Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၂၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျန်းရန်မြို့သို့ ခရီးတစ်ခေါက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ ယီးပဲ စောက်ကောင်မ ... ငါ့လာပြီး ခြိမ်းခြောက်နေတာ ကြောက်ပေးမယ်များ ထင်နေလား ….” လျန်ကျင်းမင်က ပြန်လည်ချေပလိုက်ပြီး “ ပြီးတော့ တစ်ခါတည်းပြောလိုက်မယ် …. မင်းတို့နဲ့ ပူးပေါင်းမယ့် ကိစ္စကိုလည်း ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီ …. ငါတို့မိသားစုရဲ့ ယွမ် သုံးဘီလီယမ်ကို ချက်ချင်း ပြန်လွှဲပေး … ပြီးတာနဲ့ ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဘာမှ မသက်ဆိုင်တော့တဲ့လူတွေ ဖြစ်ပြီ ….”</p> <p> </p> <p>“ အိပ်မက်မက်နေလိုက် …. နင်တို့က ငါ့ကို ရိုက်နှက်ခဲ့ရုံတင် မကသေးဘူး …. အခု ပိုက်ဆံပါ တောင်းချင်နေတယ်ပေါ့ …. ငါတို့ ဖန်းမိသားစုကို အနိုင်ကျင့်ရလွယ်တယ်လို့များ ထင်နေလား ….”</p> <p>ဖန်းချောင်ချောင်မှာ ပို၍ပင် မောက်မာလာခဲ့ပြီး “ နင်က ပိုက်ဆံလိုချင်တယ်မလား … ရတယ် … ငါ ပေးမယ် … နင် ကျင်းရန်မြို့ကို လာပြီး တောင်းရဲမယ်ဆိုရင်ပေါ့ … မဟုတ်လို့ကတော့ တစ်ပြားတစ်ချပ်လေးတောင် ရဖို့ စိတ်မကူးနဲ့ …..”</p> <p> </p> <p>ဖန်းချောင်ချောင်က လျန်ကျင်းမင်ကို စကားပြောခွင့် မပေးဘဲ သူမ ပြောချင်သည့် စကားကို ပြောဆိုပြီးသည့်နောက် ချက်ချင်း ဖုန်းချသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ ငါ ထင်သားပဲ … ဒီလို မိန်းမတစ်ယောက်ကို အကြမ်းနည်းသုံးပြီး နှိမ်နင်းလို့ မရဘူးဆိုတာ ….” ကောင်းကျုံးယွမ် ပြောလိုက်ပြီး “ သူ့ကို မ-ိုးပေးရင် သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်သူဆိုတာ အသိဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး ….”</p> <p> </p> <p>“ အခုက ဒီလို စကားမျိုးတွေ ပြောနေရမယ့် အချိန် မဟုတ်သေးဘူး….” ချင်းဟန် ပြောလိုက်ပြီး “ သုံးဘီလီယမ်ဆိုတာ နည်းတဲ့ပမာဏ မဟုတ်ဘူး … ပိုက်ဆံကို ရအောင် ပြန်ယူဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ် ….”</p> <p> </p> <p>“ လျန်ကြီးပြောတဲ့အတိုင်း … တကယ်လို့ သူတို့ဘက်က ပေးဖို့ ဆန္ဒမရှိဘူးဆိုရင် တရားစွဲကြရင်ကော ….”</p> <p> </p> <p>“ ကောင်းမွန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုတော့ မဟုတ်ဘူး ….” လင်းရီ ငြင်းဆန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ အဲ့လောက်ကြီးတဲ့ အမှုက တရားရုံးရောက်သွားခဲ့ရင် တစ်နိုင်ငံလုံး သိသွားလိမ့်မယ် … လျန်မိသားစုလည်း မီဒီယာတွေရဲ့ ဝေဖန်ဒဏ်ကို ခံရနိုင်တယ် … သူတို့ရဲ့ အနာဂတ် လုပ်ငန်းကိစ္စတွေအတွက် အဆင်မပြေနိုင်ဘူး …..”</p> <p> </p> <p>“ ပြီးတော့ ငါတို့ဘက်က တရားခွင်ကို နိုင်ခဲ့ရင်တောင် ပိုက်ဆံ ပမာဏ ဘယ်လောက်ပဲ ပြန်ကာမိနိုင်မယ်ဆိုတာ မသေချာသေးဘူး …. သူတို့က ငွေတွေကို ပရောဂျက်လုပ်ဖို့ သုံးပစ်လိုက်ပြီလို့ ဆင်ခြေပေးလာတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ် … ပိုက်ဆံကို လုံးဝ ပြန်မရနိုင်ချေတောင် အတော်လေး များတယ် …. ဒီတော့ တရားဥပဒေလမ်းကြောင်းကို ရွေးချယ်တာက အဆင်မပြေဘူး ….”</p> <p> </p> <p>ချင်းဟန်နှင့် ကောင်းကျုံးယွမ်တို့၏ အကြည့်များက လင်းရီထံသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“ ဒါပေမယ့် ငါတို့တွေ နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ ရှာရမယ်လေ … ဘာမှ မလုပ်ဘဲ နေလို့ကတော့ ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး …..”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ သူ့ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။ “ နှစ်သစ်ကူးရောက်ဖို့ ခုနစ်ရက်၊ ရှစ်ရက်လောက် လိုသေးတယ်ဆိုတော့ ကျင်းရန်မြို့ကို ခဏတစ်ဖြုတ် သွားလို့ အချိန်မီသေးတယ် …. ဒီလူတွေက ခေါင်းသုံးလုံး ၊ လက်ခြောက်ဖက်ရှိတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့လူတွေလားဆိုတာ ငါလည်း မြင်ချင်မိသား …..”</p> <p> </p> <p>“ အစ်ကိုကြီးလင်း … မင်း ကျင်းမြို့ရဲ့ ကုန်သည်ကြီးများအသင်းအကြောင်း ပြောနေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား ….”</p> <p> </p> <p>“ ငါ တကယ်ပဲ သူတို့ကို စိတ်ထဲရှိနေတာ …..” လင်းရီ တက်ကြွသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး “ ဖန့်ချိန် ကုန်သည်ကြီးများအသင်းကိုတော့ ဖြုတ်ချပေးပြီးပြီ ….ကျင်းမြို့ရဲ့ ကုန်သည်ကြီးများအသင်းက ဘယ်အထိ အင်အားကြီးနိုင်မလဲဆိုတာ အတော်လေး သိချင်မိတယ် ….”</p> <p> </p> <p>“ ဒါဆိုလည်း သူတို့ကို နာနာရိုက်ပေးလိုက်ကြတာပေါ့ ….” ကောင်းကျုံးယွမ်က ကိစ္စတစ်ချို့ လုပ်ဆောင်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေပြီး ဂယက်ထလာမှာကို စိုးရွံ့နေခြင်း မရှိပေ။ “ ငါတို့ကောင်တွေ ကျင်းရန်မြို့ကို အတူသွားပြီး ဘာတွေပဲ ဖြစ်လာဖြစ်လာ အတူရင်ဆိုင်ကြတာပေါ့ ….”</p> <p> </p> <p>“ အင်း … အကြံကောင်းပဲ ….” ချင်းဟန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ ဒါက ငါတို့ လျန်မိသားစုရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စလေ … ငါတို့ ကိုယ့်ဘာသာပဲ ဖြေရှင်းသင့်တာပေါ့ …..”</p> <p>လျန်ကျင်းမင်၏ အမူအရာမှာ ခါးသက်နေပြီး “ အစ်ကိုကြီးလင်း … မင်း ငါတို့ မိသားစုကို ကူညီပေးပြီး အထက်ကို စကားကောင်းတစ်ချို့ ပြောပေးမယ်ဆိုတာကိုပဲ ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်လို့ တင်ရမှန်း မသိအောင်ကို လုံလောက်နေပြီ …. ကျင်းရန်မြို့ကို ငါ့အတွက်နဲ့ ခရီးထွက်ပေးဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ပြောမနေနဲ့တော့ … ဒီလိုမျိုးဆက်လုပ်နေရင် ငါတကယ်ကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ မသိတော့ဘူး…..”</p> <p> </p> <p>“ ဘာလဲ … ငါတို့ ကူညီပေးတာကို လက်ခံလိုက်လို့ ကျေးဇူးကြွေး တင်သလို ခံစားနေရလို့လား …..” လင်းရီ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ မဟုတ်လို့လား … ငါတို့က ပုံမှန်ဆို အတူစား၊ အတူသောက်ကြတယ် … အဲ့လိုက အဆင်ပြေတယ် …. အကျိုးစီးပွားနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီးပါဝင်ပတ်သက်လာတာကတော့ အဆင်မပြေဘူးလို့ ထင်တာပဲ ….”</p> <p> </p> <p>လင်းရီက လျန်ကျင်းမင်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး စိတ်ခံစားချက် အပြည့်ပါသည့် လေသံဖြင့် “ ငါ ပြောပြမယ် … တကယ်လို့ တစ်ခြားတစ်ယောက်ရဲ့ ပြဿနာဆိုရင် ခေါင်းရှုပ်ခံပြီးတောင် စဉ်းစားနေမှာမဟုတ်ဘူး … ဒါပေမယ့် မင်းတို့ကောင်တွေကတော့ မတူဘူး …. ငါ့ကိုယ်ငါ လူကဲခတ်မညံ့ဘူးလို့တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထင်တာပဲ … ဒါကြောင့်မို့ ငါ့ဘက်ကလည်း ယုံကြည်တယ် …. တစ်နေ့ ငါလင်းရီ အဆင်မပြေဖြစ်နေတဲ့အချိန် မင်းတို့ကောင်တွေကလည်း ဘာကိုမှ မကြည့်ဘဲနဲ့ ငါ့ဘက်ကရပ်တည်ပေးမယ်လို့ မျှော်လင့်တယ် ….”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ စိတ်ခံစားချက် အပြည့်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ ငါ့ အတွင်းစိတ်ထဲက အတွေးတွေကို ပြောပြလို့ ရတဲ့လူတွေဆိုတာ နည်းနည်းလေးပဲ ရှိတာ …. ဘယ်သူ့ကိုမှ နောက်မှာ ချန်ပြီးလည်း မချန်ထားခဲ့ပေးနိုင်ဘူး … ဒီတော့ မင်းတို့တွေကို တစ်ပါးသူတွေ လာပြီးထိပါးမှာကိုလည်း ငါ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး ….”</p> <p> </p> <p>“ ဖက်ခ် … ဟားဟား …. အစ်ကိုကြီးလင်း … မင်းကတော့ သောက်ရမ်း ခံစားရအောင် လုပ်နေတော့တာပဲ … လျန်ကြီး မျက်ရည်တွေ ဝဲလာပြန်ပြီ …. ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် အန်ချင်စရာကြီး ဟားဟား …..”</p> <p> </p> <p>“ လစ်စမ်း ….”</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်တွင် စကားပြောဆိုပြီးနောက် အုပ်စုက အတွင်းထဲသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မိသားစုဝင်များအားလုံး အတူစုဝေးလိုက်ကြပြီး နှစ်အုပ်စု ခွဲလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချွေ့ပင်းနှင့် စုန့်လန်တို့က လက်ချင်းကိုင်၍ ရင်းနှီးသည့် မိသားစုဝင်များနှယ် စကားတွေ ပြောဆိုနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ကျီချင်းရန် ၊ ဟော်ယွမ်ယွမ်နှင့် နင်ယွဲ့တို့က အတူထိုင်နေပြီး ကလေးကိစ္စများ ပြောဆိုနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် လင်းရီသည် ပန်နီဆူလာဟိုတယ်က စားဖိုမှူးများကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး ဟင်းပွဲ အကြီးစားကြီးတစ်ပွဲ ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>စားသောက်နေစဉ်တွင် ပြောဆိုဆွေးနွေးကြသည့် စကားဝိုင်းအကြောင်းအရာ အများစုကတော့ လင်းရီနှင့် ကျီချင်းရန်တို့ အကြောင်းသာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့တွေ ဘယ်အချိန်၌ လက်ထပ်မှတ်ပုံတင်သင့်သလဲဆိုတာကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီကတော့ အလိုက်သင့်ပဲ သဘောတူလာသည်။ သို့သော် ကျီချင်းရန်ကတော့ အလျင်လိုဟန်မရပေ။</p> <p> </p> <p>သူမက ကိုယ်ဝန်ရှိနေသဖြင့် ယခု အချိန် လက်ထပ်ပွဲ ကျင်းပမည်ဆိုပါက သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အပေါ် သက်ရောက်မှုရှိမှာ ဖြစ်ပြီး မင်္ဂလာဝတ်စုံနှင့် ကြည့်၍ လှမှာ မဟုတ်ကြောင်း ဆင်ခြေပေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်သူများကလည်း နားလည်ပေးကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဘာကြောင့်ဆိုတော့ ကျီချင်းရန်က အမြဲတစေ လှပမှုကို မြတ်နိုးတွယ်တာပြီး အကယ်၍ သူမသာ ဖောင်းကြွနေသည့် ဝမ်းဗိုက်နှင့် ကိုယ်အလေးချိန် ဟန်ချက်ပျက်နေသည့် ပုံနှင့် မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ရမည်ဆိုပါက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လဲပြိုသွားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>နှစ်ဖက်မိဘများကလည်း ဤကိစ္စအပေါ် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မဆွေးနွေးကြတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကိုယ်ဝန်က ရှိထားပြီး ဖြစ်၏။ ကျန်တာများက အပရိကများ ဖြစ်ပြီး အချိန်မရွေး ပြုလုပ်၍ ရသည်။</p> <p> </p> <p>ညနေခင်း ၇ နာရီထိုးတော့ မိသားစု ထမင်းဝိုင်းသည်လည်း အဆုံးသတ်သို့ နီးကပ်လာသည်။ လူကြီးများနှင့် အမျိုးသမီးများက ဘေးတွင် ထိုင်၍ စကားပြောဆိုနေကြပြီး လင်းရီနှင့် ကျန်သုံးဦးတို့ကတော့ စားပွဲတွင် ထိုင်ကာ ဆက်လက် သောက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကျုံးယွမ်က ဘေးဘီကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နှင့် ကြည့်လိုက်ပြီး “ အစ်ကိုကြီးလင်း … ဥက္ကဌကျီက ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ … အတွင်းရေးမှူးလျန်နဲ့ ကိစ္စကို ဘယ်လိုရှင်းမှာ … ဘယ်လို ဖြေရှင်းချက် ပေးမယ် စဉ်းစားထားလဲ …..”</p> <p> </p> <p>“ မမေးစမ်းနဲ့ ….” လင်းရီ မာန်ပါပါနှင့် သူ့ခွက်ထဲသို့ အရက်များ လောင်းထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ ဘာဖြစ်လို့ … မင်းတို့နှစ်ယောက် ပြတ်သွားကြပြီလို့တော့ မပြောနဲ့နော်…..” ချင်းဟန် မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ ပြတ်ဖို့က လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး … ဘာလို့ဆို ကျီချင်းရန်တင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာ မဟုတ်ဘဲ လျန်ရူရွှယ်လည်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေလို့ပဲ .. သူတို့ချင်း ရက်ပိုင်းလေးပဲ ခြားတယ် …. ဘယ်ကလေး အရင်မွေးမလဲတောင် ငါ မသိတော့ဘူး …..”</p> <p> </p> <p>“ ဖက်ခ် … ဟားဟား ….” လျန်ကျင်းမင် ကျယ်လောင်စွာ အားပါးတရ ရယ်မောမိသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ မင်းစောက်သံကြီးကို တိုးစမ်း … ဥက္ကဌကျီ ကြားသွားဦးမယ် …” ချင်းဟန်က ငနဲသား၏ ပခုံးကို ဖြန်းကနဲ ပိတ်ရိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လျန်ကျင်းမင် ချက်ချင်းပဲ ပါးစပ်ပိတ်သွားခဲ့၏။</p> <p>“ လင်းကြီး …. ငါ ဒီကိစ္စ မင်းနဲ့ပဲ အပ်ထားတော့မယ် … မင်းက တကယ့်ကို တစ်ခုခုတော့ တစ်ခုခုပဲ … မလုပ်ဘူးဆိုလည်း မလုပ်ဘူး … လုပ်ပြီဟေ့ဆိုရင်လည်း သူများထက်ကို နှစ်ဆပိုလုပ်တယ် … မင်းရဲ့ နည်းလမ်းတွေက ကောင်းကြီးထက် ပိုသာတယ် … အိုလံပစ်သာ သွားပြိုင်ရင် ရွှေတံဆိပ်ဆုတောင် ရနိုင်လောက်တယ် …..”</p> <p> </p> <p>“ မင်းတို့ကောင်တွေက ပွဲကြည့်ချင်ရုံလောက်သိပြီး ပြဿနာက ဘယ်လောက်ကြီးလဲ ဆိုတာ ဂရုမစိုက်ကြဘူးပဲ ….” လင်းရီက သူထိုင်နေသည့် ကိုယ်ဟန်ကို ချိန်ညှိပြီး ၎င်းတို့ သုံးယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ တရားဝင် လက်ထပ်မှတ်ပုံတင် နှစ်ခု ရနိုင်မယ့် နည်းလမ်း မင်းတို့မှာ ရှိကြလား ….”</p> <p> </p> <p>“ အာ ….”</p> <p> </p> <p>သုံးဦးလုံး အချင်းချင်း ပြန်ကြည့်မိသွားခဲ့ကြသည်။ ချင်းဟန်က “ တရားဝင်တော့ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာ … ကိုယ့်ဘက်က အတုလုပ်ပေးမယ့် အစိုးရ အရာရှိ တစ်ယောက်ကို ရှာပေးဖို့ လိုမယ် …. ပြီးရင် တံဆိပ်တုံးထုထားတဲ့ သူတို့ဆီက လိုင်စင်စာအုပ်တွေ ရပြီးရင် ဘာကြီးကြီးမားမား ပြဿနာမှ ရှိမှာမဟုတ်တော့ဘူး ….”</p> <p> </p> <p>“ ငါ နည်းလမ်းရှာပြီး စဉ်းစားလိုက်မယ် … ကြည့်ရသလောက်တော့ ခက်မယ့်ပုံ မပေါ်ပါဘူး …..”</p> <p> </p> <p>“ အစ်ကိုကြီးလင်းရဲ့ဘေးမှာ နေတာက နေ့တိုင်းနေ့ အသစ်အဆန်းတွေ သင်ယူနေရတော့တာပဲ … တကယ်ကို မိုက်တယ် …..”</p> <p> </p> <p>“ ဥက္ကဌကျီ ဒီကိစ္စ မသိလောက်သေးပါဘူးနော ….” ကောင်းကျုံးယွမ်က ရယ်မောချင်စိတ်ကို ဖိနှိပ်ရင်း မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ ဒါပေါ့ … မဟုတ်ရင် အခုလိုမျိုး တည်ငြိမ်နေမယ်လို့ ထင်လား …..”</p> <p> </p> <p>“ ဒါဆို ဖြေရှင်းနည်းလမ်းကို စဉ်းစားပြီပြီပေါ့ …..”</p> <p> </p> <p>“ မင်းသာ ဟော်ယွမ်ယွမ်ကို အိမ်မှာ ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်စမ်းပါ … ငါတို့ အိမ်မှာကတော့ ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး ….” လင်းရီ ပြန်လည်ချေပလိုက်၏။ “ မဟုတ်လို့ကတော့ အနှေးနဲ့အမြန် ဒင်း ငါ့လက်ချက် မိပြီး လျှောတော့မှာ အသေအချာပဲ ….”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save