Book List

<p>စာဖတ်သူများသို့ ပန်ကြားခြင်း<br /> “ လီယီတောင်း စာစဉ်ကို ရေးလာရင်း တဝက်လောက် အရောက်မှာပဲ MTL ဖြစ်နေတာ ကြုံခဲ့ရပါတယ်။ အဲဒီအပိုင်းတွေ ဇာတ်လမ်းကို စာဖတ်သူများ ချောချောမွေ့မွေ့ ဖတ်နိုင်အောင် လိုအပ်တာတွေ ပြင်ဆင်ဖြည့်စွက် ရေးသားခဲ့ပါတယ်။ အခု ဇာတ်သိမ်းဖို့ နီးလာတဲ့ အပိုင်းတွေ တလျှောက်မှာ MTL က ပိုဆိုးလာပါတယ်။ စာကြောင်း တဝက်တပျက်တွေ၊ အဆက်အစပ် မရှိတာတွေ ဖြစ်လာပါတယ်။ ပြီးတော့ ဇာတ်လမ်းက မြှုပ်ကွက်တွေနဲ့ ရှုပ်နေပါတယ်။ ဒီဟာတွေကို ကျနော် တတ်စွမ်းသလောက် ပြင်ဆင်ဖြည့်စွက်ထားပါတယ်။ တချို့နေရာတွေမှာ အရမ်းထောက်နေတဲ့အတွက် စကားပြော အသုံးပြုပြီး စာအသွားအလာ ချောအောင် ရေးသားထားပါတယ်။ စာဖတ်သူများ အဆင်ပြေပြေ ဖတ်ရှုနိုင်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ရေးသားထားပါတယ်။ ဇာတ်လမ်း တချို့နေရာတွေမှာ အဆက်အစပ် မမိနေတာမျိုး၊ ဇာတ်လမ်း ရှုပ်ထွေးနေတာမျိုး ရှိရင် နားလည်ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်အပ်ပါတယ်ခင်ဗျာ့။ “<br /> ……………………………………………………………………………………………………………………………………………</p> <p>အခန်း ၂၄၁ - ခွန်အားတိုးတက်လာခြင်း၏ ရလဒ်</p> <p>လီယီတောင်း၌ မည်သည့် မောက်မာမှုမျှ မရှိပေ။</p> <p>ယခုအချိန်၌ သူ အင်အားကြီးနေပြီ ဖြစ်၍ လူတိုင်းကို အထင်သေးနိုင်ပြီဟု သူ မတွေးမိပေ။</p> <p>တကယ်တမ်းတွင်...</p> <p>လီယီတောင်း ပို၍ပို၍ သတိထားလာခဲ့သည်။</p> <p>သူ့တွင် ဤမျှလောက် စွမ်းအားများ ရှိနေပြီး၊ ဤမျှ အဆင့်မြင့်နေသည့်တိုင်အောင် အဆုံးတွင် ဆိုးရွားစွာ ရှုံးနိမ့်သွားရမည့် အဖြစ်မျိုးကို သူ မလိုလားပေ။</p> <p>အင်း... သူ ဒီလို လုပ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောင်တရနေရသည်ထက် ကြိုတင်ကာကွယ်ထားခြင်းက ပိုကောင်းသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သူ ဆက်လက်၍လည်း ဤအတိုင်းသာ လုပ်ဆောင်သွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>လီယီတောင်း ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ဝင်သွားပြီး နောက်ဖေးဝင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားလိုက်သည်။</p> <p>ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ကြောက်ရမည်နည်း။ မည်သူမျှ မကြောက်ဖူးဘဲ ကြီးပြင်းလာသူဟူ၍ မရှိပေ။</p> <p>သူ၏ လက်ထဲရှိ အဆောင်လက်ဖွဲ့ကိုလည်း ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>အချိန်မရွေး ပစ်ပေါက်လိုက်ရန် အသင့်အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။</p> <p>လီယီတောင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p>လူတစ်ယောက်ကို... တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သူ့အပေါ် ရန်လိုနေသူ တစ်ယောက်ကို မြင်သည်နှင့်...</p> <p>မည်သို့မျှ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ပစ်ပေါက်လိုက်မည်သာ။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့အားလုံးက ဤအသိုင်းအဝိုင်းထဲမှ လူများသာ ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းကြားရှိ ရန်ငြိုးရန်စများကို ဤအသိုင်းအဝိုင်းထဲတွင် သဘာဝကျကျ ဖြေရှင်းနိုင်ပေသည်။</p> <p>သူ ဆက်လက်၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့သို့ တိုးသွားခဲ့သည်။</p> <p>လီယီတောင်း နောက်ဖေးဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားချိန်တွင်တော့...</p> <p>မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်။</p> <p>တံခါးတစ်ချပ်က ပွင့်နေသည်။</p> <p>အထဲတွင် ပိန်လှီလှီ အဘိုးအို တစ်ယောက်က လီယီတောင်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေသည်။</p> <p>သို့သော် ထိုအပြုံးထဲတွင် အေးစက်စက် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။</p> <p>အလွန် သိသာလှသည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ ရန်လိုမှုက အလွန် ပြင်းထန်လှပေသည်။</p> <p>လီယီတောင်း ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာချိန်တွင် အဘိုးအိုက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် တည်ငြိမ်စွာဖြင့်... "မင်းက ငါ့ပစ္စည်း လာပြန်ပေးတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>' ဟင်... '</p> <p>လီယီတောင်း ပစ်ပေါက်တော့မည့် အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ </p> <p>' ဒါက... တော်တော်လေး တိုက်ဆိုင်လွန်းမနေဘူးလား ' </p> <p>သူ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက်... <br /> "ဟုတ်ပါတယ်... ဒီဟာက ကျွန်တော့်အတွက် တော်တော် အသုံးဝင်တယ်လေ... ခင်ဗျားကို ပြောချင်တာက အခု ခင်ဗျား သေသွားရင် အဲဒါက ကျွန်တော့်ပိုင် ဖြစ်သွားပြီပေါ့" </p> <p>အကြင်နာကင်းမဲ့ဆုံး စကားများကို အတည်ငြိမ်ဆုံး စကားလုံးများဖြင့် သူ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် တစ်ဖက်လူကလည်း ထိုစကားကို ကြားတော့ ကြောင်အသွားသည်။</p> <p>"ဟဲဟဲ... အဲဒါ တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်တာပဲ... ငါ့ပစ္စည်းကို ဘယ်သူ ယူယူ ငါက ပြန်ယူမှာပဲ... ပြီးရင်တော့... ငါလည်း အဲဒီလူကို သတ်ပစ်ရမှာပေါ့..."</p> <p>"အင်း..."</p> <p>နှစ်ဖက်စလုံးက အလွန် တည်ငြိမ်နေပုံရသည်။</p> <p>မိတ်ဆွေဟောင်း နှစ်ယောက် စကားစမြည် ပြောနေကြသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>လေထုက တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p>နှစ်ဖက်ကြားရှိ မြင်ကွင်းက လုံးဝ ရပ်တန့်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ငါးမိနစ်နီးပါး ကြာပြီးနောက်...</p> <p>"ဟူး..."</p> <p>လီယီတောင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် တိုးတိုးလေး ချလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် မည်သည့် ကြိုတင်သတိပေးမှုမျှ မရှိဘဲ ညာလက်ထဲရှိ အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို အသုံးပြုရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။</p> <p>လီယီတောင်း လှုပ်ရှားလိုက်ချိန်တွင် တစ်ဖက်လူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကလည်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် တစ်ဖက်လူ၏ တိုက်ခိုက်မှုက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်သည်။</p> <p>ထူးဆန်းသော လေပြင်းတစ်ချက်က ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ လီယီတောင်းထံသို့ တိုက်ခိုက်လာသည်။</p> <p>ဝှစ်...</p> <p>လီယီတောင်းက ဘေးသို့ ယို့ယာ ရှောင်လိုက်သည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအားထဲတွင် ဝိညာဉ်တစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူ ပြင်ဆင်နေကတည်းက လီယီတောင်းက ခံစားမိပြီးသား ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်ပင်...</p> <p>လီယီတောင်းသည် ဝိညာဉ် ရှာဖွေရေး စွမ်းရည်ဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ တည်နေရာကို အာရုံခံနိုင်ခဲ့ပြီး အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လီယီတောင်းက မိမိတိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းသွားချိန်တွင် တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာပေါ်၌ အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p>ဝိညာဉ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ ဒုံးကျည်၏ ခြေရာခံ စွမ်းရည်နှင့် ဆင်တူလှသည်။</p> <p>ဤသို့သော တိုက်ခိုက်မှုမျိုးကို တစ်ဖက်လူက တကယ်ကြီး ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်တဲ့လား။</p> <p>ဤအချက်က သူ့ကို အန္တရာယ်ရှိသည်ဆိုသည့် ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုမျှမကသေး။</p> <p>လီယီတောင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုက တကယ်တမ်းတွင် ပိုမြန်နေခဲ့သည်။</p> <p>"ဖူး..."</p> <p>သူ သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ အငွေ့အသက်က ချက်ချင်းပင် ညှိုးနွမ်းသွားခဲ့ပြီး အဆမတန် အိုမင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>သူ့မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>' ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ ' </p> <p>ဤသည်မှာ ထိုအဘိုးအို သတိလစ်မသွားခင် နောက်ဆုံး အသိစိတ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့နောက်... သူ တန်း၍ သတိလစ်သွားလေသည်။ သေသည် ရှင်သည်ကိုပင် မသိရတော့ပေ။</p> <p>လီယီတောင်းက တစ်ဖက်လူ၏ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>သက်တမ်း အနှစ် ၂ သောင်းကျော် စတေးထားသည့် အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု။</p> <p>တစ်ဖက်လူက တကယ်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ... အဘိုးအို လဲကျသွားချိန်တွင် အိတ်ထဲရှိ ကြေးမုံပြင်မှာလည်း ငြိမ်သက်သွားကြောင်း လီယီတောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>၎င်း၏ အငွေ့အသက်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်လေးပင် ပါဝင်နေသေးသည်။</p> <p>"ဟူး..."</p> <p>သူ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။</p> <p>"ဘယ်လိုလဲ... ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့နောက်ကို စိတ်ချလက်ချ လိုက်ရဲပြီမလား... စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ့နောက်လိုက်ရတာ မင်း နောင်တရမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."</p> <p>လီယီတောင်း၏ စကားများက ကြေးမုံပြင်ကို ရည်ရွယ်ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p>သို့သော်... ကြေးမုံပြင်ဆီမှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိခဲ့ပေ။</p> <p>ကြေးမုံပြင်မှာ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။</p> <p>အဘိုးအို ပြောခဲ့သည်က မှန်ပုံရသည်။</p> <p>သို့သော်... ဘာကြောင့်နည်း။</p> <p>ယခု အဘယ်ကြောင့် သူ ဤသို့ ခံစားနေရဆဲနည်း။</p> <p>တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ဆိုသော ခံစားချက်က ဘာကြောင့် သူ့ရင်ထဲတွင် စွဲထင်နေဆဲနည်း။</p> <p>သူ တစ်ခုခုကို မေ့နေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။</p> <p>' အဲဒါ ဘာများလဲ ' ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>ခဏတာမျှ သူ တကယ်ပင် ဘာမှ မခံစားရပေ။</p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လီယီတောင်းက အရင် ထွက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>ကြေးမုံပြင်၏ ပိုင်ရှင်ကို ရှင်းလင်းပြီးသွားလေပြီ။ ထို့ကြောင့် ကျန်ရှိနေသော ကြေးမုံပြင်ကိုတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိန်းချုပ်သွားနိုင်ပေသည်။</p> <p>သို့သော်... သူ လှည့်ထွက်သွားတော့မည့် ဆဲဆဲတွင်။</p> <p>ရုတ်တရက်... ခုနလေးတင် သတိလစ်သွားသော ပိန်လှီလှီ အဘိုးအိုထံမှ မြေကြီးရောင် အလင်းတန်းများ ဆက်တိုက် တလက်လက် တောက်ပလာသည်။</p> <p>' ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ ' </p> <p>လီယီတောင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး တစ်ဖက်လူကို စိုက်ကြည့်ရင်း လှည့်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူ နောက်ထပ် အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်ခုခု လွဲချော်နေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ဤအလင်းတန်းက သူ့ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း လုံးဝ မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဒါက သေချာပေါက်... ထူးခြားတဲ့ အခြေအနေ တစ်ခုခုပဲ ဖြစ်ရမယ်။</p> <p>ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင်။</p> <p>ငါးစက္ကန့်ပင် မပြည့်လိုက်ပေ။</p> <p>တစ်ဖက်လူက ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တပ်ထရပ်လာသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို မြေကြီးရောင် အလင်းတန်းက လွှမ်းခြုံထားဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုမျှမကသေး။</p> <p>သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် စူးစမ်းကြည့်ရှုရင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်တိုက် တွန့်လိမ်နေသည်။</p> <p>သူ့မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ အထင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>လီယီတောင်းက တစ်ဖက်လူကို အစအဆုံး သေချာ စောင့်ကြည့်နေပြီး မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မလုပ်ခဲ့ပေ။</p> <p>သူ၏ လက်ထဲရှိ အဆောင်လက်ဖွဲ့ကတော့ အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူတွင် ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိလာသည်နှင့် သူ ချက်ချင်း ပစ်ပေါက်တိုက်ခိုက်လိုက်မည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>အလွန် သိသာလှသည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေက အခြား ဝိညာဉ်တစ်ခုနှင့် သေချာပေါက် ပတ်သက်နေသည်။</p> <p>' တကယ် ပြောရရင်... ဒီလူတွေ အကုန်လုံးက ဒီလောက်တောင် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းနေတာလား... ကြုံရာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝင်ပူးတယ်... ကြုံရာ ဝိညာဉ်ကို ကပ်တွယ်တယ်... မင်းတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကပဲ အချိန်မရွေး ကူးပြောင်းနိုင်နေတာလား ' </p> <p>ဟု လီယီတောင်း တွေးလိုက်မိသည်။ </p> <p>"ဒီခန္ဓာကိုယ်က နေရခက်လိုက်တာ... ငါ ဒီကို မလာတာ တော်တော်ကြာပြီပဲ"</p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ အသံက အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။ သာမန် ကိစ္စလေးတစ်ခုကို ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>"အသုံးမကျတဲ့ကောင်... မင်းက ငါ့ရတနာကိုတောင် အပျောက်ခံလိုက်တယ်ပေါ့... ဒီနေ့ ငါ ရုတ်တရက် စစ်ဆေးချင်စိတ် ပေါ်မလာခဲ့ရင်... မင်း သေသွားခဲ့ရင်တောင် ငါ မင်းကို ပြန်ဆွဲခေါ်ပြီး အပြစ်ပေးမှာ..."</p> <p>ဤစကားက ဤခန္ဓာကိုယ်ကို မူလ ပိုင်ဆိုင်ထားသော အဘိုးအိုကို ရည်ရွယ်ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p>ထို့နောက်... သူက လီယီတောင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်းက ဒီအသုံးမကျတဲ့ ကောင်ကို သတ်ပြီး ငါ့ရတနာကို ခိုးသွားတာပေါ့... ဟုတ်လား"</p> <p>လီယီတောင်းက တစ်ဖက်လူ၏ အရေးမစိုက်သော အမူအရာနှင့် ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော အသွင်အပြင်ကို အသေအချာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p><br /> တစ်ဖက်လူကို သူ အကဲခတ်၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>တကယ်တမ်းတွင် လီယီတောင်းသည် တစ်ဖက်လူထံမှ မည်သည့် အငွေ့အသက်ကိုမျှ မခံစားရပေ။</p> <p>သို့သော် တစ်ဖက်လူက သာမန် လူတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်မည်ဟု သူ မထင်ပေ။</p> <p>တစ်ဖက်လူက သူ၏ အငွေ့အသက်ကို အနည်းငယ်မျှ မယိုစိမ့်စေဘဲ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်။ ဤသည်မှာ သာမန် လူတစ်ယောက် လုပ်နိုင်သည့် အရာမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူ၏ ခန့်မှန်းချက်သာ မှန်ကန်ပါက... တစ်ဖက်လူက... စွမ်းအားပိုင်းဆိုင်ရာတွင် သူ နားလည်ထားနိုင်သည့် အဆင့်ထက် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>' ဟူး... တကယ်ကို ကွာတာပဲ... ကိစ္စတွေက အဲဒီလောက် မရိုးရှင်းဘူး ထင်တယ်... ဟူး... '  </p> <p>လီယီတောင်း တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>ကံကောင်းသည်မှာ ယခု သူ့တွင် လုံလောက်သော စွမ်းအားများ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အဆောင်လက်ဖွဲ့များကလည်း တော်တော်လေး ပေါများနေသေးသည်။</p> <p>လီယီတောင်း လုံးဝ စိုးရိမ်မနေပေ။ တစ်ဖက်လူကို သတ်ပစ်ရန်မှာ လုံးဝ ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။</p> <p>အဆုံးတွင် စွမ်းအင် မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားမည်နည်း ဆိုသည်ပေါ်တွင်သာ မူတည်ပေမည်။</p> <p>အနည်းငယ်သာ ကုန်ဆုံးမည်ဆိုလျှင် သူ စဉ်းစား၍ ရသေးသည်။</p> <p>သို့သော်... အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားမည် ဆိုလျှင်တော့။</p> <p>ထိုအခါ...</p> <p>တန်ချင်မှ တန်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>နေပါဦး။</p> <p>သူ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။</p> <p>ကုန်ကျစရိတ်ကို အသာထား၊ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က တစ်ဖက်လူကို ရှင်းလင်းပစ်ရန် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>အဓိကအချက်က တစ်ဖက်လူ၏ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ပြီး သူ့ကို မသတ်ဘဲ လွှတ်ထား၍ မရပေ။</p> <p>တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ပြန်သတ်သွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>


Save