Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၁၇</h2> <h2 style="text-align: center;">ယာယီ မစ်ရှင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... မှတ်ထား... နောက်နောင် အနက်ရောင်ကြောင်နဲ့ တွေ့ရင် ဝေးဝေးကနေသာ ရှောင်သွား... ဒီ အနက်ရောင်ကြောင်က နိမိတ်မကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုနေတယ်..." </p> <p>နောက်ဆုံး စကားကို ပြောလိုက်သည့် အဘိုးအို၏ လေသံက အလွန် လေးနက်လှပေသည်။</p> <p>ထိုလေသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လီယီတောင်းနှင့် အခြားသူများလည်း အံ့အားသင့်သွားကြ၏။</p> <p>နိမိတ်မကောင်းတဲ့ အရာ ဟုတ်လား... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...။</p> <p>"ကဲ... အခုချိန်မှာ မင်းတို့ အများကြီး နားလည်နေဖို့ မလိုသေးပါဘူး... နောက်သုံးရက်နေရင် ဒီကောင်မလေးကို ငါတို့နဲ့ ထည့်ပေးလိုက်ပါ..."</p> <p>"ဒီအမှတ်အသားက တစ်ပတ်လောက်တော့ အချိန်ရသေးတယ်... ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့ သွားမယ့်နေရာကို ရောက်သွားရင်တော့ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ..."</p> <p>"တကယ်လို့ အဲဒီအချိန်ကျမှ အချိန်မမီတော့ဘူး ဆိုရင်လည်း... ဒီအမှတ်အသားကို ကလော်ထုတ်ဖို့ပဲ ကြိုးစားရတော့မှာပေါ့..."</p> <p>တကယ်ကြီး ကလော်ထုတ်ရမယ် ဟုတ်လား...။</p> <p>အဘိုးအို၏ စကားများက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆိုသော်လည်း... ကျိုးရှုရီနှင့် လီယီတောင်းတို့ အတွက်ကတော့ အလွန်ကို တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p>ကလော်ထုတ်မယ် ဟုတ်လား...။</p> <p>ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကလော်ထုတ်မှာလဲ...။</p> <p>သို့သော် အဘိုးအိုက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားလေပြီ။</p> <p>ထွက်ခွာသွားသော အဘိုးအို၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လီယီတောင်း အတွေးနက်သွားပြန်သည်။</p> <p>ကိစ္စတွေက လုံးဝ ရိုးရှင်းမနေဘူး ဆိုရင်တောင် အဘိုးအို ကိုယ်တိုင် လာလိမ့်မည် မဟုတ်မှန်း သူ သိတယ်လေ...။</p> <p>သူ တကယ် ခံစားမိတဲ့ အကြောင်းရင်း တစ်ခုခုတော့ သေချာပေါက် ရှိနေရမည်။</p> <p>လီယီတောင်းက အဘိုးအိုကို ဘယ်တုန်းကမှ သေချာ နားမလည်ခဲ့ဖူးသလို... အခုအချိန်မှာလည်း နားလည်ဖို့ ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ ဆိုတာ သိနေ၏။</p> <p>အနည်းဆုံးတော့ အဘိုးအိုရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတွေက သူ အခုလောလောဆယ် နားလည်နိုင်တဲ့ အရာတွေတော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p>တခြားကိစ္စတွေကို ခဏထားလိုက်ဦး... အစက ၈၀% လို့ ပြနေတဲ့ အဘိုးအိုရဲ့ သေဆုံးနိုင်ခြေက အခု ၇၅% ကို ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားခဲ့တယ်လေ...။</p> <p>ဒါ ပထမဆုံးပဲ...။</p> <p>လီယီတောင်း ဘက်ကနေ ဘာမှ ဝင်ပါတာမျိုး မလုပ်ဘဲ သေဆုံးခြင်း အသိပေးချက်ထဲက သေဆုံးနိုင်ခြေ အလိုလို ပြောင်းလဲသွားတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူလေ...။</p> <p>အဘိုးအို တစ်ယောက်တည်းပဲ...။</p> <p>သေဆုံးခြင်းကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်း စွမ်းရည် ကနေတဆင့် ရလာတဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက် တချို့ပဲ ပြောင်းလဲနိုင်တာ... အဲဒါကလည်း သူကိုယ်တိုင် ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ် ဆိုတဲ့ အခြေအနေ အောက်မှာမှလေ...။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အခုတော့...</p> <p>အဘိုးအိုရဲ့ သေဆုံးနိုင်ခြေက သူ့ဘာသာသူ ကျသွားခဲ့တယ်...။</p> <p>ဒါက ကောင်းတဲ့ ကိစ္စ ဆိုတာတော့ သေချာပါတယ်...။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီလို ကောင်းတဲ့ ကိစ္စမျိုးကပဲ လီယီတောင်းကို အဆုံးအစမဲ့တဲ့ ဖိအားတွေ ခံစားရစေပြန်တယ်။</p> <p>ကျန်သည့် နေ့ရက်များတွင်တော့ ထပ်ပြီး မမျှော်လင့်ထားသည့် ကိစ္စများ မဖြစ်တော့ပေ။</p> <p>အဘိုးအိုက နောက် ၃ ရက်နေရင် ကျိုးရှုရီကို ခေါ်သွားမယ်လို့ ပြောခဲ့သလို... ကျိုးရှုရီမှာ အချိန်တစ်ပတ် ရသေးတယ်လို့လည်း ပြောခဲ့သည်မို့ လီယီတောင်း အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားရသည်။</p> <p>ထိုညမှာပင် စာရင်းအချို့နှင့်အတူ ချီယွီချန် ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>လူသိပ်များများစားစားတော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p>၃ ယောက်တည်းသာ။</p> <p>လီယီတောင်းက အဲဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ၊ ဘာကြောင့် ချီယွီချန်က ၃ ယောက်တည်းရဲ့ အချက်အလက်ကိုပဲ ယူလာတာလဲ ဆိုတာကိုတော့ လိုက်မစုံစမ်းတော့ပေ။</p> <p>သူ လှုပ်ရှားလိုက်လေပြီ...။</p> <p>သေမင်းဓားသွား...။</p> <p>ထိုသူနှစ်ဦးမှာ သေဆုံးခြင်း အသိပေးချက် ရှိပြီးသားမို့ သက်တမ်း အနည်းငယ်သာ ကုန်သွားခဲ့၏။</p> <p>သို့သော် တစ်ယောက်ကတော့ သေဆုံးခြင်း အသိပေးချက် မရှိရုံသာမက သာမန်ကုန်ကျစရိတ်ထက် ဆယ်ဆ ပိုကုန်သွားခဲ့သည်။</p> <p>တော်သေးတာပေါ့...။</p> <p>ဆယ်ဆ ပိုကုန်သွားသည့် ထိုလူက အသက် အတော်ကြီးနေပြီမို့ လီယီတောင်း သက်တမ်း နှစ် ၁၀၀ ကျော်လေးသာ ကုန်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>အခုလေးတင် သက်တမ်း နှစ်တစ်ထောင် ရထားတာလေ...။</p> <p>လီယီတောင်းဆီမှာ အခုဆို သက်တမ်းတွေ အများကြီး ရှိနေလေပြီ...။</p> <p>နောက်တစ်နေ့... </p> <p>အိပ်ကောင်းနေချိန်ကမှ ဖုန်းက တောက်လျှောက် မြည်နေသဖြင့် လီယီတောင်း နိုးလာခဲ့သည်။</p> <p>မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ... <br /> "နံပါတ်စိမ်း ကြီးလား..."</p> <p>သူ့ဆိုင်လေးမှာ ဝယ်သူ သိပ်မရှိသည်ကြောင့် နံပါတ်စိမ်းက ဖုန်းခေါ်လာသည့်အခါ အစကတော့ မကိုင်ဘဲ နေမည်ဟု စဉ်းစားလိုက်သေး၏။</p> <p>သို့သော်...</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူ ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟယ်လို... အစ်ကိုယီတောင်း လားဟင်..."</p> <p>တစ်ဖက်မှ အသံက အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေပုံရသည်။</p> <p>အစ်ကိုယီတောင်း...။</p> <p>လီယီတောင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။</p> <p>ဒါက အွန်လိုင်းကနေ သူ့ကို ရှာတွေ့သွားတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်လား...။</p> <p>ဒါပေမဲ့ သူ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ဘယ်လိုလုပ် ရသွားတာလဲ...။</p> <p>ပလက်ဖောင်းမှာ အကောင့်ဖွင့်တုန်းက ဖုန်းနံပါတ် ပေးခဲ့ပေမယ့် အဲဒီနံပါတ်က အခု ပိတ်ထားတာလေ...။</p> <p>လီယီတောင်းတွင် အကောင့်ဖွင့်ရန်နှင့် ပလက်ဖောင်းများအတွက် သီးသန့်သုံးသော နံပါတ်တစ်ခု ရှိသည်။</p> <p>သူငယ်ချင်းများကြား အဆက်အသွယ် လုပ်တာကလွဲရင် သူ့ကိုယ်ပိုင် ဖုန်းနံပါတ်ကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပေးထားပေ။</p> <p>ဒီလို အခြေအနေမှာ... တစ်ယောက်ယောက်က သူ့နံပါတ်ကို သိနေတယ် ဆိုရင်... သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ယောက်ဆီက ရသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်...။</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော် လီယီတောင်းပါ... ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ ခင်ဗျာ..."</p> <p>လီယီတောင်း၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဖုန်းခေါ်ဆိုသူ စိတ်သက်သာရာ ရဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ </p> <p>"အစ်ကိုယီတောင်း... ဒီလိုပါ... ကျွန်မက ဝမ်ချန် ရဲ့ အဒေါ်ပါ... ဝမ်ချန် က မနေ့ညက ဆုံးသွားပြီ... သူ့နောက်ဆုံးခရီးကို အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြစ်အောင် အစ်ကို့ကိုပဲ ဆက်သွယ်သင့်တယ်လို့ အားလုံးက ပြောကြလို့ပါ..." </p> <p>ဘာတွေလဲဟ...။</p> <p>လီယီတောင်း ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားသည်။</p> <p>ဝမ်ချန် ဆုံးသွားပြီ ဟုတ်လား...။</p> <p>သူ မှတ်မိတာ မမှားဘူးဆိုရင် သူက ဝမ်ကျန့်အပေါ် နတ်ဘုရားလက်စွမ်းရည်ကို သုံးပြီး သက်တမ်းကို နောက်ထပ် တစ်ရက် ဆွဲဆန့်ပေးခဲ့တာလေ...။</p> <p>ဒီလောက် မြန်မြန် သေမသွားသင့်သေးပါဘူး... အလွန်ဆုံး ဦးနှောက်သေသွားပြီး ကိုမာဝင်ရုံလောက်ပဲ ဖြစ်သင့်တာ…။</p> <p>"သူ ဘယ်လို ဆုံးသွားတာလဲဗျ..." </p> <p>လီယီတောင်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>ဖုန်းခေါ်ဆိုသူက အနည်းငယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေပုံဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။ </p> <p>"ဆေးရုံက ပြောတာတော့... ဝမ်ချန် ပြန်မနိုးလာနိုင်တော့ဘူးတဲ့... သူက ဦးနှောက်သေသွားပြီး တစ်သက်လုံး အိပ်ယာပေါ်မှာပဲ နေရတော့မှာ... ကိုယ့်ဘာသာ အသက်ရှူနိုင်စွမ်းတောင် မရှိတော့ဘူး... သူ့မိသားစုမှာလည်း ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူးလေ... ပြီးတော့ အပြင်မှာလည်း အကြွေးတွေ အများကြီး တင်နေတာ... သူ့ကို ဆေးကုဖို့ ပိုက်ဆံ လုံးဝ မရှိတော့ဘူး... ကျွန်မကလည်း မသန်စွမ်း တစ်ယောက်ပါ... ထောက်ပံ့ကြေးလေးနဲ့ ရပ်တည်နေရတာ..."</p> <p>"အဲဒါကြောင့်... အဲဒါကြောင့်..."</p> <p>စကားပြောရင်း ဝမ်ချန့် အဒေါ်ဖြစ်သူ ငိုချလိုက်တော့သည်။</p> <p>ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဝမ်ချန် က သူမရဲ့ မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ပဲလေ...။</p> <p>ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် သူမရင်ထဲ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတို့ ပြည့်နှက်နေမှာ အသေအချာပင်။</p> <p>သို့သော်...</p> <p>လီယီတောင်းမှာတော့ သူမ၏ ဝမ်းနည်းမှုကို နားလည်ပေးဖို့ အချိန်မရှိပေ။</p> <p>ထို့အစား သူ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေမှုကို ထုတ်ဖော်မေးလိုက်၏။ </p> <p>"ဒါဆို ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ လာရှာတာလဲ... ဝမ်ချန် ရဲ့ နာရေးကို ကျွန်တော့်ကို စီစဉ်ပေးစေချင်တာလား..."</p> <p>သူ တကယ်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။ </p> <p>ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်... နာရေးစီစဉ်ဖို့ သူ့ကိုတော့ လာမဆက်သွယ်သင့်ဘူး မဟုတ်လား...။</p> <p>ဘာလို့လဲဆိုတော့... သူနဲ့ ဝမ်ချန် ကြားက ဆက်ဆံရေးက အဲဒီလောက် မရိုးရှင်းဘူးလေ...။</p> <p>ဝမ်ကျန့်ရဲ့ အဒေါ်အနေနဲ့ တစ်ခုခုတော့ သိထားသင့်တယ်...။</p> <p>အနည်းဆုံးတော့ အွန်လိုင်းက comment တွေကနေတဆင့် တစ်ခုခုတော့ သိထားသင့်တာပေါ့...။</p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်မက ဈေးကြီးကြီးတော့ မတတ်နိုင်ပေမယ့် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးတော့ လုပ်ပေးလို့ ရပါတယ်..."</p> <p>"ဝမ်ချန် ဆီမှာ စုဆောင်းထားတာ နည်းနည်း ရှိသေးတယ်... ပြီးတော့ သူက တခြားသူတွေကို ပိုက်ဆံချေးပေးထားတယ် ကြားတယ်... အဲဒီလူတွေက သိပ်သဘောကောင်းတာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒီ အကြွေးတွေကို ကျွန်မ မလိုချင်တော့ဘူး... အစ်ကိုယီတောင်းပဲ အကုန်ယူလိုက်ပါ... ကျွန်မ ဘာမှ မလိုချင်ပါဘူး... ယွမ် သောင်းဂဏန်းလောက်တော့ ရှိဦးမယ် ထင်တယ်... အဲဒါဆို လောက်တယ် မဟုတ်လား..."</p> <p>လီယီတောင်း အံ့အားသင့်သွားရ၏...။</p> <p>သူမက တကယ်ပဲ သဘောကောင်းလွန်းတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နောက်ကွယ်မှာ တစ်ခုခု ရှိနေသေးတာလား...။</p> <p>လီယီတောင်းကတော့ လက်မခံချင်သေးပေ။</p> <p>ဝမ်ရှင်းယွဲ့ ကိစ္စက လီယီတောင်း ရင်ထဲက ဆူးတစ်ချောင်းလို ဖြစ်နေတုန်းပဲလေ...။</p> <p>အရင်က ဝမ်ရှင်းယွဲ့သာ သူမကိုယ်သူမ စတေးပြီး ပေါက်ကွဲအောင် မလုပ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် အခုဆို ငါ့နာရေးကို တခြားသူတွေ လုပ်ပေးနေရမှာ…။ ဒါကြောင့် ငါ ဝမ်ကျန့်ရဲ့ နာရေးကို ဘယ်တော့မှ စီစဉ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး...။</p> <p>ဒီလို လူမျိုးတွေက ငရဲပြည်ကိုပဲ သွားသင့်တာ...။</p> <p>ထို့ကြောင့် လီယီတောင်း မတုံ့ဆိုင်းတော့ဘဲ တစ်ဖက်လူကို ငြင်းလိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>"ဆောရီးပါ... ကျွန်တော်..."</p> <p>သို့သော်...</p> <p>သူ့စကားက တစ်ဝက်ပဲ ရှိသေးသည်...။</p> <p>ရုတ်တရက်... စနစ်ဆီမှ အသိပေးသံ တစ်ခု သူ့ခေါင်းထဲ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့၏။</p> <p>၎င်းက သူ့ကို လုံးဝ ဆွံ့အသွားစေခဲ့သည်။</p> <p>[ ယာယီ မစ်ရှင်... ]</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save