Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း။ ၄၇၃</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>စကြဝဠာပေါင်းများစွာ ပါဝင်သော မဟာစကြဝဠာကြီး၏ အထက်တွင် လီယောင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဧကရီသည် သူမ၏ ဘေးနားတွင် ပျံသန်းနေ၏။</p> <p>လီယောင်းက သက်ပြင်းပြင်းချလိုက်ပြီး “ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>[နှစ်ပတ်ရှိပြီ]</p> <p>ဧကရီက အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>လီယောင်းက သူမ၏ ဦးခေါင်းကို လက်ဖြင့် ကိုင်ထားမိသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်တည်မှု အသိစိတ်များ ပျောက်ဆုံးနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။</p> <p>သူမ၏ စီနီယာအစ်ကို ဘာဖြစ်နေတာလဲဟု သိချင်နေမိသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျန်းမာဆဲဖြစ်ပြီး ပို၍ပင် သန်မာလာပုံရသော်လည်း ဘာကြောင့် နိုးမလာရတာလဲ။ သူမသည် သူမ၏ အဆုံးစွန်သော နည်းလမ်းဖြစ်သည့် ကြိုးဖြင့် တုတ်နှောင်ခြင်းကိုပင် အသုံးပြုခဲ့ဖူးသည်။ သူသည် ဤအရာကို အလွန်မုန်းတီးသူဖြစ်သော်လည်း သူမ ဤသို့လုပ်ပါလျက်နှင့်ပင် သူ နိုးမလာခဲ့ပေ။</p> <p>သူမ၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်လာသည်။</p> <p>တကယ်ကြီး ဒီအတိုင်း ဆက်သွားတော့မှာလား</p> <p>သူမ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေမိ၏။ အကယ်၍ ဤသို့သာ ထပ်မံကြာရှည်နေဦးမည်ဆိုလျှင် သူမကိုယ်သူမ ဘာလုပ်မိမည်မှန်း မသိတော့ပေ။ သူမသည် သူမ၏ ခံစားချက်များကို စီနီယာအစ်ကိုနှင့်အတူ အမြဲတမ်း ဖွင့်ဟနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဘောတရားများမှာ တုန်ခါလာတော့သည်။</p> <p>[ဟေး... နင် အဆင်ပြေရဲ့လား]</p> <p>ဧကရီက မေးလိုက်သည်။ သို့သော် လီယောင်းက ပြန်မဖြေဘဲ စိတ်လွတ်နေပုံပင်။ တည်ရှိမှု အလွှာပြင်တစ်ခုလုံးပင် တုန်ခါလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>[စိတ်အေးအေးထားပါ နင် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးမိလိမ့်မယ်]</p> <p>ဧကရီက သူမ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ လက်တင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထိုအခါမှ လီယောင်း သတိပြန်ဝင်လာပုံပင်။</p> <p>သူမ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပတ်အတွင်း သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အလွန်အမင်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် စီနီယာအစ်ကို ယခင်ကပေးခဲ့သော အကြံဉာဏ်ကို လိုက်နာပြီး ကောင်းကင်ဘုံတာအို၏ ကိုယ်ပွားအဖြစ် သူမ၏ အာဏာစက်ကို အသုံးပြုကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကမ္ဘာများကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။ မဟာစကြဝဠာပေါင်း ထောင်ချီကို ထိုသို့လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် သူမ၏ ကောင်းကင်ဘုံတာအို နားလည်မှုမှာ နောက်ဆုံးတွင် တာအိုနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p>ယခုမူ သူမသည် တည်ရှိမှု အလွှာပြင်များကိုလည်း ထိုသို့ပင် လုပ်ဆောင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်။ လက်ရှိတွင် သူမသည် အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲ၌ ရှိနေသည်။ သူမသည် ဤအလွှာပြင်၏ နေရာအနှံ့တွင် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း စီနီယာအစ်ကို၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။</p> <p>ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် အိပ်မက်မက်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သတိရှိနေဆဲဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။</p> <p>ဒါဆိုလရင် ဘယ်အရာက သူ့ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားရတာလဲ။</p> <p>“အား...”</p> <p>သူမ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ လက်မောင်းများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ သူမ၏ ကောင်းကင်ဘုံတာအို အာဏာစက်မှာ ပြန့်နှံ့သွားပြီး အိပ်မက်အလွှာပြင်တစ်ခုလုံးနှင့် ၎င်းအတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို လျင်မြန်စွာ လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။</p> <p>“သွားကြစို့”</p> <p>သူမ ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။</p> <p>…</p> <p>နောက်ထပ် နှစ်ပတ်အကြာတွင် လီယောင်းနှင့် ဧကရီတို့သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ပျံဝဲနေကြသည်။ ဧကရီသည် လီယောင်းကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်မိ၏။ သူမသည် ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ အခြေအနေဆိုးနေပြီး အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ဧကရီ ထိုသို့တွေးလိုက်သည်နှင့် လီယောင်း၏ အရှိန်အဝါများမှာ ရုတ်တရက် ဟုန်းဟုန်းတောက်လာပြီး တည်ရှိမှု အလွှာပြင်အားလုံးကို တုန်ခါစေကာ မဟာစကြဝဠာပေါင်း ထောင်ချီကို ပေါက်ကွဲစေခဲ့သည်။ အချို့သော အလွှာပြင်များမှာပင် ပြိုလဲပျက်စီးလာတော့သည်။</p> <p>“ငါ ဘာလုပ်သင့်သလဲ”</p> <p>လီယောင်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဧကရီ စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း...</p> <p>“ငါ့ကို စိတ်အေးအေးထားဖို့တော့ လာမပြောနဲ့”</p> <p>လီယောင်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် ဧကရီသည် ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်ကာ ငြိမ်နေရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>“ငါ တည်ရှိမှု အလွှာပြင်အားလုံးကို သိမ်းပိုက်ပြီး ကောင်းကင်ဘုံတာအိုရဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ရုပ်လုံးပေါ်ခြင်း ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ ဒါတောင်မှ ငါ့ခင်ပွန်းကို ကူညီဖို့ နည်းလမ်း ရှာမတွေ့သေးဘူး”</p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများမှ သွေးမျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။</p> <p>“ငါ တကယ်ကြီး အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရတော့မှာလား”</p> <p>ဧကရီကတော့ ဆက်လက်၍ နှုတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။ သူမသည် လီယောင်းကို ပို၍ဒေါသထွက်စေမည့် မည်သည့်စကားမျိုးကိုမျှ မပြောလိုပေ။ လွန်ခဲ့သော လေးပတ်လုံးလုံး အတူတူ သွားလာခဲ့ပြီးနောက် လီယောင်းသည် ထိုကဲ့သို့သော နှစ်သိမ့်စကားများကို ငြီးငွေ့နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိထားသည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ် ငါ အဲဒီလိုပဲ လုပ်သင့်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်”</p> <p>လီယောင်းက ပြောကာ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p>“ငါတို့ ဘဝတိုင်းမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အမြဲရှာဖွေဖို့ သစ္စာဆိုခဲ့ကြတာလေ။ အကယ်၍ ငါတို့ သေသွားရင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြန်ရှာတွေ့နိုင်မှာပေါ့။ ဟုတ်ပြီ... ဒါက ငါရှာနေတဲ့ အဖြေပဲ”</p> <p>သူမ၏ အရှိန်အဝါများမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာပြီး တည်ရှိမှု အလွှာပြင်များကို ပိုမိုပျက်စီးစေတော့သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုလည်း ဒီလိုပဲ လုပ်မှာ သေချာတယ်”</p> <p>သူမသည် သူမ၏ အားအင်များကို အဆုံးစွန်ထိ မြှင့်တင်လိုက်စဉ်….</p> <p>ရပ်လိုက်တော့။</p> <p>ရယ်မောသံများကို ဖြတ်ကျော်လျက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ကမ္ဘာ့သစ်ပင်သည် လီယောင်းကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်မိသည်။ ကောင်းကင်ဘုံတာအိုသည် ၎င်း၏ကိုယ်ပွားအားဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် ဝါးမြိုခံရလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ လီယောင်းသည် တည်ရှိမှုအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ခြိမ်းခြောက်နေကာ ကောင်းကင်ဘုံတာအိုသည် မည်သည့် စိတ်ခံစားချက်မျှမရှိဘဲ ဘက်မလိုက်ဘဲ နေခဲ့ရခြင်းမှာ ဤအကြောင်းကြောင့်လားဟု သူမ သိချင်နေမိသည်။</p> <p>“နင်က ဘယ်သူလဲ”</p> <p>လီယောင်းက လှည့်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့၏ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားသောအခါ ကမ္ဘာ့သစ်ပင်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခု စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>“အာ... နင့်ကို ငါ မှတ်မိပြီ”</p> <p>လီယောင်းက ပြောကာ ကမ္ဘာ့သစ်ပင်ထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်သွားသည်။</p> <p>ကမ္ဘာ့သစ်ပင်မှာ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် လှုပ်ပင်မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ဖန်တီးရှင် နယ်ပယ်မှာ ရှိသော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေးသမား မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ကမ္ဘာ့သစ်ပင်သာ ပျက်စီးသွားပါက ဗရမ်းဗတာကြီးမှာ ပြိုလဲသွားလိမ့်မည်ပင်။</p> <p>“နင်က စီနီယာအစ်ကို့ကို တစ်ခါက ပွေ့ချီခဲ့တဲ့ အဲဒီမိန်းမ မဟုတ်လား”</p> <p>လီယောင်းက စကားစလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒီတုန်းက... ငါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ စီနီယာအစ်ကို့ကို မကူညီနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီတုန်းက ငါ ဘယ်လိုခံစားခဲ့ရလဲဆိုတာ နင် သိရဲ့လား ငါ့ခင်ပွန်း အန္တရာယ်ရှိနေချိန်မှာ ဘာမှမလုပ်ပေးနိုင်တဲ့ အဲဒီခံစားချက်ကို...”</p> <p>လီယောင်းသည် ကမ္ဘာ့သစ်ပင်၏ ရှေ့သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် လက်ဖြင့် ကမ္ဘာ့သစ်ပင်၏ မျက်နှာကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ ဘာလို့ စကားတွေ ပြောနေမိတာလဲ။ နင်က ဘယ်တော့မှ နားလည်မှာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့”</p> <p>လီယောင်းက ပြောကာ ကမ္ဘာ့သစ်ပင်ကို တည်ရှိမှုအတွင်းမှ စတင်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။</p> <p>ခဏချင်းမှာပင် ကမ္ဘာ့သစ်ပင်မှာ မရှိတော့ပေ။</p> <p>လီယောင်းသည် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေဆဲပင်။ သူမ ဘာကိုမျှ မခံစားရပေ။ စိတ်သက်သာရာရမှုလည်း မရှိသလို ကျေနပ်မှုလည်း မရှိပေ။ သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ အန္တရာယ်ရှိနေပြီး သူမကတော့ အသုံးမကျဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p>ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေးထားပါ။</p> <p>အသံတစ်ခု သူမ၏ နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လူသားဧကရီ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဧကရီက လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။</p> <p>[စိတ်အေးအေးထားပါ၊ ဒါ ငါပါ]</p> <p>သူမက ချော့မော့စွာ ပြောလိုက်သည်။ ဧကရီသည် သူမ၏အတွင်း၌ အနန္တစွမ်းအင်များ စီးဆင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>“ဒါဆို သူမက ဗရမ်းဗတာကြီးကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်အောင် နင့်ကို သူမရဲ့ အစအနလေး ပေးခဲ့တာပေါ့”</p> <p>လီယောင်းက စိတ်မပါသလို ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အပိုပဲ ဖြစ်မှာပါ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက အဲဒါကိုလည်း ဖျက်ဆီးပစ်မှာမို့လို့ပဲ”</p> <p>သူမ မလှည့်မီမှာပင် ဧကရီက သူမ၏ လက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဘာလဲ နင်ကလည်း ငါ့ကို တားချင်တာလား”</p> <p>သူမသည် အေးစက်ပြီး ခံစားချက်မဲ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့ခင်ပွန်းရဲ့ အစအနတစ်ခု ရှိနေရုံနဲ့ ငါ့ကို တားနိုင်မယ်လို့ မထင်နဲ့။ နင့်ကိုပါ ဖယ်ရှားပစ်လိုက်</p> <p>ရင် ကောင်းမလား... ဗရမ်းဗတာကြီးကို ငါဖျက်ဆီးလိုက်ရင် နင်လည်း သေမှာပဲလေ”</p> <p>ထိုသို့ကာ လီယောင်းသည် ဧကရီထံသို့ သူမ၏ လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save