Book List

<br /> ……………………………….</p> <p>အခန်း ၂၄၆ - ခရီးထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြတော့…</p> <p>"ဒီအမွှေးတိုင်အိုးထဲမှာ စိတ်ငြိမ်အမွှေးနံ့သာတွေ ပါတယ်... ငါ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရခဲ့တာ..."</p> <p>"မင်း ဒီရက်ပိုင်း တော်တော်လေး ပင်ပန်းနေတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်... ကျိုးရှုရီရဲ့ အပ်စိုက်ကုသမှုနဲ့ ဒီစိတ်ငြိမ်အမွှေးနံ့သာ ရောသွားတော့ မင်း ပိုပြီး နေရထိုင်ရ ကောင်းသွားတာ..."</p> <p>အဘိုးအို၏ အသံမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး လီယီတောင်းလည်း အလိုလို ခေါင်းညိတ်မိလေသည်။</p> <p>ဤစိတ်ငြိမ်အမွှေးနံ့သာနှင့် ကျိုးရှုရီ၏ အပ်စိုက်ကုသမှုကြောင့် သူသည် အမှန်တကယ်ပင် စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားခဲ့ရသည်။ ဤနာရီအနည်းငယ်အတွင်း သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ တည်ငြိမ်စွာ တိုးတက်လာသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်အမွှေးနံ့သာမျိုးနှင့် သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ထိတွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သလို၊ ကျိုးရှုရီကလည်း ပထမဆုံးအကြိမ် အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဤသို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် အရာအားလုံးမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ထိတွေ့အသုံးပြုချိန်၌သာ အကောင်းဆုံး အာနိသင်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဒုတိယအကြိမ် ထိတွေ့အသုံးပြုချိန်တွင်မူ အာနိသင်မှာ သိသိသာသာ လျော့ကျသွားမည် ဖြစ်ရာ ၎င်းကို မည်သူမျှ ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ဥပမာအားဖြင့် အချို့သော ဆေးစွမ်းကောင်းများမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် အသုံးပြုချိန်၌သာ ထူးခြားသော အာနိသင်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး ဒုတိယအကြိမ်တွင်မူ အာနိသင် သိသိသာသာ လျော့ကျသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>"မင်း ပြန်ပြီး ပြင်ဆင်စရာရှိတာ ပြင်ဆင်တော့... ငါတို့ မနက်ဖြန်မနက် ထွက်ကြမယ်..."</p> <p>"မနက်ဖြန်ကျရင် ရှင်းထင်ကို ဆိုင်မှာ လာစောင့်ခိုင်းလိုက်မယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆိုင်ကိုတော့ ပိတ်ထားလို့ မရဘူးလေ..." </p> <p>အဘိုးအိုက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထပ်မံ ပြောကြားလိုက်လေသည်။</p> <p>ညစာစားပြီးနောက် လီယီတောင်းမှာ ဆိုင်သို့ အရင် ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p>အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲနေရင်း လီယီနို၏ အခန်းကို သွားရောက်၍ တစ်ခါ ပြန်လည် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် ဤတစ်ခေါက် ထွက်သွားပါက အချိန်အတော်ကြာ ပြန်မလာနိုင်တော့မည်ကို ကြိုတင် ခံစားမိနေသည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အိမ်ကို သန့်ရှင်းအောင် ထားရှိရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုမှသာ လီယီနို ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ အိမ်ပြန်ရောက်သည့် ခံစားချက်ကို ရရှိစေမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ညတာမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ထိုညတွင် လီယီတောင်း အလွန် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ အလွန်ပင် စိတ်လက်ပေါ့ပါးသော ညတစ်ည ဖြစ်ခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ဤညတွင် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာ ပိုမို မြင့်မားသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် မိုးမလင်းမီကပင် လီယီတောင်းမှာ နိုးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယနေ့မှာ အဘိုးအိုနှင့်အတူ ကျန်းမြို့မှ ထွက်ခွာရန် ချိန်းဆိုထားသော နေ့ပင် ဖြစ်သည်။ လီယီတောင်းမှာ မည်သည့်မြို့သို့ သွားမည် သို့မဟုတ် မည်သည်တို့ လုပ်ဆောင်ရမည်ကို မမေးမြန်းခဲ့ပေ။ သူ့အတွက်တော့ အဘိုးအို၏ ညွှန်ကြားချက်များကိုသာ လိုက်နာရန် အဓိက ဖြစ်သည်။ မည်သည့်နေရာသို့ သွားမည်၊ အခြေအနေက မည်သို့ရှိမည်ကိုမူ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိချိန်၌သာ သူ သိရှိရမည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ယခုအချိန်တွင် သူ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည့် သို့မဟုတ် အာရုံစိုက်ရမည့် ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။</p> <p>လီယီတောင်းမှာ အထုပ်အပိုး အများကြီး မယူခဲ့ပေ။ အဝတ်အစား အချို့ပါသည့် ကျောပိုးအိတ် တစ်လုံးနှင့် အမြဲတမ်း ဆောင်ထားလေ့ရှိသော ကြေးမုံပြင်ကိုသာ ယူခဲ့လေသည်။ ယခုအခါ ဤကြေးမုံပြင်ထဲတွင် ဝမ်ရှင်းယွဲ့၏ ဝိညာဉ် ကိန်းအောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် လီယီတောင်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား သိသိသာသာ တိုးတက်လာခြင်းကြောင့် သူမအတွက်လည်း အလွန်ပင် အားကောင်းလာစေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် အပြန်အလှန်အနေဖြင့် ၎င်းမှာ လီယီတောင်းအတွက် အလွန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေလေသည်။</p> <p>လီယီတောင်း ခြံဝင်းငယ်လေးထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားချိန်တွင် အဘိုးအိုနှင့် အခြားသူများမှာ ပြင်ဆင်ပြီး ဖြစ်နေကြသည်။ အဘိုးအိုမှာ ကျောပိုးအိတ်ပင် မယူဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ခရီးထွက်ရန် ပြင်ထားလေသည်။ ယန်ချင်းယွဲ့နှင့် ကျိုးရှုရီတို့ကမူ ကျောပိုးအိတ် တစ်လုံးစီကို ဘေးတွင် ချထားကြသည်။</p> <p>"ထိုင်ပြီး အရင် စားလိုက်ကြဦး... စားပြီးမှ ထွက်ကြတာပေါ့"</p> <p>"လက်မှတ်တွေလည်း ဝယ်ပြီးပြီ..."</p> <p>အဘိုးအိုက ထိုင်ရန် လက်ဟန်ပြနေ၍ လီယီတောင်းလည်း ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ ဆန်ပြုတ်ကို သောက်လိုက်သည်။ </p> <p>အင်း... တော်တော်လေး အရသာ ရှိတာပဲ…။</p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် အဘိုးအိုနှင့် အခြားသူများမှာ ခြံဝင်းငယ်လေးထဲမှ ထွက်လာကြသည်။ လီရှင်းထင်ကတော့ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ သူမ အဆင်ပြေလျှင် လာရောက် သန့်ရှင်းရေး လုပ်နိုင်ရန် ခြံဝင်း၏ သော့များကို သူမအား ပေးခဲ့လေသည်။</p> <p>မကြာမီပင် သူတို့ လေးဦးမှာ တက္ကစီ တစ်စီးဖြင့် ရထားဘူတာသို့ သွားကြလေသည်။ သူတို့သည် အိပ်စင် လက်မှတ် လေးစောင် ဝယ်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် အခန်းတစ်ခန်းတည်းတွင် အတူ ကျနေသည်။ ရထားပေါ် ရောက်တော့မှသာ သူတို့ ဤတစ်ခေါက် မည်သည့်နေရာသို့ သွားမည်ကို လီယီတောင်း သိရှိရတော့သည်။</p> <p>ယွင်မြို့ ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းမှာ ကျန်းမြို့မှ ၄၈ နာရီကျော် သွားရသော အလွန် ဝေးလံသည့် နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာမှာ အလွန် လှပပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဒဏ္ဍာရီများစွာ ရှိသည့် နေရာလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ငါတို့ ဒီတစ်ခေါက် သွားမယ့်နေရာက ယွင်မြို့က တောင်ပေါ် ကျေးရွာတစ်ခုပဲ... ပြီးရင် တောထဲကို ဝင်ကြမယ်..."</p> <p>"ငါတို့ သွားမယ့်နေရာကို ရောက်ဖို့... ခြေလျင်ခရီး ၃ ရက်လောက် သွားရလိမ့်မယ်..."</p> <p>အဘိုးအိုက လက်ရှိ အခြေအနေကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလေသည်။ လီယီတောင်းကတော့ ဘာမှ မပြောဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>အခြေအနေ အသေးစိတ်ကိုတော့ ထိုအချိန်ကျမှသာ သူ သိရမည် ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ယခုအချိန်တွင် ကိစ္စရပ်များစွာမှာ ထင်သလောက် မလွယ်ကူလှပေ။ သို့သော်လည်း လက်ရှိ အခြေအနေအရ လီယီတောင်း ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ပေသည်။</p> <p>ဤတစ်ခေါက် သူတို့ သွားမယ့် နေရာမှာ သေချာပေါက် အလွန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ရပေမည်။ ၎င်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင် အသစ်တစ်ခုနှင့် သူ ထိတွေ့ရမည့် နေရာလည်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာမှာ မည်သည့်နေရာမျိုး ဖြစ်သည်ကို အဘိုးအိုက မပြောခဲ့ပေ။ တကယ်တော့ ပြောနေလျှင်လည်း အဓိပ္ပါယ် မရှိလှပေ။ ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိချိန်၌သာ ကိုယ်တိုင် ခံစားသိရှိရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သို့သော်လည်း လီယီတောင်းနှင့် အခြားသူများ မသိရှိလိုက်သည်မှာ... သူတို့ ရထားပေါ် တက်လိုက်ချိန်၌ပင် သူတို့၏ နောက်ကွယ်မှ လူတစ်စုမှာလည်း ထိုရထားပေါ်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့ကြခြင်းပင်။</p> <p>ထိုလူစုအပြင် တပ်ဖွဲ့ ၃၆ အဖွဲ့ဝင်များကလည်း သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာကြလေသည်။ သေချာသည်မှာ တပ်ဖွဲ့ ၃၆ ကတော့ လီယီတောင်း၏ ဘက်တော်သားများပင် ဖြစ်သည်။ </p> <p>သို့သော်လည်း ကျန်ရှိသော အခြား လူတစ်စုမှာမူ...</p> <p> အရာအားလုံးမှာ မသေချာ မရေရာ ဖြစ်နေလေသည်...။</p> <p>


Save