Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း။ ၄၇၈</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ရှန်းယွီသည် ပြင်ပရှိ ဗရမ်းဗတာဟင်းလင်းပြင်တွင် ပေါ်လာပြီးနောက် ၎င်း၏ အစွန်းဆုံး နယ်နိမိတ်သို့ နေရာရွှေ့ပြောက်းကာ သွားလိုက်သည်။</p> <p>ဤနေရာတွင် သူသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဗရမ်းဗတာကမ္ဘာကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ၎င်းကို ကိုယ်တွင်း၌ ဆက်လက်ထားရှိရန် မလိုတော့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူကိုယ်တိုင်က အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းကမ္ဘာမှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိနေသည်ဖြစ်စေ၊ ပြင်ပတွင်ရှိနေသည်ဖြစ်စေ သူနှင့် အမြဲတမ်း တစ်သားတည်းပင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ဤဗရမ်းဗတာကမ္ဘာကို ထုတ်လွှတ်ပြီးနောက် သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အခြားသော ဓာတ်ပြုမှုများကို စတင်လိုက်ရာ နောက်ထပ် ဗရမ်းဗတာကမ္ဘာများစွာ ထပ်မံဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ယခုအခါ စက်ဝိုင်းပုံစံ စီရီထားသော ဗရမ်းဗတာကမ္ဘာ ၁၀ ခု ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုစက်ဝိုင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ သူနှင့် မိန်းမဖြစ်သူတို့ နေထိုင်ရန်အတွက် အခြားသော ဗရမ်းဗတာကမ္ဘာတစ်ခုကို ထပ်မံဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့သည် ဂိုဏ်းသားများနှင့်အတူ နှစ်ပေါင်းသန်းချီ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး ယခင်က ကိစ္စအဝဝကိုလည်း ဖြေရှင်းပြီးစီးခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ယခုအခါ ခွဲခွာရမည့်အချိန် ရောက်ပြီဖြစ်သည်။ ဂိုဏ်းသည်လည်း အဆင်ပြေချောမွေ့နေပြီ ဖြစ်ရာ သူတို့ကဲ့သို့ အဆမတန် အစွမ်းထက်လွန်းသူများ ထိုနေရာတွင် ဆက်ရှိနေခြင်းမှာ မည်သူ့အတွက်မျှ မကောင်းနိုင်ပေ။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် သူနဖူးကို လက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်မိသည်။ ၎င်းအပြင် သူတို့ ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် ဂိုဏ်း၏ အဆင့်အတန်း စနစ်မှာလည်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ဂိုဏ်းအကြီးအကဲဖြစ်သလို ဂိုဏ်းဘိုးဘေးလည်း ဖြစ်နေသည်။ သူ၏မိန်းမမှာ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သော်လည်း သူနှင့် ပတ်သက်မှုကြောင့် ဂိုဏ်းဘိုးဘေးလည်း ဖြစ်နေပြန်သည်။ သူ၏ တူလေးမှာလည်း သူ၏ ညီလေး ဖြစ်နေပြန်သည်။</p> <p>သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး အသစ်ဖန်တီးထားသော ဗရမ်းဗတာကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အခြားကမ္ဘာမှ သူ၏မိန်းမကို ဤနေရာသစ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။</p> <p>“ယောကျာ်း...”</p> <p>သူမက ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒါက ငါတို့တွေရဲ့ အိမ်အသစ်ပဲ။ ဘယ်လိုထင်လဲ”</p> <p>သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>“သိပ်သဘောကျတာပဲ”</p> <p>သူမက ပြောကာ သူ့ကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူတို့အတွက် ကြီးမားသော အိမ်ရာကြီးတစ်ခုကို ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ပင် ဖန်တီးလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာ ၎င်းအတွင်းသို့ ပျံဝဲကာ ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>နှစ်ပေါင်း တစ်သန်းအကြာတွင် ရှန်းယွီသည် တရားထိုင်နေစဉ် မိန်းမဖြစ်သူက နောက်ဘက်မှ ချဉ်းကပ်ဖက်လိုက်သဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>“ယောကျာ်း...”</p> <p>သူမက တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p>သူက မေးသည်။</p> <p>“ယောကျာ်းက ဘာလို့ အမြဲတမ်း ကျင့်ကြံနေတာလဲ”</p> <p>သူမက မေးလိုက်၏။ သူမ၏ခင်ပွန်းသည် သူမ တောင်းဆိုသည့်အခါတိုင်း ထလာပြီး သူမနှင့် အချိန်ပေးလေ့ရှိသော်လည်း ပြီးသည်နှင့် ကျင့်ကြံခြင်းဆီသို့ အမြဲတမ်း ပြန်သွားလေ့ရှိသောကြောင့်ပင်။</p> <p>“ယောကျာ်းပိုပြီး သန်မာဖို့ လိုအပ်လို့ပါ”</p> <p>ရှန်းယွီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ယောကျာ်းက အခုလည်း အနှိုင်းမဲ့ ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်လား”</p> <p>လီယောင်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီက သူမပြောသည်မှာ မှန်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ လက်ရှိတွင် သူသည် သူ၏ အနှိုင်းမဲ့ပန်းတိုင်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသေးသည်ဟု သူ ခံစားနေရဆဲပင်။ ၎င်းမှာ ပါရမီ သို့မဟုတ် အလားအလာကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ တစ်စုံတစ်ရာသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် ဤသည်မှာ သူ၏ အကန့်အသတ် မဟုတ်သေးဘဲ ဒီထက်မက ပို၍ သွားနိုင်သေးသည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။</p> <p>သူသည် အဖြေကို သိရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ၏ စွဲလမ်းမှုမှာ အနှိုင်းမဲ့ဖြစ်ရန်သာမကဘဲ အစွမ်းထက်မှုကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေပုံပင်။ သူသည် အမြဲတမ်း ပို၍ ကြီးမားသော စွမ်းအားကိုသာ လိုချင်နေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်ပင်။</p> <p>လက်ရှိတွင် သူသည် ပိုမိုကြီးမားသော အစွမ်းကို ရရှိရန်အတွက် ဗရမ်းဗတာကမ္ဘာများစွာကို ဖန်တီးသည့် နည်းလမ်းကို အသုံးပြုနေသည်။ ယခုဆိုလျှင် သူဖန်တီးထားသော ဗရမ်းဗတာကမ္ဘာ ပမာဏမှာ ရေတွက်၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဤအရာအားလုံးကို အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်အပေါ် ကျွမ်းကျင်မှု တိုးတက်စေရန် လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက အကူအညီ သိပ်မရသလို သူ ခံစားနေရသည်။</p> <p>သူသည် တည်ရှိမှု အလွှာပြင်များအကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူဖန်တီးထားသော များပြားလှသည့် ဗရမ်းဗတာကမ္ဘာများအပေါ်တွင် တည်ရှိမှု အလွှာပြင်များကို အလွှာလိုက် ထပ်လိုက်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤအရာအားလုံးကို ဖြစ်တည်မှု တစ်ခုတည်းအဖြစ် သူ သတ်မှတ်လိုက်ပြီး ၎င်းကို တည်ရှိမှု အလွှာပြင်တစ်ခုအဖြစ် အခြေခံထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>နှစ်ပေါင်း တစ်သန်းအကြာတွင် သူသည် ပထမဆုံးသော ရှုပ်ထွေးသည့် တည်ရှိမှု အလွှာပြင်ကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းကို အနန္တသော ဗရမ်းဗတာကမ္ဘာများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး ထိုဗရမ်းဗတာကမ္ဘာတစ်ခုစီအတွင်း၌လည်း ရေတွက်၍မရနိုင်သော တည်ရှိမှု အလွှာပြင်များ ရှိနေသည်။ သူသည် ထိုကနဦးရှိသော ဗရမ်းဗတာကမ္ဘာများကို အဆင့် ၀ဟု အမည်ပေးလိုက်သည်။ ဤအရာကို ဖန်တီးပြီးနောက် သူသည် သူအတွင်းရှိ အချို့သော နယ်နိမိတ်များကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး ဤအတိုင်းပင် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>…</p> <p>ရှန်းယွီသည် ရှုပ်ထွေးသော အဆင့် ၀များကို ဗရမ်းဗတာကမ္ဘာများကဲ့သို့ပင် အနန္တသော ပမာဏအထိ ဖန်တီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် မူလအခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားပြန်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အနန္တသော ရှုပ်ထွေးသော အဆင့် ၀များ စုစည်းမှုကို အဆင့် ၁ဟု အမည်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူသည် ဖြစ်စဉ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်စပြီး ၎င်းအပေါ် အခြေခံကာ တည်ရှိမှု အလွှာပြင်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ရာ ရှုပ်ထွေးသော အဆင့် ၁ဖြစ်လာသည်။ သူသည် ဤသို့ဖြင့် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း တစ်သန်းကြာအောင် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ရှုပ်ထွေးသော အဆင့် ၁များကို အသုံးပြု၍ အဆင့် ၂ကို ဖန်တီးသည်။ ထို့နောက် ၎င်းအပေါ် အခြေခံကာ တည်ရှိမှု အလွှာပြင်တစ်ခု ထပ်မံဖန်တီးပြီး ရှုပ်ထွေးသော အဆင့် ၂ဖြစ်လာစေသည်။</p> <p>သူသည် ဤသို့ဖြင့် မည်မျှကြာအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ကို မသိနိုင်တော့ဘဲ အနန္တသော ရှုပ်ထွေးမှု အဆင့် အနန္တသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူသည် အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမျှအထိ ရောက်ရှိခဲ့သော်လည်း သူ ပိုမိုသန်မာလာနိုင်သေးသည်ဟု ခံစားနေရဆဲပင်။ သို့သော် ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ…</p> <p>“ယောကျာ်း... ညစာ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီနော်”</p> <p>လီယောင်းက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>ရှန်းယွီ ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏မိန်းမနှင့်အတူ ညစာစားရန် လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အလောတကြီး မဖြစ်တော့ပေ။ အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ကျော်လွန်သွားချိန်၌ပင် သူ၏မိန်းမက ခေါ်သည့်အခါတိုင်း သူ အမြဲတမ်း ပြန်ထူးလေ့ရှိသည်။ သူ့နောက်ကို လိုက်နေသော ရန်သူလည်း မရှိသလို သူ့တွင် အချိန်များစွာ ရှိနေသည်။</p> <p>“ဒါက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ”</p> <p>သူ တွေးလိုက်ရင်း မျက်ရည်တစ်စ ကျလာသည်။ ၎င်းမှာ တကယ်ကို အရသာရှိလှသည်။</p> <p>အရင်တုန်းက သူမ ချက်ခဲ့သည့်အရာနှင့် လုံးဝ မတူတော့ပေ။ သူမသည် ဤအဆင့်သို့ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကြိုးစားမှုဖြင့်သာ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>“ယောကျာ်း... ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ”</p> <p>သူမက မေးသည်။</p> <p>“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အရသာရှိလွန်းလို့ပါ”</p> <p>သူက ပြောလိုက်သည်။ လီယောင်းပင်လျှင် သူမ၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည်ကို တိုးတက်အောင် လုပ်</p> <p>နိုင်ခဲ့လျှင် မည်သူမဆို ထိုသို့ လုပ်နိုင်ကာ ၎င်းသည် ရေတွက်၍မရနိုင်သော နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ အောင်မြင်မှုတစ်ခုပင်။</p> <p>“မိန်းမ... ယောကျာ်းမင်းအတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်”</p> <p>“ယောကျာ်းက ဘာလို့ ဒီနေ့ ထူးထူးခြားခြားတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p>သူမက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူ ကျော်လွန်ခဲ့သော အကြွင်းမဲ့ အရင်းအမြစ်နိယာမကို သူ စောင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ယခင်က သူ၏ စွမ်းအားမှာ ထိုနိယာမအပေါ် အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ သူသည် ၎င်းကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ၏စွမ်းအားအတွက် အခြေခံမရှိတော့သလို ဖမ်းဆုပ်ရန် ပိုမိုမြင့်မားသော နိယာမလည်း မရှိတော့ပေ။</p> <p>ဤသည်မှာ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူသည် ဒီထက်မက ပို၍ မသန်မာနိုင်တော့ဘူးဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သော်လည်း ရှန်းယွီက ထိုအရာကို သူ့အား တားဆီးရန် ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ အကယ်၍ စွမ်းအားအတွက် အခြေခံမရှိသောကြောင့် သူ ပိုမိုမသန်မာနိုင်တော့ပါက သူကိုယ်တိုင် အခြေခံဖြစ်လာရန် လုပ်ဆောင်မည်။ သူ၏ ယခင်နယ်ပယ်မှာ အရင်းအမြစ် အကြွင်းမဲ့ဖြစ်ပြီး လက်ရှိနယ်ပယ်မှာ အရင်းအမြစ်ကို ကျော်လွန်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ပိုမိုမြင့်မားသော နယ်ပယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးရန် လိုအပ်သည်။</p> <p>သူသည် သူ၏ နိယာမအားလုံးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်ကာ အနန္တသော ရှုပ်ထွေးမှုများ ပေါင်းစပ်ထားသော အရာတစ်ခုပင်။</p> <p>သူသည် ဤအနန္တသော ရှုပ်ထွေးမှုများကို အဆုံးစွန်သော ရိုးရှင်းသည့် အမှတ်တစ်ခုအဖြစ် ဖိသိပ်လိုက်သော်လည်း ၎င်း၏ ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုအားလုံးကိုတော့ ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် ထိုဖိသိပ်ထားသော အနှစ်သာရအပေါ်သို့ အနန္တသော ရှုပ်ထွေးမှုများကို ထပ်ဆင့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ အဆုံးမရှိ ပြန့်ကားသွားတော့သည်။ ထို့နောက်တွင် သူသည် ၎င်းကို နောက်တစ်ကြိမ် အမှတ်တစ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်ဖိသိပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဤအရာကို သူ၏ တည်ရှိမှုအဖြစ် ပြန်လည်ရေးသားလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် ၎င်းကို အနန္တ အရင်းအမြစ်ကို ကျော်လွန်ခြင်းဟု အမည်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်း၏ အမည်အတိုင်းပင် ၎င်းမှာ သူ့ကိုယ်သူ အဆုံးမရှိ ကျော်လွန်နေသော နယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ တည်ရှိနေမှုသက်သက်ဖြင့်ပင် သူသည် အနန္တသော ရှုပ်ထွေးမှုများကို ရရှိနေပြီး ၎င်းကို ကျော်လွန်ကာ ပိုမိုများပြားသော ရှုပ်ထွေးမှုများကို ထပ်မံရရှိနေကာ ထိုသံသရာမှာ အဆုံးမရှိ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ အဆုံးမရှိ ကျော်လွန်နေခြင်းပင်။</p> <p>ပထမဆုံး သံသရာတစ်ခုတည်းမှာတင် သူသည် လက်လှမ်းမမီနိုင်သော စွမ်းအားကို ရရှိခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒုတိယမြောက် သံသရာတွင်မူ သူသည် ယခင်က လက်လှမ်းမမီနိုင်သော စွမ်းအားအဆင့်ကိုပင် ပြန်လည်၍ လက်လှမ်းမမီနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တတိယမြောက် သံသရာတွင်မူ သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဇာတ်လမ်းကိုပင် ကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်နိုင်စပြုလာခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် မိန်းမဖြစ်သူ၏ “ယောကျာ်း...” ဟု ခေါ်သံကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။ သူ ပြုံးလျက် ထလိုက်ကာ သူ၏အတွင်း၌ သံသရာများမှာ ဆက်လက်လည်ပတ်နေဆဲပင်။</p> <p>“မိန်းမ... ယောကျာ်းကျင့်ကြံတာတွေ ပြီးသွားပြီ”</p> <p>သူ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“တကယ်လား”</p> <p>သူမက မေးသည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်။ အခု ယောကျာ်းက ဖခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့အတွက်ပဲ အာရုံစိုက်တော့မယ်”</p> <p>သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ယောကျာ်းဘယ်လိုသိတာလဲ”</p> <p>သူမက အံ့ဩတကြီး မေးရာ သူကတော့ ပြုံးနေရုံသာ ပြုံးနေ၏။</p> <p>“ကျွန်မက မောင့်ကို အံ့ဩအောင် လုပ်မလို့ကို”</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူကတော့ ရယ်မောနေမိသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူ၏မိန်းမမှာ တကယ်ကို ချစ်စရာကောင်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">[ပြီးပါပြီ]</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save