Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၃၆၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပါ့ကျီ နိုးထလာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>[ဘုရင်ကြီး... တက်လှမ်းသူတွေကို သတ်ပစ်။ တက်လှမ်းသူတွေကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းရပါမယ်...]</p> <p> </p> <p>[တက်လှမ်းသူတွေရဲ့ နောက်ကွယ်က တည်ရှိမှုကို ဖယ်ရှားပစ်ပါ...]</p> <p> </p> <p>[ ဘုရင်ကြီး။ ခင်ဗျားက လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် ဖြစ်သွားတာလား။ ကျုပ်တို့... စိတ်ပျက်မိပါတယ် ]</p> <p> </p> <p>[ ဘုရင်ကြီး... မိစ္ဆာချိပ်ပိတ်မျှော်စင်ကို လာခဲ့ပါ။ တကယ့် စစ်မှန်တဲ့ ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်လာဖို့ ကျုပ်တို့ ကူညီပါ့မယ်...]</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။ ဘာလို့ ငါ့စိတ်ထဲ ရောက်နေတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>ပါ့ကျီက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မှောင်မိုက်နေသော ဟင်းလင်းပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် တွန့်လိမ်နေသော အမည်းရောင်အရိပ်ပေါင်းများစွာ လှိုင်းထနေ၏။</p> <p> </p> <p>အချို့မှာ လူမျက်နှာနှင့် မြွေကိုယ်ထည်ရှိပြီး တစ်ကိုယ်လုံး မီးကဲ့သို့ ရဲရဲတောက် ဖြစ်နေသည်။ အချို့မှာ ချိုတစ်ချောင်း၊ အနီရောင်ကြေးခွံများနှင့် အမြီး(၅)ချောင်း ပါသော ကျားသစ်များနှင့် တူသည်။ အမွှေးဖြူနှင့် အနီရောင် ခြေထောက်များ၊ အစွယ်ကြီးများနှင့် ကျားသစ်ကဲ့သို့ အကွက်များပါသော ဧရာမမျောက်ဝံကြီးများပင် ရှိသေးသည်...</p> <p> </p> <p>သံသယဖြစ်စရာမရှိ။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ မိစ္ဆာများပင်။</p> <p> </p> <p>ပါ့ကျီက ၎င်းတို့ကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသည်။ သူတို့ အားလုံးကို သူ သိနေသကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင်မူ ထိုသတ္တဝါများနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမှမရှိချေ။ ပါ့ကျီ၏ ဟိန်းဟောက်မေးမြန်းမှုအပေါ် မိစ္ဆာများက နာကျင်နေသော အကြည့်အလွတ်များဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“တစ်ခုခု ပြောစမ်းပါ။ လခွမ်းတဲ့မှ...”</p> <p> </p> <p>ပါ့ကျီက အံကြိတ်လျက် မိစ္ဆာများရှိရာသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ မူလက သူသည် မိစ္ဆာစွမ်းအားများ ပိုမိုအားကောင်းလာသည်နှင့်အမျှ အဆင့်မြင့်တက်ခြင်းကိုသာ လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ အိပ်စက်နေရင်း အပြောင်းအလဲကို စောင့်ကြိုရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုမျှ ထူးဆန်းသောအရာနှင့် ကြုံရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ မည်မျှပင် မြန်မြန်ပြေးပါစေ ၎င်းတို့ထံသို့ မရောက်နိုင်ပေ။ သူ မကျော်ဖြတ်နိုင်သော အကွာအဝေးတစ်ခု အမြဲတမ်း ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>[ မျှော်စင်ကို လာခဲ့ပါ ဘုရင်ကြီး...]</p> <p> </p> <p>[ မျှော်စင်ကို သေချာပေါက် လာပါရမယ်… ]</p> <p> </p> <p>မြူခိုးမည်းများ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။ မိစ္ဆာများ၏ ငိုကြွေးသံနှင့် သံကြိုးဆွဲသံများ အနောက်တွင် အရာအားလုံးက တိတ်ဆိတ်ခြင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်၍ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီဟု ပါ့ကျီ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ရာ သူ့ကို စပ်စုသော မျက်လုံးတစ်စုံက စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“မဆိုးဘူးပဲ ပါ့ကျီ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ဒီလောက်ကြီးသွားတာလား။”</p> <p> </p> <p>လက်တစ်ဖက်က သူ့ခေါင်းကို လာပွတ်လာသည်။ ထိုအနံ့က ရင်းနှီးနေ၏။ ပါ့ကျီက အလိုအလျောက်ပင် ထိုလက်ထဲ တိုးဝင်လိုက်မိသည်။ ၎င်းမှာ သူ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် အဖြစ် နှိမ့်ချနေထိုင်ခဲ့စဉ်ကတည်းက စွဲမြဲနေသော ဗီဇတုံ့ပြန်မှုပင်။</p> <p> </p> <p>ယခင်ကဆိုလျှင် ထိုလက်က သူ့ခေါင်းတစ်ခုလုံးကို အုပ်ထားနိုင်သော်လည်း ယနေ့မူ... တစ်ခုခု မှားနေသလို ခံစား၏။ လက်က သေးသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင် ကြီးထွားလာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပါ့ကျီ သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး အမွှေးများကို ခါယမ်းလိုက်ကာ အပေါ်စီးမှနေ၍ ချန်ဟွိုက်အန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က ဆင်တစ်ကောင်ထက် နှစ်ဆခန့်ကြီးမားပြီး ခြင်္သေ့နှင့်တူသော အမည်းရောင်သတ္တဝါကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ တွန့်သွားပြီး ပါ့ကျီ၏ ခြေထောက်ကို ကန်လိုက်သည်။ “ဘာလို့ ဒီလောက် အရပ်ရှည်နေတာလဲ။ ရှေ့မှာ ဝပ်စမ်း...”</p> <p> </p> <p>ပါ့ကျီ တွေးလိုက်မိသည်။ ငါ အဆင့်မြင့်သွားပြီ။ ငါက အခု အတော်လေးကိုု အကောင်ကြီးနေပြီ။ စွမ်းအားတွေရော မိစ္ဆာစွမ်းအင်တွေရော အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာပြီ။ ငါ ဘာလို့ အရင်လို ခေါင်းငုံ့နေရဦးမှာလဲ။</p> <p> </p> <p>သူက အားပါလှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးကို လွှတ်ထုတ်ပြီး ဤလူသားကို သူက အနိုင်ကျင့်ခံမဟုတ်တော့ကြောင်း ပြသရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်…</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က ကြောင်ချော့တံကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တိန်... တိန်...</p> <p> </p> <p>အမွှေးအမျှင်လေးတွေ လေထဲမှာ လွင့်နေပြီး ခေါင်းလောင်းသံလေး ထွက်လာ၏။ ပါ့ကျီ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။ မူလဗီဇ စေ့ဆော်မှုကြောင့် သူက အလိုလိုပင် ဝပ်ချလိုက်ပြီး ထိုအမွှေးတံကို လက်သည်းဖြင့် ကုတ်မိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းကို မြင်သည့်အခါ ချန်ဟွိုက်အန်က ကြောင်မုန့်ချောင်း တစ်ချောင်းကို ဖောက်လိုက်ပြန်သည်။ ပါ့ကျီက စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သူ၏ နီမြန်းသော မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာပြီး ရွှေရောင် ဖန်ဂေါ်လီ မျက်လုံးလေးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လျှာကြီးထုတ်ပြီး ကြောင်မုန့်ကို လျက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးကြီး ကြောင်က ကြောင်ပါပဲ။ ငါ မင်းကို မထိန်းနိုင်ဘူး ထင်နေတာလား။”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ သူလည်း အံ့သြနေမိသည်။ ပါ့ကျီ၏ ပုံစံမှာ ကြောင်နှင့် မတူတော့ဘဲ ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲကြီးနှင့် တူနေပြီ ဖြစ်သည်။ ခြင်္သေ့နှင့် တူသော်လည်း ဦးခေါင်း၏ ဘေးတစ်ဖက် တစ်ချက်တွင် သိုးချိုကဲ့သို့ တွန့်လိမ်နေသော ဦးချိုများ ပါရှိ၏။ ဦးခေါင်းမှာလည်း ရှည်မြောမြောနှင့် နဂါးဦးခေါင်းနှင့်ပင် ခပ်ဆင်ဆင် တူနေသည်။</p> <p> </p> <p>အင်တာနက်ပေါ် တင်လိုက်လျှင် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများကို လေ့လာသူများ ခေါင်းစားကုန်ကြမည်မှာ သေချာသည်။ အရေးကြီးဆုံးမှာ စွမ်းအားပင်။ ပါ့ကျီက ယခုအခါ မိစ္ဆာအနှစ်သာရအဆင့်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကာ မိမိထက်ပင် ပိုမို၍ အစွမ်းထက်နိုင်ကြောင်း ချန်ဟွိုက်အန် ခန့်မှန်းမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က ကြောင်ချော့တံနောက်သို့ ကလေးလေးလို လိုက်ဆော့နေသော ပါ့ကျီကို ကြည့်ပြီး ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူက ပါ့ကျီကို ဟိုးအရင် ကတည်းက ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ နောင်ကျ မိစ္ဆာဘုရင် ဖြစ်သွားပါစေဦး... ကြောင်ချော့တံ ထုတ်လိုက်သည်နှင့် ပါ့ကျီက အမြီးနန့် နေရဦးမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ပါ့ကျီက အခု မိစ္ဆာအဆင့် သတ္တဝါကြီး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ အကျဉ်းခန်း(၀)၏ ကာကွယ်ရေးစနစ်က သူ့ကို ထိန်းနိုင်မည် မဟုတ်တော့ချေ။ အခင်းအကျင်းများကို အားဖြည့်ရန် လိုအပ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန် အစီအစဉ်တစ်ခု ရသွား၏။ ကြောင်ချော့တံကို မျက်နှာကျက်တွင် အလိုအလျောက် ဆော့ကစားသည့်စနစ်ဖြင့် ချိတ်ဆွဲထားခဲ့ပြီး သူက အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ခါ သူ ဆင့်ခေါ်မည့်သူမှာ အကြီးအကဲလျူပင်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ချင်းယွန်ဘုံ…</p> <p> </p> <p>လျူယွမ်ချင်းက ဝိညာဉ်ဆေးပင်စိုက်ခင်းကို ပြုစုနေသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ဓားကျောင်းတော်ရှိ ဘဝမှာ ပိုမိုကောင်းမွန်လာပြီး သူ၏ စိုက်ခင်းလေးကိုပင် စိတ်ဝိညာဉ်အရည်များဖြင့် ရေလောင်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဝိညာဉ်မျိုးစေ့အချို့ကို ချလိုက်ပြီးနောက် နေမင်းကြီးကို ကြည့်ကာ အလွန် အေးချမ်းနေမိသည်။ သို့သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းတစ်ခု သူ့ရှေ့တွင် ပွင့်လာပြီး သူ့ကို ဆွဲစုပ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ဧည့်ခန်းထဲတွင်…</p> <p> </p> <p>ပါ့ကျီက ပျက်စီးသွားသော ကြောင်ချော့တံကို ကြည့်ပြီး အတွေးနက်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>[ ငါက တောက်တီးပဲ။ ကြောင်လိုမျိုး နိမ့်ကျတဲ့ မျိုးစိတ် မဟုတ်ဘူး...]</p> <p> </p> <p>[ ကြောင်မုန့်တွေကို မစွဲလမ်းသင့်ဘူး။ ကြောင်ချော့တံ မြှူဆွယ်မှုကို မခံသင့်ဘူး…]</p> <p> </p> <p>[ ငါ့လို ရှေးဟောင်း သားရဲကြီးက လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ လှည့်စားမှုကို ဘယ်လိုလုပ် ခံနေရတာလဲ… ]</p> <p> </p> <p>ကြောင်ချော့တံ ပျက်သွားပြီ။ ကြောင်မုန့်ကလည်း ကုန်သွားလေပြီ။ ပါ့ကျီ တည်ငြိမ်သွားပြန်သည်။ သူက မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ချန်ဟွိုက်အန်၏ အခန်းတံခါးဆီသို့ ခန့်ညားသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သက ချန်ဟွိုက်အန်နှင့် တိုက်ခိုက်ရန် မရည်ရွယ်ပေ။ ပထမအချက်မှာ ချန်ဟွိုက်အန်က သူ့ကို အကြာကြီး ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ ဒုတိယ အချက်မှာ ချန်ဟွိုက်အန်၏ သရုပ်မှန်နှင့် စွမ်းအားမှာ လျှို့ဝှက်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၍ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခု သူ့မှာ စွမ်းအားရှိနေပြီဖြစ်ရာ အနည်းဆုံးတော့ အလေးထားမှုကို သူ တောင်းဆိုသင့်သည်။ ကြောင်ငတုံးလေးတစ်ကောင်လို ဆက်ဆံခံနေရသည်ကို သူ လက်မခံနိုင်တော့ပေ။ သူ ထကြွရမည်။ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရပ်တည်ရမည်။ သူက ဆရာကြီးနှင့် သွားပြီး ညှိနှိုင်းရပေမည်...</p> <p> </p> <p>အခန်းတံခါးက ပွင့်နေ၏။ ပါ့ကျီက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူပြီး တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အထဲတွင် သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ လူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ နှစ်ယောက် ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ဆရာကြီးအပြင် နောက်ထပ် ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါရှိသော လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူမှာ တောင်ဝှေးကို အားပြုထားပြီး သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေသော ဆံပင်ဖြူနှင့် အဘိုးကြီးတစ်ဦးပင်။</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save