Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း(၃၆၁)</h2> <h2 style="text-align:center">အဂ္ဂိရတ် ပြိုင်ပွဲလေးတစ်ခု</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ကိစ္စကတော့ ရှင်းသွားပြီ။ တာ့ရှား တစ်နိုင်ငံလုံးမှာရှိတဲ့ မိစ္ဆာတွေက တက်လှမ်းသူတွေနဲ့ နိုးထသူတွေကိုပဲ အဓိက ပစ်မှတ်ထားနေကြတာ။ သာမန် လူတွေကတော့ သူတို့မျက်စိထဲ မဝင်သရွေ့ အတိုက်ခိုက်မခံရဘူး။”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှိုယီက အာလူးကြော်တစ်ဆုပ်ကို ပါးစပ်ထဲထိုးထည့်ကာ တဂျွတ်ဂျွတ်ဝါးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“စီနီယာချန်၊ မိစ္ဆာတွေက တစ်ခုခု ကြံစည်နေတာ သေချာတယ်။ ဒီသတ္တဝါတွေက အရိုးထဲအထိ ယုတ်မာကောက်ကျစ်ကြတာ။ အခြေအနေတွေ ပိုဆိုးမလာခင် ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက် ပေါင်းပြီးတော့ အနီးဆုံးက မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်ကို သွားဖြိုဖျက်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်ကလည်း အာလူးကြော်တစ်ဖတ်ကို ပါးစပ်ထဲပစ်ထည့်လိုက်ပြီး ဝါးရင်းတန်းလန်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းပြောတာကို ငါနားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့နှစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့ ဒါကို ကိုင်တွယ်နိုင်ပါ့မလား။”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်တည်းလို့ ဘယ်သူ ပြောလို့လဲ။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှိုယီက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ယမ်းပြရင်း ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီမိစ္ဆာလှိုင်းက ဂိုဏ်းတွေနဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေကို ထိခိုက်မှုပေးတယ်ဆိုပေမဲ့ အခွင့်အရေးလည်း ပါလာတာပဲ။”</p> <p>သူက ဘယ်ကထုတ်လိုက်မှန်းမသိ အစိမ်းရောင်အချွဲများ ပေကျံနေသော ဖန်လုံး တစ်လုံးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ ဘာလဲဆိုတာ သိလား။”</p> <p> </p> <p>“မိစ္ဆာအမြုတေ…” ချန်ဟွိုက်အန်က ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>“မှန်တယ်။ မိစ္ဆာအမြုတေပဲ။” ဝမ်ရှိုယီက ဂုဏ်ယူစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါတွေနဲ့ဆိုရင် ကျင့်ကြံမှုကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်စေမယ့် ဆေးလုံးတွေ ဖော်စပ်လို့ရတယ်။ လူတိုင်း ဒါကို သုံးစွဲပြီး အဆင့်တက်လာကြပြီ ဆိုရင်တော့ အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းတွေ အားလုံးပေါင်းပြီး မျှော်စင်ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက်လို့ရပြီ...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ငါသဘောတူတယ်။”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က ချက်ချင်းပင် လက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူဒ ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွားသော လေသံကြောင့် ဝမ်ရှိုယီ မှင်တက်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာချန်... ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး…”</p> <p> </p> <p>“မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ဆိုတာ ငါတို့ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ တာဝန်ပဲလေ…”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က တရားမျှတမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာပေးနှင့် အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>...သို့သော် သူ့စိတ်ထဲမှာတော့…</p> <p> </p> <p>မင်းရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့တာဝန်ကို သွားပြောလိုက်။</p> <p> </p> <p>ဘယ်သူက ဒီလောက်အန္တရာယ်များတဲ့ အလုပ်ကို အလကားလုပ်မှာလဲ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ တခြားလူတွေ ရှေ့ကနေ ဦးဆောင်တိုက်ပေးမယ်ဆိုရင် လက်ခံနိုင်စရာ ရှိပါတယ်။</p> <p> </p> <p>ငါကတော့ နောက်ကနေ လိုက်ပြီး အကျိုးအမြတ်တွေကိုပဲ သိမ်းကျုံးယူရုံပေါ့။</p> <p> </p> <p>ငါ့ရဲ့ တကယ့်အစွမ်းကိုလည်း ထုတ်ပြနေစရာ မလိုတော့ဘူး။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှိုယီနောက်ကို လိုက်ပြီး အမြတ်ထုတ်ရုံပဲ။ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အဆင်ပြေတာပေါ့...</p> <p> </p> <p>“စီနီယာကတော့ စီနီယာပါပဲ…”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှိုယီက ချန်ဟွိုက်အန်ကို အားကျအတုယူဖွယ်ရာ မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဒါက သူဖြစ်ချင်တဲ့ စံပြပုဂ္ဂိုလ်မျိုးပဲ…</p> <p> </p> <p>တရားမျှတမှုနဲ့ သီလတွေ အကြောင်းကို ပါးစပ်က အလိုအလျောက် ထွက်လာနိုင်တယ်…</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် အဂ္ဂရတ်ပညာကို အနည်းငယ် သိထားတယ်။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူဗျူရိုက လူတွေ အင်အားတောင့်တင်းလာအောင် ကျွန်တော် ဆေးလုံးတွေ ဖော်စပ်ပေးရင် ဘယ်လိုလဲ။” ဝမ်ရှိုယီက ရိုးသားစွာ ကမ်းလှမ်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က သူ့ကို သံသယဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း…</p> <p> </p> <p>ထိုကလေး၏ မျက်နှာမှာ တကယ့်ကို ဖြူစင်လွန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက တကယ်ပဲ ကူညီချင်နေတာပါ။ ဘာအကြံအစည်မှ မရှိဘူး။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့လည်း...</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှိုယီ၏ ခေါင်းပေါ် ဝဲနေသော မီးခိုးရောင် အရှိန်အဝါကြီးကတော့...</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန် စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းသာ ချနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီကလေးက စေတနာကောင်းရှိတာ မှန်ပေမဲ့၊ ဝမ်ရှိုယီဖော်တဲ့ ဆေးလုံးတွေကိုတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ကျွေးလို့မဖြစ်ဘူး။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က ဘာမှပြန်မပြောသည့်အခါတွင် ဝမ်ရှိုယီက အလျင်အမြန် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ “စီနီယာ၊ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ လိုအပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ထုတ်ပေးပါ့မယ်၊ ကတိပေးပါတယ်။ ဒါက စေတနာနဲ့ လုပ်ပေးတာပါ၊ တစ်ပြားမှ မယူပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>“ဟူး...” ချန်ဟွိုက်အန်က သုံးစက္ကန့်လောက် စဉ်းစားပြီး ကတုံးဆံပင်တိုလေးကို ပွတ်လိုက်ကာ ဝမ်ရှိုယီကို စောင်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလိုလုပ်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ။ ငါကိုယ်တိုင်လည်း အဂ္ဂိရတ်ပညာ နည်းနည်းပါးပါး တတ်ထားတာပဲ။ မင်းက ပစ္စည်းတွေ ထုတ်ပေး၊ ငါ ဖော်စပ်ပေးမယ်လေ။”</p> <p> </p> <p>“...နေပါဦး၊ စီနီယာက ဆေးဖော်စပ်တာလည်း တတ်တာလား။”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှိုယီ၏မျက်နှာ တွန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့မျက်နှာက ခင်ဗျား နောက်နေတာလား ဟူ၍ ပြောနေသလိုပင်။</p> <p> </p> <p>သူ ခုနက နှိမ့်ချပြီး ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အရှင်မ တစ်ခါက ပြောဖူးသည်မှာ ဝမ်ရှိုယီ၏ အဂ္ဂိရတ် ပါရမီက ဓားသိုင်းထက်ပင် သာကြောင်းပင်။ သူက ထိုမျှအထိ တော်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အခုတော့ ချန်ဟွိုက်အန်က သူလည်း တတ်သည်ဟု ပြောနေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့။ ငါက အဲဒီပညာမှာ အရမ်းတော်တာ။”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က အလင်းရောင်ကို ကျောပေးပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ ပုံရိပ်က မြင့်မြတ်ပြီး ခန့်ညားနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကိုယ်ဟန်အနေအထားက မျက်နှာပေါ်မှ ပျာယာခတ်နေမှုနှင့် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အမူအရာကို ဖုံးကွယ်ပေးထားပြီး အရှက်မရှိဘဲ အခုလို ကြေညာလိုက်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ မင်းကို ပြောပြရဲတယ်။ C ပြည်နယ် မိစ္ဆာနှိိမ်နင်းသူဗျူရိုမှာ ရှိတဲ့ ‘အရိုးသန့်စင် ဆေးလုံး’ တွေကို မြင်ဖူးတယ်မလား။ အဲဒါတွေ အကုန်လုံးကို ငါဖော်စပ်ထားတာ။</p> <p>အကြွင်းအကျန် အမှိုက်စတွေနဲ့ ဖော်စပ်ထားတာလို့တောင် ပြောလို့ရတယ်…”</p> <p> </p> <p>ဘာ။ အမှိုက်စတွေနဲ့ ဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှိုယီမှာ ငါးရိုက်ခံလိုက်ရသလို မျက်နှာကြီး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းက တစ်ယောက်ယောက် သူ့ကို လာပြောနေသလိုပင်။</p> <p> </p> <p>“ဟေ့လူ၊ ကျွန်တော် အမှိုက်ပုံထဲက ပစ္စည်းတွေနဲ့ မစ်ရှလင်ဟင်းလျာတွေ ချက်ထားတယ်၊ မြည်းကြည့်မလား။”</p> <p> </p> <p>“စီနီယာ... ကျွန်တော့်ကို နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား။”</p> <p> </p> <p>သူက ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြုံးရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေသော်လည်း သူ၏ ကမ္ဘာကြီး ပြိုလဲနေပြီဆိုသည်မှာ သိသာ၏။ သူ ချန်ဟွိုက်အန်ကို လေးစားသည်မှာ မှန်သော်လည်း ထိုကိစ္စကတော့ နည်းနည်းလွန်သွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>“မင်း ငါ့ကို မယုံဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ပြိုင်ပွဲလေးတစ်ခု လုပ်မလား။”</p> <p> </p> <p>သူက ဆေးလုံးများ မဖော်စပ်တတ်သေးသည်မှာ မှန်ပေသည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။</p> <p> </p> <p>ငါက မူလတာအိုခန္ဓာ ပိုင်ရှင်ပဲလေ။ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲကို ခုန်ဝင်လိုက်ပြီး ယွန်ပိုင်ယွီ ဒါမှမဟုတ် ကျိုးရွှမ်ကျိဆီက သင်လိုက်ရုံပေါ့။ ဘာကြောက်နေရမှာလဲ။</p> <p> </p> <p>ကံစမ်းမဲနတ်ဘုရား ချန်ဟွိုက်အန်၏ အဘိဓာန်ထဲ စကားလုံး သုံးလုံးသာ ရှိသည်။</p> <p>အသက်ရှင်မယ်။ အတင်းတိုးမယ်။ ပိုက်ဆံသုံးမယ်။</p> <p> </p> <p>သာမန်ဆိုလျှင် ဝမ်ရှိုယီက စီနီယာချန်ကို စိန်ခေါ်ရဲမည် မဟုတ်။ သို့သော်လည်း ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကတော့ သူဒ ဂုဏ်ယူစရာ ပညာရပ်ပင်။ ချန်ဟွိုက်အန်က ခေါင်းမာနေခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ဂျူနီယာတစ်ယောက်အနေနှင့် သူက စီနီယာ့ကို အမှန်တရားများ သိမြင်လာအောင် ကူညီပေးရပါလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီဗျာ…”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှိုယီက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး နောက်ပိုင်း ချန်ဟွိုက်အန်က သူ့ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်နေမည့် ပုံရိပ်ကို စိတ်ကူးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာ၊ ဒါက ပြိုင်ပွဲဆိုတော့ ကြေးတစ်ခုခု ထားကြမလား။”</p> <p> </p> <p>“ရတာပေါ့…” ချန်ဟွိုက်အန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ မင်းနိုင်ရင် နောက်ပိုင်း မင်း ဒါမှမဟုတ် ခွန်းလွန်နန်းတော်က ဖော်စပ်တဲ့ ဆေးလုံးတွေကိုပဲ ငါ သုံးမယ်။”</p> <p> </p> <p>“သဘောတူတယ်…” ဝမ်ရှိုယီ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချန်ဟွိုက်အန် မျက်လုံးတစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ မင်းရှုံးရင်တော့ အခုကစပြီး ငါဖော်စပ်တဲ့ ဆေးလုံးတွေကိုပဲ မင်း သုံးရမယ်။ သဘောတူလား။”</p> <p> </p> <p>သူ တစ်ခုခုကို စမ်းသပ်ချင်နေချင်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဝမ်ရှိုယီက သူဒ ဆေးလုံးများကိုသာ သုံးစွဲမည်ဆိုရင် သူ့ခေါင်းပေါ်မှ အရှိန်အဝါများ လျော့သွားလေမလား။</p> <p> </p> <p>ဖြစ်နိုင်လျှင် ထိုအရှိန်အဝါများကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်သော ဆေးလုံးမျိုးကိုပင် သူ ဖော်စပ်ကောင်း ဖော်စပ်နိုင်ပါလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းက သူ့အတွက် အခွင့်အရေးပင်။</p> <p> </p> <p>ဒီကလေးကို လမ်းလျှောက်နေတဲ့ စမ်းသပ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ပဲ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှိုယီက ထောင်ချောက်ထဲ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို လုံးဝမသိဘဲ စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်ညိတ်လိုက်သည်။ “မျှတပါတယ်။ အချိန်ဆွဲ မနေတော့ဘူး၊ အခုပဲ စကြမလား။”</p> <p> </p> <p>“ငါ့ကို ဆယ်မိနစ်လောက် အချိန်ပေး။ ဆေးမဖော်ခင် ငါ ရေမိုးချိုးပြီး သင့်တော်တဲ့ အဝတ်အစားတွေ လဲရဦးမယ်။”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က ဝတ်ရုံလက်စကို ခါလိုက်ပြီး မေးစေ့ကို မော့လိုက်ရာ တခြား ကမ္ဘာက ပညာရှင်ကြီးတစ်ယောက်၏ အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ဆေးမဖော်ခင် ရေမိုးချိုးအဝတ်လဲရမယ် ဟုတ်လား။...</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှိုယီ မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲ လေးစားမှုများ လင်းလက်လာသည်။</p> <p>အင်း... ဒါက တကယ့် စီနီယာကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဖိအားပဲ။</p> <p> </p> <p>နိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း သိနေသော်လည်း ထိုကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါကြောင့် ဝမ်ရှိုယီမှာ ချွေးစေးများပင် ထွက်လာရသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က အကျဉ်းခန်း(၀)ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသည်။</p> <p>နည်းနည်း ပျာယာခတ်နေသော်လည်း အရေးကြီးသည်တော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူက ဗီအာဦးထုပ်ကို ဝတ်ပြီး ပုံရိပ်ယောင်ကောင်မလေးဂိမ်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ ဓားကျောင်းတော် ဂိုဏ်းချုပ် အဆောင်ထဲ ရောက်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>“ဪ... ဒါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးကြီး မဟုတ်လား။ ပြန်လာတာ ကြိုဆိုပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>အနားမှ မြှောက်ပင့်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p> </p> <p>စုချီနျန်ကလွဲလို့ ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးကြီးက တစ်ခါတွေ့တိုင်း ပိုပြီး ခန့်လာတယ်။ ဟားဟားဟား…”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က ထိုမြှောက်ပင့်စကားများကို လျစ်လျူရှုပြီး ဘာမှပြန်မပြောပေ။</p> <p> </p> <p>သူက ဓားကို စီးနင်းပြီး ကောင်းကင်ယံထဲ ပျံတက်သွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ဓားဖိအားတွေကို ထုတ်လွှတ်ရင်း လင်းရှီးတောင်ကြားဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံသန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ကြားတစ်ခုလုံးအပေါ် သူဒ ဓားအရှိန်အဝါများက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အောက်မှ တပည့်များက ထိုကြီးမားသော ဖိအားအောက် တုန်လှုပ်နေကြရသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်တော့…</p> <p> </p> <p>သူက ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ယွန်ပိုင်ယွီ၏ အရှေ့တည့်တည့်မှာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ပါးလွှာသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ထား၏။</p> <p> </p> <p>တရားထိုင်နေစဉ် ထိုဖိအားကြောင့် လန့်နိုးသွားရာ ဓားအရှိန်အဝါ ဝန်းရံနေသော ဓားကျောင်းတော် ဘိုးဘေးကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏အသံလေး တုန်ရီနေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဘိုး…ဘိုးဘေးကြီး... ကျွန်မတို့ဆီကို ဘာများ ခိုင်းစရာ ရှိလို့ပါလဲ။”</p> <p> </p> <p>သူ မကြာသေးမီက ဆုံးဖြတ်ချက်များထဲ ဓားကျောင်းတော် သို့မဟုတ် ဘိုးဘေးကို စိတ်ဆိုးစေမည့် အရာမျ</p> <p>ား ပါနေမလားဟု အသည်းအသန် ပြန်စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အရှေ့မှ ဘိုးဘေးကြီးကတော့ အေးစက်စွာ ငုံ့ကြည့်နေပြီး ခက်ထန်သော အမူရာ၊ အေးစက်နေသော အသံကြီးနှင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အခုချက်ချင်း…ငါ့ကို…အဂ္ဂိရတ်ပညာ…သင်ပေးစမ်း။”</p> <p> </p> <p>…</p> <p style="text-align:center">***</p>


Save