Book List

<br /> ……………………………….</p> <p>အခန်း ၂၄၄ - ပြင်ဆင်မှု</p> <p>လီယီတောင်း၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမက အေးဆေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>လီယီတောင်း၏ မျက်လုံးထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို သူမ ရှာဖွေလိုဟန် ရှိ၏။</p> <p>လီယီတောင်းကတော့ လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ သူမကိုသာ စူးစူးရဲရဲ ဆက်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုသို့ဖြင့် တစ်မိနစ်ခန့် ကုန်လွန်သွားလေသည်။</p> <p>“ခစ်ခစ်... အဲဒီ ကောင်မလေး ပြောတာ မှန်သားပဲ...”</p> <p>“ကောင်းပြီလေ... မင်းကို ထပ် မစတော့ပါဘူး... ဒီနေ့ ငါ ဒီကို လာတာ အဲဒီ ကောင်မလေး ပြောခိုင်းတဲ့ စကားကို လာပြောပေးတာ...”</p> <p>“မင်း သူ့ကို ပေးလိုက်တဲ့ ရုပ်သေးရုပ်က အသုံးဝင်တယ်တဲ့... ပြီးတော့... သူ အဆင်ပြေပါတယ်… သူ ဒဏ်ရာ ရခဲ့ပြီး အန္တရာယ်တချို့နဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပေမဲ့ အခုတော့ အဆင်ပြေသွားပါပြီ…”</p> <p>“တကယ်တော့ သူက မင်းအတွက် စိတ်ပူနေတာဆိုရင် ဘာလို့ သူ့မှာ ဒဏ်ရာရတယ်လို့ မင်းကို ပြောလိုက်ရတာလဲလို့ ငါ မေးကြည့်ဖူးတယ်…”</p> <p>“သူ ဘာပြောတယ် ထင်လဲ သူ မင်းကို လိမ်လို့ မရဘူးတဲ့လေ…”</p> <p>ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် အမျိုးသမီးက စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>လီယီတောင်းကတော့ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။ သူ့မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်နေမြဲ။</p> <p>“ကဲ... ငါ့ တာဝန်လည်း ပြီးသွားပြီ… သူ အဆင်ပြေတယ် ဆိုတာ သိရင် ရပြီပေါ့… သူက မင်းကို သိတယ်တဲ့လေ… မင်းကို သူ လိမ်မှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့… ဒါကြောင့်... မင်း စိတ်မပူပါနဲ့တော့…”</p> <p>စကားပြောရင်းနှင့် အမျိုးသမီးက ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ တည်ငြိမ်သော အမူအရာက လီယီတောင်းအတွက် တွေးတောစရာ ဖြစ်စေ၏။</p> <p>“အမ်... ဒါကတော့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အမြင်သက်သက်ပါပဲ… မင်းကိုယ်မင်း တိုးတက်အောင် ကြိုးစားပါ… အဲဒီ ကောင်မလေးကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းမထားပါနဲ့…”</p> <p>“သူ အခု အတော်လေး ပင်ပန်းနေတယ်… သူ့ကို ကူညီပေးမယ့်သူ လိုအပ်နေတယ်…”</p> <p>“တစ်ခုတော့ ရှိတယ်... သူက ဒီလောကကြီးမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ဘူး… တစ်ယောက်တည်းကလွဲရင်ပေါ့… ငါ သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် အသက်ကယ်ပေးခဲ့ဖူးပေမဲ့ သူက ငါ့ကို စိတ်ရင်းနဲ့ မယုံကြည်နိုင်ဘူးလို့ သူ့ကိုယ်တိုင် ဝန်ခံခဲ့တယ်…” </p> <p>အမျိုးသမီး ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည့်အချိန်တွင် သူမ မျက်လုံးများထဲ၌ စိတ်ပျက်အားငယ်ဟန် အရိပ်အယောင်လေး ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>လီယီတောင်းကတော့ ထိုအမျိုးသမီးသည် လီယီနိုကို အလွန်အမင်း ဂရုစိုက်ပေးနေကြောင်း သိလိုက်သည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” </p> <p>လီယီတောင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>ဤကျေးဇူးတင်စကားသည် လီယီနိုအပေါ်  သူမ၏ ဂရုစိုက်ပေးမှုအတွက် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် အမျိုးသမီးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး…”</p> <p>“ကဲ... မင်း မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိလာရင် ငါ့ဆီ မက်ဆေ့ချ် ပို့လိုက်ပါ… ဒါ ငါ့ နံပါတ်ပါ… ငါ ဘယ်အချိန် ဖတ်မိမလဲ မသိပေမဲ့ ဖတ်မိတဲ့အခါ ပြန်ဖြေပေးပါမယ်…”</p> <p>“ဒါပေမဲ့... အဲဒီ ကောင်မလေးအကြောင်း မေးတဲ့ မက်ဆေ့ချ်မျိုးတော့ ပို့မပေးပါနဲ့… ငါ ပြန်မဖြေဘူး… ငါ စည်းကမ်းကို ဖောက်ဖျက်ပြီးနေပြီ… ငါ့မှာသာ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်မရှိရင်… ”</p> <p>သူမ ဆက်မပြောတော့။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရထားက ဘူတာရုံသို့ ဆိုက်ရောက်လာသည်။ အမျိုးသမီးက တန်းလျှောက်ထွက်သွား၏။</p> <p>လီယီတောင်းက သူမ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း အတွေးနက်နေမိသည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် အထူးဒေသတစ်ခုတွင် လီယီနို ရှိနေပေလိမ့်မည်။</p> <p>ဤနေရာသည် တကယ်ကို နောက်ထပ် ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူကိုယ်တိုင်တောင် ဒီကမ္ဘာကို ရောက်လာခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။</p> <p>ဒီကမ္ဘာမှာ နောက်ထပ် ကမ္ဘာတစ်ခု ရှိနေရင်လည်း အံ့သြစရာ မရှိတော့ဘူးလေ။</p> <p>နောက်ထပ် အချက်တစ်ခုမှာ လီယီနို ယခုအချိန်တွင် အကူအညီ လိုအပ်နေသည်။ သူမတွင် ယုံကြည်ရမည့် အသင်းဖော် တစ်ယောက် လိုအပ်နေသည်။</p> <p>ထိုသူမှာ လီယီတောင်း ပင်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဒီအချိန်မှာ ဘယ်နေရာမှာ တိုက်ပွဲဝင်နေကြသလဲ တိုက်ပွဲရဲ့ ဦးတည်ချက်က ဘာလဲ…။</p> <p>သို့သော် ၎င်းမှာ လီယီတောင်း ယခု လက်ရှိအချိန်တွင် ထိတွေ့နိုင်မည့်အရာ မဟုတ်သလို နားလည်နိုင်သေးသည့် အရာလည်း မဟုတ်သေးပေ။</p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အခုအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို အဆမတန် မြှင့်တင်ဖို့သာ အဓိကပဲ။</p> <p>ယီတောင်း အဘိုးအို၏ အိမ်ဝင်းထဲသို့ ထပ်မံ ဝင်သွားသည့်အခါ...</p> <p>မွန်းလွဲပိုင်း ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>သူ ဝင်သွားသည့်အခါ အဘိုးအိုက အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p>ထို့နောက် အံ့သြသော အမူအရာဖြင့် “တခုခု မတော်တဆ ဖြစ်တာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>လီယီတောင်းက ဖြစ်စဉ် တစ်ခုလုံးကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>လီယီတောင်း၏ ပြောပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် အဘိုးအိုက မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒီကောင်တွေ... ပိုပြီး ရဲတင်းလာကြတာပဲ… အကြောက်အလန့်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး…”</p> <p>အဘိုးအိုက ခေါင်းငုံ့ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>လီယီတောင်းကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။</p> <p>အဘိုးအိုက သူ့ကိုယ်သူ ပြောနေမှန်း သူသိ၏။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်...</p> <p>အဘိုးအိုက သုံးမိနစ်ခန့် စဉ်းစားနေသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အလွန် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့်...<br /> “ကောင်းပြီ… မင်း ဒီရက်ပိုင်း သတိထားပါ… ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ ပြန်ကောင်းလာရင် ငါတို့ ထွက်သွားကြမယ်…”</p> <p>“အဲဒီ နေရာရဲ့ တည်ရှိမှုကို ပစ်ထားလို့ မရဘူး… မင်းက သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာဆိုတော့ သူ ဒါကို လုံးဝ လက်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး… ဒါပေမဲ့ အခုတော့ လုံခြုံပါသေးတယ်…”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ မင်း အနာဂတ်မှာ သတိထားရမယ်… မကြာခင်မှာပဲ မင်း အဲဒီနေရာနဲ့ ထိတွေ့ရလိမ့်မယ်… အဲဒီအချိန်ကျရင် တစ်ဖက်လူက မင်းကို လုံးဝ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး…”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ မင်း စိတ်မပူပါနဲ့… အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းလည်း ကြီးပြင်းသွားလောက်ပြီ… ပြီးတော့ ငါ့ ဒဏ်ရာတွေလည်း အကုန်ပျောက်လောက်ပြီ…”</p> <p> “သူ တကယ်ပဲ မင်းကို တစ်ခုခု လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါလည်း သူ့ကို ရှင်းပစ်ဖို့ ဝန်မလေးဘူး…”</p> <p>အဘိုးအို၏ နောက်ဆုံးစကားက တည်ငြိမ်နေသည်။ ထို့ပြင် သူ့လေသံမှာ လေးနက်နေလျက်။</p> <p>သူ့အမူအရာကလည်း အလွန် လေးနက်နေ၏။</p> <p>အဘိုးအိုအတွက် လီယီတောင်းနှင့် လီယီနိုတို့မှာ မိသားစုရင်းခြာများနှင့် မခြားပေ။<br /> ………..</p> <p>အဘိုးအို အိမ်တွင်ပင် လီယီတောင်း ညစာ စားလိုက်၏။<br /> အကြောင်းရင်းကတော့ ထမင်းချက် သုံးယောက်စလုံးက အဘိုးအိုဆီမှာ ရှိနေပြီး သူအိမ်မှာ စားစရာ မရှိ၍ပင်။</p> <p>ထို့ကြောင့် လီယီတောင်းပင်လျှင် ဒီမှာပဲ ဆက်နေချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။</p> <p>လီယီတောင်း အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ညရှစ်နာရီ ကျော်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>မှောင်မည်းနေသော ဆိုင်လေးမှာ အသက်ဝင်မှု ကင်းမဲ့နေလျက်။</p> <p>ညက တိတ်ဆိတ်နေ၏။</p> <p>နောက် သုံးရက်မှာ လီယီတောင်းအတွက် ငြိမ်းချမ်းအေးဆေးလှသည့် နေ့ရက်လေးများ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူ့ဖုန်းကို ပိတ်ထားပြီး ဆိုင်တံခါး တစ်ပေါက်သာ ဖွင့်ထားသည်။</p> <p>မနက်တိုင်း ဖုန်းစစ်ပြီး အပြင်စာ မှာစားသည်။</p> <p>နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အနားယူပြီး ညနေပိုင်းတွင် အပြင်စာ ထပ်မှာစားသည်။</p> <p>ညဘက်တွင် အပြင်စာ ထပ်မှာစားပြီး ဖုန်းကြည့်ကာ အိပ်သည်။</p> <p>လီယီတောင်းသည် ထိုသုံးရက်တာ၏ ထက်ဝက်ကို ဖုန်းပွတ်ရင်းဖြင့်သာ ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော်... လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ...</p> <p>သုံးရက်အတွင်း လီယီတောင်းသည် လူနှစ်ယောက်ကိုသာ follow လုပ်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>အစ်ကိုယီတောင်းမှာ ဘာများ ထူးခြားတဲ့ အကြံအစည်တွေ ရှိနေလဲ…။</p> <p>ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။ စနစ်ဆီမှ မည်သည့် သတိပေးချက်မှ မပေါ်လာသဖြင့် follow မလုပ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သုံးရက် ကြာပြီးနောက်…</p> <p>လီယီတောင်းဆီသို့ အဘိုးအို ဖုန်းဆက်လေပြီ။</p> <p>


Save