Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၈၉+၉၀</h2> <h2 style="text-align: center;">ဉာဏ်အလင်းသစ်ပင်နှင့် မြင့်မြတ်သောမီးလျှံဂိုဏ်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>ကျန်းနန်ပြည်နယ်၏ ဒုတိယအကြီးဆုံးမြို့တော်ဖြစ်သော  ကျန်းချန်မြို့...</p> <p> </p> <p>   လျိုလုံတက္ကသိုလ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးတစ်နေရာ။</p> <p> </p> <p>   ရှေးဟောင်းသစ်သားအိမ်လေးတစ်လုံးအတွင်း၌ တည်ကြည်ခန့်ညားသောမျက်နှာထားရှိသည့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးသည်မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော သူတော်စင်အသွင်ဆောင်သည့် အဖိုးအိုတစ်ဦးနှင့် စစ်တုရင်ကစားနေပြီး ၎င်း၏မျက်ခုံးအစုံမှာမူ  ထိလုနီးပါးတွန့်ကွေးနေ၏။</p> <p> </p> <p>   အကွက်တစ်ခုရွှေ့လိုက်တိုင်း စစ်တုရင်ခုံပေါ်တွင် သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ချီစွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ ဂယက်ထသွားကာ လေထုထဲရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကိုလည်း  အနည်းငယ်မျှ ပိုမိုသိပ်သည်းလာစေသည်။</p> <p> </p> <p>   "ဒေါက်.."</p> <p>    အသံနှင့်အတူ နောက်ထပ်အကွက်တစ်ခုကို ရွှေ့လိုက်ပြန်သည်။ အခြေအနေမှာ မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားမှာ သက်ပြင်းချလျက် အရှုံးပေးလိုက်ရတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ကျောင်းအုပ်ကြီး... ကျွန်တော်</p> <p>ရှုံးပါပြီ.."</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အင်း..”</p> <p>    အဖိုးအိုက အေးစက်စွာပင်</p> <p>တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးနောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အဖြူရောင်ချီစွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုမှာ</p> <p>စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>   ခဏချင်းပင် ခုံပေါ်ရှိ စစ်တုရင်ရုပ်များအားလုံးမှာ မူလနေရာများသို့ အလိုအလျောက် ပြန်ရောက်သွားကြကာ နောက်ထပ်ပွဲစဉ်တစ်ခုအတွက် ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>   ထိုအခါမှသာ အဖိုးအိုက စကားကို ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်ပြောဆိုလာပြီး ၎င်း၏မျက်လုံးများထဲတွင်မူ စူးရှအေးစက်သော အလင်းတန်းများ လက်ခနဲ</p> <p>ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ ဂူမိသားစုက ကောင်လေးရဲ့</p> <p>တောင်းဆိုချက်ကိုတော့ ငါတို့လျိုလုံတက္ကသိုလ်အနေနဲ့  လုံးဝသဘောမတူနိုင်ဘူး.."</p> <p> </p> <p>"သူက ငါတို့တက္ကသိုလ်ရဲ့ အထူးတန်းပြဆရာမကို ဖမ်းဆီးထားရုံတင်မကဘဲ သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာ..အကယ်၍ ငါတို့သာ သူ့ရဲ့ကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်ခံလိုက်မယ်ဆိုရင် လျိုလုံတက္ကသိုလ်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာဟာ မြောင်းထဲရောက်သွားလိမ့်မယ်.."</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>   လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားမှာ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် ...</p> <p>"ယွင်ယန်က ကျွန်တော်တို့တက္ကသိုလ်ရဲ့ အထူးတန်းပြဆရာမတစ်ယောက်ပဲလေ.. အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့</p> <p>ဘာမှမလုပ်ဘဲနေရင် အပြင်လူတွေက ကျွန်တော်တို့ကို လှောင်ကြလိမ့်မယ် ထင်တယ်.."</p> <p> </p> <p>   အမှန်စင်စစ် သူထုတ်မပြောသော အကြောင်းအရင်းတစ်ခုမှာ</p> <p>သူနှင့်ယွင်ယန်တို့ကြားတွင် တိတ်တဆိတ် ပတ်သက်မှုရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>   အကယ်၍သာ လျိုလုံတက္ကသိုလ်မှ အခြားဆရာတစ်ဦးဦးသာဆိုလျှင် သူသည် ကျောင်းအုပ်ကြီးထံသို့</p> <p>ထပ်တလဲလဲ လာရောက်တောင်းဆိုနေမည်မဟုတ်ဘဲ ထိုကိစ္စမှ လက်ရှောင်လိုက်သည်မှာ ကြာလှပေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ယွင်ယန်ကိုတော့ ပြန်ခေါ်ရမှာပေါ့။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အဲဒီပစ္စည်းကိုတော့ ငါတို့ လုံးဝမပေးနိုင်ဘူး.."</p> <p> </p> <p>   ဤသို့ပြောရင်း အဖိုးအို၏မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီလာပြီး စစ်တုရင်ခုံကို ရိုက်ချလိုက်ရာ တစ်စစီ ကြေမွသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ဟွန်း.."</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ ဂူမိသားစုက ကောင်လေးက</p> <p>ကျင့်စဉ်ပျက်သွားတဲ့ ဆရာမတစ်ယောက်နဲ့ ငါတို့တက္ကသိုလ်ရဲ့ အဖိုးတန်ရတနာ ညဏ်အလင်းသစ်ပင်</p> <p>ကို လဲချင်နေတာလား..  မဖြစ်နိုင်တာကို စိတ်ကူးယဉ်နေတာ.."</p> <p> </p> <p>"ညဏ်အလင်းသစ်ပင်ဆိုတာ အဆင့်</p> <p>၇ ရှိတဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ရတနာဆိုတာကို သူ မေ့နေပုံရတယ်.. အဆင့် ၅ ရှိတဲ့ ယွင်ယန်က ကျင့်စဉ်မပျက်စီးသေးရင်တောင်မှ ဒီသစ်ပင်ရဲ့ တစ်သောင်းပုံတစ်ပုံတန်ဖိုးလောက်တောင် မရှိဘူး.."</p> <p> </p> <p>"အဲဒီကလေးကတော့ ငါတို့လျိုလုံတက္ကသိုလ်ကို လုံးဝအလေးမထားဘဲ မတန်တဆ တောင်းဆိုမှုတွေ လုပ်နေတာပဲ.."</p> <p> </p> <p>   အဖိုးအိုမှာ ဒေါသထွက်လေလေ ၎င်း၏ကြီးမားလှသော မမြင်နိုင်သည့် စွမ်းအားများမှာ ပိုမိုလှုပ်ခတ်လာလေဖြစ်ရာ ခဏချင်းပင် ရင်ပြင်ငယ်လေးအတွင်း၌  ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပစ္စည်းများအားလုံးကို လွင့်စင်သွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝူး... ဝူး..."</p> <p> </p> <p>   မမြင်နိုင်သော စိတ်စွမ်းအင်များမှာ</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး ထိုစွမ်းအင်များထဲတွင်မူ တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကောင်းသော</p> <p>ဒေါသအရှိန်အဟုန်များ ကိန်းအောင်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>   အနီးအနားတွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့်ပင်</p> <p>အဖိုးအိုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ဒေါသများကြောင့် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အလား  ခံစားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>"အာ..."</p> <p> </p> <p>   လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ ခေါင်းကိုငုံ့လျက် တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>   သူ့ရှေ့တွင်ရှိနေသော အဖိုးအိုမှာ</p> <p>လျိုလုံတက္ကသိုလ်၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးဖြစ်သည့်အပြင်  အဆင့် ၆ သို့ ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် ၎င်း၏အစွမ်းမှာ</p> <p>ခန့်မှန်းရခက်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>   ထွက်ပေါ်လာသော အော်ရာအရှိန်အဟုန်မျှဖြင့်ပင်</p> <p>နိဗ္ဗာန ထိပ်သီးသိုင်းပညာရှင်ဖြစ်သည့် သူ့ကို နှလုံးသားထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားစေသော အအေးဓာတ်ကို</p> <p>ခံစားရစေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဟူး... ဟူး..."</p> <p> </p> <p>   အဖိုးအို၏ ဒေါသများ အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားသောအခါမှ</p> <p>လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက သတိထားလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>"ကျောင်းအုပ်ကြီး... အခု</p> <p>ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်ပါသလဲ.."</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ ဂူချန်က ခေါင်းမာပြီး</p> <p>ဆိုးသွမ်းတဲ့ စရိုက်ရှိတယ်.. သူက ဒီအတိုင်း အလွယ်တကူ လက်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး.."</p> <p> </p> <p>   လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက ကူကယ်ရာမဲ့သော မျက်နှာထားဖြင့် လေးလေးနက်နက် ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>   အကယ်၍သာ သာမန်သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးက လျိုလုံတက္ကသိုလ်ကို လာရောက်စိန်ခေါ်ခဲ့လျှင် တက္ကသိုလ်အနေဖြင့်  ဆယ်ဆမက ပြန်လည်လက်စားချေရန် ချက်ချင်းပင် စီစဉ်လိမ့်မည်ဖြစ်ကာ တက္ကသိုလ်၏ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် ထိုသူကို တိတ်တဆိတ် ရှင်းလင်းပစ်ရန်ပင် ဝန်လေးမည်မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>   သို့သော် ယခုမူ သူတို့ ရင်ဆိုင်နေရသည်မှာ  သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်။</p> <p> </p> <p>   ကျန်းနန်ပြည်နယ်၏ ထိပ်တန်းသိုင်းမိသားစုဖြစ်သော ဂူမိသားစု၏ တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်သည့်အပြင် နောက်ခံအင်အားနှင့် ပါရမီမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသူ</p> <p>ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>   မကြာသေးမီကပင် ထိုသူသည် သိုင်းပညာစစ်ဆေးမှုတွင်လည်း ထူးခြားသည့်ပါရမီကို ပြသနိုင်ခဲ့သဖြင့် တောင်ပိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့မှ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ ချီးကျူးမှုကိုပင် ရရှိခဲ့သေးသည်။</p> <p> </p> <p>   ထို့အပြင် သူ၏ဖခင်မှာလည်း ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာတွင် ထူးချွန်သော စွမ်းဆောင်ရည်များကို အကြိမ်ကြိမ် ပြသနိုင်ခဲ့သည့် စစ်သူကြီးတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့်  ဂူမိသားစုမှာ မဟာမိတ်ဌာနချုပ်၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကိုပင် ခံထားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>    ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးအတွက်</p> <p>အကယ်၍သာ ကျင့်စဉ်ပျက်သွားသူတစ်ဦးနှင့် တက္ကသိုလ်၏ အဖိုးတန်ရတနာ ညဏ်အလင်းသစ်ပင်</p> <p>ကို လဲလှယ်ရန် မဟုတ်ခဲ့ပါက သူတို့အနေဖြင့် အခြားမည်သည့်အရာကိုမဆို ပေးအပ်ရန် ဝန်လေးကြမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>   အခြားရွေးချယ်စရာမရှိချေ။ ဂူချန်၏ဖခင်မှာ ရှေ့တန်းတွင် တိုက်ပွဲဝင်နေသဖြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့သို့ ခေတ္တပြန်မလာနိုင်သေးသော်လည်း မည်သူမျှ  သူ့ကို ထိပါးရန် မဝံ့ရဲကြပေ။</p> <p> </p> <p>   ယွင်ယန်ကဲ့သို့သော မိုက်မဲသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသာလျှင်</p> <p>သူမ၏ တက္ကသိုလ်အထူးအဆင့်ဆရာမဟူသော ရာထူးကို အထင်ကြီးကာ ဂူမိသားစုကို စိန်ခေါ်ရန် ဝံ့ရဲနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟူး..."</p> <p> </p> <p>   အဖိုးအိုက သက်ပြင်းရှည်ကြီးချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>   သူသည်လည်း အခြေအနေ၏ အတိမ်အနက်ကို  ကောင်းစွာနားလည်သော်လည်း လျိုလုံတက္ကသိုလ်၏ ယနေ့ခေတ်  ဂုဏ်သတင်းမှာ ဉာဏ်အလင်းသစ်ပင် ကြောင့် ရရှိလာခြင်းဖြစ်ရာ မည်သို့ အလွယ်တကူ</p> <p>ပေးအပ်နိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>   ဤသို့တွေးမိသောအခါ သူသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ ယွင်ယန်ကို မဆဲဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ထိုမိုက်မဲလှသော မိန်းမသည် လူအများကြီးထဲမှာမှ ကျန်းနန်ပြည်နယ်၏  ဘိုးဘေးလေးကိုမှ သွားရောက်ရန်စရဲချေသည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>   စိတ်ထဲမှ အကြိမ်ကြိမ် ကျိန်ဆဲပြီးနောက် အဖိုးအိုက နောက်ဆုံးတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"လီရှောက်ကုန်း... မင်း</p> <p>တခြားဌာနမှူးတွေနဲ့ တက္ကသိုလ်က အထူးတန်းပြဆရာအချို့ကို ခေါ်ပြီး ချင်းဟယ်ဂူမိသားစုဆီ</p> <p>သွားလိုက်။ သူ့ကို ပြန်ခေါ်ခဲ့ရမယ်.."</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ လူရှုပ်လေး ဂူချန်ကို</p> <p>ပြောလိုက်။ တခြားအခြေအနေတွေကိုတော့ ငါတို့ စဉ်းစားပေးနိုင်ပေမဲ့ ဉာဏ်အလင်းပွင့်သစ်ပင်ကိုတော့</p> <p>လုံးဝမပေးနိုင်ဘူးလို့.."</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ လျိုလုံတက္ကသိုလ်ရဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ရပ်တည်ချက်ကိုပဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း</p> <p>ပြောပြလိုက်ပါ။ အကယ်၍ ပဋိပက္ခဖြစ်လာရင်တောင် အဲဒီ ဂူချန်ကိုတော့ မထိခိုက်စေနဲ့.."</p> <p> </p> <p>   လျိုလုံတက္ကသိုလ်ကသာ မပေးဘဲနေလျှင် ဂူချန်အနေဖြင့် တက္ကသိုလ်တံခါးကို ချိုးဖျက်ကာ အတင်းအဓမ္မ လုယူရန် ဝံ့ရဲလိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျာ.."</p> <p> </p> <p>   လီရှောက်ကုန်းက ရိုသေစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားပြီးနောက် အခြားဌာနမှူးများကို ရှာဖွေရန် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။</p> <p>   သူ ထွက်ခွာသွားစဉ် စိတ်ထဲမှလည်း မကျေမနပ် ရေရွတ်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>' ပြောရတာတော့ လွယ်တာပေါ့..ခင်ဗျားက ဒီမှာ လူကောင်းလုပ်နေပြီး ကျွန်တော်ကတော့ သွားပြီး အဆဲခံရတော့မှာ..'</p> <p>' တကယ်လို့ တစ်ခုခုဖြစ်ရင်လဲ ပြဿနာက ငါတို့ ခေါင်းပေါ်ပဲ ပုံကြမှာ.. ဂူချန်ဆိုတဲ့ ကောင်စုတ်လေး ခေါင်းအရမ်းမမာဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရတော့မယ်.. '</p> <p>...</p> <p> </p> <p>ချင်းဟယ်မြို့အခြေစိုက် ဂူမိသားစု။</p> <p> </p> <p>[ ဒင်..]</p> <p> </p> <p>[ဂုဏ်ယူပါသည် သင်၏</p> <p>နေမင်းစကြာယန်ကျင့်စဥ် သည် အဆင့် ၈ ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပါပြီ]</p> <p> </p> <p>[အထူးစွမ်းရည် ပွင့်သွားပါပြီ -</p> <p>နေဝန်းအသက်ရှူခြင်း]</p> <p> </p> <p>[နေဝန်းအသက်ရှူခြင်း - ကောင်းကင်ယံကို ထိုးဖောက်နေသော တောက်လောင်နေသည့် နေမင်းကဲ့သို့ အသက်ရှူသွင်းခြင်းဖြင့် နောက်ထပ်တိုက်ခိုက်မှု၏</p> <p>ပြင်းအားကို နှစ်ရာခိုင်နှုန်းအထိ အတင်းအဓမ္မ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်]</p> <p> </p> <p>[ကျန်ရှိသော စေတနာအမှတ်များ - ၂၅၀]</p> <p> </p> <p>"ဟူး..."</p> <p> </p> <p>   ဂူချန်သည် ပူပြင်းလှသော လေပူများကို အပြင်သို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် အမှတ်ခွဲဝေမှုများကို အဆုံးသတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>   ယခုအခါတွင် သူသည် လိုအပ်သော နေရာများအားလုံး၌</p> <p>အမှတ်များကို ခွဲဝေပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ရာ အဆင့် ၄ ရှိသော ရှားပါးသိုင်းကျမ်းနှစ်ခုလုံး၏ စွမ်းအားအပြည့်အဝကို ထုတ်ဖော်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>   အကယ်၍ မုရုံချင်းရွှယ်သာ သူ၏ရှေ့တွင် တစ်ဖန်ပြန်ပေါ်လာခဲ့လျှင် သူသည် လက်ကိုပင် မြှောက်ရန် မလိုတော့ဘဲ လေတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရုံမျှဖြင့်  သူမကို သွေးအိုင်အဖြစ် အရည်ပျော်သွားစေနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟမ်... ဘယ်က ကြွက်စုတ်တွေ</p> <p>ရောက်လာတာလဲ.."</p> <p> </p> <p>   ဂူချန်က ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို</p> <p>ဖွင့်လိုက်ရာ စူးရှသော ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းများမှာ ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွား၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်ထဲမှနေ၍</p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ခဏချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝူး.."</p> <p> </p> <p>ထိုမြင့်မြတ်သောအလင်းတန်းမှာ ရင်ပြင်၏  တံတိုင်းတစ်ခုကို  ထိမှန်သွားကာ အပေါက်ကြီးတစ်ခု</p> <p>ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>   ကျောက်စိုင်ကျောက်ခဲများနှင့် ဖုန်မှုန့်များမှာ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားပြီး ဖုန်လုံးကြီးများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုစဉ်အတွင်းမှ ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ခုန်ထွက်လာပြီး ဂူချန်၏ ရင်ပြင်အတွင်းသို့ တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား ရုတ်ချည်း ရောက်ရှိလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဂူချန်က လက်ကိုမြှောက်ကာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ  မီတာအနည်းငယ်ကြီးမားသော လက်ဝါးရိပ်တစ်ခုမှာ လေထုထဲတွင် ပေါ်လာပြီး ထိုသူထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>   သို့သော် ထိုတစ္ဆေကဲ့သို့သော ပုံရိပ်မှာမူ မလှုပ်မယှက်ပင် ရှိနေ၏။ ဝေဝါးနေသော ထိုပုံရိပ်မှာ တစ်ချက်မျှ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လက်ဝါးရိပ်မှာ</p> <p>၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားကာ အဝေးတစ်နေရာသို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း.."</p> <p> </p> <p>   မြည်ဟည်းသံမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော ရင်ပြင်အတွင်း၌ အလွန်ပင် ကျယ်လောင်လှသော်လည်း ဂူမိသားစုတစ်ခုလုံးမှာမူ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိကြချေ။</p> <p> </p> <p>   တစ်ဖက်လူမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို  အသံလုံအောင် စီမံထားပုံရလေသည်။</p> <p> </p> <p>   ဂူချန်က နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ရန်</p> <p>ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဝေဝါးနေသော မျက်နှာထားရှိသည့် ထိုပုံရိပ်က ချက်ချင်းပင် စကားပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးဂူ... ကျုပ်မှာ</p> <p>ရန်လိုတဲ့စိတ် မရှိပါဘူး.. ကျုပ်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ထူးခြားနေလို့သာ သာမန်နည်းလမ်းနဲ့</p> <p>မတွေ့ဆုံနိုင်တာပါ.."</p> <p> </p> <p>   သူ၏အစွမ်းမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှသော်လည်း အမူအရာမှာမူ အလွန်ပင် နှိမ့်ချလျက်ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>'စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..'</p> <p> </p> <p> </p> <p>   ဂူချန်၏ မျက်နှာထားမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ကာ..</p> <p> "ဘာကိစ္စလဲ.."</p> <p> </p> <p> </p> <p>   တစ်ဖက်လူက ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ထိုပုံရိပ်ကလည်း ရိုးသားသော လေသံဖြင့် ပြောဆိုလာ၏။</p> <p> </p> <p>"သခင်လေးဂူက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူဆိုတော့  ကျွန်တော် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပါ့မယ်.."</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်က မြင့်မြတ်သောမီးလျှံဂိုဏ်းရဲ့  နတ်ဘုရားတမန်တော်တစ်ယောက်ပါ။ သခင်လေးရဲ့ စရိုက်၊ ပါရမီနဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော်တို့ မြင့်မြတ်သောမီးလျှံဂိုဏ်းနဲ့ အလွန်ပဲ ကိုက်ညီတယ်လို့ ယူဆမိပါတယ်။ သခင်လေးဟာ</p> <p>ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်အဖြစ် မွေးဖွားလာသူလို့တောင်  ဆိုနိုင်ပါတယ်.."</p> <p>"ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော်လာရတဲ့</p> <p>အကြောင်းရင်းကတော့ သခင်လေးကို မြင့်မြတ်သောမီးလျှံဂိုဏ်းထဲ ဝင်ရောက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်လို့ပါ..."</p> <p> </p>


Save