Book List

<h2 style="text-align: center;">ငါ့မှာ အပတ်တိုင်း အလုပ်အသစ် ရှိတယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘာသာပြန် - ထွန်းလင်းအောင်</h2> <h2 style="text-align: center;">စာစဉ် (၁၆၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၁၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိခင်မေတ္တာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျီချင်းရန်၏ ကိုယ်ဝန်ဆောင် ဆီးစစ်တံပေါ်ရှိ ပန်းနုရောင် မျဉ်းနှစ်ကြောင်းကို မြင်တော့ စုန့်လန်မှာ အလွန်အမင်း ရှော့ခ်ရသွားခဲ့ဟန်ဖြင့် ရင်ဘက်ပေါ် လက်တင်ထားမိသည်။</p> <p> </p> <p>“ ဒီကောင်မလေးနဲ့တော့ … နင် ငါ့ကို သေအောင် သတ်နေတာပဲ … ဒါ သတင်းကောင်းလေ … ဘာ ငိုစရာလိုလို့တုန်း ….”</p> <p> </p> <p>“ သမီး … သမီး မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေလို့ ….”</p> <p> </p> <p>ကျီချင်းရန် မျက်ရည်များဖြင့် ပြုံးနေမိသည်။ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် မွေးဖွားမလာသေးသည့် အသက်သေးသေးလေးအတွက် အစစ်အမှန် ပျော်ရွှင်မှုမျိုး ခံစားနေရလေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ လင်းရီသည် ကျီချင်းရန်နှင့် လျန်ရူရွှယ်တို့၏ ကိုယ်ဝန်အပေါ် တုံ့ပြန်မှုတို့က လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လျန်ရူရွှယ်က မဆန့်ကျင်သော်ငြား ကျီချင်းရန်ကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုး မပြခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤအတိုင်း မှန်ကန်သည့် အချိန် မဟုတ်သေးဟုသာ ခံစားနေခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>လျန်ရူရွှယ်က ကျီချင်းရန်ထက် ချမ်းသာသည့် မိသားစုက ပေါက်ဖွားလာခဲ့လင့်ကစား သူမ၏ မိသားစုသည် နိမ့်ချခြင်းကို ကျင့်သားရနေသူများပင်။ ၎င်းတို့သည်လည်း သာမန်လူများကဲ့သို့ နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသေးအဖွဲ ကိစ္စရပ်များကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် … လျန်ရူရွှယ်က သာမန်မိသားစုရှိ ကလေးတစ်ယောက်နှင့် ပိုတူသည်။ ကလေးများအပေါ် သူမ၏ သဘောထားအပြုအမူကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အထင်းသား မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျီချင်းရန်အတွက်ကတော့ …. ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်းနှင့် ကလေးမွေးဖွားခြင်း ဆိုသည်မှာ သူမ ဘယ်တုန်းကမျှ မကြုံတွေ့ဖူးသည့် အရာဖြစ်၏။ မြင်တွေ့ဖူးသည်ပင် ခပ်ရှားရှားပင်။</p> <p> </p> <p>ဤအကြောင်းကြောင့်ပဲ ကိုယ်ဝန်ရှိကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည့်အချိန်၌ လျန်ရူရွှယ်ထက်ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>“ အမေ့သမီးလေး … နင် အခုကစပြီး အရင်လို နေလို့မရတော့ဘူးနော်… အလုပ်တွေလည်း ပင်ပန်းအောင် လုပ်လို့ မရတော့ဘူး …. အလုပ်ကိစ္စတွေ ရီလေးနဲ့ပဲ လွှဲထားတော့ … အခုကစပြီး အိမ်မှာပဲ နေပြီး အနားယူရမယ် ….” စုန့်လန်က လေးနက်တည်ကြည်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ ဒီည စောစောအိပ်တော့ …. ပြီးတော့ မနက်ဖြန်ကျရင် အမေတို့နှစ်ယောက် ဆေးရုံသွားပြီး ဆရာဝန် ဘာပြောမလဲ ဆေးစစ်ကြည့်ကြမယ် ….”</p> <p> </p> <p>“ အမေရယ် … အဲ့လောက်ကြီးလည်း အလျင်လိုဖို့ မလိုပါဘူး ….”</p> <p>ခေတ္တမျှ စိတ်လှုပ်ရှားပြီးနောက် ကျီချင်းရန် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ အခုမှ အစောပိုင်းပဲ ရှိသေးတာ အရမ်းကြီး အလျင်လိုစရာ မလိုပါဘူး …. မနက်ဖြန်ကျရင် သမီး ယွမ်ယွမ်နဲ့ ဆေးရုံ သွားလိုက်မယ် ….”</p> <p> </p> <p>“ အဲ့လိုလည်း ရတယ် … ယွမ်ယွမ်က အသေးစိတ်ကျတဲ့လူဆိုတော့ သူနဲ့ဆိုရင် အမေလည်း စိတ်ချတယ် …</p> <p> </p> <p>ကျီချင်းရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ဖဝါးကို ချပ်ရပ်နေသည့် ဝမ်းဗိုက်လေးပေါ် တင်ထားရင်း ဗိုက်အတွင်းရှိ သက်ရှိသေးသေးလေး၏ သွေးခုန်နှုန်းကို ခံစားကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ ကဲ … နင်လည်း မတ်တပ်ရပ်မနေနဲ့တော့ … သွားပြီးနားတော့ … အစောပိုင်းကာလက မတည်ငြိမ်ဆုံးမို့ ဂရုစိုက်ရဆုံးပဲ … အိပ်ရေးကို ဝအောင်အိပ် ….”</p> <p> </p> <p>ကျီချင်းရန် ခေါင်းညိတလိုက်၏။ သူမ၏ အသံနှင့် အမူအကျင့်တို့က ပိုပြီ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>စုန့်လန်နှင့် ကျီချင်းရန်တို့က အပေါ်ထပ်သို့ အတူတက်သွားကြပြီး လင်းရီကတာ့ ရေချိုးခန်းထဲ သွားကာ ကိုယ်လက်သန့်စင် လိုက်သည်။ ပြီးသည့်နောက် အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီ ဝင်လာသည်ကို မြင်တော့ စုန့်လက်က သတိထားရမည့် အရာများကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြောပြီး အခန်းထဲက ထွက်သွားကာ စုံတွဲအတွက် ကိုယ်ပိုင် အချိန်လေး ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အိပ်ရာပေါ်သို့ ရောက်လာပြီးနောက် ကျီချင်းရန်က သူမ၏ မျက်လုံးရွှဲကြီးများဖြင့် လင်းရီကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ ဒါ သိပ်ကို မျက်လှည့်ဆန်လွန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား ….”</p> <p> </p> <p>“ မျက်လှည့်ဆန်တာလား ….” လင်းရီ စကားခေတ္တရပ်ဆိုင်းလိုက်ပြီး “ ကိုယ်ဝန်ရဖို့ဆို အဲ့လိုပဲ ကြိုးစားရတာ မဟုတ်ဘူးလား ….”</p> <p> </p> <p>“ ငါ ပြောနေတာ အဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလ ….”</p> <p>ကျီချင်းရန်က ရင်ဘက်ကို လက်ဖြင့် ဖိထားလိုက်ပြီး ခုန်ပေါက်နေသည့် သူမ၏ နှလုံးသားကို တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်နေဟန်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ လနည်းနည်းပဲ ရှိသေးတာကို ငါက အမေ တစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မယ် … ဒါ အရမ်း လျှပ်တစ်ပြက်ဆန်လွန်းတယ်လို့ နင် မထင်ဘူးလား …”</p> <p> </p> <p>ကျီချင်းရန်၏ စကားကို ကြားတော့ လင်းရီ ကြက်သေသေသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်က သူ ယခင်တုန်းက ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်ကူးမယဉ်ကြည့်ခဲ့ဖူးသည့် အရာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူလည်း မကြာခင် အဖေ တစ်ယောက် ဖြစ်လာတော့မယ် ….</p> <p> </p> <p>ယင်းက လင်းရီ နားမလည်နိုင်သေးသည့် အတွေ့အကြုံတစ်ခု ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျီချင်းရန်ကို ကြည့်မိတော့ ဤသည်က တကယ့်ကို မှော်ဆန်လှသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော တယုတယ မျက်ဝန်းများကို ယခင်သုံးနှစ်လုံးတွင် လင်းရီ တစ်ကြိမ်တစ်ခါလေးမျှ မမြင်တွေ့ဖူးခဲ့ကြောင်း သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>အိပ်စက်ရတာကို နှစ်သက်သည့် ကျီချင်းရန်သည် အွန်လိုင်းပေါ်တွင် ကလေး အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရှုရင်း ည တစ်နာရီ ထိုးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်ကတော့ နင်ယွဲ့ အတွက်။ ယခုမူကား သူမကိုယ်တိုင် အတွက်ပင်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း၌ လင်းရီ အိပ်ရာ မနိုးသေးခင်မှာပဲ ဟော်ယွမ်ယွမ်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် သူမက လင်းရီ၏ စောင်ကို လှန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ မင်း ငါ့ကို သူဌေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ လေးစားမှုလေး မပေးနိုင်ဘူးလားကွာ ….”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး ဟော်ယွမ်ယွမ်ကို ပြတင်းပေါက်ကနေ ကန်ချပစ်ချင်နေမိတော့သည်။</p> <p>“ အခု ဘယ်အချိန်ရှိနေပြီလို့ထင်လဲ … အိပ်ကောင်းနေသေးတယ်ပေါ့ … ရှင့်မှာ တာဝန်သိစိတ် နည်းနည်းလေးတောင် မရှိဘူးလား ….”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေး တစ်ထည်နှင့် အိပ်မောကျနေသည်ကို မြင်လင့်ကစား ဟော်ယွမ်ယွမ် စိုးစဉ်းသော်မျှ ရှက်ရွံ့သွားခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>အမေ တစ်ယောက်က သားဖြစ်သူကို အိပ်ရာထ နောက်ကျသဖြင့် လာရောက်ဆူပူကြိမ်းမောင်းသည်နှင့်ပင် ဆင်တူနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ ခုနစ်နာရီကျော်ကျော်ပဲ ရှိသေးတာကို လခွမ်းမို့လို့ အစောကြီး ထရမှာလား ….”</p> <p> </p> <p>“ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် မအိပ်နဲ့တော့ … ခဏနေကျရင် ကျွန်မနဲ့ အစ်မချင်းရန်ကို ဆေးရုံလိုက်ပို့ပေး … ဒီနေ့ ဆေးသွားစစ်ကြမှာ … တန်းစီဖို့က အချိန်ပေးရတယ် ….”</p> <p> </p> <p>“ လခွမ်းကို တန်းစီ … ဆေးရုံအုပ်ကြီးနဲ့တွေ့ပြီး ငါ့နာမည်ပြောလိုက် … မင်းတို့ကို ဘယ်သူ တန်းစီခိုင်းရဲလဲ ….”</p> <p> </p> <p>“ အဲ့လိုလည်း မရဘူး … ရှင် ကျွန်မတို့ကို ကားမောင်းလိုက်ပို့ပေးရမှာပဲ ….. “</p> <p> </p> <p>“ ထားလိုက်ပါ ယွမ်ယွမ်ရယ် …..”</p> <p>ကျီချင်းရန်က အပြင်ဘက်ကနေ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး “ ဒီတိုင်း ဆေးစစ်တာလေးပဲမလား … ထွေထူး ကိစ္စကြီးလည်း မဟုတ်တာ သူ့ကို သွားခေါ်နေစရာ မလိုပါဘူးဟယ် ….”</p> <p> </p> <p>“ သူက ကလေး အဖေ ဖြစ်တော့မှာလေ … ဒါပေါ့ … သူလည်း လိုက်ခဲ့ရမှာပေါ့ ….”</p> <p> </p> <p>“ တကယ် မလိုတာပါ ….” ကျီချင်းရန် ပြောလိုက်ပြီး “ တကယ်တော့ … သူ မလိုက်ခဲ့ရင် ပိုတောင် အဆင်ပြေသေးတယ် … သူလိုက်ခဲ့မယ်ဆို ငါလည်း သက်တောင့်သက်သာ မဖြစ်လောက်ဘူး … နင် အဖော်လိုက်လုပ်ပေးရင်ကို ရပါပြီ ယွမ်ယွမ်ရယ် ….”</p> <p> </p> <p>“ အဲ့လိုလား … ပြီးတာပဲလေ ….”</p> <p> </p> <p>ဟော်ယွမ်ယွမ်က သူမ၏ မေးစေ့ကို မော့လိုက်ပြီး “ ဒါဆိုလည်း ပြန်အိပ်တော့ ….”</p> <p> </p> <p>“ ချီးကို အိပ် …. မင်းက စောင်လှပ်ပစ်လိုက်မှတော့ ငါက ဘယ်နားက သွားအိပ်ချင်တော့မှာတုန်း ….”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ စိတ်မကြည်မသာဖြင့် အိပ်ရာက ထလိုက်ပြီး အဝတ်စားဝတ်ကာ မျက်နှာသစ် သွားတိုက်လိုက်သည်။ ပြီးသည့်နောက် အားလုံးအတူ မနက်စာ စားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထမင်းစားပွဲဝိုင်း၏ စကားဝိုင်းကတော့ ကျီချင်းရန်၏ ကိစ္စများနှင့်သာ ပတ်ပတ်လည်နေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမက ယခုဆို တစ်အိမ်လုံးက ဝိုင်းဝန်းကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးရမည့် အဖိုးတန် သက်ရှိလေး ဖြစ်လာပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“ ယွမ်ယွမ် … နင်နဲ့ ကောင်းကြီးလည်း အတူနေတာ ကြာလှပြီ … မြန်မြန် လှုပ်ရှားသင့်နေပြီနော်….”</p> <p> </p> <p>“ သမီးတို့ကတော့ အလျင်မလိုပါဘူး အန်တီ … နည်းနည်းလေး စောင့်ကြည့်ချင်သေးတယ် … အစ်မရန် ကလေးမွေးပြီး အဲ့ကနေ အတွေ့အကြုံ နည်းနည်းပါးပါးယူမယ် … ပြီးမှပဲ ကလေးယူဖို့ အစီအစဉ် ဆွဲတော့မယ် ….”</p> <p> </p> <p>“ အဲ့လိုလည်း အဆင်ပြေသားပဲ … နင်က ရန်ရန်ထက် ငယ်တော့ နောက် တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်လောက် စောင့်လိုက်လည်း ဘာမှ ဖြစ်မသွားဘူး ….” စုန့်လန်က ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ အချိန်ကျလို့ နင်တို့နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်က ယောက်ျားလေး၊ တစ်ယောက်က မိန်းကလေး မွေးလာခဲ့ရင် တစ်ခါတည်း ကြိုပြီး စီစဉ်ထားပေးလို့ရတယ် … ဒီလိုနဲ့ မျိုးရိုးကောင်းတွေ ဆက်တိုက် ထိန်းသိမ်းပြီးသား ဖြစ်တာပေါ့ ….”</p> <p> </p> <p>“ ဟီးဟီး … သမီးလည်း အဲ့လို တွေးနေတာ ….”</p> <p> </p> <p>“ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး သားလေး မွေးတာ အကောင်းဆုံးပဲ … အဲ့ခါကျရင် ငါ့သားကို မင်းရဲ့သားကို ရိုက်ခိုင်းမယ် …”လင်းရီ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ အဲ့တာဆို ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို ဒေါက်ဖိနပ်နဲ့ လာရိုက်မှာပေါ့ ….”</p> <p> </p> <p>“ စကားမစပ် ကောင်းမိသားစုက သမီးထက် သားတွေကို ပိုအလေးပေးတတ်တဲ့ မိသားစုတော့ မဟုတ်ဘူးမလား ….” စုန့်လန်က စိုးရိမ်ပူပန်သံစွက်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ အဲ့ကိစ္စ ပူစရာမလိုဘူး … သမီး ရှင်းအောင် ပြောပြထားပြီးသား … ကလေးရဲ့လိင်က ဘာပဲ ဖြစ်နေပါစေ ၊ တစ်ယောက်ပဲ ယူမှာ … ကောင်းမိသားစု ဘာပဲ စဉ်းစားစဉ်းစား အဲ့တာ သူတို့ ကိစ္စ …..”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ နှုတ်ခမ်းတို့ တွန့်ကွေးသွားခဲ့၏။ စုန့်လန်၏ စိုးရိမ်စိတ်ကလည်း အကြောင်းအရင်းမဲ့တာ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ နှစ်ဘက်၏ နောက်ခံများက ကမ္ဘာကြီးလောက်ကို ကွာခြားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းမိသားစု ရှေ့မှောက်တွင် ဟော်ယွမ်ယွမ်က အသာစီးရှိသည့် အနေအထားမှ မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် မိသားစုကြီးများ၌ သားယောက်ျားလေးများက တန်ဖိုးထားခြင်းကို ပိုခံရ၏။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမယ့်လည်း ဟော်ယွမ်ယွမ်၏ အစွမ်းအစများဖြင့်ဆိုပါက ကောင်းမိသားစုနှင့် ပြီးပြည့်စုံစွာ လိုက်ဖက်ညီလေသည်။</p> <p> </p> <p>မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တောင် ကောင်းမိသားစု၏ စီးပွားရေး လုပ်ငန်း အတိုင်းအတာက သူမ၏ အလားအလာများကို ပြည့်ပြည့်ဝဝ အသုံးချပိုင်ခွင့် မရှိသည်မျိုးတောင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>“ ငါတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး သားလေး မွေးတာကပဲ အကောင်းဆုံးလို့ ထင်တယ် ….” လင်းရီ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ ရှင်က ဘာလို့ အဲ့လိုပြောရတာ ….”</p> <p> </p> <p>“ သားယောက်ျားလေးတွေက သူ့အမေနဲ့ ပိုတူတယ် … တကယ်လို့ မင်းသာ ကောင်းကြီးလို ဦးနှောက်မျိုးနဲ့ မိန်းကလေး မွေးလာခဲ့ရင် တကယ့် ခေါင်းကိုက်စရာပဲ မဟုတ်လား ….”</p> <p> </p> <p>“ ဟားဟား ….”</p> <p> </p> <p>ဟော်ယွမ်ယွမ် ကျယ်လောင်စွာ အော်ရယ်မိသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ ရှင် ဒီနေ့ ပြောသမျှထဲ ဒီစကားတစ်ခွန်းက ယုတ္တိအရှိဆုံးပဲ ….”</p> <p> </p> <p>သို့နှင့် ရိုးရှင်းသည့် မနက်စာထမင်းဝိုင်းလေးလည်း ရယ်မောသံများကြား အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီ စစချင်းတုန်းကတော့ ကျီချင်းရန်နှင့်အတူ ဆေးရုံသို့ လိုက်ချင်သော်လည်း ပိတ်ပင်ဟန့်တားခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူမက ဤသို့သော သီးသန့်ဆန်သည့် ကိစ္စရပ်များကို ဟော်ယွမ်ယွမ်နှင့် မိန်းမသားချင်း စကားပြောသည်က ပိုပြီး သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သည်ဟု ခံစားနေရ၏။ လင်းရီနှင့် တိုင်ပင်ဖို့က အနည်းငယ် ရှက်ဖို့ကောင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သဖြင့် … လင်းရီလည်း မလိုက်သွားတော့ပေ။ ထိုအစား ရှင်းရှန်း ရဲစခန်းသို့သာ ဦးတည်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းတွင် လော့ချီထံက ဖုန်းဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ အစ်ကိုရီ … ကျွန်မတို့တွေ လေဆိပ်သွားတဲ့လမ်းမှာ … မကြာခင် ကျိုးဟိုင်ကို ရောက်မယ် …”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save