Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၄၉) မြို့တော်သို့ လာရောက်လည်ပတ်သူများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် လုချန်သည် လူသားအခန်းထဲမှ တွားသွားထွက်လာပြီး ပျင်းရိစွာ အကြောဆန့်လိုက်သည်။ စိတ်ဝိညာဉ်ချီ မြူခိုးများကြားတွင် သူ အိပ်စက်ရသည်မှာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ပြီး နိုးလာသောအခါ အလွန်သက်တောင့်သက်သာရှိလွန်းသဖြင့် အိပ်မက်တစ်ခုလိုပင် ခံစားနေရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“၂၁ ရာစုမှာသာ ဒီလိုမျိုးရှိခဲ့ရင် သာမန်ရောဂါ တော်တော်များများကို ကာကွယ်နိုင်မှာ သေချာတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူသားအခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ဒုတိယထပ် လသာဆောင်လက်ရန်းကို မှီလိုက်သောအခါ ကြမ်းခင်းကျောက်ပြားများပေါ်ရှိ ရှုခင်းပန်းချီကားကို အကြည့်တစ်ချက်တည်းဖြင့် သူ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ တကယ့်ကို လက်ရာမြောက်လွန်းလှပြီး အဆင့်အတန်းမြင့်မားမှု၏ အထွတ်အထိပ်ပင်...</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မြေပြင်ပေါ်ရှိ ပုံစံများတစ်လျှောက် အမြဲတမ်း ရွေ့လျားနေသည့် မြကျောက်စိမ်းရောင် အစက်အပြောက်လေးတစ်ခု ရှိနေသည်။ သစ်ပင်မိစ္ဆာမှလွဲ၍ အခြားဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သစ်ပင်မိစ္ဆာက လုချန်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်အုပ်ကာ ကမန်းကတမ်း ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်က ၎င်းအတွက် သိပ်ကို အမှတ်ရစရာ ဖြစ်နေခဲ့ပုံပေါ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မပြေးနဲ့ဦး… ငါ ပြောစရာရှိတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူ… သူရဲကောင်းကြီး… ပြော… ပြောပါခင်ဗျာ”</p> <p style="text-align:justify">သစ်ပင်မိစ္ဆာက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီနေ့ကစပြီး မင်းနေဖို့ နေရာ မင်းဘာသာ ရှာတော့။ ငါ ဒီမှာ နေရာချတော့မယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”</p> <p style="text-align:justify">သစ်ပင်မိစ္ဆာက ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် လုချန် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အပြင်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် မနေ့က သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး ခေါ်လာသော လူအုပ်ကြီး အပြင်ဘက်တွင် စုဝေးနေကြသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ထိုအမျိုးသမီးက လူအုပ်ကြီး၏ အရှေ့ဆုံးတွင် ရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကြည့်စမ်း… မင်း မျက်နှာပြရဲသေးတယ်ပေါ့လေ… ကောင်စုတ်လေး...”</p> <p style="text-align:justify">သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးက သူ့ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ ကြောက်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်ထားခဲ့သည်။ သူမက တည်းခိုခန်းရှေ့တွင် ချိတ်ဆွဲရန် လှောင်ပြောင်ရေးသားထားသော စာတန်းတစ်ခုကိုပင် ညတွင်းချင်း အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သေးသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဘာလို့ မျက်နှာမပြရဲရမှာလဲ။ ခင်ဗျားကသာ ဘယ်လို မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး လာရဲတာလဲလို့ မေးရမှာ။ ထပ်ပြီး အရှက်ကွဲချင်လို့ လာတာလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အပြောတော့ ကောင်းသားပဲ… ကြွက်စုတ်လေး။ ဒီနေ့ လူတွေအကုန် ရောက်နေပြီ။ ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်တန်တယ်ဆိုတဲ့ မင်းရဲ့ သစ်သားထည်တွေကို ကြည့်ရသေးတာပေါ့။ ငါတို့ကို အထင်သေးလောက်အောင် မင်းဆီမှာ ဘာအခွင့်အရေးတွေ ရှိနေလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မကြာခင် ခင်ဗျား မြင်ရမှာပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က မနေ့က သူကာရံထားသည့် ခြံဝင်းလေးထဲသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သစ်သားစားပွဲနှင့် ခုံတန်းလျားတစ်ခု အဆင်သင့်ရှိနေပြီး ချင်းလွမ်တောင်မှ လူအုပ်ကြီးကို စောင့်ရန် သူ ထိုင်ချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တည်းခိုခန်းကို တရားဝင် ဖွင့်လှစ်လိုက်မှသာ သူ၏ ပင်မမစ်ရှင် ပြီးဆုံးမည်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယခုအချိန်တွင် တည်းခိုခန်းရှေ့ရှိ လမ်းမပေါ်တွင် ပွဲကြည့်ချင်သော လူအုပ်ကြီး ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်သည်။ မြို့တံခါးဝတွင်လည်း ယောကျ်ားလေးအများစု ပါဝင်သော ပိုမိုများပြားလှသည့် လူအုပ်ကြီးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် တောက်ပသော အပြာရောင်ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီက ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှပိုင်ရှင်များဖြစ်ကြသော ချင်းလွမ်တောင်မှ တပည့်တစ်ရာကျော် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟေ့… ကြည့်စမ်း... ချင်းလွမ်တောင်က နတ်သမီးလေးတွေ… ဒီလောက်တောင် အများကြီးပဲ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“တစ်ယောက်ထက် တစ်ယောက် ပိုလှကြတယ်… မျက်စိပသာဒ ဖြစ်လိုက်တာကွာ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ယောကျ်ားများမှာ သွားရည်ကျမတတ်ဖြစ်နေကြပြီး မျက်လုံးများ အရောင်လက်နေကြသည်။ ဂိုဏ်းက ဘာကြောင့် ဒီလောက် အင်အားအများကြီးနဲ့ ထွက်လာရသလဲဆိုတာကို သူတို့ စဉ်းစားမရဖြစ်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟေ့… ကြည့်ကြဦး... ဟိုမှာ ထပ်လာနေသေးတယ်...”</p> <p style="text-align:justify">မြို့ရိုးပေါ်မှ လူတစ်ယောက်က အဝေးသို့ မယုံနိုင်စွာ လှမ်းကြည့်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ နောက်ထပ် အပြာရောင် ပုံရိပ်ထောင်ပေါင်းများစွာက ဒီရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုလို မြို့ဆီသို့ ဦးတည်လာနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ချင်းလွမ်တောင် တစ်တောင်လုံး ဆင်းလာကြတာလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီလောက် အင်အားအများကြီးနဲ့ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ။ စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲတွေ ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်တော့မှာလို့တော့ မပြောနဲ့နော်...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ပွဲကြည့်ပရိသတ်များက ကြည့်ရှုရင်း ထင်ကြေးပေးနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တည်းခိုခန်းရှေ့တွင်တော့ လက်သမားလီ၏ ဇနီးက ခါးထောက်လျက် ရပ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကဲ… ကောင်စုတ်လေး… လူတွေအကုန် ရောက်နေပြီ။ မင်း ဘာစောင့်နေတာလဲ။ တံခါးဖွင့်စမ်း… မင်းရဲ့ သစ်သားထည်တွေကို ငါ လှောင်ရယ်ချင်နေပြီ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ အပေါင်းအပါများကလည်း အနောက်မှနေ၍ သံယောင်လိုက်ကာ လှောင်ပြောင်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီနေ့ မင်းကို ငါ အနိုင်မကျင့်ပါဘူး။ မင်း ပြောတဲ့ဈေးနဲ့ မင်းရဲ့ လက်ရာက တန်မတန် ဆုံးဖြတ်ပေးဖို့ မဟာဆရာသခင်ကျန်းကိုတောင် ငါ ဖိတ်ခေါ်လာသေးတယ်။ မင်းက ဟန်လုပ်နေတဲ့ သူတောင်းစားတစ်ယောက်ဆိုတာ ဒီနေ့ ငါတို့ ဖော်ထုတ်ပြမယ်။ ဖွင့်စမ်း...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ခဏလောက် စောင့်ဦး။ ငါ့သူငယ်ချင်းတချို့ကို စောင့်နေလို့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူငယ်ချင်းလား။ ဟားဟား... မင်းလို သူတောင်းစားမျိုးနဲ့ ဘယ်သူက သူငယ်ချင်း လုပ်ချင်မှာလဲ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မြို့တံခါးဝတွင်မူ လူတိုင်းက မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော ချင်းလွမ်တောင်မှ တပည့်များကို ငေးကြည့်နေကြသည်။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုအတွင်း မြင်တွေ့ရခဲသော အလွန်လှပသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တူညီသော ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းမလှ ထောင်ပေါင်းများစွာ။ သူတို့၏ အပြုံးတစ်ချက်စီက လူတစ်ယောက်၏ ဝိညာဉ်ကို လုယူသွားနိုင်လောက်အောင်ပင်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် လူတစ်ယောက်ကတော့ ထိုမြင်ကွင်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူကတော့ ကျိချန်ဟယ် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ချင်းလျန်မြို့၏ မြို့စားကြီးက မြို့တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရိုသေလေးစားသော မျက်နှာထားဖြင့် ရပ်နေသည်။ ကြီးမြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရောက်လာတော့မည်ကို သိထားသဖြင့် သူပင်လျှင် ဟန်မလုပ်ရဲပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဝေးဆီ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် ပုံရိပ်နှစ်ခု ပေါ်လာသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အလွန်သေးငယ်သည့်အရာမှ ခြေလှမ်းတစ်ရာအကွာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းမှာ 'မြေကမ္ဘာကို ခေါက်သိမ်းခြင်း' ဟူသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျိချန်ဟယ်က ချက်ချင်း အရိုအသေပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စတုတ္ထသခင်လေးနဲ့ စီနီယာဟူကို ကျွန်တော်မျိုး ဂါရဝပြုပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တစ်ယောက်က အိုမင်းပြီး နောက်တစ်ယောက်က ငယ်ရွယ်သည်။ နှစ်ယောက်စလုံး သာမန် လျှော်တေအဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူတို့ကို မြင်သူတိုင်း မထီမဲ့မြင် ပြုဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူငယ်လေးက သာမန်ဝတ်စားထားသော်လည်း လူ့လောကအထက် နတ်ပြည်မှ နယ်နှင်ခံရသော အင်မော်တယ်နတ်မင်းတစ်ပါးနှင့် တူသည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် လူများက အနားကပ်ရန် ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ မျက်နှာက သာမန်ဖြစ်သော်လည်း အဆုံးမရှိသော ဆွဲဆောင်မှုများ ဖြာထွက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အဘိုးအိုကတော့ အိပ်မောကျနေသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူသည်။ ဆံပင်ဖြူဖြူ၊ မျက်နှာတွန့်လိမ်လိမ်နှင့်မို့ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အန္တရာယ်ကင်းပုံပေါ်သော်လည်း ဒေါသထွက်လာပါက စစ်တပ်ကြီးများပင် တုန်လှုပ်သွားရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီနေ့ တော်တော်စည်ကားပါလား… ကိစ္စကြီးတစ်ခုခု ဖြစ်တော့မှာလား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျိချန်ဟယ်က နှိမ့်ချစွာ ဆက်နေသော်လည်း လူငယ်လေးက မာနမထောင်လွှားဘဲ မြို့ကို စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဒီနေ့ ချင်းလွမ်တောင်က အင်အားအများကြီးနဲ့ ဆင်းလာကြတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာတော့ ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“အိုး... ချင်းလွမ်တောင်… မိန်းမလှတွေချည်းပဲ ရှိတဲ့ ဂိုဏ်းပေါ့လေ”</p> <p style="text-align:justify">လူငယ်လေးက မြို့ထဲသို့ ဝင်ရန် ခြေလှမ်းသွက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ကျိချန်ဟယ်က အလျင်အမြန် လိုက်သွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အဘိုးအို၏ စိုက်ကြည့်မှုအောက်တွင် အေးခဲသွားပြီး အဘိုးအိုက လူငယ်လေး၏ အနောက်မှ လျှောက်သွားသောအခါမှသာ ဆက်လျှောက်ရဲတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တပည့်များ ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် ချင်းလျန်မြို့၏ လမ်းမများတွင် ပိတ်ဆို့နေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လူထောင်ပေါင်းများစွာ ဝင်ရောက်လာခြင်းက ပြဿနာမဟုတ်သော်လည်း တကယ့်ပြဿနာမှာ သူတို့ကို ငေးကြည့်နေသော ဧရာမလူအုပ်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“စီနီယာအစ်မ… ဆရာဦးလေးက ဘာလို့ ကျွန်မတို့ကို စတုတ္ထဆရာဦးလေးကို မသိဟန်ဆောင်ခိုင်းတာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးတပည့်တစ်ဦးက ယွီလီချင်းကို နောက်ပြောင်သည့်လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“မသိဘူးလေ။ အမိန့်က အမိန့်ပဲပေါ့”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ရှေ့တွင် လူအုပ်ကြီးကို မြင်နေရပြီဖြစ်သည်။ လက်သမားလီ၏ ဇနီး ခေါ်လာသော ပွဲကြည့်ပရိသတ်များပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ချင်းလွမ်တောင်မှ အဖွဲ့ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်ပြီး သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ထားလိုက်တော့… ငါ့သူငယ်ချင်းတွေ မလာကြတော့ဘူး ထင်တယ်”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“သူငယ်ချင်းမရှိတာကို မရှိဘူးပေါ့… စကားကို အလှဆင်နေသေးတယ်။ တံခါးဖွင့်စမ်းပါ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ကောင်းပြီလေ”</p> <p style="text-align:justify">လုချန်က ရှေ့တိုးသွားပြီး တံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">အတွင်းဘက်တွင် စားပွဲဆယ့်တစ်လုံးနှင့်အတူ လင်းထိန်နေသော ခန်းမတစ်ခုကို အထင်းသား မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟားဟား... ဒါက မင်းရဲ့ ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်တန်တဲ့ သစ်သားထည်လား”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်တယ်… ထိပ်တန်းအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်နဲ့ မွမ်းမံထားတာ”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">“လိမ်နေတာ... ငါတို့မိသားစုက သစ်သားအလုပ် လုပ်လာတာ ဆယ်စုနှစ်တွေချီနေပြီ။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ အရည်အသွေးကို ငါ သိတယ်။ ဒီပစ္စည်းတွေက အလွန်ဆုံး အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ်တုံးလောက်ပဲ ကုန်မှာ...”</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">*</p> <p style="text-align:justify"> </p>


Save