Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၄၂) လုချန်၏ အကြမ်းပတမ်း အနုပညာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျိုးချွီက ဂရုမစိုက်ဟန် မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက စိတ်ဝိညာဉ်ချီ ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုကို လက်နောက်ပြန် ရိုက်ထုတ်လိုက်ပြီး ယွီလီချင်းကို လွင့်ထွက်သွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းတို့ ချင်းလွမ်တောင်က တပည့်တွေက ကိုယ့်အာဏာကို ကိုယ်ကျော်လွန်ပြီး ဟူတိုင်းပြည်အတွင်းမှာ ဥပဒေတွေကို ထင်တိုင်းကျဲပြီး အကောင်အထည်ဖော်ချင်နေကြတာလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျိုးချွီ စကားပြောပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အနီးအနားရှိ လူတစ်ယောက်က ချက်ချင်းပင် စတင်အော်ဟစ်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ချင်းလွမ်တောင်က တပည့်တွေ လူရိုက်နေတယ်ဟေ့...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မြန်မြန်လာကြည့်ကြပါဦး... ချင်းလွမ်တောင်က တပည့်မတစ်ယောက် အပျော်ရောင်းဖို့ ထွက်လာတာ လူမိသွားလို့ အခု သက်သေတွေကို နှုတ်ပိတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်ဟေ့...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသော အော်ဟစ်သံများကြောင့် ယွီလီချင်းမှာ အလွန်ဒေါသထွက်လွန်း၍ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤသူများမှာ တစ်ချိန်က စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲများ သောင်းကျန်းစဉ်အခါက ချင်းလွမ်တောင်မှ အသည်းအသန် ကာကွယ်ပေးခဲ့ရသည့် ချင်းလျန်မြို့မှ ပြည်သူများဖြစ်သည်ဆိုသည်ကို သူမ တကယ်ကို ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျိုးချွီ... ရှင် ကျွန်မကို တကယ်ပဲ ဒီလိုဆက်ဆံတော့မှာလား”</p> <p style="text-align:justify">ဟွာစစ်ဝေ့၏ မျက်နှာလေးတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သူမက ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်အောင် ငိုကြွေးထားပြီးဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်က သူတို့ထားရှိခဲ့သော တစ်သက်တာ ကတိကဝတ်ဆိုသည်မှာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အရေးအကြီးဆုံးအရာ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင်တော့ ယာယီသာယာမှု သက်သက်သာ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းလို သာမန်တပည့်မလေးတစ်ယောက်က အခု ငါဖြစ်နေတဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ထိုက်တန်တယ်လို့ မင်းတကယ်ပဲ ထင်နေတာလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟွာစစ်ဝေ့က အသံထွက်မငိုမိစေရန် ကြိုးစားရင်း နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားလိုက်သည်။ သူမက ကျိုးချွီကို ရှာဖွေရန်အတွက် သက်သက် သူမ၏ မစ်ရှင်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့ခြင်းကပင် သူမ သူ့အပေါ် ခံစားချက်ရှိကြောင်း သက်သေပြနေသည်လေ။ သို့မဟုတ်ပါက ဂိုဏ်းချုပ်၏ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် သုံးရက်သုံးညတိတိ ဒူးထောက်တောင်းပန်နေခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမက အရမ်းတင်းကျပ်စွာ ကိုက်ထားမိသောကြောင့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများမှ သွေးများ စီးကျလာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျိုးချွီ... ရှင် လူယုတ်မာ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရင်ကွဲနာကျမှုကို ဆက်လက်သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ဟွာစစ်ဝေ့က လှည့်ကာ မျက်နှာကိုအုပ်ပြီး ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျိုးချွီ... ဒီကိစ္စကို ဆရာ့ဆီ သေချာပေါက် တိုင်ပြောမယ်”</p> <p style="text-align:justify">ယွီလီချင်းက ကျိုးချွီကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဂျူနီယာညီမလေးနောက်သို့ လိုက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟက်... ချင်းလွမ်တောင်။ ဂိုဏ်းတစ်ခုသက်သက်ပဲကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေကြတာ”</p> <p style="text-align:justify">ကျိုးချွီက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဟွာစစ်ဝေ့ ခြေနှစ်လှမ်းသာ လှမ်းရသေးချိန် တံခါးပေါက်တစ်ခုကို ဖြတ်သွားစဉ် တံခါးက ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။ ပုံရိပ်တစ်ခုက သူမ၏ရှေ့တွင် ချက်ချင်းပေါ်လာပြီး သူမကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရိုင်းစိုင်းလိုက်တဲ့ လူယုတ်မာ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွီလီချင်းက အလကားကောင်တစ်ယောက်ယောက်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ဟွာစစ်ဝေ့ကို ပွေ့ဖက်ထားသူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကြည့်စမ်းပါဦး... ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်လို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ငိုထားလိုက်တာ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဟွာစစ်ဝေ့၏ ကျောပြင်လေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးရင်း သူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ မိန်းကလေး၏ အဆက်မပြတ် ရှိုက်ငိုသံများကို ခံစားနေရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အီးဟီး...ဝါး...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး နွေးထွေးသော ရင်ခွင်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ဟွာစစ်ဝေ့မှာ သူမ၏ ခံစားချက်များအတွက် ထွက်ပေါက်တစ်ခု ရှာတွေ့သွားပြီး ရင်ထဲမှ ဝမ်းနည်းမှုများကို ဆက်လက်မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ချေ။ သူမက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စတုတ္ထဆရာဦးလေး...”</p> <p style="text-align:justify">သူမက လုချန်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး သူ့ကို သူမ၏ လုံခြုံသော ဆိပ်ကမ်းလေးတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူထားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စတုတ္ထဆရာဦးလေး... ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">ယွီလီချင်းက အံ့သြသွားသည်။ ယနေ့ သူတို့က လုချန်ကို ရှာဖွေရန်အတွက် သက်သက် မြို့ထဲသို့ လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ပြီး ကျိုးချွီ ဆောင်ကြာမြိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို အမှတ်မထင် တွေ့လိုက်ရသဖြင့် နောက်မှ လိုက်ဝင်လာခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါပေါ့... မင်းတို့နှစ်ယောက်နောက်ကို လိုက်လာတာလေ။ တကယ်ပဲ... မိန်းကလေးနှစ်ယောက်က ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ဘာလို့ လျှောက်သွားနေကြတာလဲ။ ဒါက ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိကြရဲ့လား။ မင်းတို့ရဲ့ နာမည်ကောင်းတွေ ပျက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က အနည်းငယ် အပြစ်တင်ချင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါဆို သခင်လေးရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မြောင်ရွှမ်က နာမည်ကောင်းမရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပေါ့လေ”</p> <p style="text-align:justify">လုချန် ယခုလေးတင် ထွက်လာခဲ့သော အခန်းထဲမှ ခပ်သဲ့သဲ့ သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယွီလီချင်းက မသိစိတ်အရ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ လောကီနှင့် ကင်းကွာပြီး မြင့်မြတ်လှသော ကိုယ်နေဟန်ထားကြောင့် ယွီလီချင်းပင်လျှင် သူမကိုယ်သူမ အနည်းငယ် သိမ်ငယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ မင်း အခုစကားပြောလိုက်ရင် သခင်လေးကျိကို လှည့်စားထားတယ်ဆိုတာ သူသိသွားမှာ မကြောက်ဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူမကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမကို အခန်းထဲတွင် အထီးကျန်ဖြစ်စေရန် တံခါးကို မဆိုင်းမတွ ပိတ်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ လုချန် တံခါးပိတ်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွီလီချင်း၏ ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ဤခံစားချက်က အလွန်ထူးဆန်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မူလက ဟွာစစ်ဝေ့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့သော ကျိုးချွီမှာတော့ သူမကို အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးက တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယင်ကောင်တစ်ကောင် မျိုချလိုက်ရသကဲ့သို့ ရွံရှာမအီမသာ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါက သဝန်တိုမှုနဲ့ မာနတွေ သောင်းကျန်းလာတာပဲလေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယနေ့ ဟွာစစ်ဝေ့သာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ထွက်ပြေးသွားမည်ဆိုလျှင် သူ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်သော်လည်း အခုတော့ မတူတော့ပေ။ ထိုမိန်းမကို သူကိုယ်တိုင် မလိုချင်ဘူးဆိုရင်တောင်မှ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှလည်း အထိခံမှာ မဟုတ်ဘူး...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟေ့ကောင်... မင်းက ဘယ်သူလဲ”</p> <p style="text-align:justify">သူက လုချန်ကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါလား”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ သူက ဟွာစစ်ဝေ့ကို ဖြည်းညင်းစွာ တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ယွီလီချင်းကို သူမအား နှစ်သိမ့်ပေးရန် မျက်စိဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျိုးချွီဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားရင်း ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ညီအစ်ကို... အဲဒါ အရမ်းကောင်းတဲ့ မေးခွန်းပဲ။ မင်းနဲ့ငါက ယောကျ်ားအချင်းချင်းတွေပဲဆိုတော့ ငါ ဒီကိုရောက်လာတာက...”</p> <p style="text-align:justify">ဤသို့ပြောရင်း လုချန်က ကျိုးချွီ၏ အရှေ့ နှစ်မီတာအကွာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">“...ငါ ဒီကိုရောက်လာတာက ဒါပေါ့ မင်းကို ရိုက်ဖို့လေ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန် စကားမဆုံးမီမှာပင် သူက ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး [ခြေမြန်သိုင်း] ကို အသုံးပြုကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။ နှစ်မီတာအကွာအဝေးက ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူက [ကောင်ဆိုးလေးရဲ့ ခြေကလိမ်ထိုးခြင်း] စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ ကျိုးချွီတစ်ယောက် ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ခလုတ်တိုက်လဲကျသွားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လုချန်က သူ၏ အမြဲတမ်း အောင်မြင်လေ့ရှိသော အဆုံးမဲ့ ကွန်ဘိုကို စတင်အသုံးပြုတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">[အဆိပ်နို့မှုန့်ရဲ့ အားပြင်း တိုက်ခိုက်မှု] ကို [ပျော်ရွှင်သော လယ်သမားရဲ့ လက်သီးသုံးချက်] နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီး အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် [ကောင်ဆိုးလေးရဲ့ ခြေကလိမ်ထိုးခြင်း] ဖြင့် ထပ်မံအဆုံးသတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လှုပ်ရှားမှုတိုင်းနှင့် တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းတွင် [လက်ကောက်ဝတ် စွမ်းအား] ကို ထည့်သွင်းအသုံးပြုထားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လက်သီးတစ်ချက် ကျရောက်သွားတိုင်း ရှင်းလင်းပြတ်သားသော ဒုတ်ခနဲ အသံများကို ကြားနေရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျိုးချွီတစ်ယောက် ပြန်လည်ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိဘဲ ရိုက်နှက်ခံနေရသည်ကို လူတိုင်းက ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သူက တတိယအထပ်မှ ဒုတိယအထပ်သို့၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ပထမအထပ်သို့ ရိုက်ချခံရပြီးနောက် တတိယအထပ်သို့ ပြန်လည်ဆွဲတင်ခံရကာ တစ်ကိုယ်လုံး ပွန်းပဲ့ရောင်ရမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သိုင်းပညာတွင် ကျွမ်းကျင်သူမဟုတ်သဖြင့် သူ၏ လက်သီးနှင့် ခြေကန်ချက်များက အတော်လေး ရုပ်ဆိုးပုံရသည်။ သို့သော်လည်း ဤရုပ်ဆိုးသော တိုက်ခိုက်မှုများက ယွီလီချင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ အလွန်အမင်း ချောမောခန့်ညားနေပုံရသည်။ ကျိုးချွီ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသော လက်သီးတိုင်းက သူမကို စစ်မှန်သော ကျေနပ်ပျော်ရွှင်မှု ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤလူငယ်လေးက အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်များတွင် အမြဲတမ်း မမျှော်လင့်ဘဲ ပေါ်လာတတ်ကြောင်း သူမ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် ဂျူနီယာညီမလေးများ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ခြင်း၊ ထို့နောက် ဂိုဏ်း၏ အခက်အခဲများကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့ခြင်းနှင့် ယနေ့ည ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင် ချင်းလွမ်တောင်ကို ကာကွယ်ရန် သူ၏ လက်သီးများကို ဝှေ့ယမ်းနေခြင်းတို့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ ကွန်ဘိုဘယ်နှစ်ခါ သုံးလိုက်မိမှန်း လုချန် မမှတ်မိတော့ပေ။ သူ၏ ခြေလက်များ နာကျင်နေပြီဆိုသည်ကိုသာ သိတော့သည်။ ကျိုးချွီတစ်ယောက် တစ်ကိုယ်လုံး ပွန်းပဲ့ရောင်ရမ်းနေပြီဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါမှသာ အဆုံးတွင် သူ ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူက ကျိုးချွီ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ခြေတစ်ဖက် တင်ထားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကဲ... အခု ငါ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲဆိုတာ မေးဦးမလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤအချိန်တွင် ကျိုးချွီ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း ရောင်ရမ်းနေသဖြင့် မျက်လုံးများပင် ဖွင့်မရတော့ချေ။ သူက လုချန်ကို မျက်စိမှိတ်လျက် ကြည့်နေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း သဲသဲကွဲကွဲ စကားလုံးများ ထွက်မလာတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟမ်... မင်း မှားသွားပြီဆိုတာ သိပြီလို့ ပြောလိုက်တာလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ငါ အဲလို မပြောပါဘူး...</p> <p style="text-align:justify">ကျိုးချွီက ရင်ထဲမှ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ကောင်စုတ်လေး... မင်းက ငါ့ကိုတောင် လက်ပါရဲတယ်ပေါ့လေ။ မင်းကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အင်း”</p> <p style="text-align:justify">လုချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မဆိုးပါဘူး။ မင်းမျက်လုံးထဲက နောင်တတရားကို ငါ မြင်နေရပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ငါ အဲလို မပြောပါဘူး...</p> <p style="text-align:justify">ကျိုးချွီက ရင်ထဲမှ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်စကားများ ပြောရန် သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ထပ်မံလှုပ်ရှားလိုက်ပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟမ်... မင်းက ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်ချင်တာလား။ မင်းရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေနဲ့ဆိုရင်တော့ အဲဒါက နည်းနည်း ခက်ခဲလိမ့်မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ငါ အဲလို မပြောပါဘူး...</p> <p style="text-align:justify">ကျိုးချွီက ရင်ထဲမှ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်းက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တောင်းပန်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း... ကောင်းပြီလေ၊ မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရတာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ပြုံးဖြီးဖြီးလုပ်လိုက်ပြီး ကျိုးချွီကို ဆွဲမကာ ဟွာစစ်ဝေ့နှင့် ယွီလီချင်းတို့ရှိရာသို့ ဒရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်သွားသည်။ ထို့နောက် ကျိုးချွီ၏ ဒူးခေါက်ကွေးကို တက်နင်းလိုက်ရာ ကျိုးချွီတစ်ယောက် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ဒူးထောက်ကျသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပတ်ဝန်းကျင်မှ မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးချွီ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဒေါသများ တောက်လောင်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကဲ... မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်ပြီ။ သေချာလေး တောင်းပန်လိုက်တော့။ ဟမ်... မင်းက ခေါင်းပါ ဦးချချင်သေးတာလား။ အိုကေလေ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ကျိုးချွီ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ သူ၏ခေါင်းကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အားကုန် ဆောင့်ချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ခွပ်” ဟူသော ကြည်လင်ပြတ်သားသည့် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒါက ကျိုးချွီ၏ နဖူးဖြင့် ကြမ်းပြင်ကို ရိုက်ခွဲလိုက်သော အသံဖြစ်သည်။ ဤလှုပ်ရှားမှုအတွက် လုချန်က [သစ်တောက်ငှက်ရဲ့ ကျီးကန်းနှုတ်သီး] ကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး ကျိုးချွီ၏ ရှေ့ရှိ ကြမ်းပြင်က ကျိုးပဲ့လွယ်သွားမည်ဟု ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားခဲ့သည်။ ၎င်းကို သူ၏ [လက်ကောက်ဝတ် စွမ်းအား] စွမ်းရည်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဤအမြင်အာရုံအကျိုးသက်ရောက်မှုကို လွယ်ကူစွာ ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အပြင်လူတွေအတွက်ကတော့ ဒါက တကယ်ကို အကြမ်းပတမ်း နိုင်လွန်းလှပါသည်။ သူက ဒီကောင့်ကို ကြမ်းပြင်ထဲကို အတင်းဆောင့်ချလိုက်တာလေ...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကဲ... မင်း ဒူးလည်းထောက်ပြီးပြီ၊ ခေါင်းလည်း ဦးချပြီးပြီ။ ငါတို့က မင်းအိမ်ကို ညစာလိုက်စားမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတော့ အခု ပြန်တော့မယ်”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သွားများပေါ်သည်အထိ ပြုံးပြလိုက်ပြီး အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ဆွဲကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားတော့သည်။ ကျိုးချွီတစ်ယောက်တည်းကိုသာ ငှက်ကုလားအုတ်တစ်ကောင်ပမာ တတိယအထပ် ကြမ်းပြင်ထဲသို့ ခေါင်းစိုက်ဝင်နေလျက်သား ချန်ထားရစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">*</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save