မြို့တော်ရှင် ချန်ရှောင်တျန်းဟာ ကျန်းယုနဲ့အတူ မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းဆီကို ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသူတွေထဲ ပါဝင်ပါတယ်။
ဒီတစ်ခေါက် ချန်ရှောင်တျန်း သယ်ဆောင်လာတဲ့ လက်ဆောင်တွေကတော့ တကယ့်ကို အလွန်အကျွံပါပဲ။
(ဒါက ဘာကြီးလဲ... ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး ဖန်းဖေးရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက ရတဲ့လက်ဆောင်တွေထက်တောင် ပိုပြီး တန်ဖိုးကြီးနေပါသေးတယ်။)
ဒါပေမဲ့ သေချာစဉ်းစားကြည့်ရင်တော့ ဒါက မှားယွင်းမှု မရှိပါဘူး။ မင်္ဂလာဆောင်ဆိုတာက ရိုးရာထုံးတမ်းတစ်ခုပဲလေ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီ မိစ္ဆာသားရဲအသား ကတော့ မတူပါဘူး။
မိစ္ဆာသားရဲအသားရဲ့ စွမ်းအားကတော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုပါဘူး။ အရေးကြီးဆုံးအချက်က ဒါဟာ တစ်ခုတည်းသော အရာ ဖြစ်နေလို့ပါ။ မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှာ ရှိနေတဲ့ လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုကလွဲရင် အပြင်လောကမှာ ဒီလိုမျိုး ယှဉ်နိုင်တာ ဘာမှ ရှာမတွေ့နိုင်ပါဘူး။
ပြီးတော့ လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုဝင်တွေကလည်း အစကတည်းက လူဦးရေ သိပ်မများတာကြောင့် အခုလောလောဆယ် သူတို့ ကျင့်ကြံမွေးမြူနိုင်တဲ့ မိစ္ဆာသားရဲ အရေအတွက်ကလည်း သိပ်မများလှပါဘူး။ မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်း အနေနဲ့လည်း အသားအများစုကို သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တပည့်တွေ စားသုံးဖို့အတွက် သိမ်းဆည်းထားရဦးမှာပါ။
နောက်ဆုံးတော့ မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းမှာ အပြင်စည်းတပည့်တွေတင် မကဘူး၊ သတ္ထုတူးဖော်ရေး တပည့်တွေ၊ ပြီးတော့ ရေတွက်လို့မရနိုင်တဲ့ တာဝန်ခံတွေတွေနဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူတွေလည်း ရှိနေပါသေးတယ်။
အဲဒီ တာဝန်ခံတွေနဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူတွေကတော့ အခုဆို ရူးမတတ် ဖြစ်နေကြပါပြီ။
ဘာဖြစ်လို့ လူတိုင်းက တာဝန်ခံ ဒါမှမဟုတ် စီမံခန့်ခွဲသူ ဖြစ်ချင်ကြတာလဲ။ အကြောင်းရင်းက ရိုးရှင်းပါတယ် - သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပါရမီက မကောင်းလို့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းကြောင်းမှာ ထူးထူးခြားခြား မဖြစ်နိုင်တော့တာကြောင့် ဂိုဏ်းက သူတို့ကို လုပ်ငန်းခွင်အသီးသီးမှာ တာဝန်ခံတွေ၊ စီမံခန့်ခွဲသူတွေအဖြစ် တာဝန်ပေးထားတာပါ။
ချူရှင်းဟီ လာရောက်စစ်ဆေးတဲ့အခါမှာ အဲဒီတာဝန်ခံတွေနဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူတွေက နှိမ့်ချစွာ ပြုမူနေကြတာကို မကြည့်ပါနဲ့။ အဲဒါက သူတို့က ချူရှင်းဟီကို ရင်ဆိုင်နေရလို့ပါပဲ။
မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့ တာဝန်ခံဆိုတဲ့ အယူအဆက ဘာလဲ။ အဲဒါက အကြီးအကဲတစ်ယောက်ရဲ့ အောက်က ဒုတိယအဆင့် ရာထူးပါပဲ။ သူတို့ဟာ လူအများရဲ့ အမြင်မှာ မိုးကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်နိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ ဖြစ်နေပါပြီ။
မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူ တစ်ယောက်တောင်မှ အပြင်လောကမှာဆိုရင် တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တည်ရှိမှုမျိုးပါ။ ဝမ်လင်းတို့လို မိသားစုကြီးမျိုးတောင်မှ မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူကို ရင်ဆိုင်ရရင် နှိမ့်ချနေရမှာပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တကယ် အာဏာရှိတဲ့ မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်း စီမံခန့်ခွဲသူတစ်ယောက်က မိသားစုကြီးတစ်ခုရဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ အနာဂတ်ကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ဆုံးဖြတ်ပေးနိုင်လို့ပါပဲ။
ဒါကြောင့် မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်း တပည့်တစ်ယောက်က ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ထိ မတက်နိုင်တော့ဘူးဆိုရင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူ ဒါမှမဟုတ် တာဝန်ခံ တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ ဂုဏ်သိက္ခာရှိပါစေ၊ ပြိုင်ဘက်ကင်း အစွမ်းထက်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးနဲ့ ယှဉ်ရင် ဘယ်သူကမှ မရွေးချယ်တတ်ဘဲ မနေပါဘူး။
ဒါကြောင့် မိစ္ဆာသားရဲအသား သတင်းထွက်လာတာနဲ့ တာဝန်ခံတွေနဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူတွေ အားလုံး ရူးသွပ်ကုန်ကြတာပါ။
ချူရှင်းဟီ။ ဒါဟာ သူတို့အားလုံးအတွက် ကံကြမ္မာကို ကောင်းကင်ဆန့်ကျင်ပြီး ပြောင်းလဲပေးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ အနာဂတ်မှာ သူတို့လည်း ပိုမြင့်တဲ့ တန်ခိုးကျင့်စဉ် အဆင့်အတန်းတွေကို တက်လှမ်းနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိလာပါပြီ။ ဘိုးဘေးအင်မော်တယ်အဆင့်အထိ မမျှော်လင့်ပေမဲ့၊ သန့်စင်သောယန် အင်မော်တယ် ဒါမှမဟုတ် ကောင်းကင်အင်မော်တယ် အဆင့်တွေကိုတော့ တက်လှမ်းခွင့် ရလာနိုင်တယ် မဟုတ်လား။
ဒါကြောင့် အရပ်ရပ်က တာဝန်ခံတွေဟာ ဂိုဏ်းဆီကို ချက်ချင်း စာရေးပြီး ဆရာဘိုးဘိုးဆီမှာ အခွင့်အရေး တစ်ခု တောင်းဆိုခဲ့ကြပါတယ်။ အနာဂတ်မှာ ပိုပြီး အောင်မြင်မှုတွေ ရရှိဖို့အတွက်ပါ။
ဒီစာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆရာဘိုးဘိုးကလည်း အလေးအနက် ပြန်ကြားခဲ့ပါတယ်။
မိစ္ဆာသားရဲအသားကို မိမိတို့ဂိုဏ်းသားတွေကို အရင်ဆုံး ပေးမှာ ဖြစ်ကြောင်း၊ ဘယ်သူမှ စိတ်မလောကြဖို့နဲ့ ဂိုဏ်းအနေနဲ့ မိစ္ဆာသားရဲ အသားကို အဖွဲ့အစည်း အသီးသီးဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခွဲဝေပေးသွားမှာ ဖြစ်လို့ လူတိုင်း တိုးတက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရမှာ ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့ပါတယ်။
ဒါကြောင့် မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဝေစုတွေ ခွဲပြီးသွားရင် အပြင်ကို ရောင်းချနိုင်မယ့် မိစ္ဆာသားရဲ အသားပမာဏက လောလောဆယ် သိပ်များမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သာမန်လူတွေ နေနေသာသာ၊ မဟာဂိုဏ်းကြီး ၁၀ ဂိုဏ်းထဲမှာတောင် ဂိုဏ်းတိုင်း ရဖို့ မလွယ်ပါဘူး။ ဥပမာ - အခုလောလောဆယ် နံပါတ် ၃ ချိတ်နေပြီး နာမည်ထုတ်ဖော်ပြောဖို့ အဆင်မပြေတဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုလိုမျိုးပေါ့။
ချန်ရှောင်တျန်းက ဘယ်လောက်တောင် ပါးနပ်သလဲ။ သူက မိစ္ဆာသားရဲအသားက ဘာကို ကိုယ်စားပြုသလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိပါတယ်။ ဒီအသားကို အားကိုးပြီး မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့ အင်အားက ခုန်ပျံကျော်လွှား တိုးတက်သွားတော့မှာပါ။ ဂိုဏ်းအောက်မှာ စီမံခန့်ခွဲသူတွေ ဘယ်လောက်တောင် များသလဲ။ အဲဒီစီမံခန့်ခွဲသူတွေ အားလုံး ကောင်းကင်အင်မော်တယ်တွေ ဖြစ်မလာရင်တောင်မှ တစ်ယောက်ချင်းစီက ပျမ်းမျှအားဖြင့် တစ်ဆင့်စီ တိုးတက်သွားမယ်ဆိုရင် မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်က တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်သွားမှာပါ။
မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူတွေတင် ရူးသွပ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘိုးဘေးအင်မော်တယ် မြို့တော်ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲသူတွေလည်း ရူးသွပ်နေကြတာပါ။ လူတိုင်းက သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် အခွင့်အရေး ဖန်တီးပေးဖို့ မြို့တော်ရှင် ချန်ရှောင်တျန်းဆီကို အဆက်မပြတ် တောင်းဆိုနေကြပါတယ်။
ဒါကြောင့် ချန်ရှောင်တျန်းက ဒီတစ်ခေါက်မှာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ မိစ္ဆာသားရဲအသားကို ပိုရမှသာ ဘိုးဘေးအင်မော်တယ် မြို့တော်က ပိုတိုးတက်မှာ ဖြစ်ပြီး၊ အသားမရတဲ့သူတွေကတော့ အဆင့် ကျဆင်းသွားတာမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့... တခြားလူတွေ တိုးတက်နေချိန်မှာ ကိုယ်က ဒီအတိုင်းပဲ ရှိနေရင် အဲဒါက ပိုမဆိုးဘူးလား။
ဒါကြောင့် ချန်ရှောင်တျန်းက စကားတွေ အများကြီး မပြောတော့ဘဲ ဘိုးဘေးအင်မော်တယ် မြို့တော်နဲ့ မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းက အခိုင်မာဆုံး မဟာမိတ်တွေ ဖြစ်ကြောင်း၊ ဒါကြောင့် ရနိုင်သမျှ မိစ္ဆာသားရဲ အသားအားလုံးကို သူ့မြို့တော်ကိုပဲ ရောင်းပေးဖို့ ဆရာဘိုးဘိုးကို တောင်းဆိုခဲ့ပါတယ်။ စျေးနှုန်းကို ဆရာဘိုးဘိုး စိတ်ကြိုက် သတ်မှတ်နိုင်ပြီး သူကတော့ ဘယ်တော့မှ စျေးမဆစ်ဘူးလို့ ဆိုပါတယ်။
ချန်ရှောင်တျန်းရဲ့ စကားကို ကြားတော့ ချူရှင်းဟီ တစ်ယောက် မှင်သက်သွားရပါပြီ။
(ဘာလဲ။ စျေးနှုန်းကို စိတ်ကြိုက် သတ်မှတ်ပါ ဟုတ်လား။ ဘယ်တော့မှ စျေးမဆစ်ဘူး ဟုတ်လား။)
(မင်းတို့က စျေးမဆစ်ရင် ငါက ဘယ်လိုလုပ် စျေးလျှော့ပေးရမှာလဲ။)
ဒါပေမဲ့ ချူရှင်းဟီ စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပဲ ဆရာဘိုးဘိုးက ပြောလိုက်ပါတယ်။
"မြို့တော်ရှင်ချန်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားရဲ့ ခံစားချက်ကို နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အသားတွေ အကုန်လုံးကို ခင်ဗျားကိုပဲ ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် ကျန်တဲ့ ဂိုဏ်းကြီး ၇ ဂိုဏ်းက ကျွန်တော်တို့ မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့ တံခါးဝမှာ လာစောင့်နေကြလိမ့်မယ်"
ဆရာဘိုးဘိုးက စကားကို အပိုမပြောပါဘူး။ ဘိုးဘေးအင်မော်တယ် မြို့တော်နဲ့ မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ပြောစရာ မလိုပါဘူး။ မိသားစု နှစ်ခုလုံးက ရင်းနှီးရုံတင် မဟုတ်ဘဲ ကျန်းယုနဲ့ ချူရှင်းဟီကလည်း ညီအစ်ကိုတွေလို ခင်မင်ကြတာပါ။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်း အနေနဲ့ ရနိုင်သမျှ မိစ္ဆာသားရဲအသားရဲ့ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ဘိုးဘေးအင်မော်တယ် မြို့တော်ကို ရောင်းပေးဖို့ သဘောတူခဲ့ပါတယ်။ ဒါက ဆရာဘိုးဘိုးရဲ့ အမြင့်ဆုံး သတ်မှတ်ချက်ပါပဲ။
ဆရာဘိုးဘိုးက အနာဂတ်မှာ လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုရဲ့ ထုတ်လုပ်မှုနှုန်း တိုးလာရင် ဘိုးဘေးအင်မော်တယ် မြို့တော်ကိုပဲ ဦးစားပေးပြီး ရောင်းပေးမယ်လို့လည်း ကတိပေးခဲ့ပါတယ်။
ချန်ရှောင်တျန်းက ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းဆိုတာကို နည်းနည်းတော့ စိတ်ပျက်ပေမဲ့ ဒါဟာ ဆရာဘိုးဘိုး ပေးနိုင်တဲ့ အများဆုံး ဆိုတာကို နားလည်ပါတယ်။ အကုန်လုံးကိုသာ သူယူလိုက်ရင် တကယ်ပဲ ပြဿနာတွေ တက်ကုန်မှာပါ။
ဝေစုသတ်မှတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ စျေးနှုန်းညှိနှိုင်းဖို့ အချိန်ရောက်လာပါပြီ။
စျေးနှုန်း သတ်မှတ်ဖို့က တကယ် ခက်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီအသားက ရှေးခေတ်ကနေ အခုအထိ တစ်ခါမှ မပေါ်ဖူးခဲ့လို့ စျေးနှုန်း ဘယ်လို သတ်မှတ်ရမလဲ မသိကြပါဘူး။ ဆရာဘိုးဘိုး သိထားသလောက်ကတော့ လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုမှာ မိစ္ဆာသားရဲ တစ်ကောင်ကို စားလို့ရတဲ့ အဆင့်ရောက်အောင် မွေးမြူဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁,၀၀၀လောက် ကုန်ကျပါတယ်။ ဆရာဘိုးဘိုးက စဉ်းစားနေတာက ငါးထောင်လောက်နဲ့ ရောင်းရင် ကောင်းမလားလို့ပါ။
ငါးဆလောက် မြတ်ရင် တော်တော်များနေပြီ မဟုတ်လား။
ဒါပေမဲ့ ဆရာဘိုးဘိုး မစဉ်းစားရသေးခင်မှာပဲ ချူရှင်းဟီက လှမ်းပြောလိုက်ပါတယ်။"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်။"
ဆရာဘိုးဘိုး: "အဟု"
ဆရာဘိုးဘိုး တစ်ယောက် လုံး၀ မျက်လုံးပြူးသွားရပါပြီ။
“ ဘာ။ ရှင်းဟီ၊ မွေးမြူစရိတ်က တစ်ထောင် ကုန်တာလေ၊ အခု တစ်ထောင်နဲ့ ရောင်းမယ်ဆိုတော့ ဒါက နည်းနည်းတော့ လွန်မနေဘူးလား။”
ချူရှင်းဟီကတော့ မိစ္ဆာသားရဲ တစ်ကောင်ကို မွေးမြူဖို့ ကျောက်တုံး တစ်ထောင် ကုန်တယ်ဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိတာပေါ့။ အခု တစ်ထောင်နဲ့ ရောင်းလိုက်ရင် သူတို့ တစ်ပြားမှ မမြတ်ဘဲ အလကား အလုပ်လုပ်ပေးသလို ဖြစ်သွားမှာလေ။ အမြတ်အစွန်းကြီးကြီး ရချင်တာလား။ အိပ်မက်ပဲ မက်နေလိုက်။
ဒါပေမဲ့ ချူရှင်းဟီရဲ့ စကားလည်း ဆုံးရော၊ ကျန်းယုက ဝင်ပြောပါတယ်။
"ဒီစျေးနှုန်းက မနည်းဘူး ဆိုပေမဲ့ သိပ်လည်း မများပါဘူး။ အစ်ကိုကြီး ချူရှင်းဟီ ပြောသလိုပဲ၊ အရည်အသွေးမြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ပေါ့။"
ချန်ရှောင်တျန်းကလည်း ဘေးကနေ ခေါင်းညိတ်ပြီး သဘောတူပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျန်းယုရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ချူရှင်းဟီ မှင်သက်သွားရပြန်ပါပြီ။
(ကျန်းယု၊ မင်း ရူးသွားပြီလား။ ငါ ဘယ်တုန်းက အရည်အသွေးမြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်လို့ ပြောလို့လဲ။)
(ငါ ပြောတာက အလယ်အလတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ကွ။ ဘာလဲ... ငါတို့လို အထက်တန်းလွှာတွေက စီးပွားရေး စကားပြောရင် အရည်အသွေးမြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးလို့ပဲ တိုက်ရိုက် ပြောရတာလား။ အရည်အသွေးမြင့်နဲ့ အလယ်အလတ်ကြားမှာ အဆတစ်ရာလောက် ကွာခြားတာနော်။)
ဒါပေမဲ့ ချူရှင်းဟီ ဒီအထင်မှားမှုကို မရှင်းပြနိုင်ခင်မှာပဲ ဆရာဘိုးဘိုးက ပြုံးပြီး ချန်ရှောင်တျန်းနဲ့ လက်ဝါးချင်းရိုက်ပြီး ကတိပြုလိုက်ပါပြီ။ လက်ဝါးချင်းရိုက်နေရင်း ဆရာဘိုးဘိုးက ချူရှင်းဟီကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
အစောတုန်းက ချူရှင်းဟီက ကျောက်တုံးတစ်ထောင်လို့ ပြောတုန်းက ဆရာဘိုးဘိုးက ဘာလို့ အရင်းစျေးနဲ့ ရောင်းရတာလဲဆိုပြီး တွေးနေတာပါ။ အဲဒါက အရှုံးကြီးလေ။ ဒါပေမဲ့ အခုမှပဲ ဆရာဘိုးဘိုး နားလည်သွားပါပြီ။ ချူရှင်းဟီ ပြောတဲ့ တစ်ထောင်က အလယ်အလတ် မဟုတ်ဘူး၊ အရည်အသွေးမြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ဖြစ်နေတာကိုး။
(တကယ် ရက်စက်တတ်တယ်ဆိုရင် အဲဒါ ချူရှင်းဟီပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ငါကတော့ အရင်းတစ်ထောင်ပေါ်မှာ ငါးထောင်နဲ့ ရောင်းတာတောင် ရက်စက်တယ် ထင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ ချူရှင်းဟီ၊ မင်းကတော့ အဆတစ်ရာ တင်ရိုက်လိုက်တာပဲ။)
ဒါပေမဲ့လည်း ဆရာဘိုးဘိုး ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ ဒါက အဓိပ္ပာယ်ရှိနေပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ဒါက ရှားပါးကုန်ပစ္စည်းလေ။ သူတို့ကပဲ တစ်ဦးတည်း ရောင်းချသူ ဖြစ်နေတာကြောင့် အဆတစ်ရာ တင်တာကလည်း သဘာဝကျပါတယ်။
စားလို့ရတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲ တစ်ကောင်ကို အရည်အသွေးမြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ဆိုတာ အလွန် မြင့်မားတဲ့ စျေးနှုန်း ဖြစ်ပေမဲ့လည်း၊ မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့ စမ်းသပ်ချက်အရ မိစ္ဆာသားရဲ တစ်ကောင်ဟာ အမှိုက်တပည့် နှစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပါရမီကို အရည်အချင်းမီတဲ့ အဆင့်အထိ မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပါတယ်။
အဲဒီ အရည်အချင်းမီတယ်ဆိုတာက ဘိုးဘေးအင်မော်တယ် အဆင့်အထိ ရောက်နိုင်တဲ့ ပါရမီမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ လူရိုင်းမျိုးနွယ်စု မွေးမြူထားတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေမှာ နှစ်မျိုးရှိပါတယ်။
ပထမ အမျိုးအစားကတော့ သာမန် စားသုံးလို့ရတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေ ဖြစ်ပြီး၊ ဒီအသားကို စားရင် ခန္ဓာကိုယ်ပါရမီကို အများဆုံး အဆင့် ၆ ဒါမှမဟုတ် ၇ အထိပဲ မြှင့်တင်ပေးနိုင်တာပါ။
အဲဒီထက် ပိုတက်ချင်ရင်တော့ ဒုတိယ အမျိုးအစား ဖြစ်တဲ့ မိစ္ဆာသားရဲအသားကို စားရပါမယ်။ လူရိုင်းမျိုးနွယ်စု မွေးမြူထားတဲ့ မိစ္ဆာသားရဲတွေမှာလည်း အဆင့်တွေ ရှိပါတယ်။ ဥပမာ အမြင့်ဆုံး ဘိုးဘေးအင်မော်တယ် မိစ္ဆာသားရဲမျိုးပေါ့။ ဒီလို အဆင့်ရှိတဲ့ အသားကို စားရင်တော့ ခန္ဓာကိုယ်ပါရမီကို ထိပ်တန်းအဆင့်အထိ တိုက်ရိုက် မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီလို မိစ္ဆာသားရဲမျိုးကိုတော့ အခုလောလောဆယ် မရောင်းနိုင်ပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီလိုမျိုး တစ်ကောင် မွေးမြူဖို့ဆိုရင် လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုအတွက်တောင် အလွန် ကြီးမားတဲ့ ရင်းနှီးမှုတွေ ပေးနေရလို့ပါ။
ဒါပေမဲ့ ဘိုးဘေးအင်မော်တယ် မြို့တော်က အခု ဝယ်ယူရတဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က အဲဒီ စီမံခန့်ခွဲသူတွေရဲ့ ပါရမီကို မြှင့်တင်ပေးဖို့ ဖြစ်တာကြောင့် သာမန် မိစ္ဆာသားရဲတွေနဲ့တင် လုံလောက်နေပါပြီ။ ထိပ်တန်းအဆင့်တွေ အတွက်ကတော့ အနာဂတ်ကျမှပဲ ကြည့်ရမှာပါ။
ချန်ရှောင်တျန်းကတော့ ကျေနပ်အားရစွာနဲ့ မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းကနေ ထွက်ခွာသွားပါပြီ။ ကျန်းယုကတော့ မပြန်ချင်ဘဲနဲ့ ပါသွားရရှာပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ ဆရာဘိုးဘိုးဟာ ချူရှင်းဟီနဲ့အတူ ကျန်ရှိနေတဲ့ မဟာဂိုဏ်းကြီး ၁၀ ဂိုဏ်းက မိသားစုတွေကို တွေ့ဆုံခဲ့ပါတယ်။ သူတို့ရတဲ့ ဝေစုက ဘိုးဘေးအင်မော်တယ် မြို့တော်လောက် မများပေမဲ့ လူတိုင်းတော့ တစ်စုံတစ်ရာ ရရှိခဲ့ကြပါတယ်။
တစ်ခုတည်းသော ချွင်းချက်ကတော့ ယွင်ရှောင်ဂိုဏ်းက လင်းစုပါပဲ။
လင်းစုဟာ ဒီနေ့မှာတော့ အလွန်ကို နှိမ့်ချနေခဲ့ပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ ငွေကြယ်စင် တောင်တန်းကိစ္စက အထင်မှားမှုတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း၊ ယွင်ရှောင်ဂိုဏ်းက ဒီအထင်မှားမှုကို ဖြေရှင်းဖို့အတွက် လက်ဆောင်တွေ အများကြီး ယူလာခဲ့ကြောင်း ချက်ချင်း ပြောပါတယ်။
သူက ဆရာဘိုးဘိုးနဲ့ ချူရှင်းဟီကို အတိတ်က အထင်မှားမှုတွေကို စိတ်ထဲ မထားဖို့၊ မဟာဂိုဏ်းကြီး ၁၀ ဂိုဏ်းဆိုတာ သွေးသားရင်းချာတွေလို တစ်သားတည်း ဖြစ်ကြောင်း၊ ယွင်ရှောင်ဂိုဏ်းဟာ မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းရဲ့ သစ္စာအရှိဆုံး မဟာမိတ် အမြဲတမ်း ဖြစ်နေမှာ ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့ပါတယ်။
အကြီးအကဲ လင်းစုရဲ့ နှိမ့်ချတဲ့ အပြုအမူနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆရာဘိုးဘိုးကလည်း သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်ပါပြီ။
"အကြီးအကဲလင်၊ ဒီလို လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ခင်ဗျား ပြောသလိုပဲ ငါတို့ မဟာဂိုဏ်းကြီး ၁၀ ဂိုဏ်းဆိုတာ တစ်သားတည်းပါ။ ဘယ်မိသားစုမှာ အထင်မှားမှုလေးတွေ မရှိဖူးလို့လဲ။ နောင်ကျရင်လည်း ငါတို့ မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းက ယွင်ရှောင်ဂိုဏ်းအပေါ် အထင်မှားတာမျိုး ရှိလာနိုင်တာပဲ"
“အထင်မှားမှု ဖြစ်ခဲ့တာဆိုတော့ ပြီးတာတွေ ပြီးပါစေ။ ကျွန်တော်တို့ မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းက ဘာကိုမှ ထပ်ပြီး အရေးယူမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။”
လင်းစုက ဆရာဘိုးဘိုးရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မျက်ရည်တွေတောင် ကျနေပါတယ်။ သူက ယွင်ရှောင်ဂိုဏ်းနဲ့ မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းက အတိတ်တုန်းက ညီအစ်ကိုတွေလို ဘယ်လောက်တောင် ရင်းနှီးခဲ့ကြသလဲ ဆိုတာတွေကို ချက်ချင်း ပြန်ပြောပြနေပါပြီ။ ဆရာဘိုးဘိုးကလည်း အပြည့်အဝ သဘောတူကြောင်း ပြောပြီး အကြီးအကဲလင်ကို ဧည့်ခံဖို့အတွက် အကြီးကျယ်ဆုံး ညစာစားပွဲကြီးကို ချက်ချင်း ပြင်ဆင်ပေးလိုက်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ညစာစားပွဲကတော့ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဆရာဘိုးဘိုးက မိစ္ဆာသားရဲအသား အကြောင်းကို တစ်ခွန်းမှ မဟပါဘူး။ ဒါက ဘာသဘောလဲ။
နောက်ဆုံးတော့ လင်းစုက မနေနိုင်တော့ဘဲ ယွင်ရှောင်ဂိုဏ်းနဲ့ မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းက ညီအစ်ကိုတွေလို ရင်းနှီးနေမှတော့ မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်း အနေနဲ့ မိစ္ဆာသားရဲ အသားတွေကို ယွင်ရှောင်ဂိုဏ်းဆီ နည်းနည်းလောက် ရောင်းပေးသင့်တယ် မဟုတ်လားလို့ မေးလိုက်ပါတယ်။ လင်းစုက ဒီလိုလည်း ပြောလိုက်ပါသေးတယ်။
"စိတ်ချပါ ဆရာဘိုးဘိုး၊ ကျွန်တော်တို့ ယွင်ရှောင်ဂိုဏ်းက စျေးမနှိမ်ပါဘူး။"
မိစ္ဆာသားရဲ အသားနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လင်းစုရဲ့ မေးမြန်းချက်ကို ကြားတော့ ဆရာဘိုးဘိုးက မကျေမနပ် ဖြစ်သွားတဲ့ ပုံစံနဲ့ အော်ပြောလိုက်ပါပြီ။
"အကြီးအကဲလင်၊ ဘာလို့ ဒါကို စောစောက မပြောရတာလဲ။"
"အကြီးအကဲက အထင်မှားမှုတွေကို လာဖြေရှင်းတာလို့ပဲ ငါထင်နေတာ။ မိစ္ဆာသားရဲ အသားအကြောင်းကို ငါလုံး၀ မတွေးမိဘူး။ ကြည့်စမ်း"
"အကြီးအကဲကလည်း ဘာမှ မပြောတော့ ယွင်ရှောင်ဂိုဏ်းက အသားမလိုချင်ဘူးလို့ပဲ ငါထင်နေတာပေါ့..."
"တွေ့လား၊ ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား။"
"အခုပဲ အထင်မှားမှု တစ်ခု ဖြစ်သွားပြန်ပြီ။"
"ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော်တို့ မဟာမိုးကောင်းကင်ဂိုဏ်းက အကြီးအကဲကို အထင်မှားမိတာပါ၊ ဂိုဏ်းကိုယ်စား အကြီးအကဲလင်ကို တောင်းပန်ပါတယ်။"
"ဒါပေမဲ့ မိစ္ဆာသားရဲ အသားကတော့လေ၊ အကြီးအကဲလင်ရေ..."
"အကုန်။ ရောင်း။ ပြီး။ သွား။ ပြီ။"
လင်းစု: "ဟင်"
***