Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၂၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">မင်း သိပ်လွန်နေပြီလို့ မထင်ဘူးလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ ရပြီ ချန်ချန် … သူတို့ကို ဘာကိစ္စ အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး စကားတွေ ပြောနေမှာ … ငါတို့ချင်းက အသိုင်းအဝိုင်းချင်း တူတာမှ မဟုတ်တာ ….” ဖန်းချောင်ချောင်က ကော်ဖီစားပွဲပေါ် ခြေထောက်ဆင်းလိုက်ပြီး “ ဒါပေမယ့် နင်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ရပ်နေတဲ့ တစ်ယောက်တော့ အတော်လေး မဆိုးဘူးလို့ ထင်တယ် … နင်သူ့ကို အိမ်ခေါ်သွားရင် ခေါ်သွားလိုက်ပါလား ….”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က လင်းရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ “ တကယ်လည်း ရုပ်က ချောတယ် … သူ့ကို တစ်ခါလောက်တော့ အခွင့်အရေး ပေးကြည့်ရမယ်နဲ့တူတယ် ….”</p> <p> </p> <p>“ ဒီလိုလုပ်ပါလား … နင်တို့ …..”</p> <p> </p> <p>“ ရပြီ ရပြီ တော်လိုက်တော့ …”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက စကားဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး “ မင်းတို့ စကားဆက်ပြောနှင့်ကြ … ငါတို့ သွားတော့မယ် ….”</p> <p> </p> <p>“ လင်းကြီး … သူတိုက ဒီလိုစကားမျိုးပြောနေတာကို ဘာလို့ …..”</p> <p> </p> <p>“ သွားမယ်လို့ ငါ ပြောနေတယ်လေ ….”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ ကောင်းကျုံးယွမ်ကို ဆွဲခေါ်လာခဲ့ပြီး လျန်ကျင်းမင်၏ ရုံခန်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ချင်းဟန်ကလည်း သူတို့နောက်ကနေ မည်သည့် စကားမျှမဆိုဘဲ လိုက်ပါလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ ချီးပဲ ….”</p> <p> </p> <p>ရုံးခန်းအပြင်ကို ရောက်တော့ ကောင်းကျုံးယွမ်က ကျိန်ဆဲလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ လျန်ကြီးက ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲကွာ …. ဦးလေးလျန်ကရော ဘယ်လိုတွေ စဉ်းစားပြီး ဘာလို့ အဲ့လို ရုပ်ဆိုးပန်းဆိုးကြီးတွေနဲ့ ကြင်ဖက်တွေ့ခိုင်းနေလဲကို မသိတော့ဘူး …..”</p> <p> </p> <p>“ တစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ် … လျန်ကြီးကြည့်ရတာ သူ့ဘက်ကလည်း အတော်လေး အလေးမသာနေတဲ့ပုံပဲ … နောက်မှ ဒီကိစ္စ အစ်မေးကြည့်ကြတာပေါ့ ….” ချင်းဟန် ပြောလိုက်၏။ “ ဒါပေမယ့် အဲ့မိန်းမနှစ်ယောက်ကတော့ သိပ်ပြီးမှ မောက်မာလွန်းတယ် … သူတို့ကိုယ်သူတို့ စောက်ရမ်း ချမ်းသာနေတဲ့ ပုံစံနဲ့ လျန်ကြီးကိုတောင် သူတို့ရဲ့ ကျွန်တစ်ယောက်လို သဘောထားနေလား မသိဘူး ….”</p> <p> </p> <p>“ သူတို့ စကားပြောတဲ့ လေသံကို နားထောင်ကြည့်ရတာတော့ နောက်ခံတွေကလည်း မသေးလောက်ဘူး ….” လင်းရီ မှတ်ချက်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ သူတို့ ဘယ်လို မြင်လဲ ဂရုစိုက်မနေနဲ့… ဘာပဲဆိုဆို လျန်ကြီးက ဒီမှာ ရှိနေသေးတယ် … သူ့ရဲ့ ညီကိုကောင်းတွေ ဖြစ်တဲ့ ငါတို့က ဂုဏ်သိက္ခာ နည်းနည်းကျသွားရင်တောင် သူ့မျက်နှာတော့ အပျက်ခံလို့ မဖြစ်ဘူး … ချင်းဟန် ပြောတဲ့အတိုင်း နောက်မှပဲ မေးကြည့်ကြတာပေါ့ ….”</p> <p> </p> <p>“ ဒါဆိုလည်းပြီးရော … အန်တီဝမ်နဲ့ မင်းညီမကို ကြိုဖို့ လုပ်ကြတာပေါ့ ….”</p> <p> </p> <p>“ သွားစို့ …..”</p> <p> </p> <p>သုံးဦးသားလုံး လျန်ကျင်းမင်၏ အခြေအနေအကြောင်း ဆွေးနွေးပြောဆိုနေသည်ကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ လျန်ကျင်းမင်ကလည်း ရှိမနေသဖြင့် ဆွေးနွေးနေလို့လည်း အဖြေရလာမှာ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သုံးယောက်သား လေဆိပ်အပြင်ဘက် ဝင်ပေါက်ဝသို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့ပြီး ကားထဲတွင် ကတ်ဂိမ်းခေတ္တခန့် ကစားပြီးနာက် လူများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ အစ်ကိုချင် … အစ်ကိုကောင်း …..”</p> <p> </p> <p>သူတို့သုံးယောက် ကားထဲက ထွက်သည်နှင့် နင်ယွဲ့၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမက မလှမ်းမကမ်း တစ်နေရာတွင် ရပ်နေပြီး ခြေဖျားထောက်လျက် လက်ဝှေ့ယမ်းပြနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ သွားစို့ … နင်ယွဲ့တို့ ရောက်လာပြီ ….”</p> <p> </p> <p>ချင်းဟန်က ဆော်ဩလိုက်ပြီး နင်ယွဲ့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ ကောင်မလေး … မင်းက အတော် မြန်တာပဲကွ ဟမ် … လက်ထပ်ပြီးတာတောင် ဘယ်လောက်မှ မကြာသေးဘူး … “ ချင်းဟန်က စနောက်သည့် လေသံဖြင့် “ ကလေး မွေးလာပြီးရင် မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီးချင်က မင်းကို ဟုန်ပေါင်းကြီးကြီး ပေးမယ် ….”</p> <p> </p> <p>“ ညီမစဉ်းစားပြီးသွားပြီ … ကလေး မွေးပြီးတဲ့အခါကျရင် ရှင်ရယ် ၊ အစ်ကိုကောင်းရယ်၊ အစ်ကိုလျန်ရယ်ကို မွေးစားအဖေ လုပ်ခိုင်းမယ် … ရှင်တို့ သုံးယောက်ရဲ့ နောက်ခံနဲ့ဆိုရင် ကလေးရဲ့ အနာဂတ်က ဘာများ မှားယွင်းနိုင်တော့မှာမို့လို့ …. အိမ်နဲ့ကားလေး ပြင်ထားပေးရမယ်နော်….”</p> <p> </p> <p>သူတို့အကုန်လုံး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောမိသွားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ မင်းလည်း မင်း အစ်ကိုအတိုင်းပဲ …. အဲ့ဒီ လှည့်ကွက်သေးသေးလေးတွေနဲ့ ငါတို့ အပေါ် လာကစားနေတယ် …..”</p> <p> </p> <p>“ ဘယ်တတ်နိုင်မှာ … ဘယ်သူကရော အစ်ကိုတို့ကို ချမ်းသာခိုင်းနေလို့ … ကျွန်မတို့လို မရှိတဲ့လူတွေက လူချမ်းသာတွေရဲ့ အမြီးကို ဆွဲရတာ နှစ်သက်ကြတယ်လေ ဟီးဟီး ….”</p> <p> </p> <p>“ ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ … မွေးစားအဖေ တစ်နေရာကို ကြိုပြီး ဘွတ်ကင်ပေးထားလိုက်တော့မယ် ….”</p> <p> </p> <p>“ ဟီးဟီး … ကောင်းတာပေါ့ …..”</p> <p> </p> <p>သုံးယောက်သား အနီးအနားတွင် ရယ်ရယ်မောမောနှင့် စကားပြောဆိုနေကြစဉ် လင်းရီက ဝမ်ချွေ့ပင်းအနားသို့ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြီး “ အမေ့ လက်ထဲက ဘာတွေတုန်း …”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချွေ့ပင်း၏ လက်ထဲတွင် ကတ်ထူတစ်ခုကို မြင်တော့ လင်းရီ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ တောကြက်ဥတွေ ဝယ်လာခဲ့တာ … နင်တို့ စူပါမားကတ်တွေမှာ ရောင်းတဲ့ ကြက်ဥတွေထက် အများကြီး အာဟာရရှိတယ် … ယူသွားပြီး ချွေးမလေး အာဟာရဖြစ်ဖို့ ကောင်းကောင်း လုပ်ကျွေးလိုက် ….”</p> <p> </p> <p>“ ဒါတွေကို ဒီအထိ သယ်လာတယ်ပေါ့ … ကျွန်တော် ဖုန်းတစ်ချက်ဆက်လိုက်တာနဲ့ အလွယ်လေး ရနိုင်တဲ့ဟာကိုဗျာ … ဒုက္ခခံပြီး သယ်လာရတယ်လို့ …..”</p> <p> </p> <p>“ တူမလားဟဲ့ …. ဒါတွေက တောကြက်ဥစစ်စစ်တွေ … မြို့သားတွေ လိုချင်တိုင်းတောင် မရနိုင်ဘူး ….”</p> <p> </p> <p>“ ဟုတ်ပါပြီ ဟုတ်ပါပြီ … ဒီမှာ အကြာကြီး စကားပြောလို့ မကောင်းဘူး … ကားပေါ်တက် … အမေတို့ကို လိုက်ပို့ပေးမယ် ….”</p> <p> </p> <p>“ ဟုတ်သား ဟုတ်သား .. ပြန်ကြစို့ … ငါလည်း ချွေးမလေးကို တွေ့ချင်နေပြီ ….”</p> <p> </p> <p>လင်းရီသည် ဝမ်ချွေ့ပင်းလက်ထဲက ကြက်ဥဖာကို ယူလိုက်ပြီး ကျန်သူများနှင့်အတူ ထွက်ခွာရန် ဟန်ပြင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်မှာပဲ ကောင်းကျုံးယွမ်က လင်းရီကို နောက်ကနေ လှမ်းတို့လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ လင်းကြီး … လောင်ချင် … အနောက်ကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်ဦး …..”</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်လည်း မသိစိတ်အလျောက် နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လျန်ကျင်းမင်က အမျိုးသမီး နှစ်ဦးနှင့်အတူ ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီနှင့် အခြားသူများကို မြင်တော့ လျန်ကျင်းမင်က ခြေလှမ်းကို ခပ်သွက်သွက်လျှောက်လာပြီး လှမ်းလာနှုတ်ဆက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ အစ်ကိုလျန် …. “ နင်ယွဲ့က ချိုသာစွာ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ ငါကြားမိတာ မင်း ကိုယ်ဝန်ရနေပြီဆို … ဘယ်လိုတုန်း … အားလုံး အဆင်ပြေတယ်မလား ….” လျန်ကျင်းမင်လည်း ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ် … ဂရုစိုက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ အစ်ကိုလျန် ….”</p> <p> </p> <p>“ ငါလည်း အခုတစ်လော အတော်လေး အလုပ်များနေတာ … နည်းတဲ့ တစ်နေ့ကျရင် အစ်ကိုလျန်က မင်းကို ထမင်းလိုက်ကျွေးမယ် … ကျိုးဟိုင်က ကြိုက်တဲ့ စားသောက်ဆိုင်ကို ရွေးထားလိုက် …”</p> <p> </p> <p>“ ဟီးဟီး … ဒါဆိုလည်း အားနာမနေတော့ဘူးနော်….”</p> <p> </p> <p>“ တစ်မိသားစုတည်းတွေကိုပဲ … ငါ့ကို ယဉ်ကျေးနေရင် ငါလည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိမှာပေါ့ …..”</p> <p> </p> <p>“ ဟီးဟီး …..”</p> <p> </p> <p>“ လျန်ကျင်းမင် ….”</p> <p>ဖန်းချောင်ချောင်က နောက်ကွယ်မှ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး “ ငါ နင့်ကို ပြောထားတာ နင် နားမဝင်ဘူးလား … ဒီလို လူစားမျိုတွေနဲ့ ဆက်ပြီး အဆက်အဆံ မလုပ်ပါနဲ့တော့လို့ ဆိုနေတာကို နင်က ထမင်းတောင် လိုက်ကျွေးဦးမယ်ပေါ့ … နင့်ဦးနှောက်က ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာ ….”</p> <p> </p> <p>ဖန်းချောင်ချောင်က လျန်ကျင်းမင်ကို ထိုကဲ့သို့သော လေသံမျိုးဖြင့် စကားပြောလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့ နင်ယွဲ့မှာ အံ့အားသင့်မိသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လင်းရီတို့ လေးဦးအနက် လျန်ကျင်းမင်၏ အကျင့်စရိုက်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း၊ တက်တက်ကြွကြွ ရှိပြီး အတော်လေးလည်း ဟိတ်ဟန်များသူပင်။</p> <p> </p> <p>ယခုလို လူရှေ့သူရှေ့၌ အပြောခံလိုက်ရသည်ကို သည်းခံနေမှာ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>နင်ယွဲ့ မသိစိတ်အလျောက် လင်းရီတို့ သုံးဦးထံ လှည့်ကြည့်မိသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးမှာ အမူအရာကင်းမဲ့နေပြီး မည်သည့် စကားမျှ မဆိုကြသည်ကိုသတိပြုမိလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခုခုတော့ မူမမှန်နေဟု နင်ယွဲ့ ရေးတေးတေး ခန့်မှန်းမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမူကား … ကျိုးဟိုင်တွင် အစ်ကိုလျန်ကို ထိုသို့သော လေသံမျိုးဖြင့် စကားပြောဝံ့သူက အင်မတန် နည်းပါးသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>“ မင်း စကားပြောတာကို ကြည့်ပြော ….” လျန်ကျင်းမင်က အသံကို နိမ့်၍ တီးတိုးပြောလိုက်ပြီး “ ငါမင်းကို သတိပေးထားပြီးပြီ … သူတို့က ငါ့ရဲ့ ညီကိုကောင်းတွေ … “</p> <p> </p> <p>“ ကလေးဆန်လိုက်တာဟယ် … ဒီ အသက်အရွယ်ကြီးရောက်နေပြီကို ဘယ်လိုတောင် ကလေးဆန်နိုင်သေးရတာ …”</p> <p> </p> <p>ဖန်းချောင်ချောင်က လျန်ကျင်းမင်ကို အထင်တသေး ကြည့်လိုက်ပြီး “ သူတို့က နင့်နား ကပ်တွယ်နေတဲ့ ကပ်ပါးကောင်တွေ … နင် လက်တွေ့ကို မမြင်နိုင်ဘူးလား … နင်တို့ လျန်မိသားစု ပြဿနာတက်နေတာလည်း မဆန်းတော့ပါဘူး ….”</p> <p> </p> <p>ထိုမျှ ပြောပြီးသည့်တိုင် မကျေနပ်နိုင်သေးပဲ ဖန်းချောင်ချောင်က စီးပိုးသည့် အမူအရာဖြင့် “ ဒီ မိန်းမနှစ်ယောက်ရဲ့ အဝတ်အစားကို ကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် တောက လာတဲ့လူတွေမှန်း သိသာတယ် … သူတို့လက်ထဲက ပစ္စည်းတွေလည်း ကြည့်စမ်းပါဦး ….”</p> <p> </p> <p>ဖန်းချောင်ချောင်က လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး လင်းရီလက်ထဲက သေတ္တာကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ ဟယ် ကြည့်စမ်းပါဦး … ကြက်ချေးတွေ ပေပွနေတဲ့ ကြက်ဥတွေကိုတောင် သယ်လာတယ် … ရွံဖို့ကောင်းလိုက်တာ … ဒီလိုဟာမျိုး ငါ့အိမ်က ခွေးတောင် မကျွေးဘူး ….”</p> <p> </p> <p>“ ဒီမှာ မိန်းကလေး … နင် စကားကို ကြည့်ပြီးပြော … ဒါ ငါ့ယောင်းမအတွက် တကူးတက ယူလာခဲ့ပေးတဲ့ဟာတွေ ….”</p> <p>ဤပစ္စည်းများက ကျီချင်းရန်အတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားသည့် အရာများ ဖြစ်နေတော့ နင်ယွဲ့ မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ နင့် ယောင်းမအတွက်ဆိုတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ …. အဲ့လို ရွံဖို့ကောင်းတဲ့ဟာတွေကို နင်တို့လို လူစားမျိုးတွေပဲ စား … ဘာလို့ဆို ငါတို့အိမ်က ခွေးက ဝက်ဂ်ယွီ အမဲသားပဲ စားလို့ပဲ ….”</p> <p> </p> <p>“ နင် ချမ်းသာတယ်ဆိုလည်း ထုတ်ကြွားနေစရာ မလိုပါဘူး … နင်က အစ်ကိုလျန်ရဲ့ မိတ်ဆွေဖို့ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်မယ် … မဟုတ်လို့ကတော့ နင်နဲ့ သေချာ စကားပြောမိမှာပဲ ….”</p> <p> </p> <p>“ အို … နင်က ငါတို့ ဖန်းမိသားစုနဲ့ စကားပြောချင်တယ်ပေါ့ ….”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်က စကားဝိုင်းထဲ ဝင်လာခဲ့ပြီး နင်ယွဲ့ကို တွန်းလိုက်၏။ သူမ ဟန်ချက်ပျက်သွားခဲ့ပြီး ဒယီးဒယိုင် ဖြစ်သွားခဲ့ကာ ကောင်းကျုံးယွမ်က နောက်မှ အလျင်အမြန် ထိန်းပေးလိုက်ပြီး သူမ လဲကျသွားမှာကို ကာကွယ်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လေထု အခြေအနေမှာ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။ ပထမဦးဆုံး သတိပြုမိလိုက်သူကတော့ လျန်ကျင်းမင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဘာကြောင့်ဆိုတော့ လင်းရီ၏ စိတ်ဓာတ်ကို သူ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>“ ငါ့ညီမက မင်းကို သဘောကောင်းပြနေတာ မင်းက လျန်ကျင်းမင်ရဲ့ မိတ်ဆွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ …” လင်းရီ လေသံခပ်ပျော့ပျော့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ ပြီးတော့ ငါ့ညီမက ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာ … မင်းရဲ့ အပြုအမူတွေက နည်းနည်း လွန်ကြူးလွန်းနေပြီလို့ မထင်ဘူးလား ….”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save