Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၁၅</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွေ့လျားနေတဲ့ အမှတ်အသား...</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လီယီတောင်း နိုးလာချိန်တွင် နေ့လယ်ခင်းပင် ရောက်နေလေပြီ။</p> <p>ပရိဘောဂတွေ ရွှေ့ပြောင်းနေသည့် ဆူညံသံများကြောင့် သူ့ နိုးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>အိပ်မှုန်စုံမွှားနှင့် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>အပြင်ဘက်ရှိ ရှုပ်ပွနေမှုများမှာ အတော်လေး ရှင်းလင်းသွားပြီ ဖြစ်ပြီး ပြင်မရတော့သည့် ပရိဘောဂ အပျက်အစီး အချို့ကိုသာ လွှင့်ပစ်ရန် ဘေးတွင် ပုံထားလေသည်။</p> <p>စုတ်ပြဲနေသော စက္ကူစများနှင့် အဝါရောင် စက္ကူအချို့လည်း ပြန့်ကျဲနေသေး၏။</p> <p>လီယီတောင်း ထွက်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် သူ့အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသော ကျိုးရှုရီက ကပျာကယာ လှမ်းပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မ လုပ်လိုက်လို့ နိုးသွားတာလား... ကုလားထိုင် ရွှေ့ရင်း အသံ နည်းနည်း ကျယ်သွားလို့ပါ..." </p> <p>လီယီတောင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ </p> <p>"ရပါတယ်... ငါလည်း ထသင့်နေပါပြီ..."</p> <p>"ဒါဆိုလည်း တော်သေးတာပေါ့... အစကတော့ ရှင်နိုးလာမှ ရှင်းမလို့ပဲ... ဒါပေမဲ့ မှာထားတဲ့ ပရိဘောဂ အသစ်တွေက မကြာခင် ရောက်တော့မှာမို့ နေရာလေး အရင်ရှင်းထားလိုက်တာ..."</p> <p>"အော်... ကျေးဇူးပဲနော်..." </p> <p>လီယီတောင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>သူ့အတွက်တော့ ပရိဘောဂ အသစ်တွေ ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံသုံးရတာက အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတစ်ခုပင်။ ပိုက်ဆံ နည်းနည်းပါးပါးလောက်ပဲ ကုန်မှာ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>လက်ရှိတွင် လီယီတောင်း၌ သုံးမကုန်နိုင်အောင် ပိုက်ဆံတွေ ရှိနေသလို ခံစားနေရသည်။ ပလက်ဖောင်းပေါ် live လွှင့်စဉ်က ရထားသည့် လက်ဆောင်များကိုပင် သူ လုံးဝ မထိရသေးပေ။</p> <p>သို့သော် ထိုပမာဏက အတော်လေး များပြားမည် ဆိုသည်ကိုတော့ သူ သေချာ သိနေ၏။</p> <p>အခုနောက်ပိုင်းတွင် ပိုက်ဆံကို ဘယ်နေရာမှာ သုံးရမှန်းပင် သူ မသိတော့။</p> <p>ထို့ကြောင့် ထိုကိစ္စများကို သူ သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ပေ။</p> <p>အစပိုင်းက အခြေအနေများနှင့်ဆိုလျှင်တော့ တကယ့်ကို တခြားစီပင်။</p> <p>လီယီနိုနှင့် သူ ထမင်းတစ်နပ် စားရဖို့အရေး ရုန်းကန်ခဲ့ရသည့် အချိန်များကို ပြန်တွေးမိသည်။ ရေဖိုး မီးဖိုးတွေကလည်း ပေးဖို့ ကျန်နေသေးသလို ဆိုင်လေးကလည်း ပိတ်ရမလို အခြေအနေအထိ ရောက်ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>အခုတော့... </p> <p>အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။ သူ ပိုက်ဆံအတွက် ဘယ်တော့မှ ပူပန်နေရတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့သော် တချိန်တည်းမှာပင်... မူလအခြေအနေကိုလည်း သူ ပြန်မသွားနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ဒီဟာကြီးက ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ ကောင်းချီးတစ်ခုလား... သေမင်းဆီကလာတဲ့ ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုလား ဆိုပြီးတော့လည်း တွေးမိသေး၏။</p> <p>စနစ်ကြီး ရောက်လာတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ လူမျိုးစုံက သူ့ကို စိတ်ဝင်စားလာတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ယာယီ တာဝန်တွေ ကျလာတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်... အရာအားလုံးကို သူက အလိုက်သင့်လေး လက်ခံခဲ့ရတာချည်းပင်။</p> <p>ထိုအကြောင်းများကို တွေးနေရင်းမှ ယာယီ တာဝန်အတွက် ဆုလာဘ်များကို မယူရသေးကြောင်း သူ ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။</p> <p>ကပျာကယာ ဝင်စစ်ကြည့်လိုက်ရာ... သူ့သက်တမ်း နှစ်တစ်ထောင် အတိ တိုးသွားလေပြီ။</p> <p>ဝိညာဉ် ရှာဖွေခြင်းစွမ်းရည်လည်း ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>သို့သော်... </p> <p>ထို ဝိညာဉ် ရှာဖွေခြင်း စွမ်းရည်ကို ကြည့်လိုက်မိသည့်အခါ လီယီတောင်း မျက်နှာက အလိုလိုနေရင်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားသလို ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ သူ ဤလမ်းကြောင်းပေါ်မှာ ပိုပိုပြီး နက်ရှိုင်းစွာ လျှောက်လှမ်းနေရသလိုပင်။</p> <p>တစ်ခါတလေမှာ ဒါတွေက ဘယ်လောက်တောင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေလဲ ဆိုတာကို သူ တွေးမနေဘဲ မနေနိုင်တော့။</p> <p>အစတုန်းက သူက သာမန် streamer သေးသေးလေး တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ချင်ခဲ့တာလေ... ဒါပေမဲ့ ဘာလို့များ... အခုတော့ ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ ကိစ္စတွေနဲ့ တရစပ် ရင်ဆိုင်နေရတာလဲ...။</p> <p>သူက ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ မသိနိုင်တဲ့ အခြမ်းတစ်ခုဆီကို တဖြည်းဖြည်း နစ်ဝင်သွားနေသလိုပင်။</p> <p>ဒါတင်မကသေး... ဒီလိုဖြစ်လာတာက သဘာဝပဲလို့တောင် သူ ခံစားလာရသည်။</p> <p>ကံကြမ္မာရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေထဲမှာ အရာအားလုံးကို သူ့အတွက် ကြိုတင် စီစဉ်ထားပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့တာပဲလေ။</p> <p>ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ တခြားတစ်ဖက်ကို ဖြတ်သန်းသွားရဖို့ ဆိုတာက သူ့အတွက် စီစဉ်ထားပြီးသား အရာတစ်ခုပဲ။</p> <p>သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ထိုကိစ္စများကို ဆက်မတွေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအစား မဖွင့်ရသေးသော ရတနာသေတ္တာ တစ်လုံးကိုသာ အတွေးနက်နက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။</p> <p>[သေမင်း၏ အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ သေတ္တာ]</p> <p>' သေမင်းရဲ့ အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ သေတ္တာက ပိုနေတာလား... '</p> <p>' ဒီ သေမင်းရဲ့ အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ သေတ္တာ ဆိုတာက မူလ တာဝန်ဆုလာဘ်တွေထဲမှာ မပါဘူး မဟုတ်လား... '</p> <p>သေချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ လီယီတောင်း တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွားသည်။</p> <p>ထို သေမင်းရဲ့ ရတနာသေတ္တာမှာ မှတ်စုစာကြောင်းလေး တစ်ကြောင်း ပါနေပြီး တာဝန်ရဲ့ ထပ်ဆောင်း ဆုလာဘ်တွေထဲမှာ ပါဝင်နေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ဆိုလိုသည်မှာ ၎င်းက တာဝန်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ထမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ရရှိသော ဆုလာဘ်ပင်။</p> <p>' ပြီးပြည့်စုံတယ် ဟုတ်လား... ဒီ တာဝန်က တကယ်ကြီး ပြီးပြည့်စုံသွားလို့လား... '</p> <p>ရယ်စရာကြီး...။</p> <p>လီယီတောင်းကို ဆွံ့အသွားစေသည်က အထဲတွင် တခြား ဘာမှမပါဘဲ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ငါးခုသာ ပါနေခြင်းပင်။</p> <p>အဲဒါတွေက အရင်တုန်းက သူ သုံးပစ်လိုက်တဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ ငါးခုနဲ့ အတူတူပဲလေ...။</p> <p>' ကုန်သွားလို့ ပြန်ဖြည့်ပေးတာလား... '</p> <p>စနစ်ကြီးမှာ ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ် ရှိနေမလား ဆိုပြီး သူ အတော်လေး သံသယ ဝင်သွားမိသည်။</p> <p>ပြီးတော့ လီယီတောင်းဆီမှာ သေမင်းရဲ့ အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာ သေတ္တာထဲက တိုက်ခိုက်ရေး အဆောင်တွေ နည်းနေပြီဆိုတာကို မြင်လို့ ပြန်ဖြည့်ပေးလိုက်တာ သေချာသလောက်ပင်။</p> <p>"အစ်ကိုယီတောင်း... ဒီဟာတွေကို ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ..." </p> <p>လီယီတောင်း ငြိမ်နေသည်ကို မြင်၍ ကျိုးရှုရီက တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>ကျိုးရှုရီ အမေးကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လီယီတောင်း တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး စုပုံထားသော ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသည့် နာရေးအသုံးအဆောင် ပစ္စည်းများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>"လွှင့်သာ ပစ်လိုက်ပါ..."</p> <p>ထိုပစ္စည်းများက သာမန်ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်ပြီး သူ့အနေဖြင့်လည်း ဝိညာဉ် ကပ်တွယ်ခြင်း စွမ်းရည်ကို ကိုယ်တိုင် မသုံးခဲ့ဖူးပေ။ ထို့ကြောင့် သူ့အတွက် ထိုအရာများက သိပ်အရေးမကြီးလှ။</p> <p>လီယီတောင်း၏ အဖြေကို ကြားပြီးနောက် ကျိုးရှုရီနှင့် အခြားသူများလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"ဟုတ်ပြီ... ခဏနေရင် သွားပစ်လိုက်မယ်လေ..."</p> <p>လီယီတောင်း ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p>သို့သော်... </p> <p>အလယ်တွင် စုပုံထားသော ပစ္စည်းများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ ထိုပစ္စည်းပုံကြီးပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အနက်ရောင် အငွေ့အသက် အချို့ ခပ်ရေးရေး ရှိနေသည်ကို သူ ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်၏။</p> <p>' အနက်ရောင် အငွေ့အသက် ဟုတ်လား... '</p> <p>သူ့မျက်နှာထား အနည်းငယ် လေးနက်သွားလေသည်။</p> <p>ဝိညာဉ် စုဆောင်းခြင်း...</p> <p>ဝိညာဉ် စုဆောင်းခြင်း စွမ်းအားကို သူ တန်းပြီး အသုံးပြုလိုက်တော့သည်။</p> <p>သို့သော်... </p> <p>ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိပေ။</p> <p>ထူးခြားတဲ့ အငွေ့အသက် အချို့သာ ရှိနေဆဲပင်။</p> <p>လီယီတောင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးသွားလိုက်သည်။</p> <p>သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ကျိုးရှုရီ၊ လီရှင်းထင်နှင့် အခြားသူများလည်း မျက်နှာထား တင်းမာသွားကြ၏။</p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့ တစ်ယောက်သာ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေပုံပေါ်ပြီး သူမလည်း ထူးခြားမှု တစ်ခုခုကို ခံစားနေရပုံရသည်။</p> <p>လီယီတောင်း အနီးသို့ ရောက်သွားသောအခါ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ပစ္စည်းများကြားတွင် လိုက်ရှာတော့သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတော့... </p> <p>အဝါရောင် စက္ကူတစ်ရွက်ထဲတွင် အနက်ရောင် အမွေးစုလေး တစ်ခုကို သူ ရှာတွေ့သွား၏။ ခပ်ရေးရေး လွင့်ပျံနေသော ထိုအငွေ့အသက်က ထိုအနက်ရောင် အမွေးစုလေးဆီမှ ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အဝါရောင် စက္ကူကို သူ တိတ်တဆိတ် ကောက်ယူလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ဘေးဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ကောင်တာပေါ်မှ မီးခြစ်တစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။</p> <p>အဝါရောင် စက္ကူလေး မီးလောင်သွားသည်နှင့် ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့ နှစ်ဦးစလုံး လေးနက်သော မျက်နှာထားများဖြင့် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေကြတော့သည်။</p> <p>အခြေအနေတွေ ဘယ်လို ဖြစ်ကုန်မှန်း သူတို့ မသိကြပေ။ ပိုတိတိကျကျ ပြောရလျှင် ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်လာမည်ကို သူတို့ မသိကြခြင်းပင်။</p> <p>ကိစ္စရပ်တွေက... တစ်ခါတလေကျရင် သာမန် အသိဉာဏ်နဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် တကယ်ကို ကျော်လွန်နေတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>အဝါရောင် စက္ကူလေး မီးစွဲသွားသည်နှင့် ထိုအနက်ရောင် အမွေးစုလေးက အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိသွားသလို ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ဆုတ်သွားတော့သည်။</p> <p>သို့သော်... </p> <p>လီယီတောင်းက ရှာတွေ့သွားမှတော့ ဘယ်လိုလုပ် အလွတ်ပေးပါတော့မည်နည်း။</p> <p>လီယီတောင်းက ထိုအနက်ရောင် အမွေးစုလေးကို လက်နှင့် တန်းပြီး ဖိချလိုက်ပြီး မီးတောက်များကို ဆက်လက် လောင်ကျွမ်းစေလိုက်တော့၏။</p> <p>သူ့လက်ကို မီးလောင်နေလျှင်တောင် သူ လုံးဝ လှုပ်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေရင်း အားလုံးမှာ အလိုလိုနေရင်း ကျောချမ်းလာကြရသည်။</p> <p>အနက်ရောင် အမွေးလေး မီးလောင်သွားသည်နှင့် စူးရှပြီး သနားစရာကောင်းသော အော်သံကြီး တစ်သံကို အားလုံး ကြားလိုက်ရသလိုပင်။</p> <p>"ညောင်..."</p> <p>ထို သနားဖွယ် အော်သံကြီးက လူတိုင်းကို တကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားစေခဲ့လေသည်။</p> <p>လီယီတောင်းကိုယ်တိုင်ပင် ကျောချမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းလှသည်။</p> <p>"ဟူး..."</p> <p>"ဟူး..."</p> <p>အချိန်ဘယ်လောက် ကြာသွားမှန်းပင် မသိတော့။</p> <p>အသက်အောင့်ထားခဲ့ကြသော ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ပြိုင်တူ သက်ပြင်းချလိုက်မိကြသည်။</p> <p>ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်သွားသည့် အရာများက သူတို့ကို အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားစေကြောင်း ထင်ရှားလွန်းပေသည်။</p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့က ထိုအနက်ရောင် ကြောင်ကြီးကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီးသည့်တိုင် ထိုကဲ့သို့သော အန္တရာယ်ကြီး သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ကြပေ။</p> <p>တကယ်လို့သာ လီယီတောင်း မတွေ့ခဲ့ဘူး ဆိုလျှင် သူတို့ ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးရွားတဲ့ ကိစ္စတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရမလဲ ဆိုတာကိုတော့... ခန့်မှန်းလို့ပင် မရနိုင်တော့ပေ။</p> <p>"ဒါ ကျွန်မ ပေါ့ဆသွားတာပါ..." </p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့ မျက်နှာကလည်း သိပ်မကောင်းလှ။</p> <p>သူမက သူမကိုယ်သူမ တော်တော်လေး စွမ်းဆောင်နိုင်တယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာလေ။ အဘိုးအိုနှင့် အတူရှိနေသည့် အချိန်တွေအတွင်းမှာ သူမ စွမ်းအားများ တိုးတက်လာခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေးနှင့် ကာကွယ်ရေး စွမ်းရည်တွေမှာ ပိုသိသာခဲ့သည်။</p> <p>'ရေ' ကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကလည်း အဆင့်မြင့် အနေအထား တစ်ခုကို ရောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ဒါကြောင့်လည်း အဘိုးအိုက သူမကို လူတွေ လာကယ်ဖို့ စီစဉ်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သို့သော် သူမအတွက်တော့ လက်ရှိ အခြေအနေက ထင်သလောက် လွယ်ကူသက်သာ မနေခဲ့ပေ။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက ဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးနဲ့ အခုမှ စတင် ရင်ဆိုင်ရတာလေ။</p> <p>ဒီကမ္ဘာကြီးက ထူးဆန်းနေရုံသာမက လက်ရှိ ကမ္ဘာလောကကြီးကတောင် သူမအတွက် အနည်းငယ် စိမ်းသက်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>နှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်လောက် သူမက ရွာလေးတစ်ရွာထဲမှာပဲ နေလာခဲ့ရတာလေ။ အပြင်ဘက်က ကမ္ဘာကြီးကို သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။</p> <p>အခုတော့... </p> <p>လက်ရှိ ကမ္ဘာကြီးနှင့် အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်လာဖို့ သူမ အချိန် အများကြီး လိုအပ်နေသေးသည်။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... </p> <p>ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ မတူညီတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးသည်လေ။</p> <p>သို့သော် ဤကိစ္စကြီး ပြီးဆုံးသွားပြီဟု အားလုံး ထင်မှတ်လိုက်ချိန်တွင်... ရုတ်တရက် လီရှင်းထင်၏ မျက်လုံးများ တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူမက ကျိုးရှုရီအနီးသို့ အပြေးသွားကာ ညာဘက်လက်ကို ဆွဲယူပြီး အင်္ကျီလက်ကို ပင့်တင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ကျိုးရှုရီ လက်ဖျံပေါ်တွင် အနက်ရောင် ကြောင်ပုံစံလေး တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အားလုံးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် တုန်လှုပ်သွားကြပြန်၏။</p> <p>ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ... အနက်ရောင် ကြောင်လေး ဟုတ်လား...။</p> <p>"ဒါ... ဒါ... ဒါက မနေ့ညက ငါမြင်ခဲ့တဲ့ အကောင်နဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ..." </p> <p>လီရှင်းထင် လုံးဝ ကြောင်အသွားရှာသည်။</p> <p>မနေ့ညက အဲဒီ အနက်ရောင် ကြောင်ကြီးရဲ့ မျက်နှာအမူအရာနဲ့ ပုံပန်းသွင်ပြင်ကို အနီးကပ် မြင်တွေ့ခဲ့ရသူမှာ သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ထို့ကြောင့် ကျိုးရှုရီ လက်မောင်းပေါ်မှ အမှတ်အသားကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမရင်ထဲ အံ့သြ ထိတ်လန့်မှုတို့ ပြည့်နှက်သွားရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>အဲဒီ အနက်ရောင် ကြောင်ကြီးက ဘယ်တုန်းက ကျိုးရှုရီအပေါ် အမှတ်အသား လာလုပ်သွားတာလဲ... ဘာလို့ သူတို့ အရင်က သတိမထားမိခဲ့တာလဲ...။</p> <p>"နင် နေလို့မကောင်းတာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေသေးလား..." </p> <p>လီရှင်းထင်က ကျိုးရှုရီကို စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ ကျိုးရှုရီက ကြောင်တောင်တောင် မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။</p> <p>"ဒီ အမှတ်အသားက... ရွေ့နေသလိုပဲနော်..." </p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ စကားသံကြောင့် အားလုံး ပွက်လောရိုက်သွားရ၏။</p> <p>ရွေ့နေတယ် ဟုတ်လား... အမှတ်အသားကြီးက တကယ်ကြီး ရွေ့နေတာလား...။</p> <p>အားလုံး၏ အကြည့်များက ထိုအမှတ်အသားဆီသို့ ပြိုင်တူ ရောက်သွားကြပြီး မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။</p> <p>တကယ်ပဲဟ... </p> <p>ဒီ အမှတ်အသားကြီးက တကယ်ကို ရွေ့လျားနေတာပါလား...။</p> <p>ပြီးတော့ ကျိုးရှုရီရဲ့... နှလုံးသားဆီကို ရွေ့သွားနေတာ...။</p> <p>တစ်ခဏချင်းမှာပင် လီရှင်းထင်နှင့် ကျိုးရှုရီတို့ မျက်လုံးများထဲ၌ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ပြည့်နှက်သွားလေပြီ။</p> <p>အထူးသဖြင့် ကျိုးရှုရီပင်... သူမက အလိုလိုပင် လီယီတောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>ဘာပဲပြောပြော သူတို့က သာမန် လူသားတွေလေ... ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ... အရင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ ကိစ္စတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်လာရတဲ့အခါ ဘယ်လိုလုပ် မလန့်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p>သို့သော်... လီယီတောင်းကလည်း မျက်မှောင်ကြီး ကြုတ်နေဆဲပင်။</p> <p>ကျိုးရှုရီ လက်မောင်းပေါ်မှ အမှတ်အသားလေးကို သူ စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သေဆုံးခြင်းကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်း စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်တော့၏။</p> <p>သို့သော်... အချည်းနှီးသာ...။</p> <p>တကယ်တော့ ဒါက သဘာဝကျပါတယ်လေ... ဒါက အမှတ်အသား သေးသေးလေး တစ်ခုပဲလေ... သေဆုံးခြင်းကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်း စွမ်းရည်က ဘယ်လိုလုပ် တစ်ခုခုကို ဖော်ပြနိုင်မလဲ။</p> <p>ထိုအမှတ်အသား၏ အခြေအနေကို မည်သို့ စစ်ဆေးရမည်နည်း သို့မဟုတ် ပြဿနာကို မည်သို့ ဖြေရှင်းရမည်နည်းဟု စဉ်းစားနေစဉ်... ရုတ်တရက် လီယီတောင်း မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွား၏။</p> <p>' ဟုတ်သားပဲ... ငါ စွမ်းရည်အသစ် တစ်ခု ရထားသေးတာပဲ... '</p> <p>ယာယီ တာဝန် ပြီးဆုံးချိန်တုန်းက စွမ်းရည်အသစ် တစ်ခု ရထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဝိညာဉ် ရှာဖွေခြင်း...။</p> <p>ဝိညာဉ် ရှာဖွေခြင်းက သေဆုံးခြင်းကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်း စွမ်းရည်နဲ့ မတူဘူးလေ... သူ့မှာ ပိုကျယ်ပြန့်တဲ့ နယ်ပယ် ရှိတယ်...။</p> <p>ဝိညာဉ် ရှာဖွေခြင်း... 'ဝိညာဉ်တွေ' နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရာမှန်သမျှကို သူ ရှာဖွေ ထောက်လှမ်းနိုင်ပြီလေ...။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save