Book List

<br /> ……………………………….</p> <p>အခန်း ၂၄၅ - ဝိညာဉ်သွင်းခြင်းလား… အပ်စိုက်ကုသခြင်းလား…</p> <p>"ရောက်ပြီလား…"</p> <p>လီယီတောင်း ခြံဝင်းငယ်လေးထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အဘိုးအို၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒီရက်ပိုင်း အနားယူရတာ ဘယ်လိုလဲ…"</p> <p>"တော်တော် ကောင်းပါတယ်… ကောင်းပြီ... ငါတို့ မနက်ဖြန် ထွက်ကြမယ်… မင်းမှာ ပစ္စည်းတွေကို ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ် ရှိလာအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိတာ ငါ သိတယ်… ဒီပစ္စည်းတွေကို တစ်ချက် ကြည့်ပေးပါဦး… အဆင်ပြေမလားလို့…"</p> <p>"အရမ်းကြီး အားကောင်းနေစရာ မလိုဘူး…"</p> <p>အဘိုးအိုက အဝတ်အိတ်တစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ </p> <p>မဟုတ်ဘူး... အဲဒါကို အပ်အိတ်လို့ ခေါ်ရမယ်….။ </p> <p>အိတ်ထဲတွင် ရှည်လျားသော အပ်များစွာ ပါရှိလေသည်။</p> <p>"ဒါလား" </p> <p>လီယီတောင်း အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>သို့သော် အဘိုးအိုက ပြုံးလိုက်ပြီး... "ဒါက သူ့အတွက်ပါ" ဟု ပြောရင်း ကျိုးရှုရီ ရှိရာဘက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p>အဘိုးအိုက ကျိုးရှုရီကို ညွှန်ပြနေသည်ကို မြင်သောအခါ လီယီတောင်း ဆွံ့အသွားသည်။ </p> <p>' ဒါ... ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ... ကျိုးရှုရီ... ဘာလို့ ကျိုးရှုရီက ဒီအပ်ရှည်တွေကို သုံးရမှာလဲ... ဒါက... အပ်စိုက်ကုသဖို့အတွက်လေ... '</p> <p>"အံ့ဩမနေနဲ့... ဒါက သူမရဲ့ စွမ်းရည်လေ..."</p> <p>"အင်း... ဒီလိုပါ... မနေ့တစ်နေ့ကမှ ကျွန်မ ခေါင်းနည်းနည်း ကိုက်လာတာနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပ်စိုက်ကြည့်ဖို့ လုပ်တာ... ငယ်ငယ်တုန်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပ်စိုက်ဖူးတယ်လေ..."</p> <p>"အဘိုးအိုက အဲဒါကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မြင်သွားပြီး သိသွားတာ..."</p> <p>လီယီတောင်း ခဏမျှ ကြောင်သွား၏။</p> <p>အဘိုးအိုက ကျိုးရှုရီ၏ ထူးခြားသော စွမ်းရည်အချို့ကို ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်းလား။</p> <p>သူ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျိုးရှုရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤကမ္ဘာကြီးမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုရှုပ်ထွေးပေသည်။</p> <p>"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ... အဆင်ပြေမှာပါ..."</p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် လီယီတောင်းက အပ်များနှင့် အပ်အိတ်ကို ယူလိုက်သည်။ လီယီတောင်း ဝိညာဉ်သွင်းခြင်း စွမ်းရည်ကို ခဏခဏ အသုံးမပြုဖြစ်ပေ။</p> <p>သို့သော် စနစ်၏ တိုးတက်လာမှုနှင့်အတူ ဤစွမ်းရည်မှာလည်း ပြောင်းလဲမှုအချို့ ရှိခဲ့သည်။ ဥပမာအားဖြင့် လက်ရှိ အခြေအနေများအရ ဝိညာဉ်သွင်းခြင်း စွမ်းရည်မှာ နာရေးသုံး ပစ္စည်းများအတွက်သာ ကန့်သတ်မထားတော့ပေ။</p> <p>ယခုအခါ အရာဝတ္ထုများစွာကို ဝိညာဉ်သွင်းနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဝိညာဉ်သွင်းခြင်း၏ ကုန်ကျစရိတ်နှင့် ရလဒ်များတွင် ကန့်သတ်ချက်အချို့ ရှိနေသေးသည်။</p> <p>ထိုအပ်များမှာ အလွန် သေးငယ်သော်လည်း အရေအတွက် ရာနှင့်ချီ၍ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သက်တမ်း အနှစ်တစ်ရာ စတေးပြီး ဝိညာဉ်သွင်းရန် သူ ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။</p> <p>အနှစ်တစ်ရာ... လုံလောက်ပါပြီ... ဒါက သာမန် အပ်စိုက်ကုသတဲ့ ကိရိယာပဲလေ... အများကြီး မလိုပါဘူး။ နောင်ကျရင်တော့ အခြေအနေ ပြောင်းသွားနိုင်တာပေါ့...။</p> <p>"အင်း... ငါ ဒီအပ်အိတ်ကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ခဲ့တာ... သူတို့ထဲမှာ ဝိညာဉ် ရှိနေပြီးသား ဖြစ်ရမယ်... ဖြစ်နိုင်ရင် မင်း ပိုပြီးတော့ လုပ်ပေးနိုင်မလား... ဘာမှ မတော်တဆ မဖြစ်ဘူးဆိုရင် ဒီအပ်တွေကို အချိန်အကြာကြီး သုံးလို့ရမှာ..."</p> <p>လှုပ်ရှားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သော လီယီတောင်း ရုတ်တရက် ဆွံ့အသွားသည်။ သို့သော် သူ အဘိုးအိုကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် မည်သို့မျှ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ မူလက သတ်မှတ်ထားသော သက်တမ်း အနှစ် ၁၀၀ ကို အနှစ် ၁၀၀၀ အထိ တိုးမြှင့်လိုက်လေသည်။</p> <p>အနှစ် တစ်သောင်း ဆိုလျှင်တော့ နည်းနည်း လွန်ရာကျသွားပေလိမ့်မည်။ သက်တမ်း အနှစ်တစ်ထောင် ဆိုလျှင်တော့ လုံလောက်ပေသည်။</p> <p>ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်...</p> <p>လီယီတောင်း မျက်နှာတွင် အားနည်းသွားသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သက်တမ်း အနှစ်တစ်ထောင် ကုန်ဆုံးသွားခြင်းက သူ့ကို အမှန်တကယ်ပင် အားနည်းသွားစေခဲ့လေသည်။</p> <p>ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော ကျိုးရှုရီမှာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နှုတ်ခမ်းဖျားများ တုန်ယင်သွား၏။ သို့သော် ဘာမှတော့ မပြောပေ။</p> <p>"ရော့" </p> <p>လီယီတောင်းက ဝိညာဉ်သွင်းထားသော အပ်အိတ်ကို ကျိုးရှုရီထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..." </p> <p>ကျိုးရှုရီက အပ်အိတ်ကို လှမ်းယူရင်း ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်၏။ တဆက်တည်းမှာပင် လီယီတောင်း အနည်းငယ် အားနည်းနေသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သူမ ခဏမျှ တွေးလိုက်ပြီးနောက်... <br /> "ရှင့်ကို အပ်စိုက်ပေး ရမလား... စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအင်တွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးသွားတယ်လို့ ခံစားနေရတယ်..." </p> <p>' ဟင်… သူမ ဒါတွေကို တကယ်ကြီး မြင်နိုင်တာလား... ' </p> <p>ဘေးနားမှ အဘိုးအိုကလည်း... <br /> "အပ်စိုက်ကြည့်လိုက်လေ... အာနိသင် ဘယ်လိုနေလဲ စမ်းကြည့်လို့ ရတာပေါ့… “</p> <p>လီယီတောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>စမ်းကြည့်တာပေါ့…. အာနိသင် ရှိရင်လည်း နောက်ကျ တစ်ခုခုဆို သူ့ကို အပ်စိုက်ခိုင်းလို့ ရတာပေါ့…။</p> <p>လီယီတောင်း ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>ကျိုးရှုရီလည်း အပ်အိတ်ထဲမှ ဆယ်စင်တီမီတာခန့် ရှည်သော အပ်တစ်ချောင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထုတ်ယူလိုက်သည်။ အပ်ကို ညာလက်ဖြင့် ကိုင်ထား၏။ တဆက်တည်းမှာပ်င ထိုအပ်မှာ လီယီတောင်း၏ ဦးခေါင်းခွံထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားခဲ့လေပြီ။</p> <p>ထို့နောက် အပ်တစ်ချောင်းပြီးတစ်ချောင်း လီယီတောင်း၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ စိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် စုစုပေါင်း အပ် ၃၂ ချောင်း စိုက်ပြီးချိန်တွင် သူမ အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်လေသည်။</p> <p>လီယီတောင်း ဦးခေါင်းပေါ်တွင် စိုက်ထားသော အပ်များမှာ နို့နှစ်ရောင် အလင်းတန်းများ စတင် တလက်လက် တောက်ပလာသည်။</p> <p>အင်း... မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း… တကယ် ထူးခြားတာပဲ…။</p> <p>အဘိုးအို၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ လီယီတောင်း၏ ဝိညာဉ်သွင်းမှုအပြီးတွင် ဤအရာက အမှန်တကယ်ပင် အသုံးဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>တကယ်တမ်းတွင် ကျိုးရှုရီသည် ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်းမှာ သူမ အပ်ကို ထုတ်လိုက်ချိန်တွင်... ထိုအပ်မှာ သူမ အလိုရှိသော အပ်စိုက်မှတ်ဆီသို့ အလိုအလျောက် ချဉ်းကပ်သွားသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ... ကျိုးရှုရီသည် သူမ၏ အသိစိတ်ဖြင့် အပ်ကို တိုက်ရိုက် ထိန်းချုပ်နိုင်ပုံရသည်။ ပထမဆုံး အကြိမ်မှာတော့ သူမ သိပ်ပြီး မကျွမ်းကျင်သေးပေ။ သို့သော် ကျွမ်းကျင်လာသည်နှင့်အမျှ ကြည့်စရာပင် မလိုတော့ဘဲ အလိုလို စိုက်နိုင်သွားလေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ကျိုးရှုရီ ကိုယ်တိုင်ပင် အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးပေ။ အလွန် လွယ်ကူလှပြီး အလွန် တိကျကာ အာနိသင်ကလည်း အလွန် ကောင်းမွန်လှပေသည်။ ဤသည်မှာ အစ်ကိုယီတောင်း၏ ဝိညာဉ်သွင်းမှုကြောင့်ပင် ဖြစ်ရမည်။</p> <p>လီယီတောင်းမှာမူ ကျိုးရှုရီ ပထမဆုံး အပ်ကို စိုက်လိုက်ချိန်၌ပင် ထူးခြားသော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အလွန်ပင် စိတ်လက်ပေါ့ပါးပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသော ခံစားချက်မျိုးပင်။</p> <p>ကျိုးရှုရီက နောက်ဆုံးအပ်ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စိုက်လိုက်ချိန်တွင် လီယီတောင်း၏ စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားများ တဖြည်းဖြည်း တိုးတက်လာသည်ကိုပင် ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် လီယီတောင်း၏ ရင်ထဲတွင် ပီတိများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို သူ နောက်ဆုံး၌ ရှာတွေ့ခဲ့လေပြီ။ ဤနည်းလမ်းကို မည်မျှကြာကြာ အသုံးပြုနိုင်မည်နည်း ဆိုသည်တော့ သူမသိ။</p> <p>သို့သော် အသုံးဝင်နေသရွေ့တော့ ရပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>နေရထိုင်ရ အတော်လေး ကောင်း၍ လီယီတောင်း အိပ်ပင်ပျော်သွားလေသည်။ ယခုတစ်ခေါက်တွင် သူ အလွန် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သူ ဘာအိပ်မက်မှ မမက်ခဲ့ပေ။ ဦးနှောက်က တကယ့်ကို နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်စက်နေရသည့် ခံစားချက်မျိုးပင်။ အလွန် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှ၏။ ထိုခံစားချက်ကို စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။</p> <p>ဤသို့ဖြင့်... အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည် မသိ။ လီယီတောင်း ပြန်လည် မျက်လုံးပွင့်လာချိန်တွင် မိုးချုပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ့ဘေးတွင် လက်ဖက်ရည် သောက်နေဆဲဖြစ်သော အဘိုးအိုကို ကြည့်ရင်း သူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ ငွေအပ်များကိုတော့ ဖယ်ရှားပြီးသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p>"နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားရဲ့လား..."</p> <p>လီယီတောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်ထဲမှ တက်ကြွလန်းဆန်းမှုကို သူ ခံစားနေရသည်။ လတ်တလော ခံစားခဲ့ရသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ အားလုံး ယူပစ်သလို ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>ထိုစဉ် နံဘေးမှ ပျံ့လွင့်လာသော ထူးခြားသည့် အနံ့တစ်ခုကို လီယီတောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ </p> <p>အမွှေးနံ့သာနံ့လား... အင်း... အနံ့က တော်တော်လေး ကောင်းတယ်….။</p> <p>သူ မသိမသာ ဝေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဘေးနားရှိ စားပွဲပေါ်တွင် အမွှေးတိုင်ထွန်းသည့် အိုးငယ်လေး တစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအိုးထဲမှ မီးခိုးငွေ့လေးများ လွင့်ပျံနေလေသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ... ဤသင်းပျံ့သော ရနံ့က ထိုအမွှေးတိုင်အိုးဆီမှ လာခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>


Save