Book List

<br /> ……………………………….</p> <p><br /> အခန်း ၂၄၉ - သစ္စာဖောက်လား</p> <p>"အကြီးအကဲနဲ့ တခြားသူတွေက ရှေ့က တောင်ကုန်းပေါ်မှာ ရှိနေတာပါ... ဒီတောင်ကို ကျော်လိုက်ရင် ရောက်ပါပြီ..."</p> <p>ထိုလူ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရမှ လီယီတောင်း တစ်ယောက် သက်ပြင်း အေးအေးလူလူ ချနိုင်တော့၏။ နောက်ဆုံးတော့... သူတို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှေ့နားမှာပဲ စောင့်နေသည်ဆိုသော အကြီးအကဲဆီ ရောက်ဖို့ရန် ‘ရှေ့နားတင်’ ဆိုသည့် စကားနှင့်တင် သူတို့မှာ နာရီဝက်ခန့် လမ်းလျှောက်ခဲ့ရပြီးပြီ ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ရထားပေါ်တွင်သာ တိုက်ပွဲများ မဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုမှာ သာမန်ထက် မသာလွန်ခဲ့လျှင် ဤမျှ ခက်ခဲသော ခရီးကြမ်းကို လျှောက်လှမ်းပြီးနောက် မည်သူမဆို မောဟိုက်လဲကျသွားလောက်ပေသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤလမ်းမှာ အလွန် ခက်ခဲလွန်းလှသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ထိုလူ ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ ဤတောင်ကို ကျော်ရမည်ဟူ၍။</p> <p>ထိုအရာသည် သာမန်တောင်ကုန်းလေး မဟုတ်ဘဲ တကယ့် တောင်ကြီးတစ်လုံး ဖြစ်နေခြင်းပင်။ သူတို့၏ အခု အရှိန်နှင့်ဆိုလျှင်ပင် ဤတောင်ကို ကျော်ရန် အနည်းဆုံး နှစ်နာရီခန့် ကြာပေဦးမည်။ သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ သစ်ပင်ကြီးများ အုပ်ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ရှေ့မြင်ကွင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>အကယ်၍ သူတို့သာ လမ်းကြောင်းကို မှန်ကန်စွာ သိနိုင်သည့် အထူးနည်းလမ်းတစ်ခုခု မရှိခဲ့လျှင် ဤသို့သော တောနက်ထဲတွင် လမ်းပျောက်နေသည်မှာ ကြာလှပေပြီ။ ဤသည်မှာပင် ရှေးဦး တောနက်ကြီးများထဲ၌ အမှတ်တမဲ့ လမ်းမလျှောက်သင့်သည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်၏။ တောထဲတွင် ရှိနေတတ်သည့် အဆိပ်ပြင်း မြွေများ၊ သားရဲတိရစ္ဆာန်များအပြင် သင် မမှန်းဆနိုင်သော အန္တရာယ်များစွာ ရှိနေပါသေးသည်။</p> <p>"ဒီမှာ ခဏလောက် အရင်နားရအောင်... အားလုံး လမ်းလျှောက်လာတာ တော်တော်ကြာနေပြီ..." </p> <p>လမ်းပြဖြစ်သူ အမျိုးသားမှာ စကားပြောအပြီး ရှေ့မှ ဆက်လက် ဦးဆောင်မည် အပြုတွင် အဘိုးအိုက ရုတ်တရက် စကားဖြတ်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ထိုလူသာမက လီယီတောင်းပင် အံ့သြသွားရသည်။ </p> <p>‘ အားလုံး နားခဲ့တာ ၁၀ မိနစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး မဟုတ်လား... ဘာလို့ ထပ်နားချင်ရတာလဲ... ’</p> <p>အဘိုးအိုက နားရသည့် အကြောင်းရင်းကို အလေးအနက်ထားသည့် ပုံစံဖြင့် ထပ်မံ ပြောလိုက်၏။<br /> "ရှေ့မှာ နားစရာနေရာ မရှိတော့ဘူး... ဒီတောင်ကို ကျော်ဖို့ အနည်းဆုံး နှစ်နာရီ၊ သုံးနာရီလောက် ကြာဦးမှာ... အဲ့ဒါကြောင့် ဒီမှာ အရင်နားလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်..." </p> <p>အဘိုးအို၏ စကားမှာ အကျိုးအကြောင်း ဆီလျော်သည်ဟု လီယီတောင်း ခံစားရသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခု လွဲချော်နေသည်ဟုလည်း ထင်မိ၏။ သို့သော် သူ ဘာမှ ဝင်မပြောဘဲ နေလိုက်သည်။ အခု အနေအထားအရ လမ်းခရီးတွင် နားစရာနေရာ လုံးဝ မရှိနိုင်တော့သည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ တောင်တက်နေရင်း ခဏတဖြုတ် နားလျှင်လည်း ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>အန္တရာယ်များ ကြုံလာနိုင်၍လား။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် အန္တရာယ်များက ရှိနေခဲ့ပြီးသားပင်။ လွန်ခဲ့သည့် ခဏလေးကပင် ကျိုးရှုရီ၏ ကျောပေါ်သို့ လက်ဖဝါးခန့် ရှိသည့် ပင့်ကူကြီးတစ်ကောင် တက်နေခဲ့သေးသည်။ အကယ်၍ ယန်ချင်းယွဲ့သာ လျင်မြန်စွာ မဖယ်ရှားပေးခဲ့လျှင် ကျိုးရှုရီမှာ အခုလောက်ဆို ဘာဖြစ်သွားမည် မသိနိုင်ပေ။</p> <p>သို့သော် အဘိုးအိုက ထိုသို့ ပြောလာမှတော့ လီယီတောင်းအနေဖြင့် အဘိုးအိုတွင် ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခု ရှိမည်ဟုသာ ယုံကြည်လိုက်တော့၏။ သာမန် နားချင်ရုံသက်သက် ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူသည် ကျောပိုးအိတ်ကို ချလိုက်ပြီး အဘိုးအိုနှင့် ခပ်နီးနီး နေရာတစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။ အကယ်၍ အဘိုးအို တစ်ခုခု ပြောချင်လျှင် သို့မဟုတ် တစ်ခုခု ခိုင်းချင်လျှင် သူ အနားတွင် ရှိနေစေရန် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ ထင်သည့်အတိုင်းပင်။ လီယီတောင်း ဝင်ထိုင်လိုက်သည်နှင့် အဘိုးအိုက သူ့ဘေးနားတွင် ကပ်၍ ထိုင်လိုက်လေသည်။ အဘိုးအိုက သူ့အနားသို့ တမင် ချဉ်းကပ်လာခြင်း ဖြစ်၏။ </p> <p>တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်နေပြီဆိုတာ သူ သိလိုက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။</p> <p>အဘိုးအို တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိနေခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ထိုမျှမက ထိုအရာကို သူက လျှို့ဝှက်ထားချင်နေပုံရ၏။ ကြည့်ရသည်မှာ ထိုထူးဆန်းသော ဝတ်စုံများ ဝတ်ထားသည့် လူများကို သတိထားနေပုံရသည်။ </p> <p>သို့သော် သူတို့ကို ဘာကြောင့် သတိထားနေရသနည်း။ ရထားပေါ်တွင် ထိုလူများကပင် ကူညီခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ </p> <p>ဒါဆို အခုက ဘာအခြေအနေကြီးလဲ။ </p> <p>လီယီတောင်း ခဏတာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွား၏။</p> <p>‘ တကယ်ကို စိတ်လေတယ်... လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ဂိမ်းတစ်ခုကို ကစားနေရသလိုမျိုး... ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင်တော့ ငါ့ဆံပင်တွေ အကုန် ကျွတ်ကုန်တော့မှာပဲ... ’</p> <p>အဘိုးအို ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် လီယီတောင်းက စကားပြောခဲ့သည့် အမျိုးသားကို အကဲခတ်လိုက်၏။ ထိုလူ၏ အကြည့်များမှာ မသိမသာ တမျိုးတမည် ဖြစ်နေသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ </p> <p>အင်း... ဒီလို တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်လန့်နေတာလား... ဒါမှမဟုတ် စိုးရိမ်ပူပန်နေတာလား...။</p> <p>ထိုအခြင်းအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လီယီတောင်း တစ်ယောက် သဘောပေါက်သွားတော့၏။ သူ အစောက ခန့်မှန်းခဲ့သမျှ အားလုံး မှန်ကန်နေလေပြီ။ အဘိုးအို တစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဤမျှအထိ သတိကြီးနေခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>အခြေအနေများက ပြန်လည် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာပြီဟု ဆိုရမည်။ လီယီတောင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသော်လည်း လက်ထဲတွင်မူ အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို အသင့်ပြင်ထားလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။ တစ်ခုခု လွဲချော်သွားသည်နှင့် ထိုလူများကို ချက်ချင်း ရှင်းပစ်ရန် သူ ဝန်လေးနေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>လီယီတောင်းက ဖြစ်လာနိုင်သမျှ တိုက်ပွဲ အခြေအနေများကို စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် အဘိုးအိုက စတင် စကားပြောလိုက်လေသည်။ ထိုစကားမှာ အားလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်အထိ ပြင်းထန်လှ၏။</p> <p>"မင်းကို သူတို့ ဘာတွေ ပေးလို့ လူမျိုးစုကို သစ္စာဖောက်ရတာလဲ..." </p> <p>အဘိုးအိုက ခေါင်းငုံ့လျက် မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုမေးခွန်းကို မည်သူ့အား မေးနေခြင်းဖြစ်သည်မှာ ရှင်းလင်းနေ၏။ ၎င်းမှာ သူတို့ကို လမ်းပြလာသည့် အမျိုးသားကိုပင်။</p> <p>ထိုလူမှာလည်း မှင်သက်သွားရ၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ် မသိမသာ တုန်ယင်သွားသည်။ ကျန်ရှိနေသော သူ၏ အဖော်များမှာလည်း အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကြ၏။ သူတို့အားလုံး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်ကြပြီး ထိုလူကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် နားမလည်နိုင်သော အငွေ့အသက်တို့ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရမှ အဘိုးအို၏ အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားတော့သည်။ အကယ်၍ ကျန်ရှိသော လူများမှာပါ ဘာအမူအရာမှ မရှိဘဲ အေးစက်နေခဲ့လျှင် အခြေအနေများမှာ ယခုထက် ပို၍ ဆိုးဝါးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p>


Save