Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၄၆) အဆင့်မြင့် မွမ်းမံပြင်ဆင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အပေါ်ထပ်တွင် သူ ယခုလေးတင် လုပ်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်တွေးမိသောအခါ လုချန်၏ ဥများပင် ကျိန်းလာသည်။ အကယ်၍ အရေးပေါ်အခြေအနေသာ မဟုတ်ခဲ့လျှင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စည်းမျဉ်းကို ဤမျှလွယ်လွယ်နှင့် ချိုးဖောက်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သစ်ပင်မိစ္ဆာကို အပြင်ထွက် လမ်းလျှောက်ခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် လုချန်သည် တည်းခိုခန်းကို ပြန်လည်မွမ်းမံပြင်ဆင်ရန် လုံးလုံးလျားလျား အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သင်ခန်းစာရထားပြီဖြစ်သဖြင့် သူသည် အဆင်မပြေသော အသေးစိတ်အချက်အလက်တိုင်းကို ပြန်လည်ဒီဇိုင်းဆွဲလိုက်သည်။ ကောင်တာအနောက်ဘက်တွင်တော့ နေ့ဘက်တွင် ကုလားထိုင်အဖြစ်သုံးနိုင်ပြီး ညဘက်တွင် ကုတင်အဖြစ်သုံးနိုင်သော ခေါက်ကုတင်တစ်လုံးအတွက် သူ အကုန်အကျခံလိုက်သည်။ သို့မှသာ နံရံကို မှီအိပ်ရသည့်ဒုက္ခမှ သူ အဆုံးသတ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကြမ်းခင်းကျောက်ပြားများကို မိုးမခပန်းပုံစံ အခင်းများဖြင့် ခင်းကျင်းထားသည်။ ရိုးရှင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း မျက်လုံးအကြည့်ပြောင်းသွားတိုင်း ပုံစံအသစ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတတ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လှေကားကတော့ ယခင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း ကောင်တာကိုမူ စိတ်ကို ကြည်လင်လန်းဆန်းစေသည့် ရှားပါး ရနံ့သင်းသစ်သားဖြင့် ပြန်လည်တည်ဆောက်ထားသည်။ စားပွဲငယ် ရှစ်လုံးနှင့် စားပွဲကြီး သုံးလုံး ရှိပြီး စားပွဲတစ်လုံးစီတွင် အစီအရင်များ တပ်ဆင်ထားသည်။ ထိုနေရာတွင် ထိုင်သော သာမန်လူများသည် ပခုံးနာ၊ ခါးနာခြင်းများ သက်သာသွားသည်ကို တွေ့ရမည်ဖြစ်ပြီး နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် သူတို့၏ ပခုံးပေါ်မှ တောင်တစ်လုံးကို မ,ချလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။ လုချန် ကိုယ်တိုင် စမ်းကြည့်ရာတွင်လည်း ထိုခံစားချက်အတိုင်း အတိအကျပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ၎င်းတို့၏ အတွင်းပိုင်း၌ စိတ်ဝိညာဉ်ချီများ လှုပ်ရှားလာသည်ကို ခံစားရမည်ဖြစ်ပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေလျှင်ပင် ကျင့်ကြံနေသည်ဟု သတ်မှတ်၍ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရှားပါးအပင်များဖြစ်သော အလှစိုက်အပင် သုံးအိုးကို စင်တစ်ခုပေါ်တွင် ပြသထားပြီး အရွက်တိုင်းကို အစိုပြည်ဆုံးဖြစ်အောင် ထိန်းသိမ်းထားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လက်ဖက်ရည်ကြမ်းပန်းကန်များမှာ ဓာတ်ကြီးငါးပါး ကျောက်ခွက်များ ဖြစ်သည်။ အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးနောက်တွင် ဓာတ်ကြီးငါးပါးစွမ်းအားကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရုံသာမက လက်ဖက်ရည်ကိုလည်း အကောင်းဆုံး အပူချိန်တွင် ရှိနေစေမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အေးစက်နေသော လက်ဖက်ရည်များကို သွန်ပစ်စရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်၏ ကိုယ်ပိုင် လက်ဖက်ရည်စားပွဲကိုမူ မဟာဆရာသခင်တစ်ဦးက ထုဆစ်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဖောက်ထွင်းထုဆစ်ထားသော သားရဲရုပ်များ၏ အမွေးအမှင်တိုင်းက အသက်ဝင်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤအရာအားလုံး ပြီးစီးသွားသောအခါ သူ၏ မွမ်းမံပြင်ဆင်ခြင်း အမှတ်မှာ လေးရာကျော်ရုံသာ ရှိသေးသည်။ သူလိုအပ်နေသော အမှတ်တစ်ထောင်နှင့်ဆိုလျှင် အဝေးကြီး လိုနေသေးသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် သူသည် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ နံရံများကို ဆေးသုတ်နေစဉ် နာမည်ကြီး ပန်းချီကားလိပ် သုံးခု ပွင့်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">[လီတစ်ထောင် မြစ်များနှင့် တောင်တန်းများ]</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">[ချင်းမင်ပွဲတော်ကာလ မြစ်ကမ်းဘေးတစ်လျှောက်]</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">[ဖူချွန်းတောင်တန်းများရှိ နေအိမ်]</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုပန်းချီကားများကို နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်သောအခါ တည်းခိုခန်း၏ ဂုဏ်ကျက်သရေကို မြင့်တက်သွားစေပြီး နေရာတစ်ခုလုံးကို တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ကာ ခမ်းနားကြွယ်ဝသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အပြင်ဘက် မျက်နှာစာကိုလည်း ထိုနည်းတူစွာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ မဟာတောရိုင်းနယ်မြေသို့ သွားရောက်မည့်ခရီးစဉ်တွင် ယခင်အဆင့်သည် လုံခြုံမှုမရှိတော့ပေ။ သူ ကျေနပ်သည်အထိ ကာကွယ်ရေးစနစ်အတွက် နောက်ထပ် အမှတ်သုံးရာကို အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်ရှိနေသော အမှတ်များကိုတော့ မျက်နှာစာအတွက် ချန်ထားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မြို့တော်တွင် ရှိစဉ်က တည်းခိုခန်း ပတ်ပတ်လည်တွင် အလွတ်နေရာ ဆယ်မီတာ ရရှိထားပြီးဖြစ်ရာ သူက ထိုနေရာကို ခြံစည်းရိုးအနိမ့်လေး ကာရံလိုက်ပြီး အသားကင်ရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည့် ဇရပ်ငယ်တစ်ခုကိုပါ ထည့်သွင်းဆောက်လုပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးအချောသတ် ပြင်ဆင်မှုများ ထည့်သွင်းပြီးနောက်တွင်တော့ အမှတ်မှာ တစ်ထောင်ကျော်သွားပြီး တစ်ထောင့်နှစ်ရာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ စုစုပေါင်း ကုန်ကျစရိတ်မှာ ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁,၄၇၀ ဖြစ်သည်။ နှမြောစရာကောင်းသော်လည်း သည်းခံနိုင်သေးသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ အပြင်ထွက်၍ တံခါးကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သပ်ရပ်ခမ်းနားသော အငွေ့အသက်တစ်ခု လွင့်ပျံလာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ရွှေရောင် တောက်တောက်ပြောင်ပြောင်များ မဟုတ်ဘဲ ထန်ခေတ်၏ အလှအပမျိုးဖြစ်သည်။ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုက 'ဒီနေရာဟာ ထူးခြားတယ်' ဟု တိုးတိုးလေး ပြောနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အတွင်းဘက်တွင်တော့ စားပွဲငယ် ရှစ်လုံးသည် တူညီသော အကွာအဝေး၊ တူညီသော ထောင့်ချိုးများဖြင့် သပ်ရပ်စွာ တည်ရှိနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိုးမခပန်းပုံစံ ကျောက်ပြားများက ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် တိုးညင်းစွာ မြည်ဟည်းနေပြီး ရွှင်လန်းစွာ နှုတ်ဆက်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တံခါးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် [ချင်းမင်ပွဲတော်ကာလ မြစ်ကမ်းဘေးတစ်လျှောက်] ပန်းချီကားကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး ဘေးဘက်နံရံများတွင် အခြား လက်ရာမြောက် ပန်းချီကား နှစ်ချပ်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကောင်တာ၏ အနောက်ဘက်တွင်တော့ ယခုအခါ ပိုမိုကြီးမားလာပြီး လျှို့ဝှက်အံဆွဲများ တပ်ဆင်ထားရာ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်များကို အိတ်ကပ်ထဲတွင် တချွင်ချွင် အသံမြည်မနေစေတော့ဘဲ စနစ်တကျ သိမ်းဆည်းထားနိုင်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဤနေရာမှနေ၍ လင်းထိန်နေသော ခန်းမတစ်ခုလုံးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် မြင်တွေ့နိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အပေါ်ထပ်တွင်တော့ အခန်းတိုင်း၌ ‘ကောင်းကင်’၊ ‘မြေကမ္ဘာ’ နှင့် ‘လူသား’ ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်များကို တပ်ဆင်ထားသည်။ ကောင်းကင်အခန်းသာ သော့ခတ်ထားပြီး ကျန်အခန်းများမှာ ဧည့်သည်များအတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အခန်းများ၏ အတွင်းဘက် အရွယ်အစားမှာမူ ပြောင်းလဲမှုမရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လသာဆောင်မှ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကြမ်းပြင်မှာ အသက်ဝင်နေသော ရှုခင်းပန်းချီကားတစ်ချပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး စားသောက်နေသူများမှာ ပန်းချီကားထဲမှ ထွက်လာသော ပုံရိပ်များကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျောက်ထိုင်ခုံတိုင်းနှင့် စားပွဲတိုင်းသည် ပန်းချီကားကမ္ဘာ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကောင်တာပင်လျှင် ပါဝင်သည်။ သို့သော် ထိတွေ့ကြည့်ပါက အစစ်အမှန်အတိုင်း ခံစားရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စားပွဲ ဆယ့်တစ်လုံးတည်းသာ ရှိသော်လည်း ခန်းမမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်မနေဘဲ သပ်ရပ်ကျစ်လျစ်သည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး ယခင်ကထက် နှစ်ဆပို၍ အဆင့်အတန်းမြင့်မားသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘လောလောဆယ်တော့ ဒီလောက်ဆို ရပြီ။ နောက်မှ ထပ်ပြင်လို့ရသေးတာပဲ’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပြီးစီးသွားသောအခါ လုချန်က ချင်းလွမ်တောင်သို့ စာပို့ရန် စာပို့သမားတစ်ဦးကို အပြင်ထွက် ငှားလိုက်သည်။ သူက တပည့်များအားလုံးကို မနက်ဖြန် လာခဲ့ရန် ဖိတ်ကြားလိုက်၏။ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး ကတိပေးထားသော လူအုပ်ကြီးမှာ လူဦးရေစာရင်းတွင် အကျုံးဝင်မည်၊ မဝင်မည်ကို သူ မသေချာပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ ဆယ်လှမ်းပင် မလျှောက်ရသေးမီ လူများက သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ကြည့်စမ်း… ဟိုကောင်လေးပဲ။ သခင်မလီ ပြောတာတော့ သူက လက်သမားလီကို မငှားနိုင်လို့ လှောင်ပြောင်သွားသေးတယ်တဲ့’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘ရယ်ရတယ်နော်… လက်သမားလီက ဒီမြို့မှာ အတော်ဆုံးဆိုတာ အားလုံးသိကြတာပဲ’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘သခင်မလီက သူ မနက်ဖြန် ဆိုင်ဖွင့်မယ်လို့ ကြွားသွားသေးတယ်တဲ့။ သွားကြည့်ကြတာပေါ့… သူ ဘယ်လောက်တောင် ရှက်ကွဲမလဲဆိုတာ’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">‘အေးလေ… ငါတို့လည်း ဘာမှ လုပ်စရာမရှိဘူးပဲ’</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ဆက်လျှောက်သွားသည်။ ထိုအဘွားကြီး၏ ကျေးဇူးကြောင့် အခမဲ့ ကြော်ငြာရသွားသည်ပေါ့လေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို အရှက်ခွဲမလဲဆိုတာ မနက်ဖြန်ကျရင် သိရမှာပေါ့။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">စာပို့ရုံးသို့ ရောက်သောအခါ ချင်းလွမ်တောင်မှ တပည့်များအားလုံး သူ၏ ဆိုင်ဖွင့်ပွဲသို့ ဆင်းလာကြရန် သူက တောင်းဆိုလိုက်သည်။ စာရေးက ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သခင်လေး… ကျွန်တော် ပို့ပေးပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့… အားလုံးကိုလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ပို့သာ ပို့လိုက်စမ်းပါ”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က သူ့ဆီသို့ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်တုံး ပစ်ပေးလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဒီနေ့က သူ၏ လွတ်လပ်မှုအတွက် နောက်ဆုံးနေ့ဖြစ်သည်။ မနက်ဖြန်ဆိုလျှင် တည်းခိုခန်းနှင့် လူအုပ်ကြီးက သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားတော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">*</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save