Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း။ ၄၆၉</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ရှန်းယွီ တစ်ယောက် အတွေးကမ္ဘာထဲ နက်ရှိုင်းစွာ နစ်မျောနေမိသည်။</p> <p>ဘေးနားရှိ လီယောင်းကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး "ဒီကောင်မလေးကတော့ဖြင့်..." ဟု အသံတိတ် ညည်းတွားရင်း ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းမိတော့သည်။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတို့က သူမထံမှာ ခဏတာမျှသာ ခိုနားခဲ့ပြီး ယခုမူ ပုံမှန်အတိုင်းပင် လန်းဆန်းနေ၏။ ရှန်းယွီ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ကြိုးဖြင့် သေသေချာချာ တုတ်နှောင်နေသော သူမကို ကြည့်နေစဉ်မှာပင် တစ်ကမ္ဘာလုံး တုန်ဟိန်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>"ဒါ... ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ"</p> <p>သိချင်စိတ်ဖြင့် သူ၏ အာရုံစွမ်းအားကို ကမ္ဘာအနှံ့ ဖြန့်ကြက်ကြည့်လိုက်သောအခါ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ဆောက်တည်ရာ မရဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>"မဖြစ်နိုင်တာ"</p> <p>ပညာရှိသည် ကောင်းကင်ဘုံတာအို၏ အကာအကွယ်အတားအဆီးကို အမှန်တကယ်ပင် အားဓမ္မဖြင့် ဖျက်ဆီးနေကာ အချိန်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အရာအားလုံးက ရုတ်တရက် ပြိုလဲပျက်စီးကုန်ရသည်။ သူ ဖန်တီးထားခဲ့သည့် ပညာရှိအဆင့် ကာကွယ်ရေးစက်ဝန်းများက ဤရန်သူကို ဟန့်တားနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ထိုယုံကြည်ချက်တို့က နှင်းစက်များလို အရည်ပျော်ကျနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ဧကရီ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမသည် စီနီယာအစ်ကို၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မနေသော လီယောင်းနှင့် ကမ္ဘာ့အတားအဆီးကို စိုးရိမ်တကြီး ငေးကြည့်နေသော ရှန်းယွီတို့ကို အကဲခတ်လိုက်ရင်း [တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတာလား] ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p>ရှန်းယွီက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ချလိုက်ရင်း "အင်း... အခြေအနေက မကောင်းဘူး" ဟုသာ တုံ့ပြန်နိုင်တော့သည်။ ဧကရီသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ရှန်းယွီကို ဤမျှအထိ စိုးရိမ်သောကရောက်နေသည်ကို မမြင်ရသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်ကာ သူမသည် သူ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နာကျင်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>[မင်း အလိုရှိမယ်ဆိုရင် ငါ...]</p> <p>သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် ရှန်းယွီက လက်ကာပြ၍ တားလိုက်သည်။</p> <p>"ရပါတယ်။ အတားအဆီးက တောင့်ခံထားနိုင်ပါသေး..."</p> <p>သို့သော် သူ၏စကား မဆုံးမီမှာပင် အကာအကွယ်အတားအဆီးကြီးမှာ ဖန်သားပြင်တစ်ခုလို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်ပျက်စီးသွားတော့သည်။</p> <p>[မင်း ဘာပြောမလို့လဲ...]</p> <p>ဧကရီက ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ ဝိညာဉ်ပတ်လည်တွင် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြန်လည်</p> <p>ဖြစ်တည်လာခဲ့သည်။ သူမ အလွန်အမင်း တောင့်တခဲ့သော ရုပ်ခန္ဓာကို နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း လီယောင်းကိုတော့ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>ရှန်းယွီသည် သူမရှေ့တွင် ရုတ်ခြည်းပေါ်လာပြီး "မစိုးရိမ်ပါနဲ့ မင်းမှာ စစ်ပညာအထွတ်အထိပ် နယ်ပယ်ကို ရောက်နေတဲ့ ငါ ရှိပါသေးတယ်။ ပညာရှိကို ငါ ရင်ဆိုင်ပါ့မယ်။ ဒါ့အပြင် မင်းတို့နှစ်ယောက် ပေါင်းစပ်လိုက်ရင်တောင် ဒုတိယတာအို ပညာရှိနယ်ပယ်ကိုပဲ ရောက်မှာပါ" ဟု စိတ်ချစေရန် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ရှန်းယွီသည် ဝေဟင်ထက်သို့ အဟုန်ဖြင့် ပျံတက်သွားပြီး ကမ္ဘာ၏ အမြင့်ဆုံးအမှတ်သို့ ရောက်ရှိကာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကမ္ဘာ့ပြင်ပ ဟင်းလင်းပြင်သို့ ခြေချလိုက်</p> <p>သည်။ သူ၏ရှေ့မှ ပညာရှိကို စိုက်ကြည့်လိုက်စဉ် သူမသည် သူ့မိန်းမနှင့် အစစ်အမှန်အတိုင်း တူညီနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမကို ဤဂြိုဟ်နှင့် ဝေးရာသို့ ဆွဲထုတ်သွားရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ပညာရှိနှစ်ဦး ဤနေရာ၌သာ ထိပ်တိုက်တွေ့ကြပါက ကမ္ဘာမြေမှာ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>သူမက သူ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး "စီနီယာအစ်ကို" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>"မဟုတ်ဘူး... ကိုယ်ပွားပဲ"</p> <p>သူမက ဆိုရင်း သူ၏ဘေးနားသို့ လျှပ်တပြက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>"မြန်လိုက်တာ"</p> <p>ရှန်းယွီ ထိတ်လန့်သွားမိသည်။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အန္တရာယ်ကြီးလှသည်။ သူသည် အချိန်စက်ဝန်းကို ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် သူမအား အလင်းနှစ်အနည်းငယ် အကွာအဝေးသို့ နေရာရွှေ့ပြောင်းကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားခဲ့တော့သည်။</p> <p>…</p> <p>လွန်ခဲ့သော အချိန်အနည်းငယ်ခန့်က...</p> <p>ကောင်းကင်ဘုံတာအို၏ အကာအကွယ်အတားအဆီးကို ဖျက်ဆီးရန် အာရုံစိုက်နေသော ပညာရှိ လီယောင်းသည် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုအကြောင်းကို တွေးတောရင်း သီချင်းတညည်းညည်းဖြင့် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတို့ တုန့်ခနဲ ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ခက်ထန်တည်ကြည်သွားတော့သည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကို အန္တရာယ်ရှိနေပြီ... ငါ သူ့ကို ကယ်မှဖြစ်မယ်"</p> <p>သူမ ကျယ်လောင်စွာ ရေရွတ်လိုက်ရင်း ရှေ့မှ အကာအကွယ်အတားအဆီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဤအတားအဆီးက သူမနှင့် စီနီယာအစ်ကိုကြားတွင် ပိတ်ဆို့ထားသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာပင်။ သူမ ဘာလုပ်ရမလဲဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် အမြင်အာရုံထဲ၌ ထူးဆန်းသော ကိန်းဂဏန်းတို့ ဝဲပျံလာပြီး မှတ်ဉာဏ်ဟောင်းတို့ တရိပ်ရိပ် စီးဝင်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေအနန္တကို တွက်ချက်နိုင်စွမ်းရှိသည့် သူမ၏ ထူးခြားသောစွမ်းရည် “ကောင်းကင်ဘုံသို့ တာအို” ပင်။</p> <p>နေဦး...ငါ ဒီစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုနိုင်နေတာက….</p> <p>[မှန်တယ်... ငါ နောက်ဆုံးတော့ နိုးထလာပြီ]</p> <p>သူမ၏ ဦးခေါင်းအတွင်း၌ ဟိန်းထွက်လာသော အသံတစ်ခုကြောင့် လီယောင်း အံတင်းတင်းကြိတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>"အတုအယောင် စရိုက်က ငါ့ကို လွှမ်းမိုးဖို့ ကြိုးစားပြန်ပြီ"</p> <p>[ဘာအတုအယောင် စရိုက်လဲ ငါကမှ စစ်မှန်တဲ့ စရိုက်ပဲလေ]</p> <p>အကျိုးအကြောင်း ပညာရှိက ပြန်လည်ချေပလိုက်သော်လည်း သက်ပြင်းသာ ရှည်လျားစွာ ချလိုက်မိတော့သည်။ စိတ်ခံစားချက် အလွန်အမင်း ကမောက်ကမဖြစ်နေသည့် ဤကောင်မလေးထံမှ ဖိနှိပ်မှုကို လွတ်မြောက်လာချိန်တွင် ဤအခွင့်အရေးကို အမိအရဆုပ်ကိုင်၍ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားရမည်။</p> <p>[ထားပါတော့... မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကို ကယ်ဖို့ ငါ ကူညီနိုင်တယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ ငါ့ဆီ လွှဲပေးလိုက်စမ်းပါ]</p> <p>"မရဘူး"</p> <p>လီယောင်း၏ တုံ့ပြန်မှုက ပြတ်သားလွန်းလှသဖြင့် ပညာရှိပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p>[ဘာလဲ... မင်းစီနီယာအစ်ကိုကို မကယ်ချင်တော့ဘူးလား။ ငါ့မှာ နည်းလမ်းရှိတယ်လို့ ပြောနေတာကို]</p> <p>"မရဘူးဆိုတာ မရဘူးပဲ။ ခန္ဓာကိုယ်ကိုတော့ အပိုင်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှင့်မှာ နည်းလမ်းရှိရင် ကျွန်မကိုပဲ ပြောပြရမယ်"</p> <p>ပညာရှိမှာ အံ့ဩလွန်း၍ စကားပင် ဆွံ့အသွားရသည်။ ဤမျှလောက်အထိ ဇောက်ထိုးမိုးမျှော်</p> <p>နိုင်သော ကောင်မလေးကို သူမ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။</p> <p>[ဟင်း... ငါက ဘာလို့ မင်းကို အလကားပြောပြရမှာလဲ]</p> <p>ထိုအခိုက်တွင် လီယောင်းသည် မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ထားသည့် လုပ်ရပ်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ သူမ၏လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ဝမ်းဗိုက်ကိုယ် တည့်တည့် ထိုးဖောက်လိုက်ရာ သွေးတို့က ဟက်ခနဲ ပန်းထွက်လာတော့သည်။</p> <p>[နင်... နင် ဘာလုပ်တာလဲ။ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ကိုယ် ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာလား]</p> <p>ပညာရှိက တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>[နင်လည်း ဒီထဲမှာ ရှိနေတာပဲလေ ခန္ဓာကိုယ် သေရင် ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး သေမှာပဲကို]</p> <p>"သေတော့လည်း သေရုံပဲလေ ကျွန်မကတော့ ဂရုမစိုက်ဘူး"</p> <p>လီယောင်းက အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်ရင်း နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုအတွက် လက်ရွယ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ဤကောင်မလေးကတော့ တကယ်ကို ရူးနေချေပြီဟု ပညာရှိ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>[နေဦး... နင် သေသွားရင် နင်သိပ်ချစ်တဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကို ဘယ်သူက ကယ်မှာလဲ]</p> <p>လီယောင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရူးသွပ်စွာ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p>"စီနီယာအစ်ကို မရှိရင် ဒီလောကမှာ ကျွန်မလည်း ရှင်သန်မနေချင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ သူ့ကို သိပ်ချစ်လွန်းလို့ အတူတူ သေချင်နေတာ။ သူလည်း ကျွန်မမရှိရင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးပြီး အသက်ကို အဆုံးစီရင်မှာ သေချာတယ်။ ကျွန်မတို့က ဘဝတိုင်းမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြန်ရှာဖို့ ကတိပေးထားကြတာလေ... သေသွားရင်တောင် ဒါက လွတ်မြောက်မှုပဲ။ နောက်ဘဝကျရင်တော့ အခုလို ဝေးကွာမနေဘဲ အမြဲတမ်း အတူရှိရတော့မယ်... အား... တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် ရင်ခုန်စရာကြီး ကျွန်မ မနေနိုင်တော့ဘူး... တကယ်ကို ရူးသွားတော့မှာပဲ"</p> <p>လီယောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဖျက်ဆီးအားပြင်းသော စွမ်းအင်တို့ စုစည်းလာပြီး သူမကိုယ်သုမ ဖောက်ခွဲပစ်ရန် အသင့်ဖြစ်နေ၏။</p> <p>"သေခြင်းတရားကို စီနီယာအစ်ကိုနဲ့အတူ မျှဝေခံစားရမယ်ဆိုတာ မယုံနိုင်စရာပဲ... ဒီခံစားချက်ကို ကျွန်မ သဘောကျတယ်..."</p> <p>သူမက တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေပြန်သည်။</p> <p>[ဘာတွေလဲဟ...]</p> <p>ပညာရှိမှာ စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြမရနိုင်လောက်အောင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားရသည်။</p> <p>ငါ... ငါ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝတွေတုန်းက ဘယ်လို အကုသိုလ်အမှားတွေ၊ ဘယ်လောက်တောင်ဆိုးဝါးတဲ့ အပြစ်တွေကို လုပ်ခဲ့မိလို့လဲ။ ဘာဖြစ်လို့ အခုလိုမျိုး စိတ်မမှန်တဲ့ သွေးအေးလွန်းတဲ့ ကိုယ်ပွားမျိုးနဲ့ လာပြီး ဆုံတွေ့နေရတာလဲ။ ဒါဟာ ငါ့ကို ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ ပြစ်ဒဏ်လား။</p> <p>သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါက်ကွဲခါနီး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ပညာရှိမှာ အလျှော့ပေးလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>[နေဦး ရပ်လိုက်တော့ မင်းရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကို ကယ်ဖို့ ငါ ခွင့်ပြုမယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ကိုတော့ မဖျက်ဆီးလိုက်ပါနဲ့….]</p> <p>လီယောင်းသည် ထိုစကားကို ကြားမှသာ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပြီး ဖောက်ခွဲမည့် အရှိန်အဝါတို့ လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။</p> <p>"ဟင်း... စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ အခုတွေ့ရတာက သေပြီးမှ တွေ့ရတာထက်တော့ ပိုကောင်းတာပေါ့။ အတူတူ သေချင်ပေမဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြန်ရှာဖို့က အချိန်တွေ အကြာကြီး စောင့်ရဦးမှာလေ... လူပြန်ဖြစ်ဖို့ ကိုးလရယ်၊ သူ့ကို ရှာဖို့ ခွန်အားရအောင် စောင့်ရမယ့် နှစ်တွေရယ်ကို ကျွန်မ စိတ်မရှည်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save