာကို အမှတ်အသား ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် သူက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့် အိုး မိသားစုက ကုတူရှင်း၊ သုန့်ဝူရှန်းနဲ့ အခြားသူတွေဆီကနေ ကလဲ့စားချေခံရမှာကို ကြောက်နေတယ်။ ဒါ့အပြင် ကု မိသားစု၊ သုန့် မိသားစု၊ လော် မိသားစုနဲ့ တခြား မိသားစုတွေက သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ပူးပေါင်းသွားကြမှာကိုလည်း ကြောက်နေတယ်။ ဒါကြောင့် အိုး မိသားစုက သူတို့ကို သူတို့ ကာကွယ်ဖို့ ကြီးမားတဲ့ ဆက်သွယ်မှုတွေကို စတင် တည်ဆောက်နေပြီ။ အိုး မိသားစုက အခြေအနေတွေကို ပရမ်းပတာ ဖြစ်အောင် လုပ်ချင်နေတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူတို့ကိုယ် သူတို့ အင်အားကြီးမားလာအောင် လုပ်ဖို့အတွက်လည်း အခွင့်အရေး တစ်ခုမှ အလွတ်မပေးဘူး။ "</p> <p> </p> <p>​မို့ထျန်းကျီးက ပြဿနာကို တဖြည်းဖြည်း စတင် ဆွေးနွေးလာသည်။ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူတိုင်း သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို မတ်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးများကို ပြူးကျယ်ကာ နားစွင့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"အိုး မိသားစုက မိသားစု အသီးသီးနဲ့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်သွယ်နေတယ်။ "</p> <p> </p> <p>မို့ထျန်းကျီးက သစ်သားချောင်းလေး တစ်ချောင်းဖြင့် ပထမဆုံး မြှားပေါ်သို့ ထောက်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပထမတစ်ခုက ကောင်း မိသားစု။ ကျီကျု။ မင်း အကြောင်းရင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေသင့်တယ်။ "</p> <p> </p> <p>​ကျီကျု၏ နှာခေါင်းမှာ ချွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ဘယ်လိုလုပ် နားမလည်ဘဲ နေမှာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ညီလေး ကျီမို့က ကောင်း မိသားစုရဲ့ သခင်လေးရဲ့ စေ့စပ်ထားသူကို လုယူသွားခဲ့တာလေ။ ဒါကြောင့် သူ အကြောင်းရင်းကို မသိဘူးလို့ ပြောရင် တော်တော်လေး ထူးဆန်းနေလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">​အပိုင်း ၅၈၀ ပြီး၏။</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save