Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၃၆၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">အထွတ်အထိပ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးကြီး... ဒါ ဘိုးဘေးပြောတဲ့ မလိမ္မာတဲ့ သားရဲဆိုတာလား။”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲလျူက ပါ့ကျီကို အသားတုံးတစ်ခု စစ်ဆေးနေသလို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချန်ဟွိုက်အန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဘိုးဘေးကြီးက သဘောကောင်းလွန်းပါတယ်။ ကျွန်တော့်အမြင် ပြောရရင်တော့ စကားနားမထောင်တဲ့ ဒီလိုသားရဲမျိုးကို သတ်စားလိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။ ဘေးနားမှာ ထားထားလို့ ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ။”</p> <p> </p> <p>ပါ့ကျီ တစ်ယောက် လျူယွမ်ချင်း၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည့် ခဏမှာတင် နေရာမှာတင် တောင့်ခဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လျူယွမ်ချင်းက ချန်ဟွိုက်အန်ကို “ဘိုးဘေးကြီး”ဟူ၍ ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာပင် သူ စိတ်ဓာတ်များ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားရ၏။ ယခုတော့ ထိုအဘိုးကြီးက သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် အရေခွံဆုတ်ရန် ပြောနေပြန်သည်။ သူ ၎င်းကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်နည်း...</p> <p> </p> <p>မှန်ပေသည်။ ချန်ဟွိုက်အန်က ထိုမျှအထိ ရက်စက်ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သူက ပြုံးပြီး လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။ “သူ့ကို ကျွေးထားတာ ကြာပြီဆိုတော့ သံယောဇဉ် ရှိနေလို့ပါ။ အကြီးအကဲလျူက အခင်းအကျင်းမှာ ကျွမ်းကျင်တယ် ကြားမိလို့။ သူ့ကို ထိန်းထားနိုင်မယ့် အခင်းအကျင်း တစ်ခုလောက် လုပ်ပေးဖို့အတွက် ဒီနေ့ ဆင့်ခေါ်လိုက်တာပါ။ တစ်မိနစ်အတွင်း အပြီးလုပ်ပေးလို့ ရမလား။”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါက ဘာခက်တာ မှတ်လို့လဲ။” အကြီးအကဲလျူက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။ “ကြည့်နေပါ... တကယ်လို့ နတ်အသွင်ပြောင်း မိစ္ဆာကို ဖမ်းဖို့ဆိုရင်တော့ ဒီအဘိုးကြီး အချိန်ယူရဦးမယ်။ ဒါပေမဲ့ အခြေတည် ဝိညာဉ်အဆင့် သားရဲကတော့ အေးဆေးပါ။ စီနီယာ့မှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ပါလား။ ရုတ်တရက်ကြီး ဆင့်ခေါ်ခံရတာဆိုတော့ ဘာမှ ယူမလာမိလို့။”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ တစ်ခုကို ချက်ချင်း ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့ ရမလား။”</p> <p> </p> <p>“ရတာမှ ပိုတောင်ပိုနေသေး...” အကြီးအကဲလျူက ပုံဆောင်ခဲကို တရိုတသေ လက်ခံလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ အံ့သြနေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>ဘိုးဘေးကြီးက တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ။ တခြားကမ္ဘာမှာ စွမ်းအားတွေ ဖိနှိပ်ခံထားရတာတောင် ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲလို ရှားပါးရတနာတွေ ဆောင်ထား နိုင်သေးတယ်။ ငါတို့အားလုံးအတွက် စံပြပုဂ္ဂိုလ်ပဲ...</p> <p> </p> <p>သူက ပုံဆောင်ခဲကို ကိုင်ကာ အခင်းအကျင်းကို အမြန်ဆုံး စတင်တော့သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ မြန်လွန်းလှသဖြင့် အကျဉ်းခန်း အတွင်း၌ အရိပ်များသာ မြင်ရတော့သည်။ သူ ရောက်သွားသည့် နေရာတိုင်း နံရံများပေါ်၌ အပြာနုရောင် အခင်းအကျင်း သင်္ကေတများ လျင်မြန်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>(၁၀)မိနစ်ပင် မပြည့်ခင်မှာပင် လျူယွမ်ချင်းက အသုံးမပြုရသေးသော ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ တစ်ဝက်ကို ကိုင်လျက် ချန်ဟွိုက်အန်ထံ ပြန်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘိုးဘေးကြီး... အားလုံး ပြီးပါပြီ။ ဒီဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲကတော့...”</p> <p> </p> <p>“ဒါ မင်းအတွက်ပဲ... သိမ်းထားလိုက်။”</p> <p> </p> <p>“ဗျာ။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မယူဝံ့ပါဘူး...” ပါးစပ်က ပြောနေသော်လည်း လက်ကမူ တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ အိတ်ထဲ ထည့်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“အားမနာပါနဲ့။ ဒါနဲ့... အခင်းအကျင်းက ဘယ်လောက်အထိ ထိရောက်လဲ။” အချိန်စေ့တော့မည်ဖြစ်၍ ချန်ဟွိုက်အန်က အမြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အတော်လေးကို ခိုင်ခံ့ပါတယ်... စီနီယာ ပေးထားတဲ့ ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲကြောင့် ဘာမှမချန်ဘဲ အစွမ်းကုန် လုပ်ထားပေးပါတယ်။ မိစ္ဆာအနှစ်သာရအဆင့် မပြောနဲ့။ အခြေတည်ဝိညာဉ်အဆင့် သားရဲတွေတောင် ဖောက်ထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူ့ရဲ့ အမွှေးတစ်ပင်ကိုတောင် အခင်းအကျင်းရဲ့ အနှစ်သာရအဖြစ် သုံးထားတာ။ ဒါက သူ့အပေါ်မှာပဲ သီးသန့် သတ်မှတ်ထားတာမို့လို့ စီနီယာ့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက် မပါဘဲနဲ့ သူ ဘယ်မှ သွားလို့ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူတို့နှစ်ဦးကြာ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ပွင့်လာသည်။ လျူယွမ်ချင်းက ပြန်ရမည့်အချိန် ရောက်ပြီမှန်း သိလိုက်သည်။ သူက နှမြောတသဖြစ်စွာဖြင့် အက်ကြောင်း၏ အနားသတ်များကို ဆွဲကိုင်ထားရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။ “ဘိုးဘေးကြီး... နောက်တစ်ခါ ဒီလိုအလုပ်မျိုး ရှိရင် ကျွန်တော့်ကို သတိရပေးပါဦး...”</p> <p> </p> <p>ဂျိန်း...</p> <p> </p> <p>ဟင်းလင်းပြင်အက်ကြောင်း ပိတ်သွား၏။ လျူယွမ်ချင်းသည် ဝိညာဉ်ဆေးပင် စိုက်ခင်းဘေးတွင် ပြန်လည်ပေါ်လာပြီး လက်ထဲက ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲတစ်ဝက်ကို ကြည့်ကာ သီချင်းလေးတညည်းညည်းဖြင့် ပျော်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အကျဉ်းခန်း(၀) အတွင်းရှိ အခန်းလေးရှေ့၌…</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်၏ စနောက်လိုသော အကြည့်များက ပါ့ကျီပေါ် ကျလာသည့်အခါ ဧရာမသားရဲကြီးမှာ ဒူးညွှတ်သွားပြီး ဝပ်ချလိုက်တော့သည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် အမွှေးတစ်ကွက်မှ မရှိတော့ချေ။ အဘိုးကြီး နှုတ်ယူသွားစဉ်က ပါ့ကျီတစ်ယောက် မည်သည်မှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>တောက်...</p> <p> </p> <p>ပါ့ကျီက အေးစက်နေသော ကြမ်းပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ပျက်ဝမ်းနည်း နေမိသည်။ </p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာအနှစ်သာရအဆင့် ရောက်တာတောင်မှ သခင်ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို အရိပ်အမြွက် ကလေးတောင် မမြင်နိုင်သေးဘူးလား။ ငါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်ချင်းက အခြေခံအုတ်မြစ်အဆင့်မှာတင် စကားပြောတတ်နေပြီ။ မင်းက မိစ္ဆာအနှစ်သာရအဆင့် ရောက်နေပြီ။ စကားပြောတတ်လား၊ မပြောတတ်ဘူးလား။ ဟမ်။ ငါ့မျက်လုံးကို ကြည့်ပြီး ဖြေစမ်း...”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က ပါ့ကျီ၏ ခေါင်းပေါ်က အမွှေးအချို့ကို ဆွဲလိုက်သည်။ မူလက သူ အကြီးအကဲလျူနှင့် ပါ့ကျီကို ခြောက်လှန့်ရန် မရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ ထိုခြောက်လှန့်မှုက ကောင်းမွန်သော ဖိအားတစ်ခု ဖြစ်သွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ပါ့ကျီ တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။ စကားပြောတတ်ကို ထုတ်ပြောသင့်လား။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က “ပြောစမ်း...” ဟု ဟောက်လိုက်ရာ ပါ့ကျီ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားတော့သည်။ “ပြော…ပြောတတ်ပါတယ်... ဆရာကြီး။ ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်၊ ကျွန်တော် စကားပြောတတ်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က ပါ့ကျီ၏ အမွှေးများကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “နောက်ဆို မေးတာကို ဖြေ။ အဟန်ဆောင်မနေနဲ့...”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာကြီး။ ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ။ ဒါဆို သွားဆော့တော့။ ငါ ကျင့်ကြံတော့မယ်။”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က ဝိညာဉ်စုစည်း အခင်းအကျင်းအတွင်း ထိုင်လိုက်ပြီး ပါ့ကျီ၏ ရှေ့မှာတင် ကျင့်ကြံမှုကို စတင်တော့သည်။ သူက ရွှေရောင်အနှစ်သာရအဆင့်သို့ အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိရန် လိုအပ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ပါ့ကျီက စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင်များ ဝန်းရံနေသော ချန်ဟွိုက်အန်ကို ကြောင်ကြည့် နေမိသည်။ ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ (၁၀)ခု၏ စွမ်းအင်များကို အခင်းအကျင်းက စုပ်ယူကာ ပေါများလှသော ဝိညာဉ်အရည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနေသည်။ သာမန်ကျင့်ကြံသူများအဖို့ ထိုစွမ်းအင်ပမာဏကို စုပ်ယူရန် (၃)ရက်မှ (၅)ရက်အထိ ကြာနိုင်သော်လည်း ဆရာကြီးအတွက်မူ နာရီဝက်သာ ကြာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအတိုင်းဆိုရင် ဆရာကြီးက မကြာခင်မှာပဲ ရွှေရောင်အနှစ်သာရအဆင့်ကို ရောက်တော့မှာပဲ။ အဲဒီအခါကျရင် ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက သူ့မျက်စိထဲမှာ ဘာမှ မဟုတ်တော့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>သူ အဆင့်မြင့်တက်စဉ်က တွေ့ခဲ့ရသော အမှောင်ထုနှင့် မိစ္ဆာများ၏ မျှော်လင့်ချက် မဲ့နေသော အကြည့်များကို ပြန်သတိရကာ ရင်ထဲ ရုတ်တရက် နာကျင်လာသည်။ တစ်ခုခုကို သူ မေ့နေသလို ခံစားနေရသော်လည်း မည်သို့မျှ ပြန်စဉ်းစား၍ မရချေ။</p> <p> </p> <p>မျှော်စင်ထဲသို့ ဝင်မှသာ ပျောက်ဆုံးနေသည်များကို ရှာတွေ့နိုင်မည်ဟု သူ ထင်မြင်မိသည်။ </p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ဆရာကြီးက အခု အခင်းအကျင်း လုပ်ထားလိုက်ပြီဆိုတော့ ငါ ဘယ်လိုမှ ထွက်ပြေးလို့ မရတော့ဘူး။ ဆရာကြီးက ငါ့ကို အဲဒီ ခေါ်သွားပါ့မလား။</p> <p> </p> <p>ပါ့ကျီက ချန်ဟွိုက်အန်၏ ဘေးနားတွင် ဝပ်လျက် အတွေးနက်နေတော့သည်။ ချန်ဟွိုက်အန် သူ့ကို မျှော်စင်ဆီ ခေါ်သွားအောင် သူ တစ်ခုခု ကြံစည်ရပေမည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်းယွန်ဘုံ…</p> <p> </p> <p>လီချင်းရန်က အတွင်းခံဘောင်းဘီပေါ်မှ လိပ်ပုံလေးကို နောက်ဆုံးတွင် ပန်းထိုး၍ ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ ကြာရွက်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လိပ်လေး၏ ဦးခေါင်းပေါ်၌ မက်မွန်ပွင့်လေး တစ်ပွင့် ပါရှိသည်။ သို့သော်လည်း ထိုလိပ်ပုံမှာ အနည်းငယ် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါကို ဆရာ့ဆီ ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ။ ငါ လိပ်တွေကို ကြိုက်လို့လို့ ပြောရမှာလား။”</p> <p> </p> <p>လီချင်းရန်က မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ ကန်ရေပြင်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏စိတ်က ဖန်ကျင်းတွင် အကျဉ်းကျနေသော ယွန်စုရှင်းထံ ရောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မစုရှင်း ဘယ်လိုနေမလဲ မသိဘူး...”</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဘေးကင်းမှုမှာ ဆရာဖြစ်သူနှင့် ယွန်ပိုင်ယွီတို့၏ ဆက်ဆံရေးသာမက ဓားကျောင်းတော်နှင့် လင်းရှီးတောင်ကြားတို့၏ ဆက်ဆံရေး အပေါ်တွင်ပါ သက်ရောက်မှု ရှိနေသည်။ အကယ်၍ ယွန်စုရှင်းသာ လူသားဆေးလုံးအဖြစ် ဖော်စပ်ခံလိုက်ရလျှင် ယွန်ပိုင်ယွီ စိတ်ဓာတ်ပြိုလဲသွားပြီး ကလဲ့စားချေရန်အတွက် ဘာမဆို လုပ်သွားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ယောင်ချီနှင့် ဖန်ကျင်း မြင့်မြတ်နယ်ေမြ နှစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေခြင်းမှာ တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေသကဲ့သို့ပင်။ လီချင်းရန်၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ခံစားနေရသည်။ သူ၏ အလိုလိုသိစိတ်မှာ အမြဲတမ်း မှန်ကန်လေ့ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ယောင်ချီမြင့်မတ်နယ်မြေ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ။</p> <p> </p> <p>ပြင်ပလောကနှင့် လုံးဝအဆက်ပြတ်နေသော သွေးရောင်လွှမ်းသည့် ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုအတွင်း၌…</p> <p> </p> <p>သူတော်စင် ယွိယောင်က တရားထိုင်နေပြီး ပတ်လည်တွင် လူခေါင်းအရွယ်အစား ရှိသော သွေးလုံး(၇)လုံးက လှည့်ပတ်နေသည်။ ကျင့်စဉ် တစ်ပတ်လှည့်လိုက်တိုင်း ထိုသွေးလုံးများမှာ မှိန်ဖျော့သွားပြီး စွမ်းအင်များကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စီးဝင်စေသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သွေးလုံးများ၏ အလင်းရောင် မှိန်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ အကြည့်တွင် ဝမ်းနည်းမှု အငွေ့အသက်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ထိုဝမ်းနည်းမှုမှာ အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် ချက်ချင်း အစားထိုးခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲတို့... ဒီသခင်မက မင်းတို့အတွက် ကလဲ့စားချေပေးပါ့မယ်။”</p> <p> </p> <p>ယွိယောင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ကမ္ဘာငယ်လေးမှာ နောက်ကျောဘက်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ မြင်တွေ့ရတော့သည်။ အများစုမှာ သူ၏ ဒန်တျန်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ စွမ်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများက ကမ္ဘာငယ်လေးကို တည်ဆောက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည် ၎င်းကို ပြန်လည်ဖော်စပ်ပြီး မိမိကိုယ်တွင်းသို့ သွင်းယူကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုလုံး ခန္ဓာအတွင်းသို့ အပြည့်အဝ စုပ်ယူနိုင်သွားသည့်အခါ ၎င်းမှာ မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်ပင်။</p> <p> </p> <p>“တကယ့်ကို အင်မော်တယ်တစ်ပါး ပေးအပ်ခဲ့တဲ့ ပညာရပ်ပဲ။”</p> <p> </p> <p>ယွိယောင်က မိမိကိုယ်တွင်းရှိ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများကို ခံစားရင်း ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့မှာ ဒီသခင်မက မဟာတက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ဒုတိယမြောက် အတိဒုက္ခကို ပြန်ာက်သွားပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက မလုံလောက်သေးဘူး...”</p> <p> </p> <p>…</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save