Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၁၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဘလိုင်းဒိတ်အပေါ် ဆန့်ကျင်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လျန်ကျင်းမင် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး အဆုံးတွင် စကားဟလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ … ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် လက်ထပ်ရမှာကတော့ လက်ထပ်ရမှာပဲ … ကျွန်တော်ကတော့ ဂရုမစိုက်ပါဘူး ….”</p> <p> </p> <p>လျန်ကျင်းမင်သည် သူ့အနေအထားကို ကောင်းစွာ သိရှိနားလည်ထားသည်။ မဟုတ်လျှင်လည်း သူ့ဘဝအခြေအနေကို ချင်းဟန်၊ ကောင်းကျုံးယွမ်တို့ထက် ပို၍ ဆုပ်ဖမ်းမိထားသောကြောင့်လည်း ဖြစ်နေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနှစ်ယောက်က နေ့တိုင်းနေ့ သူတို့ချစ်ရသူနှင့် လက်ထပ်ရဖို့ အကြောင်းကို စိတ်ကူးယဉ်တတ်ကြသော်လည်း သူကတော့ ထိုသို့မဟုတ်။ မိမိတို့၏ လူမှု အသိုင်းအဝိုင်းတွင် အိမ်ထောင်ရေးဆိုသည်မှာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံးအတွက် အကျိုးစီးပွား ဖြစ်မည့် စီးပွားရေး လုပ်ငန်း တစ်ရပ်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကျုံးယွမ်ကတော့ ဟော်ယွမ်ယွမ်နှင့် ဆုံတွေ့ခွင့်ရခဲ့သည့်အတွက် ကံကောင်းသည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။ သို့သော် သူကတော့ ထိုသို့ မဟုတ်ခဲ့။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ယခုလို အခိုက်အတန့်မျိုးတွင် အတော်လေး တည်ငြိမ်နေရခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>အိပ်စက်သည်မှာ မည်သူနှင့် အိပ်အိပ် အတူတူပဲ ဖြစ်၏။ ရောဂါ မကူးစက်သရွေ့ ကိစ္စမရှိပေ။ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူ့ဘက်ကတော့ အမြတ်ထွက်တာချည်း ဖြစ်၏။ အရှုံးမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>“ တခြား ဘာမှ မရှိတော့ဘူးဆို ကျွန်တော် အခု သွားတော့မယ် ….”</p> <p> </p> <p>လျန်ကျန်းတုန်းက သူ့နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး “ သူ ခဏနေ ဒီကို ရောက်လာတော့မယ် … မင်း သွားပြီး ကြိုပေးလိုက်… ပေါ့ပြက်ပြက် မလုပ်နဲ့ … ဒီကိစ္စအတွက် ငါ အကြီးကြီးရင်းထားရတာ ….”</p> <p> </p> <p>“ ဟုတ်ကဲ့ … ကျွန်တော် သိပါတယ် ….”</p> <p> </p> <p>လျန်ကျင်းမင် လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ထွက်ခွာဟန်ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ တံခါးဖွင့်တော့မည့် အချိန်မှာပဲ လျန်ကျန်းတုန်းက အနောက်မှနေ၍ လှမ်းအော်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ ခဏလေး ….”</p> <p> </p> <p>“ ဘာရှိသေးလို့ ….”</p> <p> </p> <p>လျန်ကျန်းတုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာက တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့ပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို ထုတ်ပြောဖို့ ခက်ခဲနေဟန်ပင်။ သို့ပေမယ့် သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ မင်းရဲ့ အဲ့ဒီ ဘော်ဒါတွေနဲ့ရော ဆက်သွယ်ဖြစ်သေးလား ….”</p> <p> </p> <p>လျန်ကျင်းမင် မျက်မှောင် ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ အဖေဘာစဉ်းစားနေလဲ ကျွန်တော်သိတယ် … ကျွန်တော်တို့ ဆုံမိလဲ စားလိုက်သောက်လိုက်ပဲ … ကျန်တာ ထွေထူး ဘာမှမရှိဘူး ….”</p> <p>ပြောဆိုပြီးနောက် လျန်ကျင်းမသည် အခြား မည်သည့် အပိုစကားတို့မျှ မဆိုတော့ဘဲ တံခါးပေါက်ဝမှတစ်ဆင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လျန်ကျင်းမင်လည်း သက်ပြင်းခံလိုက်၏။ စိတ်ထဲတွင်တော့ ဖော်ပြမရနိုင်သည့် စိတ်ပျက်ခြင်း တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ရုံးခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့ပြီးနောက် လျန်ကျင်းမင် ဓာတ်လှေကား မစီးပေ။ ထိုအစား လှေကားထစ်သို့သွားပြီး ပြတင်းပေါက်တစ်ခုရှေ့တွင် တစ်ယောက်တည်း မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့၏။ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိရင်း စစ်ဆေးကြည့်ဖို့အတွက် ဖုန်းကို အပြင်သို့ ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝီချက်တွင် သူတို့လေးယောက် စကားပြောခန်း အသေးလေး တစ်ခု ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>သူ့ကိုယ်သူ လေတံတီးတိုးဖြင့် “ ငါ တကယ်လို့ ထုတ်ပြောပြလိုက်ရင် သူတို့ ငါ့ဘက်မှာ ရှိပေးကြလောက်မှာပါ ဟုတ်တယ်မလား ….”</p> <p> </p> <p>စီးကရက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှိုက်လိုက်ပြီး လျန်ကျင်းမင်သည် ဖုန်းကို ပြန်သိမ်းထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းတွင် ၊ အချို့သော စကားများက ပြောထွက်ပြီးသည်နှင့် ပြန်ရုတ်သိမ်း၍ မရကြောင်းကို နားလည်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ စောက် *** ပါကွာ ….”</p> <p> </p> <p>လျန်ကျင်းမင် ကျိန်ဆဲလိုက်၏။ “ ဒီလောက် နှစ်တွေ အကြာကြီး အလေလိုက်ထားပြီး ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့ကိုယ်ငါ စတေးပေးလိုက်ပါမယ် …”</p> <p> </p> <p>စီးကရက်တိုကို ခြေထောက်ဖြင့် တက်နင်းပြီးနောက် လျန်ကျင်းမင် စတင်ထွက်ခွာတော့၏။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>တစ်နာရီနီးပါးခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် သုံးဦးသား လေဆိပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်စာရင်း အတိုင်းဆိုပါက ဝမ်ချွေ့ပင်းနှင့် နင်ယွဲ့တို့ ကျိုးဟိုင် ရောက်ရှိလာဖို့က တစ်နာရီခန့်မျှ လိုသေးသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီတို့တွေ စောစောထွက်လာခဲ့ကြပြီး လျန်ကျင်းမင်နှင့် တွေ့ဆုံဖို့ စိတ်ကူးထားကြ၏။ သူတို့တွေ မတွေ့ဖြစ်တာလည်း အတော်လေး ကြာနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>သုံးယောက်က တံခါးကို ဖွင့်ရင်း လျန်ကျင်းမင်၏ ရုံးခန်းထဲသို့ အေးဆေး သက်တောင့်သက်သာပဲ ဦးတည်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ ညီကိုလင်း … လောင်ချင် …. လျန်ကြီး အဲ့ကောင် အထဲမှာ ဖတ် ဖတ် ဖတ် လုပ်နေလောက်တယ်လို့ မထင်ဘူးလား ….” ကောင်းကျုံးယွမ်က ပြီတီတီ အပြုံးကြီးဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ ငါတော့ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် သေချာတယ် ….” ချင်းဟန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ တံခါး သော့ခတ်ထားလား ၊ မခတ်ထားဘူးလား ကြည့်လိုက်ရင် သိနေပြီပဲမဟုတ်လား ….” လင်းရီ တစ်ချက်ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ အိုကေလေ … ဒါဆိုလည်း ဘာတွေ စောင့်နေကြတာ … အခုပဲ ကြည့်လိုက်ကြတာပေါ့ ….”</p> <p>ချင်းဟန်က ရှေ့သို့ တက်လာခဲ့ပြီး လက်ကိုင်ကို ဆွဲ၍ ရုံးတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ အထဲမှာ ဘာမြင်ကွင်းမှတော့ မရှိလောက်ပါဘူးနော်….”</p> <p> </p> <p>ကောင်းကျုံးယွမ်က ထိုသို့ ရေရွတ်ရင်း သူတို့ သုံးဦးသား အထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်က ရုံးခန်းထဲတွင် လျန်ကျင်းမင် တစ်ဦးတည်းသာ မဟုတ်ဘဲ အခြား အမျိုးသမီး နှစ်ဦးလည်း ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးတစ်ဦးက တင်ပါးနားလောက်အထိ ရှည်လျားသည့် ဆံနွယ်နှင့် အဖြူရောင် လေဒီရှပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဘလက် ဘယ်ရီရောင် ကုတ်အင်္ကျီတစ်ထည်က သူမထိုင်နေသည့် ဆိုဖာနံဘေးပေါ်တွင် တင်ထား၏။</p> <p> </p> <p>ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကတော့ မဆိုးဟု ပြော၍ရသည်။ တစ်ဆယ်တွင် ငါးမှတ်ပေးနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ နံဘေးရှိ စင်ဂယ် ဆိုဖာတွင် ဆံပင်ဂုတ်ဝဲနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး ထိုင်နေပြီး အနောက်တိုင်း အမျိုးသမီး တစ်ဦးပုံစံ ဝတ်စားဆင်ယင်ထား၏။ သူမ၏ ဖက်ရှင်က အတော်လေး ချဲ့ကားလှပြီး ဟွာရှ၏ ရေစီးကြောင်းနှင့် လိုက်ဖက်ညီမနေချေ။</p> <p> </p> <p>ဆံပင်အရှည်နှင့် အမျိုးသမီး၏ နာမည်က ဖန်းချောင်ချောင် ဖြစ်ပြီး သူမ နံဘေးတွင် ထိုင်နေသူကတော့ သူမ၏ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်း ဝမ်ချန်ပင်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်ကို မြင်တော့ သုံးဦးသားလုံး အေးခဲသွားခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ရုံးခန်းထဲတွင် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးနှင့် အတူရှိနေသည်က ကျိန်းသေပေါက်ကို ဧရာမသတင်းကြီးပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမတို့ နှစ်ဦး၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က လျန်ကျင်းမင်၏ ပုံမှန်အကြိုက်နှင့် ကွဲပြားနေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီနှင့် သူ့သူငယ်ချင်းများက အကဲခတ်နေစဉ် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကလည်း သူတို့သုံးဦးလုံးကို တန်ပြန် အကဲခတ်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>အထင်သေးသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် လူကို ဘေးတစ်စောင်း ကြည့်နေပြီး လင်းရီတို့ကို အထက်စီးက အုပ်မိုးပြီး ကြည့်သည့် အကြည့်မျိုးပင်။</p> <p> </p> <p>“ အစ်ကိုကြီးလင်း … ညီကိုချင် … မင်းတို့ ဒီရောက်လာကြတာလား …”</p> <p> </p> <p>သူတို့ သုံးယောက်ကို မြင်တော့ လျန်ကျင်းမင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ဝမ်းသာသွားခဲ့ပြီး သူတို့ သုံးဦးအား ကြိုဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ အလုပ်တွေ အတော်ရှုပ်နေတယ်ပေါ့ ….” ချင်းဟန်က မျက်စ ပစ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ ဆက်ရှုပ်နေလိုက်ဦး … ငါတို့ သွားတော့မယ် … မင်း ပြီးရင် ဖုန်းခေါ်လိုက် …..”</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သုံးဦးသား ထွက်ခွာရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပဲ လျန်ကျင်းမင်၏ အသံက အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ ဟေး ဟေး … မင်းတို့ကောင်တွေ အဲ့လောက်ထိ အလျင်လိုဖို့ မလိုပါဘူး … ဒါက ဖန်းချောင်ချောင် … ငါ့ မိသားစု ငါ့ကို မိတ်ဆက်ပေးထားတဲ့ ငါ့ကောင်မလေး …. ပြီးတော့ ဒီတစ်ယောက်က သူ့ သူငယ်ချင်း ဝမ်ချန် ….”</p> <p> </p> <p>“ ဟမ် …..”</p> <p> </p> <p>သုံးယောက်လုံး အံ့အားတကြီး ဖြစ်သွားခဲ့ကြသည်။ မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက ဂေါ့တစ်ချက်နှင့် နှစ်ကျင်းဝင်သည့် မြင်ကွင်းမျိုး ဆိုသော်ငြားလည်း ယခုအချိန်ကျတော့မှ သူတို့ စိတ်ကူးထားသည်နှင့် မတူညီသည်ကို သတိထားမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ မင်း မိသားစုက မိတ်ဆက်ပေးတယ်ဟုတ်လား …..”</p> <p> </p> <p>လျန်ကျင်းမင် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ စကား များများစားစား မပြောခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>“ ဒီမှာတွေ့တာက ရေစက်ပဲ … မင်းတို့မှာ အချိန်ရတယ်ဆိုရင် ငါ ဧည့်ခံမယ်လေ … ငါ့ နေရာမှာ ဆုံလို့လည်း အဆင်ပြေတယ် ….” ချင်းဟန်က အဆိုပြုလိက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ စီစဉ်တာက လွယ်ပါတယ် … အလျင်လိုစရာ မလိုပါဘူး …..”</p> <p> </p> <p>“ လျန်ကျင်းမင် … သူတို့ သုံးယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ ….”</p> <p> </p> <p>ဖန်းချောင်ချောင်က လင်းရီတို့ သုံးယောက်ကို မနှစ်မြို့သည့် ဟန်အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူတို့ ဝင်ရောက်လာသည်က လေညစ်ညမ်းမှုများကို ဆောင်ကြဉ်းလာသူများနှယ်ပင်။</p> <p> </p> <p>“ ငါ့ညီကိုတွေလေ … သိလာတာ နှစ်တွေ အတော်ကြာနေပြီ ….”</p> <p> </p> <p>“ နင် နောင်ကျ ငါနဲ့အတူ နေမယ်ဆိုရင် ဒီလို အဆင့်မရှိတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ မပေါင်းစမ်းနဲ့ … ပြီးတော့ နင့်အရင် အသိုင်းအဝိုင်းကိုလည်း မေ့လိုက်တော့ … အသုံးမဝင်ဘူး ….”</p> <p> </p> <p>ဤစကားကြားတော့ သုံးဦးလုံး မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့ အစက တွေးထင်ထားခဲ့သည်မှာ ဝင်ရောက်ရန် ခက်ခဲလှသည့် မိမိတို့ အသိုင်းအဝိုင်းလေးထဲ လူသစ်တစ်ယောက် ရောက်ရှိလာသည်က ပျော်သင့်သည့် ကိစ္စဖြစ်သည်ဟူ၍ပင်။ သို့ပေမယ့် အထင်အမြင်သေးစွာ မှတ်ချက်ပေးခံလိုက်ရလိမ့်မည်လို့တော့ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>“ သူတို့က ငါ့ညီကိုကောင်းတွေပဲ … အဆင့်မရှိတဲ့ကောင်တွေ မဟုတ်ဘူး ….” လျန်ကျင်းမင်က လေသံကို နိမ့်ပြီး တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေသည်မှာ သိသာလှ၏။</p> <p> </p> <p>“ ဪ ဟုတ်လား  … တကယ်လို့ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် နင့်မိသားစု ပြဿနာတက်နေတဲ့ အချိန်တုန်းက ဘာလို့ မကူညီပေးခဲ့လဲ … ငါတို့ ချောင်ချောင်က‌ရော ဘာလို့ ဝင်ပတ်သက်ခဲ့ရလဲ ….” ဝမ်ချန်က ထေ့ငေါ့သည့် လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ နင့်သူငယ်ချင်းအုပ်စုက ဘယ်လိုအုပ်စုလဲဆိုတာ မသိဘူးများ ထင်နေလား …. ဘာလေးလေးနက်နက်မှ မရှိဘဲ ကလေကချေတွေ စုပြီး ဖွဲ့ထားတဲ့ အုပ်စုကိုများ … တကယ်လို့ ငါတို့ ချောင်ချောင်ကသာ နင်တို့မိသားစုကို အကူအညီ မပေးခဲ့ဘူးဆိုရင် လျန်မိသားစု ဒီကပ်ဘေးကြီးကို ကျော်လွှားနိုင်ပါ့မလားဆိုတာ သေချာတာ မဟုတ်ဘူးနော်…”</p> <p> </p> <p>“ တော်ပြီ ချန်ချန် … ဒီ ကိစ္စ ထပ်မပြောနဲ့တော့ ….”</p> <p> ဖန်းချောင်ချောင်က လျန်ကျင်းမင်ကို စီးပိုးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး “ ဒီနေ့ ခရီးကိုစီစဉ်လိုက် .. ဒါပေမယ့် ဟိုတယ်မှာတော့ ဘွတ်ကင်မလုပ်နဲ့ … အဲ့လိုနေရာမျိုးတွေ သွားရတာ ကျင့်သား မရှိဘူး … အနည်းဆုံး စတုရန်း မီတာ ၃၀၀ ကျော်ကျယ်တဲ့ ဗီလာ ဖြစ်ရမယ် ….  အမြန် စီစဉ်လိုက်စမ်း ….”</p> <p> </p> <p>“ ဟုတ်သား … ပြီးတော့ မီချယ်လင်းကြယ်သုံးပွင့် စားသောက်ဆိုင်ရော ဘိုကင်လုပ်ထားဦး …. ငါတို့ ဗိုက်ဆာနေပြီ ….” ဝမ်ချန်ကလည်း ရဲတင်းစွာ ဝင်ပြောလာသည်။ ပြီးသည့်နောက် လင်းရီနှင့် အခြားသူများကို သိမ်းကျုံးကြည့်လိုက်ပြီး “ ဟဲ့ နင်တို့ကောင်တွေက ဘာရပ်လုပ်နေကြတာ .. နင်တို့ကို ထွက်သွားဖို့ ပြောနေတာ မကြားဘူးလား …. ဒီမှာလာပြီး ငတ်ပြတ်နေတဲ့ ခွေးတွေလို လာလုပ်ပြမနေနဲ့ …. အခုချိန်ကစပြီး အလကား မျိုစို့ဖို့ ကြံချင်နေသေးရင် ရပ်တန်းက ရပ်လိုက်တော့ …. “</p> <p> </p> <p>“ အလကား မျိုစို့တယ် ဟုတ်လား ….” ကောင်းကျုံးယွမ် မျက်နှာကြီး မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ ငါ ပြောတာ မှားနေလို့လား ….” ဝမ်ချန်က သူမ၏ စကားကို ဆက်လိုက်၏။ “ နင်တို့ကောင်တွေက လျန်ကျင်းမင်နား အလကား စားရလို့ ကပ်နေတဲ့ ကောင်တွေ မဟုတ်ဘူးလား … ဒီနေ့ကစပြီး နင်တို့ ဆင်ဖြူမှီပြီး ကြံစုပ်လို့ရတဲ့ ဘဝက အဆုံးသတ်ပြီ … ဘာလို့ဆို အခုချိန်ကစပြီး လျန်ကျင်းမင်က ချောင်ချောင်တစ်ယောက်တည်းကို အလုပ်အကျွေး ပြုရတော့မှာကြောင့်ပဲ ….”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save