Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၂၄၀ </h2> <h2 style="text-align: center;">ရှီးအန်းမြို့သို့ ပြန်သွားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ရှီးအန်းမြို့ရှိ ဘုံကျောင်းထဲတွင်...</p> <p>လီယီတောင်း နောက်ဆုံးလာသွားပြီးကတည်းက ရှီးအန်းမြို့ရှိ ရှေးဟောင်းဘုံကျောင်းမှာ အလွန် လူသူကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။</p> <p>ဤသို့သော ကိစ္စများ ဖြစ်လာခဲ့သည်ကိုး။</p> <p>ဤအချိန်၌ ဘုံကျောင်းထဲတွင်…</p> <p>ဤသို့ လူသူကင်းမဲ့နေသော အခြေအနေအောက်တွင် ဖုံးကွယ်နေသော အန္တရာယ် တစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။</p> <p>လီယီတောင်း ကြေးမုံပြင်ကို ယူသွားချိန်က တောင်ပေါ်မှ အပြေးအလွှား ဆင်းလာခဲ့သော လူမှာ ဘုံကျောင်းထဲတွင် ရှိနေဆဲပင်။</p> <p>သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများအတွက် ကန့်သတ်ချက် တချို့ ရှိနေပုံရသည်။</p> <p>တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီးနောက် သူသည် နောက်ဘက် ခန်းမဆောင်ရှိ အခန်းတစ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့ပြီး စားသောက်ချိန်နှင့် အိမ်သာတက်ချိန်မှလွဲ၍ အပြင်သို့ ထွက်မလာခဲ့ပေ။</p> <p>ဘုံကျောင်းထဲမှ တစ်ခါမျှ ထွက်မသွားခဲ့ပေ။</p> <p>သို့သော် ယနေ့တွင်တော့...</p> <p>တင်းကျပ်စွာ မှိတ်ထားသော သူ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပွင့်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ကြေးမုံပြင်၏ အငွေ့အသက်ကို သူ နောက်ဆုံးတော့ ခံစားလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အချိန်မည်မျှပင် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီနည်း။</p> <p>ဤကြေးမုံပြင်ကို သူက ကျိန်စာကြေးမုံပြင်ဟု ခေါ်ဆိုလေသည်။</p> <p>တကယ်တမ်းတွင် ဤကြေးမုံပြင်မှာ လူတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အေးခဲသွားစေနိုင်ရုံမျှ ရိုးရှင်းသည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>အခြား အသုံးဝင်မှု တစ်ခု ရှိသေးသည်။</p> <p>အဘိုးအိုပင် ရှာမတွေ့ခဲ့သော အာနိသင် တစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစွမ်းအားကို အသုံးပြုရန် ကြေးမုံပြင်ထဲရှိ ဝိညာဉ်၏ အကူအညီ လိုအပ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝိညာဉ်၏ အကူအညီ မပါဘဲ ထိုစွမ်းရည်ကို လုံးဝ အသုံးပြု၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>ထို့အပြင်... ဤကြေးမုံပြင်ကို ပုံသွင်းရန်အတွက် ဘုံကျောင်းထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိထားရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူကတော့ စောင့်ရှောက်သူ တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ ဤကြေးမုံပြင်သာ တကယ် ပျောက်ဆုံးသွားပြီး သူ၏ အဖွဲ့အစည်းကသာ သိသွားပါက သူ၏ အဆုံးသတ်က ကောင်းမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မည်သူမျှ မသိသေးပေ။ သူ ရှာတွေ့ရန် အခွင့်အရေး ရှိနေသေးသည်။</p> <p>သို့သော်... အထူးအကြောင်းရင်းများကြောင့် သူသည် ဘုံကျောင်းထဲမှ ထွက်ခွာနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ကြေးမုံပြင်၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အချို့သော အထူးစွမ်းရည်များကို အသုံးပြုချိန် သို့မဟုတ် သတ်မှတ်ထားသော အကွာအဝေး တစ်ခုအတွင်း ရောက်ရှိနေချိန်မှသာ ယင်းအငွေ့အသက်ကို ခံစားမိနိုင်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>ယခု သူ ခံစားနေရပြီ ဖြစ်ရာ တစ်ချက်ကိုတော့ သက်သေပြနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤကြေးမုံပြင်က ယခု သူ့အနီးအနားတွင် ရှိနေပြီဆိုခြင်းပင်။</p> <p>သူ စောင့်စားနေရကျိုး နပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ သိနေခဲ့သည်။</p> <p>ဤကြေးမုံပြင်ကို မည်သူရသွားသည်ဖြစ်စေ သူတို့ သေချာပေါက် ပြန်လာကြမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤမျှလောက် အဖိုးတန်သော ရတနာတစ်ခုက သူ၏ အစွမ်းအစ အပြည့်အဝကို အသက်မသွင်းနိုင်ပါက... မည်သူမဆို လက်လျှော့ချင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>တကယ်တမ်းလည်း သူ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ခဲ့သည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် ကြေးမုံပြင်မှာ သူရှိနေသော နေရာနှင့် သိပ်မဝေးလှပေ။</p> <p>ထိုနေ့က အဘိုးအိုနှင့် စကားပြောပြီးနောက် လီယီတောင်းသည် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ ရှီးအန်းမြို့သို့ တန်း၍ ကားငှားလာခဲ့သည်။</p> <p>သေချာသည်ကတော့ ရှီးအန်းမြို့သို့ ရောက်ချိန်၌ ညသန်းခေါင်ယံ အချိန်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုညက သူ အိပ်ရန် နေရာတစ်ခု ရှာခဲ့သည်။</p> <p>ဟုတ်ပေသည်။ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် တပ်ဖွဲ့ ၃၆က သူ့အတွက် အိပ်ရန် နေရာတစ်ခု ရှာပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူကရော အပြင်က သာမန် ဟိုတယ်တစ်ခုတွင် အိပ်ရဲပါမည်လော။</p> <p>လီယီတောင်း အိပ်ရဲလျှင်တောင် တပ်ဖွဲ့ ၃၆က အိပ်ခိုင်းရဲမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူ့တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။</p> <p>ယခုတော့ အရာအားလုံးက ငြိမ်သက်သွားပုံရသည်။</p> <p>သို့သော် တကယ်တမ်းတွင် ရေအောက်လှိုင်းများကတော့ ရိုက်ခတ်နေဆဲပင်။</p> <p>ဤမျှ အထိနာသွားပြီးနောက် အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ နှစ်ဖက်စလုံးက ဟန်ဆောင်နေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>နောက်ကွယ်မှ စောင့်ကြည့်မှုများ ရှိနေမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p>အထူးသဖြင့် လီယီတောင်းအပေါ် အာရုံစိုက်မှုက လျော့ကျသွားမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဤသို့ဆိုလျှင် လီယီတောင်းမှာ အလွန် အန္တရာယ် များနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>အချိန်မရွေး နောက်ထပ် အန္တရာယ်များ ကျရောက်လာနိုင်ပေသည်။</p> <p>သို့သော်... တကယ်တမ်းတွင် လီယီတောင်းသည် ယခု ဤအရာများကို မကြောက်တော့ပေ။</p> <p>ဤသည်မှာ သူ၏ သက်တမ်းက ပေးစွမ်းသော လုံခြုံမှု ခံစားချက်ကြောင့်ချည်းသာ မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူ ရရှိထားသော နတ်ဘုရား လက်ကောက်ကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ အလွန် အစွမ်းထက်သော ကာကွယ်ရေး လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤကာကွယ်မှုကို ထိုးဖောက်ပြီး သူ့ကို အသေအပျောက် ဖြစ်စေလောက်သည့် အထိနာမှုမျိုး ပေးရန်မှာ သေချာပေါက် မလွယ်ကူပေ။</p> <p>သူ့ကို အိပ်ရန် နေရာ ရှာပေးထားသူ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ထို့အပြင် သူ့ကို တစ်နေ့လုံး ကာကွယ်ပေးနေသူများလည်း ရှိနေသည်။</p> <p>သူ အဘယ်ကြောင့် မသွားဘဲ နေမည်နည်း။</p> <p>နောက်နေ့ နံနက်ခင်း ဤအချိန်တွင်တော့…</p> <p>လီယီတောင်း ဘုံကျောင်း အပြင်ဘက်၌ ရပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဘုံကျောင်း တစ်ခုလုံးမှ ထွက်ပေါ်နေသော နေရခက်သည့် အငွေ့အသက်များ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားမိသည်။</p> <p>ထိုမျှမက ကြေးမုံပြင်ထဲရှိ ဝိညာဉ်၏ ပျော်ရွှင်မှုကိုလည်း သူ ခံစားမိနေသည်။</p> <p>အလွန် သိသာလှသည်။</p> <p>ဝိညာဉ်က ဤဘုံကျောင်းကို အမှန်တကယ် သဘောကျနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့မဟုတ်ပါက ဤဘုံကျောင်းထဲတွင် ၎င်းအတွက် အလွန် အရေးကြီးသော အရာတစ်ခုခု ရှိနေခြင်း ဖြစ်ရမည်။</p> <p>ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ လီယီတောင်း အလိုလို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။</p> <p>သူသည် ကြေးမုံပြင်ကို မသိမသာ ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>ဤကြေးမုံပြင်မှာ တကယ်ကို မရိုးရှင်းပေ။</p> <p>အဘိုးအိုပင် သတိမထားမိခဲ့သော ပြဿနာ အချို့ ရှိနေနိုင်ပေသည်။</p> <p>သူ တွေးလိုက်ရင်း...</p> <p> "ဟူး..."</p> <p>လီယီတောင်း မျက်လုံးများက တဖြည်းဖြည်း အေးစက်သွားသည်။</p> <p>ကိစ္စများက သူ ထင်ထားသလောက် မရိုးရှင်းပုံပင်။</p> <p>"အဘိုးအိုရေ အဘိုးအို... ခင်ဗျားလည်း တွက်ဆမှု လွဲချော်တဲ့ နေ့မျိုး ရှိတာပဲကိုး" </p> <p>လီယီတောင်း သူ့ဘာသာ ခပ်ညည်းညည်း ရေရွတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>အရင်က အဘိုးအို ပြောပြခဲ့သည်များအရ ဆိုလျှင် လီယီတောင်းသည် ဘုံကျောင်းသို့ နောက်တစ်ခေါက် လာရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့နောက် လူတစ်ယောက်ကို ရှာ၍ သူ့ကို သတ်ရမည်။</p> <p>ထိုအခါမှသာ ကြေးမုံပြင်၏ ပိုင်ရှင် အစစ်အမှန် ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>အဘိုးအိုက ထိုစကားကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ပြောလိုက်ချိန်တွင် လီယီတောင်း ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် အမြဲတမ်း တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်ရာတွင်သာ အားသန်ခဲ့သူ ဖြစ်ကြောင်း သိထားရမည်။</p> <p>သူတစ်ပါးကို အရင်ရှာ၍ သတ်ရမည်တဲ့လား။</p> <p>သို့သော် အဘိုးအို၏ နောက်ဆုံး စကားတစ်ခွန်းက သူ့ကို နှုတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>အဘိုးအို၏ စကားများက အလွန် ရိုးရှင်းလှသည်။</p> <p>"မင်းသာ ဒီလူကို မတိုက်ခိုက်ဘူးဆိုရင်… အခု မင်း ကြေးမုံပြင်ကို လက်လွှတ်လိုက်ရင်တောင်မှ ဒီလူက မင်းနောက်ကို လိုက်လာမှာပဲ… ပြီးတော့ အဲဒါက အဆုံးမရှိတဲ့ လိုက်လံသတ်ဖြတ်မှုမျိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်…"</p> <p>"မင်း အခုထိ တွန့်ဆုတ်နေတုန်းပဲလား…"</p> <p>ဤစကားက လီယီတောင်းအတွက် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p>မှန်ပေသည်။</p> <p>ကြေးမုံပြင်ကို သူ လက်လွှတ်လိုက်လျှင်တောင်မှ တစ်ဖက်လူက သူ့နောက်သို့ လိုက်လာမည်သာ။</p> <p>ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ တွန့်ဆုတ်နေရန် လိုသေးသလော။</p> <p>ထို့ကြောင့်... လီယီတောင်း ရောက်လာခဲ့ပြီး တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ပြင်ထားခဲ့လေသည်။</p> <p>သို့သော် ယခုတော့ အရာအားလုံးက ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ကြေးမုံပြင်ထဲရှိ ဝိညာဉ်က ဘာကို ဂရုစိုက်နေသနည်းဟု သူ တွေးနေမိသည်။</p> <p>လူတစ်ယောက်လား။ ဒါမှမဟုတ် ပစ္စည်းတစ်ခုခုလား။</p> <p>သို့မဟုတ် ထူးခြားသည့် အရာတစ်ခုခုများလား။</p> <p>အစီအရင်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖယ်ရှားပြီးကတည်းက ကြေးမုံပြင်ထဲရှိ ဝိညာဉ်သည် ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ်များ စိမ့်ဝင်စပြုလာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>ယခု လီယီတောင်းက အစီအရင်ကို မဖယ်ရှားပေးလျှင်တောင် သူ ကြေးမုံပြင်ကို ဆက်လက် အသုံးပြုနေသရွေ့... နောက်ဆုံးအလွှာကို သူ့ဟာသူ တဖြည်းဖြည်း ဖယ်ရှားသွားနိုင်ပေသည်။</p> <p>ဤအချက်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။</p> <p>"ဟူး..." </p> <p>သူ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။</p> <p>လီယီတောင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ဝင်သွားသည်။</p> <p>ဘုံကျောင်းထဲသို့ သူ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...</p> <p>ဘုံကျောင်း နောက်ဖေးရှိ အခန်းတစ်ခန်းထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုသည့်ငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုမျှမကသေး။</p> <p>ကြေးမုံပြင်ကလည်း ရုန်းထွက်ချင်နေသကဲ့သို့ ခံစားလာရသည်။</p> <p>အကယ်၍ လီယီတောင်းသာ ကြေးမုံပြင်ကို အဘိုးအို ပေးထားသော အထူးအိတ်ထဲတွင် ထည့်မထားခဲ့ပါက... ကြေးမုံပြင်သည် သူ့ဘာသာ ရုန်းထွက်ပြီး လွင့်ထွက်သွားနိုင်လောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save