Book List

<br /> ……………………………….</p> <p>အခန်း ၂၄၈ - ဘူတာသို့ ဆိုက်ရောက်ခြင်း</p> <p>အချိန်များမှာ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွား၏။ </p> <p>သူတို့ ဆင်းရမည့် နောက်ဘူတာသို့ ရောက်ရှိရန် နာရီဝက်ခန့် လိုသေးသော်လည်း ရထားတွဲတစ်ခုလုံးမှာမူ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။ ဤအခြေအနေမှာ လီယီတောင်းကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာစေ၏။ </p> <p>ဘေးခန်းတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို သူ ခံစားမိနေသည်။ ထိုလူများမှာ ရိုးရိုးလူများမဟုတ်ဘဲ ‘ချယ်ရီပန်း’ အဖွဲ့မှ လူများ ဖြစ်ကြ၏။ </p> <p>လီယီတောင်းက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိသည်။ </p> <p>‘ သူတို့တွေ အခုထိ မထွက်သွားကြသေးဘူးလား...’</p> <p>‘ ဘာလို့ အခုထိ မတိုက်ခိုက်သေးတာလဲ… ရထားတစ်စီးတည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အတူ စီးဖြစ်လာတာများလား… ဒါလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး… ဒီကောင်တွေက ငါတို့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာလေ… ‘</p> <p>သို့သော် အဓိက မေးခွန်းမှာ သူတို့ ဘာကြောင့် မလှုပ်ရှားသေးသနည်း ဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်၏။ တကယ်တော့ လီယီတောင်းမှာ လွန်ခဲ့သည့် သုံးနာရီလုံးလုံး မအိပ်ဘဲ အမြဲ အသင့်ပြင်ထားခဲ့သည်။ သူ့တွင် ‘သေမင်း အကာအကွယ်’ ရှိသဖြင့် မည်သည့်အချိန်မဆို အလိုအလျောက် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း အဘိုးအိုနှင့် ကျိုးရှုရီတို့တွင်မူ ထိုစွမ်းရည် မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် တခြားသူများ၏ ဘေးကင်းရေးအတွက် တစ်ဖက်လူကို အမြန်ဆုံး အပြတ်ရှင်းရန်သာ သူ စိတ်ကူးထား၏။</p> <p>သို့သော် အခြေအနေများမှာ သူထင်ထားသည်နှင့် တခြားစီ ဖြစ်နေလေသည်။ အဘိုးအိုမှာ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေသကဲ့သို့ ယန်ချင်းယွဲ့မှာလည်း အဘိုးအိုကဲ့သို့ပင် အေးဆေးနေ၏။ သူမထံမှ အံ့သြတုန်လှုပ်သည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မတွေ့ရပေ။</p> <p>ကျိုးရှုရီကမူ... အမှန်တကယ်တော့ သူမမှာ အဖွဲ့ထဲတွင် စိတ်အလှုပ်ရှားဆုံး ဖြစ်နေ၏။ သူမမှာ စွမ်းအား အနည်းဆုံးဖြစ်သဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေခြင်းမှာ သဘာဝပင်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မျိုးစုံ ပြောင်းလဲနေတော့၏။</p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ... သူတို့၏ အခြေအနေမှာ အဆိုးကြီး မဟုတ်သေးပေ။ အနည်းဆုံးတော့ တကယ့် အန္တရာယ်နှင့် တိုက်ရိုက် မရင်ဆိုင်ရသေးပေ။</p> <p>"ဆင်းဖို့ ပြင်ဆင်ပြီး ပစ္စည်းတွေ သိမ်းကြတော့" </p> <p>အဘိုးအိုက လီယီတောင်း၏ သံသယအကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>သို့သော် လီယီတောင်း မနေနိုင်တော့ဘဲ...<br /> "အဘိုး... တစ်ဖက်က လူလွှတ်လိုက်ပြီဆိုမှတော့ အလကားသက်သက်တော့ မဟုတ်တာ သေချာတယ်… အဘိုးပြောတဲ့ ကူညီပေးမယ့်သူက တကယ်ရော စိတ်ချရရဲ့လား… မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့တင် မကဘူး၊ တခြားခရီးသည်တွေပါ အန္တရာယ်ရှိနိုင်တယ်… ကျွန်တော် အရင်ဦးအောင် သူတို့ကို ရှင်းပစ်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား…" </p> <p>တစ်ဖက်လူတွင် ထူးခြားသော စွမ်းရည်များ ရှိနေမည်ကို သူ စိုးရိမ်မိ၏။ အကယ်၍ အဘိုးအိုကို အန္တရာယ် ဖြစ်စေခဲ့လျှင် အခြေအနေများမှာ မတွေးရဲစရာ။ ထို့ကြောင့် သူက အန္တရာယ်ကို အညှောင့်ပေါက်စကတည်းက ကြိုတင်နှိမ်နင်းလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် အဘိုးအိုက ခေါင်းခါပြလျက်...<br /> "စိတ်မပူနဲ့… ဘာမှမဖြစ်စေရဘူး… အပြစ်မရှိတဲ့သူတွေကိုလည်း ထိခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး… ခဏနေရင် မင်း သိပါလိမ့်မယ်… ငါတို့က ရထားဘူတာကို ရောက်အောင် စောင့်မှာမဟုတ်ဘူး… အပြင်မှာပဲ ကြိုဆင်းကြမယ်… ပစ္စည်းတွေသာ အမြန်သိမ်း၊ နောက် ၁၀ မိနစ်နေရင် ရောက်ပြီ…" </p> <p>"ဗျာ..." </p> <p>လီယီတောင်းမှာ အံ့သြသွားရသည်။ </p> <p>"ရထားဘူတာ မရောက်ခင် ဆင်းမယ် ဟုတ်လား… အဘိုးက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ… ရထားပေါ်က ခုန်ချကြမလို့လား…"</p> <p>သူသည် အရှိန်နှင့် မောင်းနေသော ရထားကြီးနှင့် ဖွင့်၍မရသော ပြတင်းပေါက်များကို ကြည့်ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။ အလွယ်တကူ ခုန်ချရန် မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်သော်လည်း အဘိုးအို၏ အေးဆေးသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှ ဆက်မပြောဘဲ နေလိုက်တော့၏။</p> <p>"ဟူး... အဘိုးကိုပဲ ယုံလိုက်ရတော့မှာပဲ" </p> <p>သူ စိတ်ထဲမှ ညည်းတွဲမိလေသည်။</p> <p>ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာသောအခါ...</p> <p>"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်"</p> <p>တံခါးခေါက်သံ ခပ်သွက်သွက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အိပ်စင်တွဲတံခါး ပွင့်သွားပြီး တိုင်းရင်းသားဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားနှစ်ယောက် ဝင်လာကြသည်။ သူတို့က အဘိုးအိုကို အသေအချာ အလေးပြုလိုက်ပြီးနောက်...<br /> "အကြီးအကဲဖူ အားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ… ဆင်းကြရအောင်…" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ကြသည်။</p> <p>"အေး... သွားကြတာပေါ့…" </p> <p>အဘိုးအိုက ခပ်တိုးတိုး ပြန်ဖြေကာ လီယီတောင်းတို့ကို သူတို့နောက်မှ လိုက်ခဲ့ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါတွေက အဘိုးပြောတဲ့သူတွေလား…" </p> <p>လီယီတောင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားမိ၏။ ထိုလူများထံမှ ထူးခြားသော စွမ်းအားမျိုး သူ မခံစားရသဖြင့် သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေမိသည်။</p> <p>သို့သော် လီယီတောင်း အိပ်စင်တွဲထဲမှ ထွက်လာပြီး ဘေးခန်းကို ဖြတ်အသွားတွင် မျက်လုံး ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားရ၏။ ထိုအခန်းထဲရှိ လူလေးယောက်မှာ ကုတင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ အိပ်ပျော်နေကြသည်။ ထိုအချက်က သူ့ကို အံ့သြစေသည်မဟုတ်ဘဲ သူတို့အနားမှ ဖြတ်အသွားတွင် နားထဲမှ ပိုးကောင်မည်းလေးများ တွားထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုပိုးကောင်လေးများမှာ တန်းစီထွက်လာပြီးနောက် ရှေ့မှသွားနေသော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ခြေထောက်ပေါ်သို့ တွားတက်သွားကြ၏။ လီယီတောင်းသည် ရှေ့မှ လူနှစ်ယောက်ကို အသေအချာ ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>"ဩော်... ဒါကြောင့်ကိုး"</p> <p>အဘိုးအို ဘာကြောင့် တည်ငြိမ်နေသနည်းဆိုသည်ကို သူ သဘောပေါက်သွားပြီ ဖြစ်၏။ ရထားတွဲတစ်ခုလုံး၏ ထောင့်အသီးသီးမှ ပိုးကောင်လေးများစွာ ထွက်လာပြီး ထိုလူနှစ်ဦး၏ အဝတ်အစားထဲသို့ တိုးဝင်သွားကြသည်။ ဤသည်မှာ တစ်တွဲလုံးကို အကုန်အစင် ထိန်းချုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>လီယီတောင်း အပြင်ထွက်သည့် အချိန်များတွင် ဘယ်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ လူတိုင်းမှာ ဤပိုးကောင်များ၏ ထိန်းချုပ်မှုကြောင့် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေကြခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုခဏ၌ လီယီတောင်းသည် ထိုလူနှစ်ယောက်အပေါ် အတော်လေး သတိထားမိသွား၏။</p> <p>ရန်သူများမှာ သာမန်လူများ မဟုတ်သော်လည်း တစ်ယောက်မျှ မလွတ်အောင် ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမှာ ထိုလူများ၏ စွမ်းအား ကြီးမားမှုကို ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့ ရထားတွဲတံခါးဝသို့ ရောက်သည့်အခါတွင် ခုတ်မောင်းနေသော ရထားကြီးမှာ မမျှော်လင့်ဘဲ ရပ်တန့်သွား၏။ တံခါးများ ပွင့်လာပြီး လီယီတောင်းတို့အဖွဲ့ ရထားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြသည်။ တခြား ရထားတွဲများမှလည်း တိုင်းရင်းသားဝတ်စုံ ဝတ်ထားသူများ ဆင်းလာကြသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>သူတို့သည် ရထားတွဲအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယီတောင်းမှာ ထိုလူများ မည်သည့်အချိန်တွင် ရထားပေါ် တက်လာသည်ကိုပင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။</p> <p>"အကြီးအကဲဖူ… အကြီးအကဲလင်းက ရှေ့မှာ စောင့်နေပါတယ်… တကယ်လို့ မပင်ပန်းသေးရင် လူမျိုးစုဆီ မသွားဘဲ အသစ်တွေ့ထားတဲ့ ‘တိမ်တိုက်ချိုင့်ဝှမ်း’ ဆီကို အခုပဲ တန်းသွားရအောင်လို့ အကြီးအကဲက ဖိတ်ခေါ်ထားပါတယ်… " </p> <p>လူတစ်ယောက်က ပြောလိုက်၏။</p> <p>"တိမ်တိုက်ချိုင့်ဝှမ်း အသစ်လား… " </p> <p>အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ဝင်းပသွားပြီး "ကောင်းပြီ…  ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီကိုပဲ တန်းသွားကြတာပေါ့… " ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ…  ဒါဆိုရင် အကြီးအကဲလင်းတို့ကို အကြောင်းကြားလိုက်ပါ့မယ်… "</p> <p>ထိုလူသည် ပုလွေလေးတစ်ချောင်းကို ထုတ်၍ မှုတ်လိုက်ရာ သာယာသော ပုလွေသံမှာ တောအုပ်တစ်ခုလုံး ပျံ့လွင့်သွား၏။ မကြာခင်မှာပင် အဝေးမှ အလားတူ ပုလွေသံ ပြန်ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>လီယီတောင်းသည် အဝေးရှိ တောင်တန်းကြီးများကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်မိ၏။ ဤခရီးစဉ်တွင် မည်မျှလောက်သော လျှို့ဝှက်ချက်များကို သူ ထပ်မံသိရှိရဦးမည်နည်းဟု တွေးတောနေမိတော့သည်။</p> <p>


Save