Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း။ ၄၇၄</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>[နေဦး၊ ငါပြောတာကို အရင်နားထောင်ပါဦး]</p> <p>ဧကရီက လှမ်းပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဒီကောင်မလေးက ငါ့ကို တကယ်သတ်ချင်နေတာပဲ။ ငါတို့တွေရဲ့ အတိတ်က သံယောဇဉ်တွေက ဘာမှအဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူးလား။</p> <p>“မြန်မြန်ပြော ငါ့မှာ တစ်နေကုန် အချိန်မရှိဘူး။ နောက်ဘဝမှာ စီနီယာအစ်ကို့ကို ရှာတွေ့ရင် နင့်ရဲ့ နောက်ဆုံးစကားတွေကို ငါပြောပေးခဲ့မယ်”</p> <p>လီယောင်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>[ငါ ရှန်းယွီကို ယုံကြည်တယ်]</p> <p>ဧကရီက ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဒါပဲလား နင့်ရဲ့ နောက်ဆုံးစကားက တခြားမိန်းမသာဆိုရင် ငါ့ရှေ့မှာ ငါ့ခင်ပွန်းနာမည်ကို ထုတ်ပြောရဲတဲ့အတွက် ငါခွင့်လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့တွေရဲ့ အတိတ်ကို ထောက်ထားပြီး ဒီတစ်ခါတော့ ငါလွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ ကဲ... နှုတ်ဆက်ပါတယ်”</p> <p>လီယောင်းက ဆိုရင်း သူမ၏လက်ထဲတွင် စွမ်းအင်များ စုစည်းလိုက်သည်။</p> <p>[နေဦး၊ ငါပြောတာ အဲဒီသဘောမဟုတ်ဘူး]</p> <p>ဧကရီက အလောတကြီး တားလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>“နင့်မှာ နောက်ဆုံးစကားတွေက ဘယ်နှခွန်းတောင် ရှိနေတာလဲ”</p> <p>လီယောင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p>[ငါဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ နင်နားလည်မယ်လို့ ငါယုံကြည်ပါတယ်။ ငါ ရှန်းယွီကို ယုံတယ်။ သူ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာတွေ့မှာ သေချာတယ်]</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“တခြားပြောစရာ ရှိသေးလား”</p> <p>လီယောင်းက သူမ၏စကားကို ဘာမျှဂရုမစိုက်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ ဧကရီက အံတင်းတင်းကြိတ်ထားမိသည်။ သူမသည် မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေခြင်းပင်။ ထိုအခါမှ သူမ ချဉ်းကပ်ပုံမှားနေသည်ကို ဧကရီ သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p>[ဟင်း... တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ နင်ကပဲ နင့်ခင်ပွန်းကို အချစ်ဆုံးလို့ ငါထင်နေတာ]</p> <p>ဧကရီက လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>လီယောင်း တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“နင် ဘာပြောချင်တာလဲ”</p> <p>သူမ မေးလိုက်၏။</p> <p>[တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ ခင်ပွန်းကို အချစ်ဆုံးဆိုတဲ့သူက ခင်ပွန်းအပေါ်မှာ ဒီထက်ပိုပြီး ယုံကြည်မှုရှိသင့်တာပေါ့။ အခုတော့ နင့်ခင်ပွန်းက ဒီလောက်လေးတောင် ကိုင်တွယ်နိုင်မယ်လို့ မယုံကြည်ဘူးဆိုတော့... နင်က သူ့ကို အချစ်ဆုံးမဟုတ်တော့ပါဘူးလေ]</p> <p>ဧကရီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီလာသည်။</p> <p>[ဘာလဲ အမှန်တရားကို မကြားနိုင်လို့ ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာလား သတ်လိုက်လေ၊ ဒါဆိုရင် တစ်ကမ္ဘာလုံးက နင်ဟာ စီနီယာအစ်ကို့ကို အချစ်ဆုံးမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသွားတာပေါ့]</p> <p>ဧကရီက ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>သူမသည် လီယောင်းကို စောင့်ကြည့်ရင်း ဤလှည့်ကွက် အောင်မြင်ပါ့မလားဟု တွေးနေမိသည်။ သာမန်ယုတ္တိဗေဒမှာ လီယောင်းအပေါ် အလုပ်မဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ ပုံပျက်နေသော ယုတ္တိဗေဒဖြင့်ပင် ပြန်လည်တိုက်စစ်ဆင်လိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>“ဟင်း... ငါက နောက်နေတာပါ။ ဘာလို့ အဲဒီလောက် အတည်ပေါက်ကြီး ဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p>လီယောင်းက ပြောကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>“ငါ့ခင်ပွန်းကို ငါယုံကြည်ပြီး စောင့်နေမှာပေါ့”</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“တကယ်ကြီး အောင်မြင်သွားတာလား”</p> <p>ဧကရီ အံ့ဩသွားသည်။</p> <p>“ငါသွားပြီး မောင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရေချိုးပေးလိုက်ဦးမယ်”</p> <p>လီယောင်းက သူမ၏ ပုံမှန်ရွှင်ပျလွန်းသော အမူအရာဖြင့် ပြောကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ဧကရီသည် ၎င်းကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူမသည် ဗရမ်းဗတာကြီးအတွက် အချိန်အနည်းငယ် ဆွဲပေးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာ့သစ်ပင်လေးလည်း အေးချမ်းစွာ အနားယူနိုင်ပါစေဟု သူမ ဆုတောင်းမိသည်။ သူမအနေဖြင့် ဗရမ်းဗတာအတွက် အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်တာကတော့ စီနီယာအစ်ကိုဆိုသူအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့သည်။</p> <p>တစ်ပတ်အကြာတွင်...</p> <p>အပေါက်ငယ်လေးတစ်ခုမှ အလင်းရောင်အနည်းငယ်သာ ဝင်နေသော မှောင်မည်းသည့် အခန်းတစ်ခုအတွင်း အမျိုးသားတစ်ဦးကို ရေခဲကြိုးများဖြင့် နံရံတွင် ချည်နှောင်ထားသည်။ ရုတ်တရက် ထိုချည်နှောင်ခံထားရသူ၏ ဘေးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို ကျွန်မ ပြန်လာပြီနော်။ ကျွန်မ သွားတာ စက္ကန့်ဝက်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ အစ်ကို့ကို လွမ်းနေပြီ။ စီနီယာအစ်ကိုလည်း ကျွန်မကို လွမ်းနေတယ် မဟုတ်လား”</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်းသည် သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် စိုးရိမ်စိတ်ဝင်လာသည်။ “စီနီယာအစ်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်မတို့ကို ချောင်းကြည့်နေသလိုပဲ။ ကျွန်မ သိပ်</p> <p>ကြောက်တာပဲ”</p> <p>ဖိုသို့ပြောကာ ချည်နှောင်ခံထားရသော ရှန်းယွီကို ဖက်ထားလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ချည်နှောင်ခံထားရသော ရှန်းယွီက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ ရှန်းယွီ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် အချိန်နှင့် အကျိုးအကြောင်းတို့၏ နယ်နိမိတ်ကြားတွင် ရှိနေပုံရသော အခြား ရှန်းယွီတစ်ဦးနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားခဲ့သည်။ ရှန်းယွီသည် သူ၏ စွမ်းအားအနည်းငယ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ထိုနယ်နိမိတ်ကြားမှ ရှန်းယွီမှာ လာရာလမ်းအတိုင်း ပြန်လည်လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>…</p> <p>လွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်က...</p> <p>ရှန်းယွီ၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ထပ်မံနိုးထလာခဲ့သည်။ ဤအကြိမ် နိုးထလာပြီးနောက် သူသည် ယခင်က ရှိခဲ့သော အကြွင်းမဲ့ အဆုံးသတ်နေရာမှ ထွက်ခွာပြီး သူ၏ ဗရမ်းဗတာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။</p> <p>သူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ အချိန်စီးကြောင်းမှာ အဆသန်းပေါင်း တစ်ထောင်အရှိန်မြှင့်ထားသော ဤနေရာတွင် သူ၏ အသိစိတ်ကို ပိုမိုကြာရှည်စွာ ထိန်းထားနိုင်မည်ဖြစ်ရာ အဖြေရှာရန် ပိုမိုလွယ်ကူပေလိမ့်မည်။</p> <p>သတိလစ်သွားခဲ့သည်မှာ တစ်ရက်အပြည့် ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ သတိလစ်နေသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုပ်ဆောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး စနစ်ကလည်း အလုပ်လုပ်နေသည်။ သူ၏ အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ် ခန္ဓာကိုယ်သည် အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ် သဘောတရားကို အခြေခံမှတ်အဖြစ် အသုံးပြုကာ အချိန်တိုင်းတွင် နိယာမများကို နားလည်သဘောပေါက်နေစေသည်။</p> <p>လက်ရှိတွင် အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်မှာ တာအိုအဆင့်၌ ရှိနေသဖြင့် သူ၏ နိယာမအားလုံးမှာ တာအိုနယ်ပယ်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဦးတည်နေကြသည်။ ယခုဆိုလျှင် သူ၏ နိယာမအားလုံးမှာ တာအိုနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး အသစ်အသစ်သော နိယာမများမှာလည်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဖြစ်တည်လာကာ တာအိုနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနေကြသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ် ကျွမ်းကျင်မှုမှာ အလွန်အမင်း တိုးတက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပေါင်းစပ်ခြင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ သွေးမျိုးဆက်ကြောင့်လည်း သူပိုင်ဆိုင်ထားသော ရှေးဦးစွမ်းအင်ထံမှ အရင်းအမြစ်စွမ်းအား တော်တော်များများကို ရရှိခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် ထိုအရင်းအမြစ်စွမ်းအားအားလုံးကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုအပေါ်သို့ အာရုံစိုက်ကာ မြှင့်တင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် အလုပ်မဖြစ်ပုံရသော်လည်း သူသည် အရင်းအမြစ်စွမ်းအင်များကို ပို၍ပို၍ လောင်းထည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ ပါရမီမှာ မြင့်တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းမှာ အရင်းအမြစ်နယ်ပယ်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် အရင်းအမြစ်အဆင့် စိတ်အာရုံနယ်ပယ်ကြောင့် အလုံးစုံသိမြင်မှု ရှိထားပြီးဖြစ်သဖြင့် ထူးထူးခြားခြား ပြောင်းလဲမှုကိုတော့ မခံစားရပေ။ ထို့နောက် သူ၏ အာရုံကို အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ် တာအိုအပေါ်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျွမ်းကျင်မှုမှာ ရုပ်လုံးပေါ်ခြင်းအဆင့်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် ပြည့်စုံသော ရုပ်လုံးပေါ်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ် တာအိုကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သူပိုင်ဆိုင်သော အခြားသန်းပေါင်းများစွာသော နိယာမများမှာလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာခဲ့ပြီး အားလုံးမှာ အလိုအလျောက် ကျော်လွန်သွားကြတော့သည်။ ရှန်းယွီသည် အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ် တာအိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဤအရာအားလုံးမှာ အတုအယောင်များသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းကို အရင်းအမြစ်အဆင့်သို့ ပို့ဆောင်ရန်မှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။ စစ်မှန်သော အရင်းအမြစ်အဆင့် သဘောတရားကို ဖမ်းဆုပ်နားလည်နိုင်ရန် စနစ်ပြန်လည်စတင်ချိန်ကိုသာ သူ စောင့်ဆိုင်းရမည်ပင်။ သူ၏ လက်ရှိ အရင်းအမြစ်အဆင့် ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှုဖြင့်ဆိုလျှင် ကျွမ်းကျင်မှု အနည်းငယ်မျှကိုပင် သူ ဖမ်းဆုပ်နိုင်ရမည်ပင်။</p> <p>သူ ဤသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် သူ၏ အသိစိတ်မှာ စတင်မှိန်ဖျော့လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူ ထပ်မံနိုးထလာပြီး စနစ်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်မှာ ထိုနေ့မှာ မကုန်ဆုံးသေးသောကြောင့်ပင်။ ဤသည်မှာ သူ့အတွက် တကယ်ကို ခက်ခဲလှသည်။ အကယ်၍ သူ သတိလစ်နေစဉ်အတွင်း ထိုနေ့ ကုန်ဆုံးသွားပါက သူသည် ထိုသဘောတရားကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ဤသို့သာ ဆက်ဖြစ်နေမည်ဆိုလျှင် သူ၏ အသိစိတ်နှင့် စနစ်ပြန်စချိန် ထပ်တူကျရန် စောင့်ဆိုင်းရင်း ဤနေရာတွင် ထာဝရ ပိတ်မိနေနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save