Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၂၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချွေးမနဲ့ ယောက္ခရဲ့ ကသိကအောက် ဆက်ဆံရေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ချင်းဟန် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိရင်း အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကောင်းကျုံးယွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ သည့်မတိုင်ခင်တုန်းက လင်းကြီးကို တော်တော်လေး အံ့ဩဖို့ကောင်းလှပြီ မှတ်နေတာ … ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ ဟော်ယွမ်ယွမ်ကို ဒီမရောက်လာခင်အထိပဲ … အဲ့တော့မှပဲ လက်ရည်တူ ပြိုင်ဘက်တွေဆိုတာက ဘာလဲဆိုတာကို သဘောပေါက်သွားတော့တယ် ….”</p> <p> </p> <p>“ ဟားဟား ….”</p> <p> </p> <p>လျန်ကျင်းမင်လည်း ရယ်မောလိုက်၏။ “ လက်ရည်ညီတဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်ရုံတင် မကဘူး … သူက လင်းကောရဲ့ ဘဝရန်ဘက်လို့ ပြောရင်တောင် မမှားဘူး ….”</p> <p> </p> <p>ကောင်းကျုံးယွမ် ကိုးရို့ကားယားနိုင်စွာဖြင့် သူ့ခေါင်းသူ ကုတ်လိုက်၏။ “ ငါလည်း အိမ်မှာဆို သူများ ကိစ္စထဲ ဝင်ဝင်မပါဖို့ ပြောပါတယ်ကွာ … ဒါပေမယ့် ပြဿနာက ငါ့စကားဆို နားမထောင်တာပဲ …. တကယ်လို့ မင်းက ဥက္ကဌကျီကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံမယ်ဆိုရင် အသက်ချင်းလဲပစ်မယ်ဆိုပဲ … ဆိုတော့ … ငါ့ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့ ညီကိုရာ ….”</p> <p> </p> <p>“ ချီးပဲ … ရှုပ်ယှက်ကို ခတ်နေတာပဲ …..”</p> <p> </p> <p>ကျိန်ဆဲရင်း လင်းရီ လျန်ကျင်းမင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ “ လျန်ကြီး … ငါ မင်းကို တစ်ခု အကူအညီ တောင်းစရာ ရှိတယ် ….”</p> <p> </p> <p>“ ဘာကိုလဲ …..”</p> <p> </p> <p>“ ငါတို့နိုင်ငံထဲကို ဝင်ထွက်နေတဲ့ ဂျပန်နိုင်ငံသားစာရင်းကို စောင့်ကြည့်ပေးထားစမ်းပါ … ပြီးရင် အချက်အလက်တွေကို ငါ့ဆီပို့ပေး … ဘယ်လောက်ပဲ များများ ကိစ္စ မရှိဘူး …..”</p> <p> </p> <p>“ ပြဿနာ မရှိဘူး … ကျိုးဟိုင်လေဆိပ်ကိုတော့ လင်းကော ကိုယ်စား စောင့်ကြည့်ထားပေးလို့ရတယ် …..”</p> <p> </p> <p>လျန်ကျင်းမင် သိချင်စိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် မေးလိုက်မိ၏။ “ ဒါနဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ … ဂျပန်က တစ်ယောက်ယောက် အစ်ကိုကြီးလင်းကို စော်ကားထားလို့လား …..”</p> <p> </p> <p>“ ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူးကွာ ….” လင်းရီ မျက်နှာကြက်ကို ညွှန်ပြရင်း “ အထက်က အမိန့်ပေးလာလို့ … ဒါကြောင့်မို့ သေချာ ဂရုစိုက်မှ ရမှာ …..”</p> <p> </p> <p>“ ငါတို့ မိသားစုကလည်း သင်္ဘောသယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ကဏ္ဍမှာ လုပ်ပိုင်ခွင့် နည်းနည်းရှိတယ် … အဲ့ဒီအပိုင်းမှာ ကူပြီး စောင့်ကြည့်ပေးလို့ရတယ် …” ကောင်းကျုံးယွမ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ ဒါဆို ငါလည်း ရထားလမ်း စနစ်မှာ ငါလုပ်နိုင်တာ လုပ်ပေးမယ် … လူလွှတ်ပြီး စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားလိုက်မယ် …” ချင်းဟန်လည်း ဝင်ပြောလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ ဒါပေမယ့် ဒီလိုလုပ်တာက သိပ်ပြီးမှ အဓိပ္ပာယ်မရှိသလိုပဲ … တကယ်လို့ သူတို့တွေက တစ်ခြားမြို့ကို သွားပြီး ကျိုးဟိုင်ကို ကားမောင်းလာရင် ငါတို့ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ကြားက လွတ်သွားနိုင်သေးတာပဲ မဟုတ်လား …..”</p> <p> </p> <p>“ အခြေအနေက မင်းတို့ ထင်ထားသလောက်လည်း ချဲ့ကားမနေပါဘူး …” လင်းရီ ပြောလိုက်ပြီး “ တကယ့်လက်တွေ့ဘဝဆိုတာ ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားတွေလိုမျိုး မဟုတ်ဘူး …. ပြဿနာတွေကို မြင်တဲ့အချိန်မှာ ဘုရားသခင်ရဲ့ ရှုထောင့်ကနေ ကြည့်လို့မရဘူး … ငါလည်း ကိစ္စပြီးလို့ ပြန်သုံးသပ်ကြည့်တဲ့ အချိန်ကျရင် ချို့ယွင်းချက်တွေ ၊ အပြစ်အနာအဆာတွေ အများကြီး တွေ့ရတယ် … တစ်နေရာသွားစရာရှိတယ်ဆိုရင် ဒီတိုင်း လေယာဉ်နဲ့ ချက်ချင်း သွားလိုက်တာပဲ …. ဒီတော့ တခြားလူတွေလည်း အဲ့လိုပဲ လုပ်မိမှာ ကျိန်းသေတယ် … ဘယ်လိုပဲပြောပြော သတိထားတာကတော့ မမှားဘူးပေါ့ ….”</p> <p> </p> <p>“ အိုကေ … နားလည်သွားပြီ ….” ချင်းဟန် နားရွက်ကို ညွှန်ပြရင်း ဝှေ့ဝဲပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ လာကွာ … ဒီကိစ္စ ထပ်မပြောကြစို့ .. သောက်စရာရှိတာ သောက်ကြမယ် ….”</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ စကားပြောဆိုပြီးနောက် လေးယောက်သား ညဆယ်နာရီကျော်သည်အထိ အရက်သောက်နေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>စစချင်းတုန်းက ဟော်ယွမ်ယွမ်မှာ အိမ်ပြန်ဖို့ ဟန်ပြင်နေသော်လည်း ကျီချင်းရန်က သူမကို နေဖို့ ဆွဲထားလိုက်၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ … ယခင်တုန်းကလည်း သူမတို့တွေ အတူအိပ်ပြီး တီးတိုး စကားတွေ ပြောခဲ့ဖူးကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ပြောစရာ စကားတွေ အများကြီး ရှိနေမှာက ထုံးစံပင်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီနှင့် ပတ်သက်၍ကတော့ … ယနေ့ည သူနှင့် အတူအိပ်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိသဖြင့် ထည့်တွက်မနေတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>လင်းရီလည်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွင်ပင်။ အားလပ်ချိန်ရသဖြင့် ချင်းဟန်နှင့် အခြားသူများနောက်လိုက်ပြီး ဘားသို့ သွား၍ အရက်သောက်ရန် စဉ်းစားထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဒူ ဒူ ဒူ …</p> <p> </p> <p>ဘားသို့ သွားနေသည့်လမ်းတွင် လင်းရီ၏ ဖုန်းက တုန်ခါလာခဲ့ပြီး ချင်ရင်ယွဲ့ထံက ဝီချက်မက်ဆေ့ချ် ဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ သား … နင် အိပ်နေပြီလား ….”</p> <p> </p> <p>ဖုန်းကိုင်ရင်း လင်းရီ ဖုန်းခေါ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ အမေ ….”</p> <p> </p> <p>“ နင် မအိပ်သေးဘူးလား … ဘာလို့ အဲ့လောက်ထိ ဆူညံနေတာ ….”</p> <p> </p> <p>“ ချင်းရန်က သူ့သူငယ်ချင်းနဲ့ အိပ်မှာလေ … ဒါကြောင့်မို့ ကျွန်တော်လည်း သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်ရောက်နေတာ …” လင်းရီ ပြောလိုက်ပြီး “ ညဉ့်နက်နေပြီကို တစ်ခုခု ရှိလို့လား ….”</p> <p> </p> <p>“ အင်း …. အဲ့တာက ….  ကျီချင်းရန်က ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ … နင့်အမေကလည်း အမေ့ကို ပြောပြလာတယ် …. အမေလည်း ဆက်ပြီး မသိချင်ယောင်ဆောင်လို့မရတော့ဘူး ….”</p> <p> </p> <p>‘ နင့်အမေ’ ဆိုသည်က ဝမ်ချွေ့ပင်းကို ညွှန်းဆိုနေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ … ဝမ်ချွေ့ပင်း၏ အဆင့်အတန်းကို ချင်ရင်ယွဲ့ အသိအမှတ်ပြုပါသည်။</p> <p> </p> <p>“ အင်း … အဲ့ဒီတော့ ….”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ အမေလည်း ဆက်ပြီး မသိချင်ယောင် ဆောင်နေလို့ မရတော့ဘူးလေ …” ချင်ရင်ယွဲ့ ပြောလိုက်ပြီး “ လောလောဆယ်တော့ နိုင်ငံခြား ရောက်နေတယ်  … သန်ဘက်ခါ လေယာဉ်ကို လက်မှတ်ဖြတ်ထားတယ် … နာရီ နှစ်ဆယ်လောက် ကြာပြီးရင် ကျိုးဟိုင်ကို ရောက်ပြီလို့ ပြောထားတယ် ….”</p> <p> </p> <p>“ ဆိုတော့ … ရက်နည်းနည်းကြာကြာ အချိန်ဆွဲထားတယ်ပေါ့ ….”</p> <p> </p> <p>“ ငါလည်း ရွေးချယ်စရာမှ မရှိတာ …. နင့်အန်တီရှန်းကလည်း ကျိုးဟိုင်မှာ ရှိနေတယ် … ပြီးတော့ မီလိလေးကလည်း ကိုယ်ဝန်နဲ့ … ငါ ကျိုးဟိုင်ကို ပြန်ရောက်ရင် အရင်ဆုံးလုပ်သင့်တာက သူ့ဆီ သွားလည်ဖို့ပဲ … မဟုတ်ရင် နှစ်တွေအကြာကြီး တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဆက်ဆံရေးလည်း ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ် ….”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အမေ ပြောသည်ကလည်း ယုတ္တိကျ၏။</p> <p> </p> <p>ရှန်းရှုရီက သိပ်ထက်မြန်လွန်းသဖြင့် သူမရှေ့တွင် ရိုးသားသည်က ပိုကောင်း၏။</p> <p>ကျီချင်းရန် ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည့် အကြောင်းကိုပင် သူမ သိနှင့်လောက်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး တစ်ဦး၏ နှလုံးသားက အနက်နဲဆုံး ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“ အမေတို့နှစ်ယောက်က အတူပြန်လာမှာလား ….”</p> <p> </p> <p>“ ကိစ္စက ဒီလောက်ကြီးမှတော့ သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ ရှိမှာလား … လာခဲ့ရမှာပဲလေ …” ချင်ရင်ယွဲ့ ပြောလိုက်ပြီး “ နင်နဲ့ ချင်းရန်တို့က ပြန်သင့်မြတ်သွားကြပြီဆိုပေမယ့် ငါ့အထင် သူ့ စိတ်ထဲ သံသယ နည်းနည်းလောက်တော့ ကျန်နေလောက်ဦးမယ် … တစ်ခါတည်း နင့်ဆီလာပြီး ပံ့ပိုးပေးဖို့လည်း ပါတာပေါ့ ….”</p> <p> </p> <p>“ မလိုဘူး … ကျွန်တော့်ကိစ္စ ကျွန်တော့်ဘာသာ ဖြေရှင်းနိုင်တယ် … အမေတို့ ကျွန်တော့် အကြောင်းကို ပူစရာ မလိုဘူး ….”</p> <p> </p> <p>“ နင် ကိုင်တွယ်နိုင်မှန်း ငါသိတယ် … ဒါပေမယ့် ငါတို့လည်း ပါဝင်လိုက်မယ်ဆိုရင် အချိုပါ သကာလောင်းသလို ဖြစ်မသွားဘူးလား ….” ချင်ရင်ယွဲ့ ပြောလိုက်ပြီး “ ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာက အရင် အခြေအနေတွေနဲ့ ကွဲပြားတယ် … စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ မပြင်ဆင်ထားဘူးဆိုရင် နောင် နင်တို့ အတူနေတဲ့အချိန်ကျ အထစ်အငေါ့တွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ် ….”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ ဘာမျှ ပြန်မပြောချေ။ ချင်ရင်ယွဲ့ ပြောသည်ကလည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်ကို ကုစားပေးသည့် ဆေးဝါးတစ်ခုကဲ့သို့ သူ အသုံးမပြုချင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤအခြေအနေကို ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းပြီး ဟန်ချက်မျှအောင် ပြုလုပ်ဖွင့်က လက်ဝင်သည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ ဒါပေမယ့် သူက အမေနဲ့ လိုက်လာမယ်ဆိုတာ သေချာလို့လား ….”</p> <p> </p> <p>“ ဒီလောက် ကိစ္စကြီးတွေ ဖြစ်နေတာကို သူ မလာချင်ဘူးဆိုရင်တောင် လာရမှာပဲ ….” ချင်ရင်ယွဲ့ ပြောလိုက်ပြီး “ နောက်ပြီး နှစ်သစ်ကူးကလည်း နီးကပ်လာနေပြီ … အကြီးအကဲလုနဲ့ ရန်ကျင်းက တစ်ခြားလူတွေဆီလည်း လိုက်လည်ဖို့ လိုသေးတယ် ….”</p> <p> </p> <p>“ ကျွန်တော် သဘောပေါက်ပြီ ….” လင်းရီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ ဒါဆို အမေတို့က ကျိုးဟိုင်ကို ဘယ်တော့ ရောက်မှာ …..”</p> <p> </p> <p>“ မနက်ဖြန် မနက် … ရောက်တာနဲ့ နင့် အန်တီရှန်းရဲ့ နေရာကို ချက်ချင်းသွားမယ် … နင် အားတယ်ဆို အမေတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပေါ့ ….”</p> <p> </p> <p>“ ကောင်းပြီလေ … ဒါဆို ကျွန်တော် အမေတို့ကို လာကြိုပေးမယ် ….”</p> <p> </p> <p>စကားခေတ္တ ပြောဆိုပြီးနောက် လင်းရီ ဖုန်းချပြီး နိုက်ကလပ်သို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ မနက်အစောပိုင်း အချိန်ရောက်တော့မှ ဟိုတယ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း ရှစ်နာရီဝန်းကျင်တွင် လင်းရီ၏ ဖုန်းနှိုးစက်က အသံမြည်လာသည်။ အိပ်စုံမှုန်မွှားဖြင့် အညောင်းဆန့်၍ အိပ်ရာက ထပြီး လေဆိပ်သို့ သွားဖို့ ပြင်ဆင်တော့၏။</p> <p> </p> <p>ကိုးနာရီ ဝန်းကျင်လောက်ရောက်တော့ ချင်ရင်ယွဲ့နှင့် လင်းကျင်ကျန့်တို့က အိတ်နှစ်လုံးစီ သယ်ဆာင်လျက် လျှောက်လှမ်းလာကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းကျင်ကျန့်ကို နောက်တစ်ကြိမ် မြင်တွေ့လိုက်ရတော့ လင်းရီစိတ်ထဲ ထူးဆန်းမှုကို ခံစားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>လင်းကျင်ကျန့်လည်း ထပ်တူထပ်မျှ ခံစားနေမိလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရီကို မြင်တော့ ချင်ရင်ယွဲ့မှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြေးဝင်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးထဲ လင်းရီတစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့ပြီး သူ့အား ကြည့်မဝနိုင်သည့်နှယ် တစိမ့်စိမ့် ကြည့်လို့နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့သော မိခင်စိတ်ပြည့်ဝသည့် အကြည့်မျိုးက ဝမ်ချွေ့ပင်း၏ မျက်လုံးများထဲ၌ပင် ရှားပါးလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>“ သွားစို့ … ကားထဲကိုဝင် ….”</p> <p> </p> <p>လင်းရီ ကားတံခါး ဖွင့်ပေးပြီး နှစ်ဦးကို အထဲသို့ ကြိုဆိုလိုက်သည်။ ပြီးသည့်နောက် လျန်ရူရွှယ်၏ အိမ်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ မီလိနဲ့ ချင်းရန်တို့နှစ်ဦးလုံး အဆင်ပြေကြတယ်မလား ….”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save