Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၃၆၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">စိတ်ချင်းဆက်နွှယ်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဩော်... ဘိုးဘေးကြီးက အဂ္ဂိရတ်ပညာ သင်ချင်ရုံသက်သက်ပဲလား။</p> <p> </p> <p>ယွန်ပိုင်ယွီမှာ စိတ်အေးသွားရသဖြင့် ရင်ဘတ်ကို သာသာလေး ပုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဘိုးဘေးကြီး ဝင်လာပုံက အလွန်ပင် အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် လင်းရှီးတောင်ကြားကို မြေလှန်ပစ်တော့မည်ဟုပင် သူ ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက တစ်နေ့နှင့် တစ်ညလုံး စိတ်ဓာတ်ကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားခဲ့ရသည်။ မိမိသမီးကို ကယ်တင်ချင်သော်လည်း မိမိ၏ အင်အားက မလုံလောက်မှန်း သိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဤဓားသခင်ချန် ကိုသာ အားကိုးရမည်ဖြစ်သည်။ သူ အခုထိ လှုပ်ရှားမှု မပြုသေးခြင်းမှာ အချိန်အခါ မကျသေး၍သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ဝိညာဉ်ကြေးမံုမှတစ်ဆင့် သမီးဖြစ်သူ ယာယီဘေးကင်းကြောင်း အတည်ပြု နိုင်သရွေ့ သူ့အတွက် လုံလောက်သည်။ အရှင်သခင်ချန် ကူညီမည်ဟု ကတိ ပေးထားလျှင် သူ သေချာပေါက် ကူညီပါလိမ့်မည်။ သူက အချိန်ကောင်းကို စောင့်နေခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>အခုတော့ သူ့ထံမှ အကူအညီ လိုအပ်နေသည်လား။</p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် အကြိမ်တစ်သောင်းမက ကူညီရန် အသင့်ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း...</p> <p> </p> <p>ယွန်ပိုင်ယွီ၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် အနေရခက်သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ သူက လက်အုပ်ချီလျက် အားကိုးရာမဲ့သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေး... ကျွန်မတို့ လင်းရှီးတောင်ကြားရဲ့ အဂ္ဂိရတ်ပညကို သင်ချင်တာလား။”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မတို့ နည်းလမ်းက ဂိုဏ်းရဲ့ အဓိကအတွင်းကျင့်စဉ် ကျောက်စိမ်းကညာကျမ်း အပေါ်မှာ အခြေခံထားတာပါ။ အဂ္ဂိရတ်ပညာ သင်ချင်တယ်ဆိုရင် အရင်ဆုံး ကျောက်စိမ်းကညာကျမ်းကို ကျင့်ကြံရပါလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>သူက ချန်ဟွိုက်အန်၏ မျက်နှာထားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အကြည့်ကို အမြန်လွှဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်ကာ ဆက်ပြော၏။</p> <p> </p> <p>“ဟို... ဒါပေမဲ့ ကျောက်စိမ်းကညာကျမ်းက မူလကတည်းက အမျိုးသမီးတွေ အတွက်ပဲ ဒီဇိုင်းထုတ်ထားတာပါ။ တကယ်လို့ အမျိုးသားတစ်ယောက်က ဒါကို ကျင့်ကြံချင်တယ်ဆိုရင်...”</p> <p> </p> <p>သူ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါဆိုရင်တော့... သူတို့ရဲ့ဟာကို ဖြတ်ပစ်ရပါလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန် - “...”</p> <p> </p> <p>“...နှုတ်ဆက်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>သူက ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ဓားကို စီးနင်းကာ ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ပျံထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယွန်ပိုင်ယွီမှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ခေါင်မိုးပေါ်မှ အပေါက်ကြီးကို ခဏမျှ ငေးကြည့်နေမိသည်။ ထို့နောက် တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် အသံလွှင့် ကျောက်စိမ်းပြာကို ထုတ်ကာ တပည့်များကို လာပြုပြင်ရန် ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်ကြားသခင်မ... ဒီအပေါက်ကြီးက ဓားကျောင်းတော်က ဘိုးဘေးကြီး လုပ်သွားတာလား...”</p> <p> </p> <p>တပည့်အချို့သည် ကိရိယာများ ကိုယ်စီဖြင့် အမြန်ရောက်လာကြပြီး ကြီးမားသော အပေါက်ကြီးကို ကြည့်ကာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွန်ပိုင်ယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဝတ်ရုံလက်ကို ဒေါသတကြီး ခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ အိမ်မက်ဆိုးမက်ပြီး နံရံကို ဝင်တိုက်မိတာ၊ ဟုတ်ပြီလား။ အချိန်ဆွဲမနေနဲ့။ မြန်မြန် ဖာလိုက်ကြ…”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်လည်း ချန်ဟွိုက်အန်သည် ဝှစ်ခနဲ ဝှစ်ခနဲနှင့် လေထုကို ခွင်းကာ ပျံသန်းရင်း အဂ္ဂိရတ်ဂိုဏ်းသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဆင်းသက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ အဂ္ဂိရတ်ပညာ သင်ချင်လျှင် အဂ္ဂိရတ် သူတော်စင်မ ဆီတွင်သာ သင်ခြင်းက အကောင်းဆုံး မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>တန်ယွင်တွင် သူ့အပေါ် ကျေးဇူးကြွေး တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူ သေချာပေါက် စိတ်ပါလက်ပါ သင်ပေးလိမ့်မည်။ ဆေးဖော်တဲ့ ကိရိယာတွေ ငှားရန်ကလည်း အစီအစဉ်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပင်။ သူနှင့် ကိုက်ညီမည့် ဆေးဖိုကို လိုက်ရှာရန် အချိန်မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရွှမ်ကျိက အသစ်ရှင်းလင်းထားသော ဝိညာဉ်စိုက်ခင်းတွင် အလုပ်လုပ်နေ၏။ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များတော့ မစိုက်ရသေး။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ကြောက်မက်ဖွယ် ဓားအရှိန်အဝါကြီးတစ်ခု ကောင်းကင်ယံမှ ကျဆင်းလာသည်။ ရွှံ့ဗွက်များမှာ ကျိုးရွှမ်ကျိ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စင်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ ဒေါသမထွက်။ ညိုမှိုင်းသော မျက်နှာတွင် ဖြူဖွေးသော သွားတန်းများ ပေါ်လာသည်အထိ ပြုံးပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဩော်... ဒါ ကျွန်တော်တို့ ဘိုးဘေးကြီး မဟုတ်လား။ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ။”</p> <p> </p> <p>“ငါ အဂ္ဂိရတ်ပညာ သင်ချင်တယ်။ ဆေးဖိုတစ်လုံး ပေးစမ်း။”</p> <p> </p> <p>“ဗျာ။ ဆေးဖိုလား။ ဘယ်လိုမျိုးလဲ။”</p> <p> </p> <p>“အကောင်းဆုံး တစ်လုံး။”</p> <p> </p> <p>“ဟို... ဘိုးဘေးကြီး၊ ဆေးဖော်စပ်တာက နည်းစနစ် အပေါ်မှာပဲ မူတည်တာပါ။ ဆေးဖိုက အနည်းငယ်ပဲ ကူညီပေးနိုင်တာ...”</p> <p> </p> <p>“အကောင်းဆုံး တစ်လုံးလို့ ပြောနေတယ်…”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က စကားလုံးတိုင်းကို အလေးအနက်ထား၍ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ချန်ဟွိုက်အန်က လျိုရှားတောင်ထွတ်ဆီ နောက်ထပ် ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင် ပျံသန်းသွားပြန်သည်။ ကောင်းကင်ယံတွင် အမည်းစက်လေး တစ်ခုအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရွှမ်ကျိ၏ အပြုံးမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွာ၏။ သူက ပျက်စီးသွားသော စိုက်ခင်းရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ကာ ငိုချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ စိုက်ခင်းလေး... တော်သေးတာပေါ့ ဘာမှ မစိုက်ရသေးလို့။ အစကနေ ပြန်လုပ်ရုံပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“...ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ဆေးဖို။ ငါ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး ဆေးဖိုကြီး...”</p> <p> </p> <p>အဲဒီဓားသခင်က ငှားမယ်လို့တောင် မပြောသွားဘူး။ အဲဒါကြောင့် အဲဒါကို ပြန်ရဖို့တော့ မလွယ်တော့ဘူး။</p> <p> </p> <p>သူက ဓားသခင်ချန် စိတ်ဝင်စားရုံသက်သက်သာ ဖြစ်ပါစေဟု မျှော်လင့်နေမိသည်။ မကြာခင် စိတ်ကုန်သွားပြီး စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ ဖြစ်သွားနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ကျိုးရွှမ်ကျိက ဤသို့သော ကိစ္စမျိုးကို မြင်ဖူးသည်။ သူက အဂ္ဂိရတ်ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင် မဟုတ်ပါလား။ ချင်းယွန်ဘုံမှ ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာကြီး အများအပြား သူ့ဆီလာပြီး အဂ္ဂိရတ်ပညာကို လာစမ်းဖူးကြသည်။ သို့သော် ထိုအရာက မည်မျှ ရှုပ်ထွေးပြီး စေ့စပ်သေချာရန် လိုအပ်ကြောင်း သိသွားသောအခါ အကုန်လုံး လက်လျှော့သွားကြသူချည်းများပင်။</p> <p> </p> <p>ဆေးဖော်စပ်ခြင်းက အခုမှ စသင်သူတွေအတွက် အလွန် ပင်ပန်းဆင်းရဲလှသည်။ ဓားသိုင်းတွင် ဆရာကြီးဖြစ်နေလျှင်ပင် ဆေးဖော်စပ်နိုင်မည်ဟု မဆိုလိုချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်လည်း ချန်ဟွိုက်အန်က လျိုရှားတောင်ထွတ် အပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လီချင်းရန်၏ သစ်သားအိမ်လေးအနားတွင် နောက်ထပ် အိမ်လေးတစ်လုံး ဆောက်ထားသည်။ ၎င်းမှာ တန်ပိုင်နှင့် သူ၏သမီး တန်ယွင်တို့ နေထိုင်ရာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်းယွန်ဘုံတွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်သီးပုဂ္ဂလ နေထိုင်ကြပြီး ဆေးဖော်နည်းကိုသာ အာရုံစိုက် လေ့လာခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အခုတော့ ဤကမ္ဘာငယ်လေးမှာ သူတို့အတွက် အကောင်းဆုံး ခိုလှုံရာ ဖြစ်နေသည်။ အေးချမ်းပြီး ဘေးကင်း၏။ လျိုရှားတောင်ထွတ်မှာ လီချင်းရန် တရားထိုင်ရာ နေရာဖြစ်သဖြင့် ဘယ်သူမှ လာမနှောင့်ယှက်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က အလျင်လိုနေသော်လည်း ခြေသံကို လျှော့ကာ အိမ်လေးဆီသို့ တိုးတိုးလေး လျှောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ တန်ယွင်၏ တံခါးကို မခေါက်ရသေးခင်မှာပင် ဘေးအိမ်တံခါးမှာ ပွင့်လာ၏။ လီချင်းရန်က မျက်လုံးလေးများကို ဝိုင်းစက်လျက် စပ်စုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူက ဆရာဖြစ်သူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာလေး ဝင်းပသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာ…”</p> <p> </p> <p>“မမြင်ဘဲနဲ့တောင် ဆရာမှန်း ကျွန်မ သိနေတယ်လေ။ ကျွန်မတို့က စိတ်ချင်း ဆက်နွှယ်နေတာပဲ…”</p> <p> </p> <p>သူက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြုံးလျက် လက်ကလေးများကို နောက်မှာ ထားထားသည်။ သူ၏ စိမ်းပြာရောင် ဝတ်စုံလေးမှာ ကြာရွက်ကလေးတွေလို လေထဲမှာ ဝဲနေ၏။</p> <p> </p> <p>စိတ်ချင်းဆက်နွှယ်နေတယ် ဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က ပုံရိပ်ယောင်ကောင်မလေး ကျင့်ကြံမှုမှတ်တမ်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>[ နံနက် ၇ နာရီ ၄၃ မိနစ် - ပြတင်းပေါက်ကနေ ဆရာ ဆင်းလာတာကို မြင်လိုက်တယ်။ မမြင်သလို ဟန်ဆောင်ပြီး အပြင်ထွက် နှုတ်ဆက်လိုက်တယ် ]</p> <p> </p> <p>အဟက်...</p> <p> </p> <p>သူ ချန်ဟွိုက်အန်တွင် အုပ်ချုပ်သူတစ်ဦး၏ စူးရှသော မျက်လုံးများ ရှိသည်။ ဘယ်အရာမှ သူ့မျက်စိကို ကျော်မသွားနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>“ဆရာက ကျွန်မကို လာတွေ့တာလား။” လီချင်းရန်က မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး။” ချန်ဟွိုက်အန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို... ဆရာ့ဘောင်းဘီ လာယူတာလား။ အဲဒါက မပြီးသေးဘူး။”</p> <p> </p> <p>လီချင်းရန်က နှုတ်ခမ်းလေးကို စူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါလည်း မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ဘာလို့ လာတာလဲ။” သူက ညည်းညည်းညူညူ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က လှည့်ပြီး တန်ယွင်၏ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ အဂ္ဂိရတ်ပညာ လာသင်တာ။ အရေးကြီးတယ်။”</p> <p> </p> <p>“ဩော်…”</p> <p> </p> <p>လီချင်းရန်၏ မျက်လုံးများမှာ ဝင်းပသွားပြီး အပြုံးများ ပြန်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ကျွန်မလည်း ဆရာနဲ့အတူ သင်မယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>အဂ္ဂိရတ်ပညာကို အနည်းငယ် တတ်ကျွမ်းသူတစ်ယောက် အနေဖြင့် ၎င်းကို သင်ယူရသည်မှာ မည်မျှ ခက်ခဲကြောင်း လီချင်းရန် သိသည်။ ဆရာက သင်ချင်သည်ဆိုလျှင် ဆရာက မတတ်သေးဘူးဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုလိုသည်မှာ ဆရာက သေချာပေါက် အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်။ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းက အမြဲတမ်း ကြိုးစားမှုအပေါ် မူတည်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဆရာ အခက်အခဲများ တွေ့သော သူက နှစ်သိမ့်ပေး၍ ရနိုင်ပေသည်။ ဖြစ်နိုင်လျှင် သူက ဆရာ့ကို ပြန်သင်ပေးပြီး စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ တံတားတစ်စင်း တည်ဆောက်၍ ရနိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်အနှစ်သာရအဆင့်က ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်စည်းခြင်းအဆင့်ကို ပြန်သင်ပေးခြင်းက ရယ်စရာကောင်းသော်လည်း ဆေးဖော်စပ်ရာတွင် ကျင့်ကြံမှု အဆင့်က ဘာမှ အရေးမပါချေ။ မဟုတ်လျှင် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်သူတိုင်း အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်များ ဖြစ်ကုန်ကြပေမည်။ တန်ယွင်တို့လို လူများကို ဘယ်သူက လိုအပ်တော့မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>“ရတာပေါ့၊” ချန်ဟွိုက်အန်က ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် တန်ပိုင်က တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ သူက အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေဆဲပင်။ ချန်ဟွိုက်အန်နှင့် လီချင်းရန်တို့ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူက ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ အမြန် သတိဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးကြီး။ ချင်းရန်။ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ။”</p> <p> </p> <p>“မင်းအမေ ဘယ်မှာလဲ။” ချန်ဟွိုက်အန်က တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အမေက... အိပ်နေတုန်းပါပဲ။”</p> <p> </p> <p>“အိပ်နေတယ် ဟုတ်လား။ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ဘာလို့ အိပ်စရာ လိုတာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အပြင်လောကမှာဆိုလျှင် မနက်ခင်း အလုပ်သွားရမယ့်အချိန် ဖြစ်နေလေပြီ။ သူဌေးတစ်ယောက် အနေနှင့် ဝန်ထမ်းများဆီမှ</p> <p>အလုပ်ပိုခိုင်းခြင်းက ဘာမှ မမှားပေ။</p> <p> </p> <p>သူက အလေးအနက်ထားသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သွားနှိုးလိုက်ပါ။ ပြီးရင် ပြောလိုက်။ ဒီသခင်က အဂ္ဂိရတ်ပညာ သင်ချင်တယ်လို့...”</p> <p> </p> <p>…</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save