Book List

<br /> ……………………………….</p> <p>အခန်း ၂၄၃ - ရထားပေါ်က အမျိုးသမီး</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်ကြားရှိ တိုက်ပွဲမှာ တိတ်တဆိတ် စတင်ခဲ့လေသည်။</p> <p>ထို့နောက် တိတ်တဆိတ်ပင် ပြန်လည် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်...။</p> <p>တိုက်ပွဲ တစ်ခုလုံးမှာ အချိန်တိုလေးအတွင်း၌ပင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် လီယီတောင်း၏ သက်တမ်း အနှစ် ၁ သောင်းတောင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>အနှစ် တစ်သောင်းတဲ့...။</p> <p>လီယီတောင်း ရင်ထဲတွင် ဆို့နင့်နေအောင် နာကျင်နေမိတော့သည်။</p> <p>သူ ယခုလေးတင် ရထားခဲ့သော သက်တမ်းများက ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် ကုန်ဆုံးသွားရသည်တဲ့လား။</p> <p>သူ၏ မူလ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ထွက်ပြေးရန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်... တစ်ဖက်လူက မည်သည့်နည်းလမ်း သုံးလိုက်သည် မသိ၊ သူ့ကို လုံးဝ လှုပ်မရအောင် လုပ်ပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p>လှုပ်မရဘူး ဆိုသည်ထက် သူက သတ်မှတ်ထားသော နေရာလေး တစ်ခုအတွင်း၌သာ လှုပ်ရှား၍ ရတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤသည်ကား... ထွက်ပြေးရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။</p> <p>တိုက်ရမည်။</p> <p>အသေအကြေ တိုက်ရမည့် ပွဲမျိုးပင်။</p> <p>သို့သော်... အဆုံးသတ်တွင်တော့ တစ်ဖက်လူက နောင်တရသွားလောက်ပေသည်။</p> <p>တိုက်ပွဲ အဆုံးသတ်ခါနီးတွင် ထိုသူက ထွက်ပြေးချင်နေခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော်... လီယီတောင်းက သူ့ကို အလွတ်မပေးခဲ့ပေ။</p> <p>ဝိညာဉ်နုတ်ယူခြင်းကို အသက်သွင်းလိုက်လေသည်။</p> <p>ဤစွမ်းရည်ကြောင့်ပင် သူ၏ သက်တမ်း အနှစ် ၁ သောင်းတောင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ တကယ်ကို နှမြောတသ ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p>ယခု ပြန်တွေးကြည့်လျှင်တောင် ရင်ထဲ နာကျင်နေဆဲပင်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ... ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အဆုံးတွင် သူ အောင်မြင်သွားခဲ့ပေသည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ အသိစိတ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...</p> <p>ကြေးမုံပြင်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်နေသော အဆက်အသွယ်များ အားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို လီယီတောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>မူလ ဝိညာဉ်ကလည်း ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် ဝိညာဉ်သစ် တစ်ခု မွေးဖွားလာခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော်... ဤဝိညာဉ်သစ် မွေးဖွားလာသော အချိန်တွင်တော့...</p> <p>လီယီတောင်း ခဏတာ ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရင်းနှီးနေသော ခံစားချက်လေး တစ်ခုကို သူ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ဒါက... ဝမ်ရှင်းယွဲ့လား။</p> <p>တကယ်ကြီး ဝမ်ရှင်းယွဲ့၏ ဝိညာဉ်လား။</p> <p>ခဏတာမျှ သူ နေရာမှာပင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p>ကြေးမုံပြင်ထဲက မူလ ဝိညာဉ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဝမ်ရှင်းယွဲ့၏ ဝိညာဉ်က ဤနေရာကို အောင်မြင်စွာ သိမ်းပိုက်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>မြေပြင်ပေါ်ရှိ အသက်ကင်းမဲ့နေသော အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဤအချိန်တွင်တော့... ရှီးအန်းမြို့သို့ လာခဲ့သော ခရီးစဉ်က တကယ့်ကို ကြီးမားလှသည့် ပြဿနာ တစ်ခုကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>တစ်ခုတည်းသော နောင်တကတော့... ဘုရားကျောင်းထဲတွင် ကြေးမုံပြင်၏ ထပ်ဆောင်း လျှို့ဝှက်ချက်များကို သူ ရှာမတွေ့ခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>လက်ရှိ ကြေးမုံပြင်၏ စွမ်းရည်လောက်ကိုသာ သူ သိနိုင်သေးသည်။</p> <p>ထိုလျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှာတွေ့ပါက ကြေးမုံပြင်၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားကို သိသိသာသာ တိုးမြှင့်ပေးနိုင်မည် ဆိုသည်ကို လီယီတောင်း ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ သို့သော် ယခု မြင်နေရသည့် အနေအထားအရတော့... ၎င်းက တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ့တွင် ၎င်းကို ဆက်ရှာနေရန် အချိန် အများကြီး မရှိတော့ပေ။</p> <p>သို့သော် သူ ယုံကြည်သည်။</p> <p>ကြေးမုံပြင်၏ လျှို့ဝှက်ချက်၊ သို့မဟုတ် စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်မည့် လျှို့ဝှက်ချက်ကို သူ မရှာတွေ့လျှင်တောင်မှ...</p> <p>ဝမ်ရှင်းယွဲ့၏ ဝိညာဉ်က ဆက်လက် ကြီးထွားအားကောင်းလာသည်နှင့်အမျှ ကြေးမုံပြင်တွင် ပါရှိသော မွေးရာပါ စွမ်းရည်များက တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>လီယီတောင်း ထွက်ခွာတော့မည့် အချိန်၌ပင်...</p> <p>တရုတ်ပြည်၏ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော တောင်တန်းကြီး တစ်ခုဆီတွင်...</p> <p>မှောင်မိုက်နေသော ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခု၏ ထိပ်နား၌...</p> <p>မီတာ ၂၀ ခန့် မြင့်သော ဧရာမ ကျောက်တုံး စင်မြင့်ကြီး တစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p>ထိုကျောက်တုံး စင်မြင့်ပေါ်ရှိ လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် မျက်လုံး ပွင့်လာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုလူမှာ အသက် ၄၀ သို့မဟုတ် ၅၀ ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပုံရပြီး သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် စူးရှသော အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေလေသည်။</p> <p>တချိန်တည်းမှာပင် ထိုအကြည့်များထဲတွင် အကြွင်းမဲ့ ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>ဤလူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ပေ။ အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝိညာဉ်ဝင်ပူးခဲ့သော သူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအရာက သူ့ဝိညာဉ်ကို အားကောင်းစေရန် သက်တမ်းကို စတေးပြီး လီယီတောင်း ချေမှုန်းလိုက်သော သူ့ဝိညာဉ်၏ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအစိတ်အပိုင်းလေးမှာ သူ့ ကိုယ်ပွား၏ အစိတ်အပိုင်း သေးသေးလေး တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်...</p> <p>သူ့ဝိညာဉ်အတွက် ဤအနည်းငယ်သော ဆုံးရှုံးမှုမှာ လက်တစ်ဖက်လုံး ပြတ်တောက်သွားသည်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ပြန်လည် ကုစား၍ မရနိုင်သော ဆုံးရှုံးမှုမျိုး။</p> <p>ဝိညာဉ် ပြတ်တောက်သွားခြင်းကို တစ်ခါ ဖယ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဟု အဓိပ္ပါယ် ရပေသည်။</p> <p>နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ့ဝိညာဉ်က ပြန်လည် အားကောင်းလာလျှင်ပင် ဤလူက အားကောင်းသည်ဟုသာ ပြော၍ ရမည်။ ပြတ်သွားသော လက်တစ်ဖက်ကိုတော့ ပြန်ဆက်၍ မရနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူ အတော်လေး ဒေါသထွက်နေမိ၏။</p> <p>ကျန်းမြို့ ရှိရာ မြောက်ဘက်ဆီသို့ သူ စူးစူးရဲရဲ လှမ်းကြည့်နေလေသည်။</p> <p>သူ့အသံက အလွန် တိုးညှင်းနေလျက်။ </p> <p>"လီယီတောင်း ဟုတ်လား... မင်းကို ဒီမှာ ငါ စောင့်နေမယ်"</p> <p>ရထားပေါ် ရောက်နေသော လီယီတောင်းသည် ကြေးမုံပြင်ကို အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဝမ်ရှင်းယွဲ့ ဝိညာဉ်၏ လက်ရှိ အားနည်းနေသော အခြေအနေကို သူ ခံစားနေရသည်။</p> <p>ပြန်ရောက်လျှင် သူမကို ကူညီပေးနိုင်မည့် နည်းလမ်း ရှိမရှိ အဘိုးအိုကို မေးရန် သူ စီစဉ်ထားသည်။</p> <p>သူမ အမြန်ဆုံး ကြီးထွားလာသရွေ့ ဤကြေးမုံပြင်က လီယီတောင်းအတွက် ပိုပြီး အသုံးဝင်လာလိမ့်မည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဖြစ်နိုင်မည်ဆိုပါက ဝမ်ရှင်းယွဲ့ ကြီးထွားလာရန် သူ သေချာပေါက် ကူညီပေးရပေမည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမကို ကူညီခြင်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် ကူညီခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>"ကောင်လေး... မင်းကို ကြည့်ရတာ ရင်းနှီးနေသလိုပဲ... မင်းက ကျန်းမြို့ကလား"</p> <p>လီယီတောင်း အတွေးထဲ နစ်မျောနေချိန်၌ပင်။</p> <p>အသက် ၃၀ အရွယ် ရင့်ကျက်သော လှလှပပ မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူ့ရှေ့ရှိ လွတ်နေသော ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p>သူမဆီမှ သင်းပျံ့ပျံ့ ရနံ့လေး ထွက်ပေါ်နေလျက်။</p> <p>ထိုမျှမကသေး။</p> <p>သူမ ဝတ်စားပုံကလည်း ခပ်မိုက်မိုက်။</p> <p>လီယီတောင်းပင်လျှင် သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>' အင်း... မဆိုးဘူး... တော်တော်လေး ဆွဲဆောင်မှု ရှိတာပဲ ' </p> <p>လီယီတောင်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ </p> <p>"ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ ခင်ဗျ"</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ လှတပတ မိန်းကလေး တစ်ဦးက မေးလာသည်မို့ ပြန်ဖြေရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး... မင်းကို ကြည့်ရတာ တော်တော် ရင်းနှီးနေလို့ပါ... ဒါပေမဲ့ ဘယ်မှာ မြင်ဖူးလဲ ဆိုတာကိုတော့ မသိတော့ဘူး... အဲဒါကြောင့် နှုတ်ဆက်ကြည့်တာပါ"</p> <p>"အော်... ကျွန်တော်က မမလှလှလေးက ကျွန်တော့် ဖုန်းနံပါတ် တောင်းမလို့များလားလို့... ပြီးတော့ ကျွန်တော်နဲ့ ကြည်နူးစရာ အခိုက်အတန့်လေး ဖန်တီးချင်နေတာလားလို့တောင် တွေးလိုက်မိသေးတာ... ကျွန်တော်က အတွေးလွန်သွားတာ ဖြစ်မယ်"</p> <p>"ခစ်ခစ်... မောင်လေးက နောက်တတ်သားပဲ... အခုခေတ် လူငယ်တွေက ဒီလောက်တောင် ပွင့်လင်းနေကြတာလား... အစ်မက မောင်လေးထက် အသက်ပိုကြီးတယ် ဆိုတာ မသိသာဘူးလား"</p> <p>လီယီတောင်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p>"အသက်ကြီးတာက အရေးမကြီးပါဘူး... အရေးကြီးတာက ကြီးဖို့ပဲလေ...."</p> <p>သူမ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p>အနည်းငယ် ရယ်ပြီးသွားမှ သူမက မနိုင်ဘူး ဆိုသည့် ပုံစံဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ </p> <p>"ဘယ်တုန်းက သတိထားမိသွားတာလဲ"</p> <p>လီယီတောင်း ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ခင်ဗျား ဒီမှာ ဝင်ထိုင်ကတည်းက ကျွန်တော် သိနေပြီ" </p> <p>လီယီတောင်း ဘာမှ မဖုံးကွယ်ထားပေ။ တစ်ဖက်လူ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို သူ ရိပ်မိနေပြီ ဆိုသည်ကို ရိုးရိုးသားသားပင် ဖော်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ ပေါ်လာတိုင်း မျက်နှာ အမြဲ ပြောင်းနေတာလေ... နှစ်ကြိမ်လောက် တွေ့တာနဲ့ ငါ့ကို မှတ်မိတဲ့သူ ဆိုလို့ မင်းက ပထမဆုံးပဲ" </p> <p>အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာထားက ရုတ်တရက် အလွန် တည်ငြိမ်သွားလေသည်။</p> <p>လီယီတောင်းက ခါးသက်သက် အပြုံးဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မှတ်မိနေတာက... ခင်ဗျားကို ထပ်တွေ့ရင် ယီနိုရဲ့ သတင်းကို ရနိုင်မယ် ဆိုတာ သိနေလို့ပဲ... ဒါကြောင့် ခင်ဗျားနဲ့ တွေ့မယ့် အခွင့်အရေး ဘယ်ဟာကိုမှ လက်မလွှတ်နိုင်ဘူးလေ... ခင်ဗျားရဲ့ အငွေ့အသက်ကို မှတ်မိဖို့ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမှာပဲ..."</p> <p>လီယီတောင်းက စကားကို အလွန် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ယခင်ကလို ရွဲ့တဲ့တဲ့ ပုံစံမျိုး လုံးဝ မရှိတော့။</p> <p>သူမ၏ အငွေ့အသက်ကို မှတ်မိပြီး နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့သည့်အခါ သူမကို မှတ်မိနိုင်သူ တချို့လည်း ရှိပေသည်။</p> <p>ထိုအထဲမှ တချို့က သူမက တမင်တကာ မှတ်မိအောင် လုပ်ပေးထားသူများ ဖြစ်ပြီး၊ တချို့ကတော့ အကြိမ်ကြိမ် တွေ့ပြီးသည့်နောက် သဲလွန်စ တချို့မှတစ်ဆင့် ခန့်မှန်းမိသွားသော သူများ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်...</p> <p>လီယီတောင်းကဲ့သို့ ဒုတိယအကြိမ် တွေ့သည်နှင့်တင် သူမကို မှတ်မိသူ ဆိုသည်မှာ ပထမဆုံး အကြိမ်ပင်။</p> <p>သူမ၏ စွမ်းရည်များကို သူမ အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိသည်။</p> <p>ငါ့ အငွေ့အသက်ကို သူ မှတ်မိနေတယ်တဲ့လား... ရယ်စရာတွေ မပြောပါနဲ့ဟာ...။</p> <p>သူမ၏ အငွေ့အသက်က အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>လီယီတောင်းက သူမကို မှတ်မိချင်သည် မဟုတ်ကြောင်း သိပေသည်။ သူမကို မှတ်မိပြီး ထိုကောင်မလေး၏ သတင်းကို သူမဆီမှ ရချင်ခြင်းသာ ဖြစ်၏။ </p> <p>လီယီတောင်းမျက်လုံးများက တည်ငြိမ်နေလျက်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်... "သူ နေကောင်းရဲ့လား" ဟု လေးလေးနက်နက် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>


Save