Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၄၄) ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင် တန်လို့လား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချင်းလျန်မြို့၏ စာရင်းအင်းစစ်ဆေးရေးရုံးအတွင်းသို့ သူဌေးအသွင်အပြင် ဝတ်ဆင်ထားသော ဗိုက်ရွှဲရွှဲ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးဝမ်... လာပါ လာပါ”</p> <p style="text-align:justify">စာရင်းအင်းစစ်ဆေးရေးရုံး၏ တာဝန်ခံက လူဝကြီးကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် သွားရောက်ကြိုဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်ကြီးလုံ... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ကျွန်တော်တို့ သဘောတူထားတဲ့ ဆိုင်ခန်းကို ဝယ်ဖို့ ဒီနေ့ ကျွန်တော် လာခဲ့တာပါ။ ဒီမှာ အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာ့သုံးဆယ်... ကျွန်တော်တို့ သဘောတူထားတဲ့ ဈေးနှုန်းပါပဲ”</p> <p style="text-align:justify">သူဌေးဝမ်ဟု ခေါ်သော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက သူ၏လက်ချောင်းများကို အင်္ကျီလက်စဖြင့် ဖုံးကွယ်ကာ လက်လှမ်းပေးလိုက်ပြီး သခင်ကြီးလုံ၏ အင်္ကျီလက်စအတွင်း၌ လက်ဟန်ခြေဟန်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးဝမ်... စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော့်ကိုသာ လွှဲထားလိုက်ပါ။ ခင်ဗျားအတွက် အားလုံး စီစဉ်ထားပြီးပါပြီ”</p> <p style="text-align:justify">စာရင်းအင်းစစ်ဆေးရေးရုံး တာဝန်ခံက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါဆို သခင်ကြီးလုံကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မယ်။ ကိစ္စပြီးသွားရင် ကျွန်တော် ကတိပေးထားတဲ့အတိုင်း သေချာပေါက် လုပ်ပေးပါ့မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အားနာစရာတွေ ပြောနေပြန်ပါပြီ... ပြောနေပြန်ပါပြီ”</p> <p style="text-align:justify">သခင်ကြီးလုံက ပြုံးလိုက်ပြီး မြေယာပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်စာတမ်းများကို စတင်လှန်လှောရှာဖွေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟင်... ဒီနားတင် ရှိနေတာလေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှာမတွေ့တော့တာလဲ။ ရှောင်ချီ... မြို့လယ်က ဆိုင်ခန်းရဲ့ ဂရန်ကို မင်း မြင်လိုက်သေးလား”</p> <p style="text-align:justify">သခင်ကြီးလုံက အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေနေသော်လည်း ဂရန်၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။ သူက နောက်ဘက်အခန်းဆီသို့ လှမ်းအော်လိုက်ရာ လက်ထောက်ပုံပေါက်သော လူငယ်လေးတစ်ဦး ထွက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်ကြီး... မြို့လယ်က စတုရန်းမီတာ နှစ်ရာကျယ်တဲ့ ဆိုင်ခန်းကို ပြောတာလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အေး ဟုတ်တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါ လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီဝက်လောက်က ရောင်းလိုက်ရပြီလေ။ သခင်လေးတစ်ယောက် ဝယ်သွားတာ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရောင်းလိုက်ပြီ”</p> <p style="text-align:justify">စာရင်းအင်းစစ်ဆေးရေးရုံးမှ သခင်ကြီးလုံ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“အဲဒီဆိုင်ကို ရောင်းဖို့ မင်းကို ဘယ်သူက ခိုင်းလို့လဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှောင်ချီက အခြေအနေ မဟန်တော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“သခင်ကြီး... ကျွန်တော်မျိုး မသိပါဘူး။ ဆိုင်လာဝယ်တဲ့သူရှိရင် မရောင်းစရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သခင်ကြီးလုံ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမူအရာအမျိုးမျိုး ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် စားပွဲကို ဘန်းခနဲ ရိုက်ချလိုက်သည်။ ရှောင်ချီကို အပြစ်တင်၍မရကြောင်း သူသိသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူက ဆိုင်ကို အချိန်တိုအတွင်း အဝယ်ခံရလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ထင်ကာ ညွှန်ကြားချက်များ ချန်ထားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်ကြီးလုံ... ဆိုင်လည်း ရောင်းလိုက်ရပြီဆိုတော့ ဝမ်ကပဲ အနှောင့်အယှက် ပေးမိသွားပြီ။ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ကျွန်တော်တို့ ပြောခဲ့တာတွေကို မေ့လိုက်ကြတာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify">သူဌေးဝမ်က သူ၏ အင်္ကျီလက်စကို ခါလိုက်ပြီး ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူဌေးဝမ်... နေပါဦး။ ဆိုင်ကို လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီဝက်ကမှ ရောင်းလိုက်ရတာပါ။ ခင်ဗျားနဲ့ကျုပ် အဲဒီလူငယ်လေးကို သွားရှာရင် ပြန်ဝယ်လို့ ရနိုင်ပါသေးတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုသူနှစ်ဦးက စာရင်းအင်းစစ်ဆေးရေးရုံးမှ ထွက်လာပြီး မြို့လယ်ရှိ ဆိုင်ခန်းဆီသို့ အတူတူ သွားကြသည်။ သူတို့ မရောက်မီမှာပင် ဆိုင်အထဲနှင့် အပြင်တွင် လူအုပ်ကြီး စုရုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဘာဖြစ်တာလဲဟု မေးကြည့်လိုက်သောအခါ လက်သမားလီ၏ ဇနီး အော်ဟစ်နေသည်ကို ကြားပြီး ပွဲလာကြည့်ကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆိုင်တော့ ဝယ်နိုင်တယ်... လက်သမားကျတော့ မငှားနိုင်ဘူး ဟုတ်လား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သခင်ကြီးလုံနှင့် သူဌေးဝမ်တို့က အချင်းချင်း အဓိပ္ပာယ်ပါပါ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လာ... ဖယ်ပေးကြစမ်း၊ ငါ့ကို ဝင်ခွင့်ပေးကြစမ်း”</p> <p style="text-align:justify">သခင်ကြီးလုံက သူ၏ အရာရှိဟန်ပန်ကို ဖမ်းကာ လူအုပ်ကြီးကို ထိုးခွဲဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူအုပ်ကြားထဲတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေသည်ကို ကြားနေရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လူတွေ လာကြည့်ကြပါဦးရှင်... ဒီဆင်းရဲသားလေးကို ကြည့်ကြပါဦး။ လက်သမားတောင် မငှားနိုင်ဘဲနဲ့ ဆိုင်လာဖွင့်နေတယ်။ သူက ဘာလုပ်ဖို့ ဟန်ဆောင်နေတာလဲ။ အမြန်ဆုံး အထုတ်သိမ်းပြီး ထွက်သွားတာ ကောင်းမယ်...”</p> <p style="text-align:justify">လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက လုချန်ကပဲ သူမကို အလွန်အမင်း စော်ကားထားသည့်အလား အဆက်မပြတ် အော်ဟစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏အနောက်တွင် ရပ်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူက သူ့ကို လက်သမားငှားမလားဟု ဆယ်ကြိမ်ထက်မက ထပ်ခါတလဲလဲ လာမေးခဲ့သော အမျိုးသားပင် ဖြစ်သည်။ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမမိသားစုရဲ့ လက်သမားကို မငှားချင်ရုံလေးနဲ့ သူမက မကျေမနပ် ဖြစ်နေတာပေါ့လေ။ သူ့ကို ဒီနေရာမှာ လာပြီး ရွှံ့တွေနဲ့ ပက်နေတာပဲ...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူအုပ်ထဲမှ သခင်ကြီးလုံနှင့် သူဌေးဝမ်တို့က ရှေ့ဆုံးသို့ တိုးဝင်လာပြီး လုချန်ကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။ နှစ်ယောက်စလုံးက မျက်စိလျင်သူများဖြစ်ကြရာ လုချန်ကို ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး တစ်စက္ကန့်မျှ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို သိမြင်နိုင်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ညီလေး... ကျုပ်က စာရင်းအင်းစစ်ဆေးရေးရုံးက လုံဇီရှန်းပါ။ ဒါက သူဌေးဝမ်တဲ့... သူက မင်းကို ပြောစရာရှိလို့တဲ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ညီလေး... ဒီက အခြေအနေကို ကြည့်ရတာ ဒီဆိုင်ကို ကျုပ်ဆီ ပြန်ရောင်းလိုက်ပါလား။ မင်း ဝယ်ခဲ့တဲ့ဈေးထက် အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးဆယ် ပိုပေးမယ်လေ။ အဲဒီလိုဆိုရင် မင်းမှာ လက်သမားငှားဖို့ ပိုက်ဆံရသွားပြီပေါ့။ ဘယ်လိုလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုသူနှစ်ဦးက လုချန်အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အလယ်အလတ်အဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးဆယ်။ အဲဒါက ငါ့မိသားစုရဲ့ လက်သမားခကို ပေးဖို့တောင် မလောက်ပါဘူးအေ”</p> <p style="text-align:justify">လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက မျက်လုံးလှန်ကြည့်ကာ မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ညီလေး... ကျုပ်ရဲ့ အကြံပြုချက်ကို ဘယ်လိုသဘောရလဲ”</p> <p style="text-align:justify">သူဌေးဝမ်က လုချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဆောရီးပဲ... မရောင်းဘူး”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒီမှာ လူတွေ အများကြီးရှိနေတော့ ခင်ဗျားကို ကျုပ် ပြောပြမယ်။ ကျုပ်က လက်သမား မငှားနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ မိသားစုရဲ့ လက်သမားအလုပ်ကို တကယ် အထင်သေးလို့ပဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ့မိသားစုကို အထင်သေးတယ် ဟုတ်လား”</p> <p style="text-align:justify">ဤစကားကြောင့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကောင်စုတ်လေး... ဘာအကြောင်းပြချက်နဲ့လဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အထင်သေးတာက အထင်သေးတာပဲ။ လက်သမားအလုပ်အတွက် ကျုပ်ရဲ့ လိုအပ်ချက်က အနည်းဆုံး ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ဖိုးပဲ။ ခင်ဗျားတို့ မိသားစုရဲ့ အလုပ်က အဲဒီလောက်တန်ဖိုးရှိတယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်နေလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ... ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ဖိုးတဲ့လား။ နှုတ်ကျွံသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify">လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက လုချန်၏ စကားကို တစ်စက္ကန့်မျှပင် မယုံကြည်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းမှာ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ရှိရင် အဲဒီစိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ထုတ်ပြစမ်းပါဦး။ မင်းမှာ တကယ်ပဲ ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင် ရှိမရှိဆိုတာကို လူတိုင်းကို ပြလိုက်စမ်းပါ။ ဒီနေရာမှာ လာပြီး ဟန်ဆောင်မနေနဲ့...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျုပ်က ဘာကိစ္စ ခင်ဗျားကို ထုတ်ပြရမှာလဲ။ ခင်ဗျားက တန်တယ်လို့ ထင်ရင် ခင်ဗျားရဲ့ လက်သမားကို အခုပဲ သွားခေါ်လိုက်လေ။ ခင်ဗျားတို့ မိသားစုမှာ အရည်အချင်းမရှိဘူးလို့ ထင်ရင်တော့ ဒီကနေ အမြန်ထွက်သွားတော့...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကောင်စုတ်လေး... မင်းက ငါ့ကို လူလည်ကျနေတာပဲ။ ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ဆိုတဲ့ ပမာဏကိုရော မင်း နားလည်ရဲ့လား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျုပ်က ခင်ဗျားတို့ မိသားစုမှာ အလှဆင်ဖို့ အရည်အချင်း ရှိမရှိ မေးနေတာ။ မရှိရင် ထွက်သွား...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟားဟား...”</p> <p style="text-align:justify">လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက နှစ်ချက်မျှ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပွဲကြည့်ပရိသတ်များကို အော်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အားလုံးပဲ ကြားကြရဲ့လား။ ဒီကောင်လေးက ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ဖိုးရှိတဲ့ လက်သမားအလုပ်ကို လုပ်ချင်တယ်တဲ့။ အားလုံးပဲ သက်သေလုပ်ပေးကြပါ... သူက ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်တန်တဲ့ လက်သမားအလုပ်ကို ဘယ်လို စီမံခန့်ခွဲမလဲဆိုတာ ကျွန်မ ကြည့်ချင်သေးတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အော်ဟစ်ပြီးနောက် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက လုချန်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကောင်စုတ်လေး... အလှဆင်တာကို ဘယ်နှစ်ရက်အတွင်း ပြီးအောင် လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ။ ငါးရက်လား။ ဆယ်ရက်လား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကျုပ် ဘယ်နှစ်ရက် အချိန်ယူယူ ခင်ဗျားနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ကျုပ်က ခင်ဗျား ဒီအလုပ်ကို လက်ခံမလားလို့ပဲ မေးနေတာ။ လက်မခံရင် ဒီမှာ လာဟောင်မနေနဲ့တော့...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ငါ့မိသားစုက လက်သမားအလုပ် လုပ်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ။ စတုရန်းမီတာ နှစ်ရာကျယ်တဲ့ ဆိုင်ခန်းတစ်ခုအတွက် ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ဖိုး ကုန်တဲ့ လက်သမားအလုပ်ဆိုတာ ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒါဆို ခင်ဗျားက လက်မခံဘူးပေါ့လေ။ လက်မခံရဲဘဲနဲ့ ပါးစပ်က ဆက်တိုက် အော်ဟစ်နေသေးတယ်။ ထွက်သွား...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ လက်သမား မငှားနိုင်ရင်လည်း မငှားနိုင်ဘူးပေါ့။ ဘာလို့ ဟန်ဆောင်နေရတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူဌေးဝမ်ကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး လုချန်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ညီလေး... မင်းရဲ့ စကားတွေက နည်းနည်း ကြီးကျယ်လွန်းနေတယ်။ ဒီနေ့ ဒီမှာ လူတွေအများကြီး ရှိနေတဲ့အချိန်မှာ မင်းက ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်အကြောင်း ပြောလိုက်တာပဲ။ လူတိုင်းက စောင့်ကြည့်နေမှာ သေချာတယ်။ တကယ်လို့ မင်း တကယ်မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူးဆိုရင် မင်းက လူရယ်စရာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအစား ဒီဆိုင်ကို ကျုပ်ဆီ ရောင်းလိုက်တာ ပိုမကောင်းဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မရောင်းဘူး”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ပဲလေ... အလှဆင်ဖို့ ကျုပ် အလွယ်တကူ စီမံနိုင်ပါတယ်။ ငါ့ရဲ့ ဒီဆိုင်ကို မနက်ဖြန် ဖွင့်လှစ်တော့မှာ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မနက်ဖြန်သည် လုချန်၏ မစ်ရှင် နောက်ဆုံးရက်ဖြစ်ပြီး ယမန်နေ့က ယွီလီချင်းကို ပေးထားသော နှစ်ရက်တာ သတ်မှတ်ရက်လည်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မနက်ဖြန်။ ဟားဟားဟားဟား...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက ရိုင်းစိုင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မနက်ဖြန် ဖွင့်မယ် ဟုတ်လား။ ကောင်းတယ်... ကောင်စုတ်လေး... မနက်ဖြန်ကျရင် မင်း ဘယ်လို အလှဆင်မှုမျိုး ပြီးစီးမလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်။ လူတွေက မေ့သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်နဲ့နော်။ မနက်ဖြန်ကျရင် မြို့ထဲက လူတိုင်းကို မင်းရဲ့ လူရယ်စရာပုံစံကို လာကြည့်ဖို့ ငါ အသိပေးလိုက်မယ်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ရပါတယ်... ကျေးဇူးအများကြီးတင်တယ်”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ ဒါက သူ့အတွက် အခမဲ့ ကြော်ငြာပေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သဘောကောင်းလိုက်တဲ့ လူကြီးပါလား...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ညီလေး... မင်း တကယ်ပဲ မရောင်းဖို့ စီစဉ်ထားတာလား”</p> <p style="text-align:justify">သူဌေးဝမ်၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုက ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မရောင်းဘူး...”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မင်း သေချာ စဉ်းစားသင့်တယ်နော်”</p> <p style="text-align:justify">သူဌေးဝမ်၏ လေသံတွင် လေးနက်မှုတစ်ချို့ ပါဝင်နေပြီး သေချာနားထောင်မည်ဆိုပါက ခြိမ်းခြောက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကိုပင် ကြားနိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မရောင်းဘူးဆိုရင် မရောင်းဘူးပဲ”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က လှည့်ကာ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး တံခါးကို ဘန်းခနဲ ပိတ်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">*</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save