Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း။ ၄၇၇</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကြီးမားသော အိမ်ကြီးတစ်လုံးရှေ့တွင် ကောင်လေးတစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။</p> <p>“မေမေ... ဖေဖေ...”</p> <p>သူက လက်ဝှေ့ယမ်းရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“သား ပြန်လာပြီ”</p> <p>ထိုကောင်လေးက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း သတင်းစာဖတ်နေသော ဂူရှန်ထျန်းက မော့ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းက အသက်နှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလား။ ပြန်လာတိုင်း ဘာလို့ လာသတင်းပို့နေတာလဲ”</p> <p>အကြီးအကဲဂူက မကျေနပ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သားဖြစ်သူက ဖခင်၏ လေသံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏လက်ထဲမှ အရာတစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်</p> <p>သည်။</p> <p>“ဒါလေး ကြည့်ပါဦး၊ သား ဘာတွေ့လာလဲဆိုတာ”</p> <p>သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါက...”</p> <p>ရှန်ထျန်း ခဏမျှ အံ့ဩသွားပြီးမှ ပုံမှန်မျက်နှာပေးသို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။</p> <p>“လျူဖုန်းဆီကနေ ပစ္စည်းတစ်ခုခုရအောင် မင်း ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ”</p> <p>သူက မေးလိုက်၏။ ကောင်လေးက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ရယ်မောနေသည်။</p> <p>ရှန်ထျန်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဒီကောင်လေးက သိပ်ပြီး ထက်မြက်ပုံမရပေ။ လျူဖုန်းက သူ့ကို အလွယ်တကူ ပစ္စည်းပေးလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ်ကြီး ယုံကြည်နေတာလား။ သူ ဤသို့တွေးနေစဉ် တစ်စုံတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“အဖိုးကြီး...”</p> <p>ဟွမ်ဖုန်းချီက စကားစလိုက်ပြီးမှ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“အာ... သား... ပြန်လာပြီပဲ”</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရှန်ထျန်းလည်း ထိုင်ခုံမှထလိုက်ရင်း အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>“ဒါက...”</p> <p>ထို့နောက် သူက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီမိဘကျေးဇူးမသိတဲ့ တပည့်တွေက နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ရဲ့ ဆရာကြီးကို သတိရကြပြီပေါ့”</p> <p>သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မိဘကျေးဇူးမသိတဲ့ တပည့်တွေ”</p> <p>သားဖြစ်သူက နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။ သူ၏ဖခင်က တပည့်ဟု အသိအမှတ်ပြုထားသူ နှစ်ဦးသာ ရှိသည်။ သူသည် လက်ထဲရှိ စာအုပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဂိုဏ်းဘိုးဘေးနဲ့ သူ့ရဲ့ မိန်းမလား”</p> <p>ရှန်ထျန်းက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟားဟား... မင်းလည်း နောက်ဆုံးတော့ နာမည်တစ်ခု ရတော့မှာပေါ့”</p> <p>ထိုသို့ပြောကာ ကောင်လေး၏ ဆံပင်များကို ဖွပွလိုက်သည်။</p> <p>“နာမည်တစ်ခု”</p> <p>ကောင်လေးက တွေးနေမိသည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်းသန်းချီအောင် ရှင်သန်နေခဲ့သော်လည်း နာမည်တစ်ခု မရရှိခဲ့ဖူးပေ။ သူ၏ မိဘများက သူ့ကို တာအိုအမည်ပေးရန်ပင် ခွင့်မပြုခဲ့ကြပေ။ ယခုမှသာ အခြားအကြီးအကဲများက သူ့ကို ဘာကြောင့် မနာလိုသော မျက်လုံးများဖြင့် အမြဲကြည့်နေကြသည်ကို သူ နားလည်သွားတော့သည်။ ဂိုဏ်းဘိုးဘေးသည် သူ့ဖခင်၏ တပည့်ဖြစ်သည်။ သူ၏ဖခင်က သူ့ကို ဂိုဏ်းဘိုးဘေးထံမှ နာမည်တစ်ခု ရစေချင်ပုံပင်။</p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ယံမှ ပုံရိပ်သုံးခု ဆင်းသက်လာသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဂိုဏ်းချုပ် လျူချင်း၊ ရှန်းယွီ နှင့် လီယောင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>“နင်တို့ကောင်တွေ... ဒီလောက်နှစ်တွေအကြာကြီးမှပဲ ဆရာ့ကို သတိရကြတော့တယ်ပေါ့လေ” သူတို့ သုံးဦး ဆင်းသက်လိုက်သည်နှင့် ရှန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီက သူ၏ဆရာကို ဂါရဝပြုရန် ဒူးထောက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရှန်ထျန်းနှင့် ဖုန်းချီတို့ နှစ်ဦးစလုံးက သူ၏ဘေးတွင် ချက်ချင်းပေါ်လာပြီး တားဆီးလိုက်ကြသည်။</p> <p>“ယုလေး... ဆရာ့ကို အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ပါနဲ့”</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။ ဤဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းစနစ်ကြီးမှာ တကယ်ကို ပျက်စီးနေပြီဟု သူမ တွေးလိုက်မိ၏။ ရှန်းယွီက ယခုအခါ ဂိုဏ်းဘိုးဘေး ဖြစ်နေသဖြင့် သူ ဒူးထောက်ခြင်းမှာ မသင့်တော်ပေ။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဆရာက ကျွန်တော့်ကို မိဘကျေးဇူးမသိဘူးလို့ ပြောနေတာလေ။ ကျွန်တော်က သိတတ်ကြောင်း ပြမလို့ပါ”</p> <p>ရှန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်ထျန်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ချောင်းဟန့်လိုက်မိသည်။</p> <p>ဒီကောင်က ဒီလောက်ဝေးတဲ့နေရာကနေတောင် ကြားနေတာလား။ သူ အခု ဘယ်လောကတောင် သန်မာနေပြီလဲ။</p> <p>“ဟင်း... ငါက ဒီအတိုင်း ပြောလိုက်တာပါ။ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မိဘကျေးဇူးမသိဘဲ နေမလဲ”</p> <p>သူက ပြောကာ ဘေးသို့ လွှဲကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီ ပြုံးလိုက်သည်။ ဆရာနှင့် ဒေါ်လေးဆရာတို့မှာ အရင်အတိုင်း မပြောင်းလဲကြသေးပေ။</p> <p>“နင့်နာမည်က ဘာလဲ”</p> <p>လီယောင်းက ရှန်ထျန်း၏ သားဖြစ်သူရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး မေးလိုက်သည်။ ကောင်လေးမှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။</p> <p>ဒါ ဘာကြီးလဲ။</p> <p>တစ်ခဏအတွင်းမှာတင် သူမက ဟိုဘက်မှာ ရှိနေရာမှ ယခု သူ့ရှေ့ကို ရောက်လာခြင်းပင်။ ဦးလေး လျူဖုန်းတောင် ဤမျှ မြန်အောင် မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။</p> <p>သူ ဘာပြောရမလဲ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ရှန်းယွီက လီယောင်း၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p>“မင်းရဲ့ တူလေးကို အဲဒီလို မခြောက်ပါနဲ့”</p> <p>ရှန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်လေးကလည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်သည်။ သူက ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်ကာ ကောင်လေး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒီနေ့ကစပြီး မင်းရဲ့နာမည်က ယွီရွှမ်ပဲ။ ဂူယွီရွှမ်ပေါ့”</p> <p>ရှန်းယွီက ဆိုလိုက်ရာ ကောင်လေးမှာ သူ၏အတွင်း၌ စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု စီးဆင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>“ဘာလုပ်နေတာလဲ ဂိုဏ်းဘိုးဘေးကို အမြန် ကျေးဇူးတင်လိုက်လေ”</p> <p>ဖုန်းချီက လောဆော်လိုက်သည်။</p> <p>ကောင်လေးက အလေးအနက် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းဘိုးဘေး”</p> <p>…</p> <p>ရှန်းယွီ၊ လီယောင်းနှင့် ကျန်ရှိသူများသည် ဂူရှန်ထျန်း၏ အိမ်တွင် ညစာ အတူစားရင်း အရင်က အကြောင်းများကို ပြောဖြစ်ကြသည်။ ရှန်းယွီက အရာအားလုံးကို သိရှိနေပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း သူ မငြီးငွေ့ပေ။</p> <p>ညစာစားပြီးသောအခါ လီယောင်းက ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p>“နင်... ငါ့ရဲ့ တပည့် လုပ်မလား”</p> <p>သူမက ယွီရွှမ်ကို ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>အခြားသူများမှာ ဤအခြေအနေကြောင့် အံ့ဩသွားကြသည်။ လီယောင်းသည် တာဝန်ယူရမည့် အလုပ်မျိုးကို လုပ်ချင်သူ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ရှန်းယွီကတော့ ပြုံးနေရုံသာ။ ဤမိန်းကလေး၏ တွေးခေါ်ပုံမှာ တကယ်ကို ထူးဆန်းလှသည်။</p> <p>လီယောင်းက ကျေနပ်အားရစွာ ပြုံးနေသည်။</p> <p>ဟင်း... ငါ မသိဘူးလို့ မမှတ်နဲ့</p> <p>သူမ တွေးလိုက်မိ၏။ ဆရာနှင့် ဒေါ်လေးဆရာတို့က ယွီရွှမ်ကို ရှန်းယွီ၏ တပည့်အဖြစ် ထားချင်နေကြမှန်း သူမ သိသာလှသည်။ သူတို့က သူ့ကို နာမည်မပေးဘဲ ဤမျှကြာအောင် စောင့်နေခဲ့ကြသည်။</p> <p>သူမ ၎င်းကို ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။ သူမသည် စီနီယာအစ်ကို၏ အချိန်အားလုံးကို သူမတစ်ယောက်တည်းအတွက်သာ လိုချင်သည်။ တပည့်အတွက်မူ သူက တာအိုနယ်ပယ်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်သဖြင့် သင်ပေးစရာ ဘာမှမရှိတော့ပေ။ ဤသည်မှာ အမြင်ကောင်းအောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းမျှသာ။</p> <p>ယွီရွှမ်က သူ၏မိခင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။</p> <p>“တပည့်က ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”</p> <p>သူက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လီယောင်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။</p> <p>“ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်”</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါကို တွေ့ဆုံခြင်း လက်ဆောင်အဖြစ် ယူထားလိုက်”</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ရွှေခေါင်းလောင်းလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူပြီး သူ့အား ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါ... ဒါ... ကောင်းကင်ဘုံတာအို ရတနာလား”</p> <p>ဖုန်းချီက အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။</p> <p>“ရှောင်ယောင်း... ဒေါ်လေးက မင်းကို အမြဲတမ်း...”</p> <p>သို့သော် သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် “ဒေါ်လေးလည်း တစ်ခု ရနိုင်ပါတယ်။ ဒီလို နည်းလမ်းတွေ သုံးစရာ မလိုပါဘူး”</p> <p>လီယောင်းက ပြောကာ နားကပ်တစ်စုံကို သူမထံသို့ ပေးလိုက်သည်။ ဤဒေါ်လေးဆရာမှာ နှစ်တွေကြာလာလေ ပိုပြီး အရှက်မရှိလာလေပင်။</p> <p>ရုတ်တရက် ရှန်ထျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း တည်ကြည်သွားပြန်သည်။</p> <p>“တပည့် လီယောင်း...”</p> <p>သူက စကားစလိုက်သည်။</p> <p>“မရဘူး။ အဖိုးကြီးကို ဘာမှမပေးနိုင်ဘူး။ ရှင်က ဘယ်လောက်တောင် အရှက်မရှိရတာလဲ”</p> <p>သူမက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်ထျန်းက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်းက ငါတို့ရဲ့ ရှန်းယွီအတွက် တင်တောင်းခြင်း တစ်ခါမှ မပေးခဲ့ဖူးဘူးနော်”</p> <p>သူက ပြောလိုက်ရာ လီယောင်းမှာ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ရေတွက်ပြသည်။</p> <p>“အရင်တုန်းက မင်း ဆင်းရဲနေလို့ ငါ လွှတ်ပေးထားတာ။ ဒါပေမဲ့ အခု ဒီလောက် ချမ်းသာနေတာတောင် ဘာမှမပေးချင်ဘူးလား”</p> <p>ထို့နောက် သူက ဘေးသို့ လွှဲကြည့်လိုက်ရင်း “ရပါတယ်။ ငါ့အမှားပါ ငါကပဲ တစ်ခုခု မျှော်လင့်မိတာကိုး” ဟု စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ဒီအဖိုးကြီးရဲ့ အရည်အချင်းတွေက တော်တော်လေး တိုးတက်လာတာပဲ</p> <p>ရှန်းယွီ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>“ဆရာ... ဆရာ နားလည်မှု လွဲနေပါပြီ”</p> <p>လီယောင်းက ရွှင်ပျစွာ ပြောလိုက်ရင်း စားပွဲပေါ်သို့ ရတနာများစွာကို ပုံချလိုက်တော့သည်။</p> <p>ရှန်ထျန်းက သူ၏မိန်းမကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမက သူ့ကို ထူးဆန်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>ဟင်း... မင်းရဲ့ အရည်အချင်းတွေက ကောင်းပေမဲ့ ငါ့ကို ယှဉ်ဖို့ဆိုရင်တော့ နှစ်ပေါင်းသန်းချီ လိုသေးတယ်</p> <p>သူ တွေးလိုက်ရင်း ရတနာများကို ကောက်ယူလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save