Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၁၆ </h2> <h2 style="text-align: center;">ခရီးထွက်ကြမယ်...</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ် ရှာဖွေခြင်း စွမ်းရည်အောက်မှာတော့ လီယီတောင်း မျက်စိကနေ ဘယ်အရာမှ လွတ်ကင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>ကျိုးရှုရီ၏ လက်မောင်းပေါ်က အမှတ်အသား သေးသေးလေးတွင် ပြင်းထန်အားကောင်းသော ဝိညာဉ်ရေးရာ အငွေ့အသက်တွေ ရှိနေကြောင်း သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p>အမှတ်အသားလေး ရှေ့ကို ရွေ့လျားနေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ဒါကြောင့်ပဲလေ... သူက အသက်ဝင်နေတာ...။ သက်ရှိ တက်တူးကြီး တစ်ခုပဲ...။</p> <p>ထိုအချက်ကြောင့် လီယီတောင်း ခေါင်းနပန်းကြီးသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>အခုတော့ သူ သဲလွန်စတစ်ခု ရသွားပြီ။</p> <p>ကျိုးရှုရီ သေဆုံးရမယ့် အကြောင်းရင်းက ဒီကိစ္စကြောင့် ဖြစ်ဖို့ များတယ် မဟုတ်လား...။</p> <p>"ဘယ်... ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲဟင်... ငါတော့..."</p> <p>ကျိုးရှုရီ တစ်ယောက် အတော်လေး ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေရှာပြီ။</p> <p>ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံလာရရင် အကြံအိုက်သွားမှာ သေချာပါတယ်လေ။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ကိုယ်ပေါ်မှာ အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ဒီလို အမှတ်အသားကြီး တစ်ခု ရှိနေတယ် ဆိုတာက စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းလွန်းလှတယ် မဟုတ်လား။</p> <p>ဒါတင်မကသေးဘူး... ဒီ အနက်ရောင် ကြောင်ပုံစံကြီးက ရွေ့တောင် ရွေ့နေသေးတာ...။</p> <p>ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ...။</p> <p>လီယီတောင်းလည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ပေ။ </p> <p>ဒီလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးတာလေ...။</p> <p>လခွမ်း...</p> <p>တက်တူးကို ဓားနဲ့ ကလော်ထုတ်လိုက်လို့ မရဘူးလား...။</p> <p>သို့သော် ထိုအတွေး ဝင်လာပြီးသည်နှင့် လီယီတောင်း ချက်ချင်း လက်လျှော့လိုက်သည်။</p> <p>ကလော်ထုတ်မယ် ဟုတ်လား...။</p> <p>အဲဒီ မြင်ကွင်းကို တွေးကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် သူ အနည်းငယ် ကျောချမ်းသွားမိသည်။</p> <p>လီယီတောင်း ငြိမ်သက်နေပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေပုံကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျိုးရှုရီ ပိုပြီး စိုးရိမ်လာတော့သည်။</p> <p>စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် သူမက မေးလိုက်၏။ </p> <p>"ငါတို့... ငါတို့ ဒါကို ဓားနဲ့ ကလော်ထုတ်လိုက်ရမလားဟင်..."</p> <p>သူမ အတော်လေး ကယောင်ကတမ်း ဖြစ်နေပြီး ဓားတစ်ချောင်းကို လိုက်ရှာနေပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် လီရှင်းထင်က သူမကို လှမ်းဆွဲလိုက်၏။</p> <p>"မိုက်မဲတဲ့ အလုပ်တွေ မလုပ်စမ်းပါနဲ့ဟာ... ငါတို့ အတူတူ အဖြေရှာကြည့်ကြတာပေါ့..." </p> <p>လီရှင်းထင် အော်ပြောလိုက်မှ ကျိုးရှုရီ ခေတ္တမျှ ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p>ဟုတ်တယ်လေ... အခု ဒီအမှတ်အသားကို ကလော်ထုတ်ပစ်လိုက်ရင်တောင် ဘာထူးမှာလဲ...။</p> <p>တစ်ဖက်လူက ဒီလို အမှတ်အသားမျိုးကို မမြင်ရဘဲ ချန်ထားနိုင်စွမ်း ရှိနေမှတော့... နောက်ထပ် တစ်ခု ထပ်ဖန်တီးနိုင်ဖို့ ဆိုတာလည်း မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ...။</p> <p>ထို့ကြောင့် ကလော်ထုတ်လိုက်ခြင်းက ဘာအဓိပ္ပာယ်မှ မရှိပေ။</p> <p>ဒါပေမဲ့... ကလော်မထုတ်ဘူး ဆိုရင်ရော၊ ဒါကြီးကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းကြမလဲ...။</p> <p>တစ်ခဏမျှ လေထုကြီးက တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ လီယီတောင်းပင်လျှင် မျက်မှောင်ကြုတ်နေရ၏။ တကယ်တော့ သူ့မှာ ဖြေရှင်းစရာ နည်းလမ်း မရှိသေးပေ။</p> <p>လက်ရှိ ယုတ္တိဗေဒ အရဆိုလျှင်... တစ်ဖက်လူက သေချာပေါက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ထားခဲ့တာ သေချာတယ်လေ...။</p> <p>ပထမဆုံး ကျိုးရှုရီရဲ့ ဝိညာဉ်ကို စုပ်ယူချင်ခဲ့တယ်... အခုကျတော့ သူမ ကိုယ်ပေါ်မှာ အမှတ်အသား တစ်ခု ချန်ထားခဲ့ပြန်ပြီ...။</p> <p>ဤအမှတ်အသား၏ သဘောသဘာဝကိုတော့ လီယီတောင်း အခုချိန်ထိ နားမလည်နိုင်သေးပေ။</p> <p>ဒါပေမဲ့… ဒီအမှတ်အသားမှာ ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ် ရှိနေတယ်...။</p> <p>ဖြစ်နိုင်တာက... အဲဒီနေရာက အသားကို ဖယ်ရှားလိုက်တာနဲ့ အမှတ်အသားက တခြားနေရာကို တန်းပြီး ခုန်ကူးသွားနိုင်တယ်လေ...။</p> <p>အဲဒါ လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိတယ်...။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့... သူ့ရဲ့ လက်ရှိ ပုံစံက ကျိုးရှုရီရဲ့ လက်မောင်းပေါ်မှာ ထိုးထားတဲ့ တက်တူးတစ်ခုလို မဟုတ်ဘဲ... အပေါ်ယံမှာ လာကပ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေလို့ပဲ...။</p> <p>"ကဲပါ... စိတ်အေးအေးထားပါဦး... ခဏနေရင် သူ့ဘာသာသူ ပျောက်သွားမှာပါ..." </p> <p>လီရှင်းထင်က ကျိုးရှုရီကို တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုကဲ့သို့ နှစ်သိမ့်မှုမျိုးက အဓိပ္ပာယ်မရှိမှန်း အားလုံး သိကြပေသည်။</p> <p>ခဏနေရင် သူ့ဘာသာ ပျောက်သွားမယ် ဟုတ်လား...။</p> <p>ဒီလို စကားမျိုးကို ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ...။</p> <p>ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...။</p> <p>ထိုအချိန်... လီရှင်းထင် စကားအဆုံးတွင် ဆိုင်တံခါးကို အပြင်မှ ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းဖွင့်လာခဲ့သည်။</p> <p>အားလုံး၏ အကြည့်များက တံခါးဝဆီသို့ ပြိုင်တူ ရောက်သွားကြ၏။</p> <p>အစပိုင်းက ပရိဘောဂ လာပို့သူများဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း... တံခါးဝတွင် ရပ်နေသူကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ အားလုံး ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားကြသည်။</p> <p>အဘိုးအို ရောက်လာတာလား...။</p> <p>"ဆရာ..." </p> <p>လီယီတောင်းနှင့် ယန်ချင်းယွဲ့တို့က ပြိုင်တူ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>သိပ်မရင်းနှီးသော ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့ကတော့ တိတ်ဆိတ်စွာပင် နေလိုက်ကြ၏။ အဘိုးအိုက ခေါင်းအသာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်လာပြီး ကျိုးရှုရီအနီးသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။</p> <p>သူမ လက်မောင်းပေါ်မှ အမှတ်အသားကို ကြည့်ရင်း အဘိုးအို မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။</p> <p>တစ်မိနစ်တိတိ ကြာပြီးနောက် သူ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်၏။</p> <p>"ဟူး... ဒီကိစ္စကို ငါ အထင်သေးမိသွားတာပဲ... ဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့... တကယ် ထင်မထားခဲ့မိဘူး..."</p> <p>အဘိုးအို၏ ရေရွတ်သံကို ကြားပြီးနောက် လီယီတောင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မျက်နှာတွင် သိချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။</p> <p>သို့သော် အဘိုးအိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူ့အမေးကို ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ ထို့အစား သူက တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်၏။ </p> <p>"နောက်သုံးရက်နေရင် ငါတို့ ခရီးထွက်မယ်... အဲဒီအခါကျရင် သူပါ ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့လို့ ရတယ်..."</p> <p>ကျိုးရှုရီပါ လိုက်ရမယ် ဟုတ်လား...။</p> <p>လီယီတောင်း ခေတ္တမျှ အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p>အဘိုးအို သူ့ကို လုပ်ခိုင်းသမျှ အရာတိုင်းက ရိုးရှင်းတဲ့ ကိစ္စတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ သိတယ်လေ...။</p> <p>သဘာဝလွန် ဒါမှမဟုတ် အန္တရာယ်များတဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး ပါဝင်နေဖို့ များတယ် မဟုတ်လား။</p> <p>ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ... ကျိုးရှုရီကို ခေါ်သွားမယ် ဟုတ်လား... ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... ကျိုးရှုရီ လိုက်လာတာက အန္တရာယ် မများနိုင်ဘူးလား...။</p> <p>လီယီတောင်း၏ နားမလည်နိုင်မှုကို ရိပ်မိသွားပုံရသော အဘိုးအိုက တိုးတိုးလေး ရှင်းပြလိုက်သည်။ </p> <p>"သူ့ရဲ့ ဇာစ်မြစ်က နည်းနည်း ထူးခြားတယ်... အရင်က သူ့ကို ငါ အကဲခတ်တာ မှားသွားခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ အခု အမှတ်အသားကို တွေ့တော့ ငါ သဘောပေါက်သွားပြီ… "</p> <p>"ငါ ထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင်... အရင်က ဒီကို အနက်ရောင် ကြောင်တစ်ကောင် ရောက်လာခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား..."</p> <p>လီယီတောင်းနှင့် အခြားသူများ အလိုလို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြသည်။ အရင်က အနက်ရောင် ကြောင်တစ်ကောင် ရောက်လာခဲ့ဖူးသည်မှာ အမှန်ပင်။ ယန်ချင်းယွဲ့ မောင်းထုတ်လိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလား။ အားလုံး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးအိုလည်း ထပ်မံ၍ ခေါင်းအသာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... အဲဒီအချိန်တုန်းက မင်း အဲဒီ အနက်ရောင်ကြောင်ကြီးကို မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့လို့ တော်သေးတာပေါ့... မဟုတ်ရင် သူ အကြံအောင်သွားမှာ..."</p> <p>"မောင်းမထုတ်နိုင်ခဲ့ရင်တော့... ဒီတစ်ခါ ကပ်ဘေးဆိုက်ပြီပဲ..."</p> <p>အဘိုးအို၏ လေသံတွင် နောင်တရမှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေဆဲပင်။ အဘိုးအို၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် လီယီတောင်းလည်း ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားရှာသည်။</p> <p>အနက်ရောင်ကြောင်ကြီးကို မောင်းမထုတ်နိုင်ခဲ့ရင် ကပ်ဘေးဆိုက်မယ် ဟုတ်လား...။ ဘာလို့လဲ...။ ဒီကိစ္စတွေကြားမှာ ဘယ်လို မလွှဲမရှောင်သာတဲ့ အကြောင်းအကျိုး ဆက်စပ်မှုတွေ ရှိနေလို့လဲ...။</p> <p>"တချို့ကိစ္စတွေကို အခု မင်း နားလည်ဦးမှာ မဟုတ်သေးဘူး... အခွင့်အရေး ကြုံလာရင်တော့ နောင်ကျ နားလည်လာမှာပါ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save