Book List

<br /> ……………………………….</p> <p>အခန်း ၂၄၂ - ဒီကိစ္စက မပြီးသေးဘူးလား...</p> <p>အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရမည်။</p> <p>ဤသည်မှာ လီယီတောင်း၏ ပထမဆုံး အတွေးပင်။</p> <p>မည်သို့မျှ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ လက်ထဲရှိ အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော်... အဆောင်လက်ဖွဲ့ အသုံးပြုလိုက်ချိန်တွင် တစ်ဖက်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ်မျှသာ ယိမ်းယိုင်သွားသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မှေးမှိန်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ဟဲဟဲ... တကယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ... ဒီလို တိုက်ခိုက်မှုမျိုးကို ငါ ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ"</p> <p>ထိုသို့သော အပြုံးမျိုးက အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များကို ဖော်ပြနေသည်။</p> <p>အလွန် သိသာလှသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ လီယီတောင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုက အနည်းငယ် ဆန်းသစ်သည် မှန်သော်လည်း သူ့အတွက်တော့ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ကြောင်း ပြောနေခြင်းပင်။</p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ အရေးမစိုက်သော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လီယီတောင်း၏ မျက်နှာကလည်း တည်ငြိမ်လေးနက်သွားသည်။</p> <p>သူ၏ အဆောင်လက်ဖွဲ့က တစ်ဖက်လူကို လုံလောက်သော ထိခိုက်မှုမျိုး ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ လက်ရှိ အခြေအနေနှင့် အနေအထားအရ တစ်ဖက်လူက ဤအဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝိညာဉ်ဝင်ပူးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤအချက်က သေချာပေါက် ရိုးရှင်းမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>အနည်းဆုံးတော့ ဤအဘိုးအို၏ စွမ်းအားက တစ်ဖက်လူနှင့် ယှဉ်နိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>အကယ်၍ အဘိုးအိုတွင်သာ သူ၏ စွမ်းအားမျိုး ရှိခဲ့ပါက အဘယ်ကြောင့် ဝိညာဉ်ဝင်ပူးခံရမည်နည်း။ အဘယ်ကြောင့် တစ်ဖက်လူအတွက် ဤအရာကို စောင့်ရှောက်ပေးရမည်နည်း။</p> <p>သူက တစ်ဖက်လူ၏ အစီအစဉ်အရ ရတနာကို စောင့်ရှောက်ပေးနေရသူ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးအောက်တွင် ကိစ္စရပ်များစွာမှာ သေချာပေါက် ရိုးရှင်းမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းအားက လုံးဝ သာလွန်နေမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော စွမ်းရည်မျိုး ရှိနေခြင်းမှာ ဤအခြေအနေတွင် ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ကောင်လေး... မင်းမှာ ဘာစွမ်းရည်တွေ ရှိသေးလဲ... အကုန် ထုတ်သုံးလိုက်... ငါ ဒီကနေ ရပ်ပြီး မင်း တိုက်ခိုက်တာကို ခံပေးမယ်... ဘယ်လိုလဲ"</p> <p>တစ်ဖက်လူက ခန္ဓာကိုယ်အသစ်နှင့် အသားကျသွားပုံရပြီး လီယီတောင်းကို လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လီယီတောင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိပေ။</p> <p>အကယ်၍ တစ်ဖက်လူ၏ ရိုးရှင်းသော စကားများကြောင့် သူ တုန်လှုပ်သွားပါက အခြေအနေက မှားယွင်းသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>အနည်းဆုံးတော့ လက်ရှိ အခြေအနေအရ ဤသို့သော အခြေအနေနှင့် ပြဿနာမျိုး ပေါ်လာမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူသည် အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>တချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ စိတ်အခြေအနေကလည်း တည်ငြိမ်နေသည်။</p> <p>လီယီတောင်း၏ အဆောင်လက်ဖွဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက အပေါ်ယံ မြင်ရသလောက် တကယ်ပဲ ရိုးရှင်းပါသလော။</p> <p>အဖြေကတော့ လုံးဝ မရိုးရှင်းပါဟူ၍သာ။</p> <p>အကယ်၍ တကယ်ပဲ ထိုမျှ ရိုးရှင်းပါက တစ်ဖက်လူက ဘာကြောင့် ဤသို့သော အမူအရာမျိုး ဖြစ်နေမည်နည်း။</p> <p>တစ်ဖက်လူ တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရသည့် အချိန်မှစ၍ သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အရိပ်အယောင်က အရာများစွာကို ဖော်ပြနေပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်... လက်ရှိ အခြေအနေအရ ကိစ္စများက သေချာပေါက် လွယ်ကူမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ လီယီတောင်း၏ ယခု တိုက်ခိုက်မှုက သက်တမ်း အနှစ် ၂ သောင်းကျော် စတေးထားသည့် တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>တစ်ဖက်လူအပေါ် ကျရောက်သွားသော ထိခိုက်မှုက ယားသည့်နေရာကို ကုတ်ပေးလိုက်သလောက်လေးတော့ သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>ဤသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလို ရယ်စရာလည်း ကောင်းလှသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်... လီယီတောင်းအတွက်တော့ ယခု တိုက်ပွဲက နှစ်ဖက်ကြား စမ်းသပ်မှု သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရိုးရှင်းသော အဆောင်လက်ဖွဲ့ တစ်ခုတည်းဖြင့် တစ်ဖက်လူကို သတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။</p> <p>သူသည် နောက်ထပ် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခုအတွက်ပင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤမျှ အန္တရာယ်ကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ရှိနေမည်ကို အဘိုးအိုပင် ကြိုတွေးမိခဲ့မည် မထင်ပေ။</p> <p>အကယ်၍ ဤသို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာမည်ကိုသာ ကြိုသိခဲ့ပါက...</p> <p>လီယီတောင်း တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ... ယခုအခါ လီယီတောင်းအတွက် အန္တရာယ်များက နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>မည်သည့်အချိန် သို့မဟုတ် မည်သည့် အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို...</p> <p>ပြဿနာ အချို့ကတော့ အမြဲတမ်း ရှိနေမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်... လီယီတောင်းအတွက် အချို့သော အန္တရာယ်များကို ရင်ဆိုင်ရန် လိုအပ်သော်လည်း အချို့သော အန္တရာယ်များကိုတော့ တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်လွှဲသင့်ပေသည်။</p> <p>ဥပမာအားဖြင့် သူ မကြုံတွေ့သင့်သော ဤကဲ့သို့သော အန္တရာယ်မျိုးကို လီယီတောင်း ရှောင်လွှဲသင့်ပေသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းအားက သူ၏ ထိန်းချုပ်မှု ပြင်ပတွင် ရှိနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ယခု လီယီတောင်းက အားကောင်းနေသည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။</p> <p>လက်ရှိ အခြေအနေအရ တစ်ဖက်လူကို သေသည်အထိ မောပန်းသွားအောင် လုပ်ရန်မှာ ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့သော်…</p> <p>အခြားသော အခြေအနေများ ရှိလာနိုင်မလား ဆိုသည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။</p> <p>ဥပမာအားဖြင့် တစ်ဖက်လူတွင် သူ၏ ကာကွယ်မှုကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်နိုင်သော အထူးစွမ်းရည်မျိုး တကယ် ရှိနေခဲ့လျှင်။</p> <p>ထိုသို့ဆိုပါက... သူ့တွင် သက်တမ်းများစွာ ရှိနေလျှင်တောင် ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ နတ်ဘုရား လက်ကောက်ကို မိမိကိုယ်ကိုယ် အသုံးပြု၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>ဤသည်မှာ လီယီတောင်း၏ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်... ဤအချိန်တွင် အန္တရာယ်ကို ရှောင်လွှဲနိုင်ပါက သူ အမြန်ဆုံး ရှောင်လွှဲသင့်ပေသည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ... တကယ်တမ်းတွင် လီယီတောင်း အနည်းငယ်တော့ နေရခက်နေမိသည်။</p> <p>သူ၏ စွမ်းအားများ အားလုံးက သူ၏ သက်တမ်းမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ သူ၏ သက်တမ်းများ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားပါက သူ၏ စွမ်းအားများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဤသို့သော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် ကိစ္စရပ်များစွာက ပိုမို ရှုပ်ထွေးလာပေသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့တွင် သက်တမ်း တိုးရန် တည်ငြိမ်သော နည်းလမ်း မရှိသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ရတနာသေတ္တာများကလည်း သက်တမ်း ပေးခြင်းကို ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုမျှမကသေး။</p> <p>အကယ်၍ သူသည် လူအချို့ကိုသာ follow လုပ်ပြီး တစ်ဖက်လူ သေဆုံးချိန်တွင် ကျန်ရှိသော သက်တမ်းမှတစ်ဆင့် သူ၏ သက်တမ်းကို တိုးစေမည် ဆိုပါက...</p> <p>တကယ်တမ်းတွင် ဤသည်မှာ ပင်လယ်ထဲ ရေတစ်စက် ချသကဲ့သို့သာ ဖြစ်နေပေမည်။</p> <p>ယခုအခါ သက်တမ်း အနှစ် တစ်ရာ သို့မဟုတ် နှစ်ရာကို အသာထား...</p> <p>သက်တမ်း အနှစ် တစ်ထောင် သို့မဟုတ် နှစ်ထောင်လောက်ကပင် သူ့ကို အချိန်အကြာကြီး တောင့်ခံထားနိုင်ရန် လုံလောက်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>"အခု ငါ့ရတနာကို ထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားလိုက်... မင်းကို ငါ အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ စဉ်းစားပေးမယ်"</p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ လေသံ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခြင်းက ရုတ်တရက် စိုးရိမ်မှု တစ်ခုခုကြောင့်လား၊ သို့မဟုတ် တစ်ခုခုကို ခံစားမိသွား၍လား ဆိုသည်ကိုတော့ မသိရပေ။</p> <p>သူ့လေသံ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသယောင်ယောင်။</p> <p>လီယီတောင်းက တစ်ဖက်လူ၏ စကားကို ကြားသော်လည်း နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။</p> <p>သူ ဘာမှ မပြောဘဲ တစ်ဖက်လူကို တည်ငြိမ်စွာသာ ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p>' ဒီစကားကို ကလေးတောင် ယုံမယ် မထင်ဘူးလေ... ရတနာကို ထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားရင် ငါ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ် ဟုတ်လား... ဒါ ဘယ်လို ဟာသမျိုးလဲ... မင်း ပြောနေတဲ့ စကားကို မင်းကိုယ်တိုင်ရော ယုံရဲ့လား ' </p> <p>"အင်း... ရတနာကို ထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားရမယ့်အစား မင်းကို သတ်ပြီး ဒီကြေးမုံပြင်ကို ယူသွားတာက ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်..."</p> <p>"ငါ ယူမသွားနိုင်ရင်တောင် အဲဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်မှာ..."</p> <p>"ဒီအဖြေကို မင်း ကျေနပ်ရဲ့လား"</p> <p>လီယီတောင်းက ဤစကားများကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ချိန်တွင် တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် အလွန် အေးစက်သွားသော လီယီတောင်း၏ မျက်နှာကို သူ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့ကို ဒီလို ပြောရဲတာ မင်းက ပထမဆုံးပဲ... အရင်က အဲဒီလို ပြောခဲ့တဲ့ ကောင်က အသက်ရှင်နေသေးပေမဲ့ သေတာထက် ဆိုးတဲ့ အဖြစ်မျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတယ်..."</p> <p>"မင်းလည်း အဲဒီလိုမျိုး ခံစားချင်တာလား"</p> <p>လီယီတောင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p>"မင်း ဘယ်လိုမျိုး ခံစားရတာကို ပြောနေလဲ ငါ မသိဘူး... ပြီးတော့ မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေလဲ ဆိုတာကိုလည်း ငါ မသိဘူး..."</p> <p>"ဒါပေမဲ့... ဒီနေ့ မင်း လုံးဝ ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကိုတော့ ငါ သိတယ်" </p> <p>ဤသို့ ပြောနေစဉ်တွင် လီယီတောင်း လက်ထဲ၌ အဆောင်လက်ဖွဲ့ လေးခု ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သက်တမ်း အနှစ် ၂ သောင်း စတေးထားသည့် တိုက်ခိုက်မှု။</p> <p>ထိုသို့ဆိုလျှင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ လေးခုက သက်တမ်း အနှစ် ၈ သောင်းအထိ စတေးထားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>အကယ်၍ ဤသည်ကမျှ တစ်ဖက်လူကို ကြီးမားသော ထိခိုက်မှု မပေးနိုင်သေးပါက...</p> <p>လီယီတောင်းသည်... ယာယီ ဆုတ်ခွာရန် စဉ်းစားရပေမည်။</p> <p>လူတစ်ယောက်ကြောင့် သူ၏ သက်တမ်းများကို အလွန်အကျွံ ကုန်ဆုံးခံမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဤသည်မှာ မတန်ပေ။</p> <p>အကယ်၍ သူ မနိုင်နိုင်ဘဲ ထွက်ပြေးချင်ပါက တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ဆွဲထားနိုင်မည့် စွမ်းရည်မျိုး ရှိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>လီယီတောင်းတွင် ဤမျှလောက် ယုံကြည်မှုတော့ ရှိသေးသည်။</p> <p>သို့သော်... တစ်ဖက်လူက လီယီတောင်း၏ အတွေးများကို ခံစားမိသွားသလားတော့ မသိပေ။</p> <p>လီယီတောင်းကို လှောင်ပြောင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p>ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ဤမျှ အထင်သေးသော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လီယီတောင်း အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားမိသည်။</p> <p>' မင်းက ဘယ်သူ့ကို အထင်သေးနေတာလဲ ' </p> <p>သူ ဆက်လက်၍ တွန့်ဆုတ်မနေတော့ပေ။</p> <p>သူ နိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ မနိုင်သည်ဖြစ်စေ တိုက်ခိုက်ကြည့်မှသာ သိရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဘာစကားမှ မပြောဘဲ လက်ထဲရှိ အဆောင်လက်ဖွဲ့ လေးခုကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p>ဟုတ်ပေသည်။</p> <p>ကြောက်ရွံ့မှုပင်။</p> <p>အရင်ကလို အရေးမစိုက်သော အမူအရာမျိုး မရှိတော့ပေ။</p> <p>ပထမဆုံး အဆောင်လက်ဖွဲ့၏ တိုက်ခိုက်မှုက သူ့ကို နာကျင်မှု ခံစားခဲ့ရစေခြင်းလည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p>သို့သော် ယခုတော့။</p> <p>ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှု သက်သက် မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p>တစ်ဖက်လူက သေမင်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို တကယ်ပင် ခံစားလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သေခြင်းတရား။</p> <p>ဤကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး မခံစားရသည်မှာ အချိန်မည်မျှ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီနည်း။</p> <p>အခြေအနေကို သူ ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောမထားဝံ့တော့။</p> <p>သူ နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။ လီယီတောင်းနှင့် အကွာအဝေး တစ်ခု ခြားထားနိုင်ရန် သူ အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော်... သူ မသိခဲ့သည်မှာ ဤသို့သော အကွာအဝေးက လီယီတောင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုအပေါ် မည်သည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိနိုင်ခြင်းပင်။</p> <p>လီယီတောင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုများက အကွာအဝေးနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။</p> <p>နီးခြင်း ဝေးခြင်းက လုံးဝ အရေးမကြီးပေ။</p> <p>ဤသည်မှာလည်း လီယီတောင်း တိုက်ခိုက်မှု၏ ထူးဆန်းသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>လီယီတောင်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ရန် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ပုန်းအောင်း၍ မရနိုင်ပေ။<br />


Save