Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၃၃</h2> <h2 style="text-align: center;">အဘိုးအို သေဆုံးနိုင်ခြေ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>" တီတီ... တီတီ... "</p> <p>လီယီတောင်း စွမ်းရည်သစ်များနှင့် ပစ္စည်းအချို့ကို လေ့လာသုံးသပ်နေစဉ် ဖုန်းမြည်လာလေသည်။</p> <p>သူ ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>အဘိုးအိုဆီက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုပင်။</p> <p>သူ ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။ <br /> " ဟယ်လို... "</p> <p>" ငါ့ဆီ လာခဲ့ပါ... ပြီးတော့... အင်း... ဟိုမိန်းကလေးကိုပါ ခေါ်ခဲ့... " ဟု အဘိုးအိုက ပြောလိုက်၏။</p> <p>လီယီတောင်း ခဏတာ မှင်သက်သွားလေသည်။</p> <p>' အဘိုးအိုရဲ့ အသံက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အားနည်းနေရတာလဲ... '</p> <p>" ဟုတ်ကဲ့... " </p> <p>လီယီတောင်း အကြောင်းပြချက် မမေးတော့ပေ။</p> <p>အဲဒီရောက်ရင် အသေးစိတ် သိရမှာပဲလေ...။</p> <p>မကြာမီ လီယီတောင်းက ကျိုးရှုရီကို ခေါ်ကာ အဘိုးအို၏ ဗီလာသို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်ခဲ့၏။</p> <p>လီယီတောင်း ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားချိန်တွင် ခြံထဲရှိ ကုလားထိုင် တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ယန်ချင်းယွဲ့ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာက ဖြူရော်နေပြီး လက်မောင်းတွင်လည်း ပတ်တီး စည်းထား၏။</p> <p>သူမ၏ ဘေးတွင် လီရှင်းထင်က စိုးရိမ်တကြီး ရပ်နေလေသည်။</p> <p>" အစ်ကိုယီတောင်း... ရောက်လာပြီလား... မြန်မြန် သွားကြည့်ပါဦး... ကြည့်ပါဦး... " </p> <p>လီရှင်းထင်က အိမ်ထဲသို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>လီယီတောင်း ရင်ထဲ လေးလံသွားပြီး အိမ်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားလိုက်လေသည်။</p> <p>ကုတင်ပေါ်တွင် အားနည်းစွာ လဲလျောင်းနေသော အဘိုးအိုကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။ အဘိုးအို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p>" ရောက်လာပြီလား... "</p> <p>အခန်းထဲသို့ လီယီတောင်း ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးအိုက ယဲ့ယဲ့လေး ပြုံးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>လီယီတောင်း ဘာစကားမျှ မဆိုဘဲ အဘိုးအို အနီးသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။</p> <p>ဘာမျှ မပြောတော့ဘဲ သူ၏ လက်များကို အဘိုးအို၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်၏။</p> <p>ခုနက သူ ဘာမြင်လိုက်ရတာလဲ...။</p> <p>အဘိုးအို သေဆုံးနိုင်ခြေ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်း အထိ ရောက်နေတာကို သူ မြင်လိုက်ရတယ်လေ။</p> <p>ဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ...။</p> <p>ဆိုလိုတာက အဘိုးအို အသက်ရှင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် တအား နည်းသွားပြီ ဆိုတဲ့ သဘောပဲ။</p> <p>ပြီးတော့ အသက်ရှင်ဖို့က တကယ်ကို ခက်ခဲတဲ့ အခွင့်အရေး တစ်ခုပဲ။</p> <p>လီယီတောင်း၏ လုပ်ရပ်ကို မြင်သောအခါ အဘိုးအိုက မတားဆီးသော်လည်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခု ရှိနေဆဲပင်။</p> <p>" စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ့အခြေအနေကို ငါသိပါတယ်... ငါ မသေပါဘူး... ခဏလောက် အနားယူဖို့ပဲ လိုတာပါ... မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး... မင်းရဲ့ စွမ်းရည်က ငါ့အတွက် အသုံးဝင်ချင်မှ ဝင်မှာပါ... "</p> <p>အဘိုးအို၏ လေသံက တည်ငြိမ်နေ၏။ သို့သော် လီယီတောင်း ကတော့ အချိန်အတော်ကြာသည် အထိ မတည်ငြိမ်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>' အဘိုးအို ပြောတဲ့အတိုင်း တကယ်ပဲ... အသုံးမဝင်ဘူး... ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်က တကယ်ပဲ အသုံးမဝင်ဘူး... နတ်ဘုရားလက်က အဘိုးအို အပေါ်မှာ ဘာအကျိုးသက်ရောက်မှုမှ မရှိဘူး... မဟုတ်ဘူး... စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းလို့ကို မရတာလို့ ပြောရမယ်... '</p> <p>လီယီတောင်း၏ မျက်နှာ လေးနက်သွားလေသည်။</p> <p>" အရင် တိုက်ပွဲကြောင့်လား... "</p> <p>တစ်နေ့က တိုက်ပွဲက အဘိုးအို အတွက် လွယ်ကူတဲ့ တိုက်ပွဲ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ သူ သိတယ်...။</p> <p>ဒါပေမဲ့... ဒီလောက် အန္တရာယ် များမယ်လို့တော့ သူ မထင်ထားခဲ့ဘူးလေ...။</p> <p>သို့သော်... အဘိုးအိုက ခေါင်းခါပြလိုက်၏။ </p> <p>" ဟိုနေ့က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး... "</p> <p>" ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ပြဿနာ သက်သက်ပါပဲ... ဒီနေ့ ငါ နည်းနည်း လှုပ်ရှားလိုက်တော့ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေ ပိုဆိုးသွားတာပါ... "</p> <p>" ငါ နည်းနည်းလောက် အနားယူလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ... "</p> <p>" မင်းကို ဒီခေါ်လိုက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက မင်းဘေးက ကောင်မလေးရဲ့တက်တူး ကြောင့်ပဲ... "</p> <p>" ကြောင်နက် တက်တူးလေ... လောလောဆယ်တော့ အဲဒါကို ဖြေရှင်းဖို့ ငါတို့မှာ အချိန်မရှိဘူး... "</p> <p>" ဒါကြောင့် အခု လောလောဆယ် အဲဒါကို ဖိနှိပ်ထားဖို့ လိုတယ်... "</p> <p>" သူ့ကို ငါ့ဆီမှာပဲ နေခိုင်းလိုက်... သူက မြောက်ဘက် အစွန်ဆုံး အိပ်ခန်းမှာ နေလို့ ရတယ်... အခုကစပြီး သူ ဒီမှာပဲ နေရလိမ့်မယ်... ချင်းယွဲ့ နဲ့ တခြားသူတွေက သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးလိမ့်မယ်... "</p> <p>" ငါတို့ ထွက်သွားတဲ့ အခါ သူ့ကို တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားလို့ ရတယ်... အဲဒီအခါကျမှ သေချာ ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်း ရှာကြတာပေါ့... "</p> <p>အဘိုးအို၏ လေသံက တည်ငြိမ်နေ၏။ သို့သော် ထိုတည်ငြိမ်သော လေသံအောက်တွင် မသေချာ မရေရာမှု အချို့ကို လီယီတောင်း ခံစားမိလိုက်လေသည်။</p> <p>ဒီတစ်ခေါက် အဘိုးအိုရဲ့ ဒဏ်ရာက သာမန် မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ရှင်းနေတယ်...။</p> <p>" ဒီတစ်ခေါက် အဘိုး ဘယ်လို ဒဏ်ရာ ရလာတာလဲ... " </p> <p>ဒီနေ့ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို သူ နားမလည်ဘူးလေ...။ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ...။</p> <p>အဘိုးအိုက ခပ်ဖျော့ဖျော့သာ ပြုံးလိုက်သည်။ </p> <p>" ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး... မင်း တကယ် သိချင်ရင် ချင်းယွဲ့ ကို သွားမေးလိုက်ပါ... "</p> <p>" ငါ အခု နားတော့မယ်... ဒီတစ်ခေါက် ငါ နားရမယ့် အချိန်က တစ်ပတ်လောက် ကြာနိုင်တယ်... "</p> <p>" အခု မင်းကို ပစ်မှတ်ထားနေတဲ့ သူတွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှု တချို့ ရှိလာနိုင်တယ်... လိုအပ်ရင် တပ်ဖွဲ့ ၃၆ မှာ မင်း သွားနေလို့ ရတယ်... "</p> <p>" ဒီကောင်မလေး နှစ်ယောက် အတွက်တော့ ငါ စီစဉ်ပြီးပါပြီ... သူတို့ လုံခြုံရေး အတွက် မင်း စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး... "</p> <p>အဘိုးအိုက ဤသို့ လုပ်ဆောင်ရာတွင် သူ့ကိုယ်ပိုင် အကြောင်းပြချက်များနှင့် ယုံကြည်မှုများ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်လေသည်။</p> <p>သူ့အခြေအနေကို ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှိရမယ်... မဟုတ်ရင် သူ ဒီလို လုပ်ရပ်မျိုးတွေ လုပ်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး...။</p> <p>လီယီတောင်း ထပ်မံ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အဘိုးအိုကို ဆက်မနှောင့်ယှက်တော့ပေ။ သူ ဖြည်းညင်းစွာ နောက်ဆုတ် ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p>ခြံဝင်းထဲတွင် ကျိုးရှုရီ၊ လီရှင်းထင်နှင့် ယန်ချင်းယွဲ့တို့ အားလုံး စောင့်နေကြလေသည်။</p> <p>သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် မျှော်လင့်နေသော အမူအရာများ ရှိနေပြီး နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို လီယီတောင်း ကြေညာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။</p> <p>အဘိုးအို ရုတ်တရက် လဲကျသွားမှုက သူတို့ကို အလစ်အငိုက် မိသွားစေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အစီအစဉ်များ အားလုံးကို လီယီတောင်း အပေါ် ပုံအပ်ထားကြလိုက်လေသည်။</p> <p>" အဘိုးအိုက အနားယူချင်နေတယ်... အရေးတကြီး ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး... မင်းတို့ သုံးယောက်လောလောဆယ် ဒီမှာပဲ နေလို့ ရတယ်... "</p> <p>" ကျိုးရှုရီ... မင်း အဲဒီ အခန်းထဲမှာ ရက်နည်းနည်းလောက် နေလိုက်... အပြင် မထွက်နဲ့နော်... အဲဒီ အခန်းက မင်း လက်မောင်းပေါ်က တက်တူး လှုပ်ရှားမှုကို ဖိနှိပ်ထားဖို့ အဘိုးအို ပြင်ဆင်ပေးထားတာ... "</p> <p>ရိုးရိုးသားသား ဆိုရလျှင် အဘိုးအို မပြောမီက ထိုအခန်းကို လီယီတောင်း လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။</p> <p>၎င်းမှာ အဘိုးအိုက အထူး နည်းလမ်းဖြင့် ချိတ်ပိတ်ထားသော အခန်း တစ်ခန်း ဖြစ်ပြီး လောကကြီးမှ ပျောက်ကွယ်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>လီယီတောင်း၏ ညွှန်ကြားချက်များကို ကြားသောအခါ ယန်ချင်းယွဲ့က သိပ်ပြီး တုံ့ပြန်မှု မပြပေ။</p> <p>သို့သော် ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့မှာ ခဏတာ မှင်သက်သွားကြ၏။ အထူးသဖြင့် ကျိုးရှုရီ ပင်။</p> <p>မကြာမီ သူမ သတိပြန်ဝင်လာပြီး... " ဟုတ်ကဲ့... " ဟု ခပ်တိုးတိုး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် လီယီတောင်း၏ အကြည့်များက ယန်ချင်းယွဲ့ ထံသို့ ရောက်သွား၏။ </p> <p>" ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ... မင်း သိတယ်လို့ အဘိုးအိုက ပြောတယ်... "</p> <p>လီယီတောင်းက ယန်ချင်းယွဲ့ကို အပြစ်တင်နေသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း မကျေနပ်မှု အချို့တော့ ရှိနေလေသည်။</p> <p>ကြည့်ရသလောက်တော့ အဘိုးအိုက ယန်ချင်းယွဲ့ ကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် ဒဏ်ရာ ရခဲ့တာ သိသာတယ်လေ...။</p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့ ကြောင့် အဘိုးအို ဒဏ်ရာရခဲ့တာကို လီယီတောင်းက ယန်ချင်းယွဲ့ကို အပြစ်မတင်ချင်ပါဘူး...။</p> <p>အဘိုးအိုက ယန်ချင်းယွဲ့ကို တပည့် အဖြစ် လက်ခံလိုက်ပြီ ဆိုကတည်းက ဆရာ တစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားတွေ ရှိလာတာက သဘာဝပဲလေ...။</p> <p>ဒါပေမဲ့... အခု အချိန်မှာတော့ လီယီတောင်း နည်းနည်း နေရခက်နေတယ်...။</p> <p>ဒါကြောင့် သူ ဒီမေးခွန်းကို မေးလိုက်တာပဲ...။</p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး... " တကယ်တော့ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတာ ကျွန်မလည်း မသိဘူး... " ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။</p> <p>" အစကတော့ ရှင်းထင် နဲ့ ကျွန်မ ပြန်ဖို့ စီစဉ်ထားတာ... ရွာထဲမှာ လူကြီး တစ်ယောက် ဆုံးသွားလို့... သူက ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက အရမ်း ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တဲ့ သူလေ... "</p> <p>" သူသာ ကျွန်မကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး၊ မထောက်ပံ့ခဲ့ဘူး ဆိုရင် ကျွန်မ အခု အချိန်ထိ အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး... "</p> <p>" ဒါပေမဲ့... ကျွန်မတို့ မပြန်ခင်လေးမှာတင် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတယ်... "</p> <p>" တိကျတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေကိုတော့ ကျွန်မ သေချာ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ လူတချို့ ရှိတယ် ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ သိတယ်... သူတို့က ကျွန်မတို့ကို ဝိုင်းထားပြီး ကျွန်မကို ခေါ်သွားချင်နေတာ... "</p> <p>" ကျွန်မက ငြင်းလိုက်တော့... နောက်ဆုံး ရန်ဖြစ်ကြရော... သူတို့ စုစုပေါင်း လေးယောက် ရှိတယ်... ကျွန်မ သူတို့ထဲက နှစ်ယောက်ကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့... နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မလည်း ဒဏ်ရာရသွားပြီး ရှင်းထင် လည်း သူတို့ လက်ထဲ ပါသွားတယ်... "</p> <p>" အစကတော့ ကျွန်မ သူတို့ ဖမ်းတာ ခံရလောက်ပြီ... ဒါပေမဲ့... အဲဒီ အချိန်မှာပဲ ဆရာ ရောက်လာတာ... "</p> <p>" နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ဘက်က နောက်ထပ် တစ်ယောက် ထပ်ရောက်လာပြီး တိုက်ပွဲမှာ ဝင်ပါလာတယ်... အဲဒီမှာ ဆရာ ဒဏ်ရာ ရသွားတာ... သူတို့ ငါးယောက်ထဲမှာ သုံးယောက်က ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး... တစ်ယောက်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရသွားပြီး... နောက်ဆုံး ရောက်လာတဲ့ တစ်ယောက်ကတော့ ဒဏ်ရာ နည်းနည်း ရသွားတယ်... "</p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့၏ ပြောစကားများကို ကြားသောအခါ လီယီတောင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။ </p> <p>ဘာတွေ ဖြစ်နေပြန်တာလဲ...။</p> <p>ဘာလို့ သူ့ဘက်က လူတွေ အမြဲတမ်း ရန်သူတွေရဲ့ ဝိုင်းရံ တိုက်ခိုက်တာကို ခံနေရတာလဲ...။</p> <p>သူ့ကိစ္စမှာတော့ သူ လှုပ်ရှားလိုက်လို့ တခြား အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုက တိုက်ခိုက်လာတာလေ... ဒါပေမဲ့... ယန်ချင်းယွဲ့ ကရော ဘာလို့လဲ...။</p> <p>လီယီတောင်း ခဏတာ စဉ်းစားလို့ မရအောင် ဖြစ်သွားရ၏။</p> <p>သူ ဆက်မေးလိုက်သည်။ </p> <p>" သူတို့ဆီမှာ ထူးခြားတဲ့ ပုံစံတွေ ရှိလား... အဘိုးအိုက ဘာလို့လဲ ဆိုတာကို ပြောပြသေးလား... "</p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ချင်းယွဲ့က ပြန်ဖြေလေသည်။</p> <p>" သူတို့ အကုန်လုံးက ကျွန်မလိုပဲ ရေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အထူး စွမ်းရည် ရှိပုံ ရတယ်... ပြီးတော့ ဆရာ ပြောတာကတော့ သူတို့က ကျွန်မကို ဖမ်းပြီး ကျွန်မရဲ့ စွမ်းရည်ကို တစ်ခုခု အတွက် အသုံးချချင်နေတာတဲ့... "</p> <p>ဤစကားကို ကြားသောအခါ လီယီတောင်း မျက်နှာ ချက်ချင်း အေးစက်သွားတော့၏။ ဤကိစ္စက သူ ထင်ထားသလောက် မရိုးရှင်းကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p>အဘိုးအို ဒီလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာ ရသွားတာ အံ့သြစရာ မရှိပါဘူးလေ...။</p> <p>ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ... အထူးသဖြင့် အဘိုးအို ကိုယ်တိုင်က ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာ ရထားပြီးသား ဆိုတော့ သူတို့ရဲ့ ခွန်အားက သိသိသာသာ လျော့ကျသွားတာပေါ့...။</p> <p>ဒီလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့ အခါ တိုက်ပွဲမှာ အစွမ်းကုန် မတိုက်ခိုက်ဘဲ နေရင်... ကိစ္စတွေ လွဲချော်သွားတာ သဘာဝပါပဲ...။</p> <p>ဒါပေမဲ့... လီယီတောင်းက အခု အဘိုးအို ဒဏ်ရာ ရသွားပြီ ဆိုတဲ့ အချက်ကိုပဲ တွေးနေတာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ထပ် တွေးနေတာက... ပြိုင်ဘက်တွေ ထပ်လာဦးမလား ဆိုတာကိုပဲ...။</p> <p>ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ သူတို့က ဒီတိုင်း အလွယ်တကူ လက်လျှော့လိုက်မှာလား...။</p> <p>ဒါမှမဟုတ် လက်စားချေဖို့ ပြန်လာကြမလား...။</p> <p>သူတို့က သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို အကောင်အထည် ဖော်ဖို့ ယန်ချင်းယွဲ့ကို ခေါ်သွားချင်နေတာ ဆိုတော့... ပထမအကြိမ် ကျရှုံးသွားတာနဲ့ လက်လျှော့လိုက်မှာလား...။</p> <p>တကယ်လို့ လီယီတောင်းသာ သူတို့ နေရာမှာ ဆိုရင်... လက်လျှော့ဖို့ ရွေးချယ်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။</p> <p>အကြောင်းရင်းက ရှင်းပါတယ်။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အဘိုးအို လည်း ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာ ရသွားပြီလေ။</p> <p>တကယ်လို့ သူတို့ဆီမှာသာ အင်အားသစ်တွေ ထပ်ရောက်လာမယ် ဆိုရင်... ယန်ချင်းယွဲ့ကို ခေါ်သွားဖို့နဲ့ တခြားသူတွေ အတွက် လက်စားချေဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တာမှ မဟုတ်တာ။</p> <p>လီယီတောင်း အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။</p> <p>အခု အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စက တစ်ဖက်လူတွေရဲ့ သဲလွန်စကို ရှာပြီး သူတို့ ဘယ်သူတွေလဲ ဆိုတာ သိဖို့ပဲ...။</p> <p>အဘိုးအိုက သူ့ကို မပြောပြချင်ဘူး... သူ မသိစေချင်ဘူးလေ...။</p> <p>သူ့ကို ဒီကိစ္စတွေထဲ မပါစေချင်လို့ပဲ...။</p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြိုင်ဘက်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် နားလည်နိုင်ရန် တပ်ဖွဲ့ ၃၆ သို့ သွားရောက်ရန် လိုအပ်မည်ဟု သူ သဘောပေါက်လိုက်၏။</p> <p>တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ... အဲဒီကို သွားတာက အသုံးဝင်မှာပါ...။</p> <p>ချီယွီချန်နဲ့ အဖြူရောင် ဝတ်စုံနဲ့ တခြား တစ်ယောက်လေ...။</p> <p>သူတို့ကို သွားကယ်ရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ...။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save