Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၂၄</h2> <h2 style="text-align: center;"> စစ်ကူများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>" ကားရပ်သွားတာလား... " </p> <p>အလောင်းသယ်ကား ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားချိန်မှာတော့ လီယီတောင်း တစ်ယောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>အခုလို အလောင်းသယ်ကား ရပ်သွားတာက သိပ်တော့ ကောင်းတဲ့ လက္ခဏာ မဟုတ်ဘူးလေ...။</p> <p>ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။</p> <p>ပထမ တစ်ချက်က သူတို့ကား တကယ်ပဲ ပျက်သွားတာမျိုးပေါ့... လုံးဝကို တိုက်ဆိုင်လွန်းတဲ့ စက်ချို့ယွင်းမှုမျိုးလေ...။ ဒါပေမဲ့ ဒီဖြစ်နိုင်ခြေက သိပ်တော့ လက်တွေ့ မကျလှဘူး...။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လက်ရှိ အခြေအနေတွေ အရ ကြည့်မယ် ဆိုရင်တော့ တစ်ဖက်လူက သူတို့ကားကို ရပ်တန့်သွားအောင် အထူး နည်းလမ်း တစ်ခုခုကို သုံးလိုက်တာ ဖြစ်ဖို့ များတယ်...။</p> <p>ဒီလို အခြေအနေမျိုး အောက်မှာတော့ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်တွေ ရှိလာမှာပဲလေ...။ </p> <p>ကားသမားကတော့ ပြာယာခတ်နေသည့် ပုံစံနှင့် တံတွေးကို ခပ်ပြင်းပြင်း မြိုချလိုက်ပြီး... " ကျွန်... ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်ကို တိုက်မိလိုက်သလိုပဲ... " ဟု ထစ်အစွာ ပြောလာလေသည်။</p> <p>လီယီတောင်း မျက်နှာပေါ်တွင် နားမလည်နိုင်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွား၏။ </p> <p>' လူတိုက်မိတယ် ဟုတ်လား... ' </p> <p>သူက ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p>ဒီနေရာမှာ ဘယ်လိုလုပ် လူရှိနေနိုင်မှာလဲ...။ နောက်နေတာလား...။</p> <p>ဒီလို လမ်းမမျိုးပေါ်မှာ... လူတစ်ယောက် ရှိနေဖို့ ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ...။</p> <p>" ကားပေါ်မှာပဲ နေ... အပြင်ထွက် မလာနဲ့... ဘာတွေပဲ ဖြစ်နေပါစေ အောက်ကို မဆင်းနဲ့... ကျွန်တော့် အချက်ပြတာကိုပဲ စောင့်... "</p> <p>လွတ်လမ်း မရှိတော့ဘူး ဆိုတာကို လီယီတောင်း သိလိုက်လေပြီ။ </p> <p>' လူတိုက်မိတယ် ဟုတ်လား... အဓိပ္ပာယ် မရှိတာ... '</p> <p>ထင်ထားသည့်အတိုင်း လီယီတောင်းတို့ ကားရပ်လိုက်သည်နှင့် နောက်မှ အရိပ်မည်းကြီး အရှိန်က တဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာလေသည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူရဲ့ အရှိန်က ပိုပို မြန်လာတယ်...။ ကားကို ဝင်တိုက်တော့မယ့် အနေအထားပဲ...။</p> <p>ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ လီယီတောင်းသာ ကားပေါ်က မဆင်းရင် သူတို့ အားလုံး ကားထဲမှာတင် လည်စင်းပေးထားတဲ့ သိုးလေးတွေလို ဖြစ်သွားတော့မှာ...။</p> <p>အပြင်ထွက် တိုက်ခိုက်ရင်တော့ အခွင့်အရေးလေး တစ်ခုလောက် ရနိုင်သေးတယ်လေ...။ ဒီအချိန်မှာ တွေဝေနေဖို့ အချိန် မရှိတော့ဘူး...။</p> <p>သို့သော် သူ ကားပေါ်က ဆင်းရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ရုတ်တရက် မှင်သက်သွားပြန်လေသည်။</p> <p>အနောက်က ကြောက်စရာ အရိပ်ကြီး ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားတာကို သူ သတိထားမိလိုက်တယ်...။ </p> <p>ထိုမျှ မကသေး... စိမ့်ခနဲ အေးစက်သွားသည့် အငွေ့အသက် တစ်ခုကိုပါ သူ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက်... သူ့အနောက်က ကြောက်စရာ အရိပ်ကြီးက အတွင်းကနေ အပြင်ဘက်ကို တဖြည်းဖြည်း ရေခဲတွေ ဖုံးလွှမ်းလာနေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်၏။</p> <p>' ရေခဲ ဟုတ်လား... ဒါ ဘာသဘောလဲ... ဘယ်လိုလုပ် ရေခဲတွေ ဖြစ်လာရတာလဲ... '</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ကားရှေ့ မလှမ်းမကမ်းမှ လူရိပ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၍ သူ ခဏတာ မှင်သက်သွားတော့သည်။</p> <p>ချီယွီချန်...။</p> <p>ခုနက တိုက်ခိုက်မှုကို ဒီကောင် လုပ်လိုက်တာလား...။</p> <p>လီယီတောင်း တစ်ဖက်လူကို သေချာ စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ </p> <p>' ဒီကောင်... မဆိုးဘူးပဲ... တကယ်ကို ဒီလောက် စွမ်းအားတွေ ရှိနေတာလား... '</p> <p>ထို့ကြောင့် လီယီတောင်း ကားပေါ်မှ ဆင်းရန် ပြင်လိုက်လေသည်။ </p> <p>တစ်ဖက်လူကို တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်ခိုင်းထားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ... လီယီတောင်း မှာလည်း စွမ်းအား မရှိတာမှ မဟုတ်တာ...။</p> <p>သို့သော်... သူ ကားပေါ်က ဆင်းရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် ချီယွီချန်က အရင် လှမ်းပြောလာလေသည်။ </p> <p>" မြန်မြန်... ငါ သိပ်အကြာကြီး တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး... ငါ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေက ဒီက အကာအကွယ်ကို ယာယီ ဖွင့်ပေးထားတယ်... မင်း အရင်ထွက်သွား... ငါတို့ ကာပေးထားမယ်... "</p> <p>ချီယွီချန်၏ လေသံက အတော်လေး အလောတကြီး။ ထို့ပြင် ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်က... ခုနက ရေခဲဖုံးသွားသည့် ကြောက်စရာ အရိပ်ကြီးက အခု ရုန်းထွက်နေသည်ကိုပင်။</p> <p>ဒါတင် မကသေးဘူး... ရှေ့မြင်ကွင်းမှာ အရင်က မရှိခဲ့တဲ့ လမ်းတစ်ခု ပေါ်လာတာကိုပါ တွေ့လိုက်ရတယ်... ဒါက သေချာပေါက် ချီယွီချန် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေရဲ့ လက်ချက်ပဲလေ...။</p> <p>လီယီတောင်း ချက်ချင်း ထွက်မသွားသေးပေ။</p> <p>သို့သော် ကားသမားကတော့ တစ်စက်လေးမျှ မတွေဝေခဲ့ပေ။ လီဗာကို ချက်ချင်း နင်းချလိုက်တော့သည်။</p> <p>ဒါက သူ သေရမှာကို ကြောက်လို့တော့ မဟုတ်ဘူး။ အဓိကက သူကိုယ်တိုင်က တပ်ဖွဲ့ ၃၆ ရဲ့ အဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာမို့ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ချီယွီချန်ရဲ့ အမိန့်ကို သူ နာခံရမယ်လေ...။ လီယီတောင်းရဲ့ လုံခြုံရေးကို သေချာအောင် လုပ်ဖို့က သူတို့ရဲ့ ထိပ်တန်း ဦးစားပေး အလုပ်ပဲ...။</p> <p>လီယီတောင်း ဘာမှတောင် မတုံ့ပြန်လိုက်နိုင်ခင်မှာပဲ ကားကြီးက ရှေ့ကို ဒုန်းစိုင်း ပြေးထွက်သွားလေပြီ။</p> <p>သူ အနောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ခုနက ကြောက်စရာ အရိပ်ကြီးကို လုံးဝ မတွေ့ရတော့သလို ချီယွီချန်တို့ရဲ့ အရိပ်အယောင်ကိုတောင် မမြင်ရတော့ဘူး...။</p> <p>အလောင်းသယ်ကားက အရှေ့ကို အရှိန်ပြင်းပြင်း ဆက်ပြေးနေလေသည်။</p> <p>လီယီတောင်း အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး... </p> <p>" ကားရပ်စမ်း... " </p> <p>" ကျွီ... "</p> <p>" ဒီအလောင်းကို နာရေးကူညီမှု အသင်းဆီ အရင် သွားပို့ထားလိုက်... ကျွန်တော် နောက်မှ လိုက်ခဲ့မယ်... "</p> <p>လီယီတောင်း တကယ်ပဲ ဒီအတိုင်းကြီး ထွက်သွားလို့ ရနိုင်မလား...။</p> <p>သေချာတာပေါ့ ရတာပေါ့...။</p> <p>သူ့ရင်ထဲမှာ ဘာဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှ ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး...။</p> <p>ဒီကိစ္စတွေ အားလုံးက တပ်ဖွဲ့ ၃၆ က သူ့ကို ဝင်ပါဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ဆိုတာကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားတယ်လေ...။</p> <p>သူတို့ကလည်း ဒီလို အကျိုးဆက်တွေကို ခံယူဖို့ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားကြပြီးသားပဲ...။</p> <p>လီယီတောင်း ကားပေါ်က ဆင်းသွားရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းကတော့ သူ့ရင်ထဲမှာ တိုက်ပွဲဝင်ချင်တဲ့ စိတ်တွေ တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေလို့ပဲ...။</p> <p>နေ့တိုင်းလိုလို ပြဿနာတွေချည်း လိုက်ရှင်းနေရတာက တကယ်ကို စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းလာပြီလေ...။</p> <p>ဒီတော့ ကြုံတုန်းကြုံခိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်ဦးမှ… မဟုတ်ရင် ဒေါသတွေ ဘယ်နား သွားပေါက်ကွဲရမလဲ မသိဘူး…။</p> <p>တကယ်တော့ မိမိ အဘယ်ကြောင့် စိတ်ဆတ်လွန်းနေမှန်း လီယီတောင်း ကိုယ်တိုင်လည်း မသိပေ။</p> <p>မကြာသေးခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေ အရမ်း များလွန်းလို့များလား...။ ဒါမှမဟုတ် တိုးတက်ဖို့ လိုအပ်နေတဲ့ အပိုင်းတွေက အရမ်း များလွန်းနေလို့လား...။</p> <p>အကြောင်းရင်းက ဘာပဲဖြစ်နေပါစေ... မကြာသေးခင် ကာလတွေ အတွင်းမှာ မိမိ စိတ်နေစိတ်ထား အတော်လေး ပြောင်းလဲသွားပြီ ဆိုသည်ကိုတော့ လီယီတောင်း သိလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save