Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၃၆၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">လုပ်လိုက်တော့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ချင်းရန်... ဆရာ ဒီအတွင်းခံကို တကယ်သဘောကျပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ဒီနောက်က အစိမ်းရောင် လိပ်ခွံပုံစံလေးက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။” ချန်ဟွိုက်အန်က ပါ့ကျီကို လွှတ်လိုက်ပြီး ဂိမ်းထဲ ဝင်လာကာ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ အကျပ်အတည်း တစ်ခုနှင့် တိုးနေရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာ... အဲဒါ လိပ်လေးပါ...” လီချင်းရန်က နားရွက်ဖျားများအထိ နီမြန်းလျက် ခေါင်းငုံ့ထားရှာသည်။</p> <p> </p> <p>“အာ... လိပ်လား...”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က ၎င်းကို အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ရှုပ်ထွေးနေသော ပန်းထိုးများကြားမှ လိပ်နှင့်တူသော အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာဖွေ တွေ့ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “အင်း... ငါ့ရဲ့ မျက်စိက သိပ်မကောင်းတော့လို့ ထင်တယ်။ တကယ် လိပ်လေးပဲ။ ဒါပေမဲ့ လိပ်ခေါင်းပေါ်က ဟာလေးက... အင်း... ငရုတ်သီးခြောက်လား။ လိပ်က အစပ်ကြိုက်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။”</p> <p> </p> <p>“ဆရာ... အဲဒါ... မက်မွန်ပွင့်လေးပါ...”</p> <p> </p> <p>လီချင်းရန်က အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ မျက်လုံးများက ဘေးသို့ ရောက်သွားသည်။ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားသော သူ၏ လက်ချောင်းလေးများက အထုံးဖြစ်သွားတော့မည့်အတိုင်းပင်။</p> <p> </p> <p>“ဩော်... မက်မွန်ပွင့်လား။ အင်း ဟုတ်မှာပါ။”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန် အတွင်းခံကို ဟိုဘက်ဒီဘက်လှန်ကာ ပြောင်းပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသို့ကြည့်မှသာ မက်မွန်ပွင့်နှင့် အနည်းငယ် တူသွားတော့သည်။ သူ ပြောင်းပြန် ပန်းထိုးထားမိခြင်း ဖြစ်ရမည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို လိပ်အောက်က ဒီအစိမ်းရောင် အဝတ်စုတ်လေးကရော...”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန် စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် လီချင်းရန်၏ နီမြန်းနေသော မျက်လုံးများနှင့် ဆူပုတ်နေသော မျက်နှာလေးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျန်ရှိသော စကားလုံးများကို ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။ </p> <p> </p> <p>အဲဒီ အစိမ်းရောင် အဖတ်ကြီးက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူဂရုစိုက်မှာလဲ။</p> <p> </p> <p>သူ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ငါ ဒီအတွင်းခံကို တကယ် သဘောကျတယ်။ တစ်နေ့ကို ၁၂ နာရီ၊ နေ့တိုင်း ဝတ်ထားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်လုံးလုံး လျှော်တောင် မလျှော်ဘဲ ဝတ်ထားမှာ...”</p> <p> </p> <p>[ လီချင်းရန်၏ သံယောဇဉ် +၃၂၊ လက်ရှိ ♡♡♥၇ ]</p> <p> </p> <p>သံယောဇဉ် တိုးလာကြောင်း အကြောင်းကြားစာ ပေါ်လာသည်။ သို့သော် လီချင်းရန်က မျက်ရည်ဝိုင်းလျက် ဆူပုတ်နေဆဲဖြစ်ကာ သူ့ကို လှည့်ပင် မကြည့်တော့။</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က သူ၏ အော်စကာဆုရလောက်သော သရုပ်ဆောင်မှုကို ကြည့်ပြီး မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ </p> <p> </p> <p>တွေ့လား။ တကယ်လို့ သံယောဇဉ်စနစ် မရှိခဲ့ရင် သူ တကယ် စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲဟု ထင်မိမှာ သေချာတယ်။ သူက စနစ်ရှိလို့ သိရပေမဲ့ သာမန်ယောက်ျားတွေဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူတို့ရည်းစား တကယ် စိတ်ဆိုးတာလား၊ ဟန်ဆောင်တာလား ဆိုတာ ဘယ်လိုခွဲခြားမလဲ။ မှားခန့်မှန်းမိရင်တော့ သွားပြီပဲ။ တစ်ခါတလေကျတော့ မှန်အောင် ခန့်မှန်းမိရင်တောင် အခြေအနေက ပိုဆိုးသွားတတ်သေးတယ်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာရယ်... နှစ်တစ်ထောင်အထိတော့ မလုပ်ပါနဲ့။ ကျွန်မ နောက်ထပ် အများကြီး ချုပ်ပေးပါ့မယ်။ အလှည့်ကျ ဝတ်လို့ရတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>သူက အချစ်ဆုံး ဆရာ့အပေါ် ၁၀စက္ကန့်ထက် ပိုပြီး စိတ်မဆိုးနိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း ပါးလေးဖောင်းလျက် သူက မကျေမနပ် ပြောလိုက်သေးသည်။ “ဒါပေမဲ့... နောက်ခါ ကျွန်မ ဘာပဲ ပန်းထိုးထိုး ဆရာ မမေးရဘူး။ ကျွန်မ ပြောချင်မှ ပြောပြမယ်။ ဆရာက ကြည့်လို့မလှဘူး ထင်ရင်တောင် အောင့်ထားလိုက်... မဟုတ်ရင် ဆရာ့ကို ထာဝရ စကားမပြောဘဲ နေမှာ...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... ကတိပေးပါတယ်။ တစ်ခွန်းမှ မမေးတော့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က အလွန်လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူက စပ်စုတတ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ လူဆိုးတော့ မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် သူ့တပည့်မလေးက သူ့အတွက် အတွင်းခံချုပ်ပေးနေသည်ကပင် ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးနေရလေပြီ။ </p> <p> </p> <p>ပန်းထိုးက ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဘာအရေးလဲ။ “ဂျီအေဝိုင်”လို့ ပန်းမထိုးရင် တော်ပါပြီ။</p> <p> </p> <p>“တပည့်က ဆရာ့အတွက် အတွင်းခံ ချုပ်ပေးတယ်ဆိုတော့ ဆရာကရော တစ်ခုခု ပြန်မပေးသင့်ဘူးလား။”</p> <p> </p> <p>လီချင်းရန်က မျက်လုံးများကို စနောက်လိုသော အမူအရာဖြင့် မှေးလိုက်သည်။ ကုန်သည်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ လက်မနှင့် လက်ညှိုးကို ပွတ်ပြနေသည့် ပုံစံမှာ ဘယ်ကနေ တတ်လာမှန်း မသိသော်လည်း အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းနေသည်။ သူက ဆရာ့ဆီမှ ဘာမှ မတောင်းဆိုဖူးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အခု အခြေအနေများက ပြောင်းလဲသွာလေပြီ။ ၎င်းတို့ အားလုံးက ‘ဗျူဟာမှူး’ မိုရှုမိန်၏ သင်ကြားမှုများကြောင့်ပင်။ အမြဲတမ်း ပေးဆပ်နေပြီး ဘာမှ ပြန်မတောင်းခြင်းက သံယောဇဉ်ကို တန်ဖိုးနည်းစေတတ်သည်။ တစ်ခါတလေ တစ်ခုခု တောင်းဆိုခြင်းက လူနှစ်ယောက်ကို ပိုပြီး နီးကပ်သွားစေသည်ဟု မိုရှုမိန် သင်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြောလေ။ ကောင်းကင်က ကြယ်ကို လိုချင်ရင်တောင် ဆရာ ဆွတ်ခူးပေးဖို့ ကြိုးစားပါ့မယ်...”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က ပြုံးလျက် သူ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်ရန် အလိုအလျောက် လက်လှမ်းလိုက်မိသည်။ အရင်လို လက်က ဖောက်ထွက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ထားသော်လည်း ယခုတစ်ခါတွင်တော့ သူ၏ နူးညံ့လှသော ခေါင်းလေးကို အစစ်အမှန် ထိတွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်လေညင်းက နှလုံးသားကို ဖြတ်တိုက်သွားသကဲ့သို့ နူးညံ့လှသော ဆံနွယ်လေးများကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော ခံစားချက်ကြောင့် သူ မှင်တက်သွားမိသည်။ လီချင်းရန်လည်း ထိုနည်းတူပင်။ သူက သူ့ကို ငေးကြည့်နေမိပြီးနောက် သူမ၏ လက်ကလေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်ကာ သူ့လက်ဖဝါးမှ နွေးထွေးမှုကို ကိုင်တွယ်ခံစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>[ ကစားသူနှင့် လီချင်းရန်၏ သံယောဇဉ်မှာ ♡♡♥ သို့ ရောက်ရှိသွားပါပြီ။ ခန္ဓာကိုယ် အပြည့်အဝ ထိတွေ့မှုကို အသုံးပြုနိုင်ပါပြီ… ]</p> <p> </p> <p>[ ကျေးဇူးပြု၍ သင်၏ ပုံရိပ်ယောင်ကောင်မလေး လီချင်းရန်နှင့် သံယောဇဉ်ကို ဆက်လက်မြှင့်တင်ပြီး ကံကြမ္မာကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေကာ စွမ်းဆောင်ချက် အသစ်များကို ရယူလိုက်ပါ..]</p> <p> </p> <p>ဂိမ်းမှ အကြောင်းကြားစာ နှစ်ခုက ချန်ဟွိုက်အန်၏ သံသယကို အချိန်ကိုက် ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။ သူက တည်ငြိမ်သယောင် ဟန်ဆောင်ထားသော်လည်း လက်က ခေါင်းပေါ်မှ ပါးပြင်ဆီသို့ လျောဆင်းသွားကာ လီချင်းရန်၏ နူးညံ့ပြီး အိစက်နေသော ပါးလေးကို ဆွဲညှစ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာ... ကျွန်မမျက်နှာက အဲဒီလောက် ဆော့လို့ကောင်းနေလို့လား။”</p> <p> </p> <p>“အဲ… အင်း... ကောင်းတယ်လေ။” ချန်ဟွိုက်အန်က မစဉ်းစားဘဲ လွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ကျွန်မကို ဆရာ့ရဲ့ ဘေးမှာပဲ ထားထားလိုက်ပေါ့။ တစ်နေ့ ၁၂ နာရီလုံး။ ဆရာကြိုက်တဲ့အချိန် ဆော့လို့ရတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>လီချင်းရန်က မျက်လုံးလေးများကို မှိတ်ထားလျက် သူ့ဆီသို့ ပိုတိုးကပ်လာသည်။ သူ၏ တုန်ရီနေသော မျက်တောင်လေးများက သဘောတူညီမှုကို တိတ်တဆိတ် ပြသနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာသော နေရောင်ခြည်က သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ အလင်းနှင့် အရိပ်တစ်ခု ဖြတ်သန်းကျရောက်နေသည်။ ချန်ဟွိုက်အန်၏ လက်ချောင်းများက ထိုအလင်းတန်းကို ဖြတ်သန်းသွားမိစဉ် သူ သတိပြန်ဝင်လာကာ ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်ပြီး လက်ကို အမြန် ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆရာက စတာပါ... အင်း။ ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ အခုထိ မပြောရသေးဘူးနော်။”</p> <p> </p> <p>လီချင်းရန်က လက်ဆောင်တစ်ခု တောင်းရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း ဆရာ့၏ လက်ကို အမှန်တကယ် ထိတွေ့နိုင်ပြီဟု သိလိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် အတွေးများ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ အခုတလော ဆေးဖော်စပ်တဲ့နေရာမှာ အခက်အခဲလေးတွေ ရှိနေလို့... ဆရာ့ဆီကနေ ထိုက်ဟွာအဂ္ဂိရတ်ပညာကို သင်ချင်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့... ကျွန်မ ကျင့်ကြံမှုက ရွှေရောင်အနှစ်သာရ အဆင့်မြင့်ပိုင်း ရောက်ဖို့ တစ်လှမ်းပဲ လိုတော့တယ်။ အဆင့်တက်ဖို့အတွက် တိုက်ပွဲတစ်ခု လိုအပ်နေသလို ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ ဘာသားရဲမှ မရှိဘူး။ စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ လေ့ကျင့်တာလည်း ဖိအားမရှိသလိုပဲ။ အဲဒါကြောင့် ဆရာနဲ့အတူ အပြင်ထွက်ပြီး လေ့ကျင့်ချင်ပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>ယခုလေးတင် သူ၏ အသက်စည်းနှောင်ရတနာ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ “ဝိညာဉ်လွှင့်ခြင်း”ကို ပြန်သုံးနိုင်ပြီဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အတားအဆီးနှင့် ဆရာဖြစ်သူကို ထိတွေ့နိုင်မှုတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ အချိန်အခါမှာ အင်မတန် ကွက်တိ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဩော်... မင်းက တိုက်ပွဲကတစ်ဆင့် စွမ်းအားတွေကို တည်ငြိမ်အောင်လုပ်ပြီး အဆင့်တက်ချင်တာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က သူ၏ အခြေအနေကို မြင်နိုင်သဖြင့် အမှန်အတိုင်း ပြောနေမှန်း သိသည်။ သူက မိမိဆီတွင် အဂ္ဂိရတ်ပညာ သင်ချင်သလို အပြင်လောကမှာလည်း အတူတူ လေ့ကျင့်ချင်နေသည်။ ထိုတောင်းဆိုချက်လေးများက ရိုးရှင်းသလိုနှင့် တကယ်တမ်း အတော်လေးကို အသားယူထားခြင်းပင်...</p> <p> </p> <p>အခုလောလောဆယ် အခြေအနေတစ်ခုကိုသာ ဖြည့်ဆည်းပေး၍ ရသေးသည်။ သူ သံယောဇဉ်စနစ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အနီရောင်နှလုံးသားလေးကို နှိပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဂိမ်းအချက်ပေးချက် နှစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>[ နှလုံးသားချင်း ထပ်တူကျမှုအဆင့် ပြည့်မီသွားပါပြီ။ ပုံရိပ်ယောင်ကောင်မလေးကို ဆင့်ခေါ်နိုင်ပါပြီ ]</p> <p> </p> <p>[ လက်ရှိ အမြင့်ဆုံး ဆင့်ခေါ်ချိန် - ၇၂ နာရီ ]</p> <p> </p> <p>ချန်ဟွိုက်အန်က ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“လုပ်လိုက်တော့...”</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save