Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၆၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">နှလုံးသားရောဂါအတွက် နှလုံးသားဆေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">"လျှောက်မပြောနဲ့... ဒီလူက သူ့ရဲ့ အရှက်ရစရာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပေါ်သွားလို့ ဒေါသအရှိန် ထိန်းမရဘဲ နှလုံးရပ်ပြီး သေသွားတာလေ။ ဒါက ငါ့ရဲ့ ဆရာတူအစ်ကိုနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"</p> <p style="text-align:justify">ချောင်ရှင်းဟွာက ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တက်လာကာ "ကျွန်တော် သက်သေခံရဲတယ်... အစကနေ အဆုံးအထိ ကျွန်တော့် ဆရာတူအစ်ကိုက သူ့ကို လက်ဖျားနဲ့တောင် မထိခဲ့ဘူး။ သူက လူသတ်တယ် ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော်လည်း သက်သေခံနိုင်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">လူပိုင်မင်းကလည်း တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ရှေ့သို့ ထွက်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ဦးတင်မကဘဲ ထိုနေရာရှိ ဝမ်ရွှမ်တယ် အပါအဝင် တရုတ်တိုင်းရင်းဆေး ဆရာဝန်များ အားလုံးက ယဲ့ပုဖန်ဘက်မှ သက်သေခံရန် အသင့်ရှိကြောင်း ပြောဆိုကြသည်။ အမှားအမှန် ထင်ရှားနေသော အခြေအနေတွင် တရုတ်ဆေးဆရာ အားလုံးမှာ တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း ဖြစ်သွားကြကာ ဘုံရန်သူကို အတူတကွ ရင်ဆိုင်ကြလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက..."</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီလျန်မှာ တစ်ခဏမျှ ဆွံ့အသွားရသည်။ ယဲ့ပုဖန်က အဲရစ်ဆင်ကို သတ်လိုက်သည်မှာ သေချာသော်လည်း လူတိုင်း ပြောသကဲ့သို့ပင် သူက လက်တစ်ဖက်မှပင် မလှုပ်ရှားခဲ့သည့်အပြင် မည်သည့် သက်သေအထောက်အထားမျှလည်း မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ရဲခေါ်လျှင်ပင် အမှုဖွင့်၍ ရနိုင်မည်မဟုတ်ဘဲ သက်သေများကလည်း အလွန် များပြားနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ် ဖြောင်းခနဲ ကျယ်လောင်သော လက်ဝါးရိုက်သံ တစ်ခုသည် လေထုထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားကာ ရှီးမန်ယွီလျန်၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှီးမန်ယွီလျန်... ရှင်က တကယ့်ကို အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဆူးရုယွဲ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ဒေါသကြောင့် ဖြူဖျော့နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ အမျက်ဒေါသများဖြင့် ပြည့်လျှံနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် ပြောသကဲ့သို့ပင် အဲရစ်ဆင်သည် စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား မလုံလောက်မှုကြောင့် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို အပြီးအပိုင် မဖျက်နိုင်ခဲ့ဘဲ စိတ်ညို့မှော်အတတ်ကို အသုံးပြုကာ သူမ၏ စိတ်ကို အဓမ္မ ထိန်းချုပ်ထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခုအခါ မန္တန်စီရင်သူ သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဆူးရုယွဲ၏ စိတ်အတွင်းရှိ မီးခိုးရောင် စွမ်းအင်များမှာ လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားကာ ယခင်က အတွေးနှင့် မှတ်ဉာဏ်များမှာလည်း ချက်ချင်း ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့ချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">အဲရစ်ဆင်က သူမအပေါ် စိတ်ညို့မှော်အတတ် သုံးစွဲခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို သူမ ကောင်းကောင်း မှတ်မိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ... ရုယွဲ... ဘာလို့ ကိုယ့်ကို ရိုက်ရတာလဲ၊ မင်း အချစ်ဆုံးက ကိုယ်ဆိုတာ မေ့သွားပြီလား..."</p> <p style="text-align:justify">"ပါးစပ်ပိတ်စမ်း" </p> <p style="text-align:justify">ဆူးရုယွဲက အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေကာ "ရှင်က တကယ့်ကို ယုတ်မာတဲ့ ကောင်ပဲ... အဲဒီ နိုင်ငံခြားသားကို ကျွန်မအပေါ် အောက်တန်းကျတဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးခိုင်းတယ်ပေါ့လေ"</p> <p style="text-align:justify">စိတ်ညို့မှော်အတတ်၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် သူမက ထိုလူအား အချစ်ဆုံးပါဟု ပြောဆိုခဲ့သည်များကို ပြန်လည် တွေးမိသောအခါ သူမ၏ ကျောပြင်မှာ စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ရင်ထဲ၌ ပျို့အန်ချင်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာရသည်။</p> <p style="text-align:justify">သခင်မကြီးဆူးက "ရုယွဲ... အခြေအနေက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီလူယုတ်မာပဲ... ဒါတွေ အားလုံးက သူ့ရဲ့ လုပ်ကြံမှုတွေပဲ မေမေ..."</p> <p style="text-align:justify">မူလက ဆူးရုယွဲသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင်မူ ဒေါသလွန်ကာ ကြမ်းတမ်းသော စကားများပင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ သူမ တကယ့်ကို ဒေါသထွက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် အဲရစ်ဆင်က သူမအပေါ် စိတ်ညို့မှော်အတတ် စီရင်ခဲ့သည့် ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို ပြန်လည် ပြောပြလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ကျန်ရှိနေသူများမှာ ဆူးရုယွဲ၏ ပြောင်းလဲမှုသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ပြင်းထန်ရသနည်းဟူသည်ကို သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာအတတ်ဖြင့် သူမ၏ စိတ်ကို လှည့်စားခြင်း ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သခင်မကြီးဆူး၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဖြူဖျော့သွားသည်။ အလွန်ပင် ဂရုစိုက်ဟန်ပြနေသော ရှီးမန်ယွီလျန်က ဤမျှ အောက်တန်းကျသော နည်းလမ်းကို သုံးလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ တစ်ဖက်လူမှာ ရှီးမန်မိသားစု၏ သခင်လေးသာ မဟုတ်ပါက သူမအနေဖြင့် ထိုလူအား ချက်ချင်း သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">"လူယုတ်မာ... ခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း။ နင့်ကို ဒီမှာ မကြိုဆိုဘူး... နောက်ပြီး ကျွန်မတို့ ဆူးမိသားစုထဲကိုလည်း ဘယ်တော့မှ ခြေမချနဲ့တော့"</p> <p style="text-align:justify">အရာအားလုံး ပေါ်သွားပြီး အစီအစဉ် ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ရှီးမန်ယွီလျန်သည် ယဲ့ပုဖန်ကို စူးစူးဝါးဝါး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကာ လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"နေဦးလေ..."</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ယဲ့ပုဖန်... မင်းက ဘာလုပ်ချင်သေးတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီလျန်၏ မျက်ဝန်းတို့မှာ အမုန်းတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အကယ်၍ ဤလူငယ်သာ ဝင်မရှုပ်ပါက သူသည် ဆူးမိသားစုတစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးလိုက်ကာ "သခင်လေးရှီးမန်... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အပေါ် သဘောထား သိပ်မကောင်းလှဘူးပဲ။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် ယွမ်သန်း ၃၀ တောင် ချွေတာပေးခဲ့တာနော်"</p> <p style="text-align:justify">သူက လက်ညှိုးဖြင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အဲရစ်ဆင်ကို ညွှန်ပြလိုက်ကာ "သူ့ကို ခင်ဗျား ခေါ်လာတာဆိုတော့ ခင်ဗျားပဲ ပြန်သယ်သွားဖို့ တာဝန်ရှိတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီလျန်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ကာ တံခါးဝရှိ ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးကို ခေါ်၍ အဲရစ်ဆင်၏ အလောင်းကို ဆူးမိသားစု အိမ်တော်အတွင်းမှ ဆွဲထုတ်သွားကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဆရာယဲ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ဆရာက ကျွန်မတို့ ဆူးမိသားစုကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာပါ"</p> <p style="text-align:justify">သခင်မကြီးဆူးမှာ စည်းကမ်းကြီးသူ ဖြစ်သော်လည်း ယဲ့ပုဖန်ကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယဲ့ပုဖန်၏ ကြားဝင်မှုကြောင့်သာ ရှီးမန်ယွီလျန်၏ လုပ်ကြံမှုကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး သို့မဟုတ်ပါက ရလဒ်မှာ တွေးဝံ့စရာပင် မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဆူးရုယွဲကလည်း ရိုရိုသေသေ အရိုအသေပေးကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာယဲ့" ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">ချောင်ရှင်းဟွာက ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလျက် "ဒါကြောင့်လည်း ဆရာတူအစ်ကိုယဲ့ လို့ ခေါ်ရတာပေါ့... သူ့ရဲ့ အစွမ်းတွေက တကယ်ကို ထူးခြားတာ။ ကံကောင်းလို့ ဒီနေ့ ကျွန်တော် သူ့ကို ဖိတ်ခဲ့တာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ဒီလူလိမ် နိုင်ငံခြားသားရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို သိရမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်ပါတယ်... ဆရာတူအစ်ကိုယဲ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ။ ကျွန်တော်လည်း အပြည့်အဝ အသိအမှတ်ပြုပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယခင်က ယဲ့ပုဖန်၏ တိတ်ဆိတ်နေမှုအပေါ် ဝေဖန်ချင်စိတ် ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုမူ လူပိုင်မင်းမှာ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ အားနည်းချက်ကို ယဲ့ပုဖန်က ကြိုတင် မြင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤနေရာရှိ အခြား တရုတ်ဆေးဆရာကြီးများကလည်း လေးစားမှုကို ဖော်ပြကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သခင်မကြီးဆူးက ဆူးရုယွဲအား "သမီး... သမီးရဲ့ရောဂါက ဘယ်လိုလဲ။ သက်သာသွားပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မသက်သာပါဘူး မေမေ... အဲဒီ နိုင်ငံခြားသားက သူ့ရဲ့ မိစ္ဆာအတတ်ကို သုံးပြီး သမီးရဲ့ အာရုံတွေကို ပိတ်ထားတာပဲ ရှိတာ။ ရောဂါက ရှိနေတုန်းပါပဲ... လုံးဝ မပျောက်သွားပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">သခင်မကြီးဆူးက လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ "ဆရာယဲ့... ကျွန်မ သမီးကို ကုပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းပါရစေ။ သူ့ကို ကုဖို့ အချိန် ဘယ်လောက်လောက် ကြာမလဲဟင်"</p> <p style="text-align:justify">"သခင်မလေးဆူးရဲ့ အခြေအနေက ရောဂါကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ပါဘူး။ အသည်းကို အေးမြစေပြီး ချီဓာတ်ကို ထိန်းညှိပေးမယ့် အပ်စိုက်နည်းကို သုံးလိုက်ရင် (၁၀) မိနစ်အတွင်းမှာပဲ သက်သာသွားမှာပါ"</p> <p style="text-align:justify">သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယခင်က အမြန်ဆုံး ကုသချိန်မှာ ဝမ်ရွှမ်တယ် ဖြစ်ပြီး သူပင်လျှင် အာနိသင်ပြရန် (၁၀) ရက်နှင့် အမြစ်ပြတ်ရန် (၂၀) ရက် ကြာမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အဲရစ်ဆင်ပင် နာရီဝက် ကြာမည်ဟု ဆိုသော်လည်း ယခု လူငယ်ကမူ (၁၀) မိနစ်သာ လိုသည်ဟု ဆိုနေသည်။ အကယ်၍ ယဲ့ပုဖန်သာ စောစောက အစွမ်းမပြခဲ့ပါက ယခုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးက သရော်နေမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p style="text-align:justify">သခင်မကြီးဆူးက မသင်္ကာသဖြင့် "ဆရာယဲ့... ဆရာ နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးမလား"</p> <p style="text-align:justify">"မဟုတ်ပါဘူး... (၁၀) မိနစ်အတွင်းမှာပဲ သခင်မလေးဆူးရဲ့ ရောဂါကို အပြီးအပိုင် ကုသပေးနိုင်ပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ အမူအရာက အလေးအနက် ရှိနေသဖြင့် သခင်မကြီးဆူးက "ဒါဆိုရင် ဆရာ့ကိုပဲ အားကိုးပါရစေတော့" ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရပါတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ဆူးရုယွဲကို ထိုင်ခိုင်းလိုက်ကာ ကြိုးကြာပျံ နတ်အပ်ကို ထုတ်ယူ၍ အပ်စိုက်ကုသမှုကို စတင်လေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါ... ဒါက ကြိုးကြာပျံ နတ်အပ်တွေ မဟုတ်လား"</p> <p style="text-align:justify">ဤနေရာရှိ လူအများစုမှာ တရုတ်ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဤရွှေအပ်များ၏ တန်ဖိုးကို ချက်ချင်း သိရှိသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှမ်တယ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ ရှုပ်ထွေးသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ယခင်က သူသည် ထိုနတ်အပ်များကို လိုချင်တပ်မက်ခဲ့၍သာ သူ့ဆေးခန်းကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဘေးလူများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ရွှေအပ်တစ်ချောင်းကို ယူကာ ဆူးရုယွဲ၏ ရင်ဘတ်ရှိ ထန်ကျုံး အပ်စိုက်မှတ်သို့ ညင်သာစွာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ ရွှေအပ်ကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်နှင့် အပ်ဖျားရှိ ကြိုးကြာတောင်ပံလေးမှာ တုန်ခါသွားပြီး သက်ရှိအတိုင်း အသက်ဝင်နေသယောင် ရှိလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆူးရုယွဲမှာလည်း သူမ၏ ရင်ဘတ်အတွင်း ချက်ချင်းပင် သက်သာသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရွှေအပ် ကျရောက်သွားသည်နှင့် ယခင်က ရင်ကျပ်နေမှုများမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကွယ်ပျောက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အပ်တစ်ချောင်းပြီး တစ်ချောင်း ထိုးစိုက်လိုက်တိုင်း သူမ ပို၍ ပို၍ သက်သာလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">အသည်းကို အေးမြစေပြီး ချီကို ထိန်းညှိပေးခြင်းသည် ယဲ့ပုဖန်အတွက် အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်။ သူ၏ ချီစွမ်းအင်များ ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်း၌ ပိတ်ဆို့နေသော ချီလမ်းကြောင်းများမှာ ချက်ချင်းပင် ပွင့်ထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">(၁၀) မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူက ရွှေအပ်အားလုံးကို ပြန်လည် နုတ်ယူလိုက်သည်။ ဆူးရုယွဲ၏ ယခင်က ခေါင်းကိုက်ခြင်းနှင့် ရင်ကျပ်ခြင်း ဝေဒနာများမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်သကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားကာ စိတ်ကြည်လင် လန်းဆန်းသွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">သခင်မကြီးဆူးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "သမီး... ဘယ်လိုနေသေးလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"မေမေ... သမီး အခု လုံးဝ သက်သာသွားပြီ"</p> <p style="text-align:justify">ဆူးရုယွဲက ယဲ့ပုဖန်ကို တစ်ဖန် ဦးညွှတ်ကာ "ဆရာယဲ့... သမီးရဲ့ရောဂါကို ကုပေးလို့ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်" ဟု ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဘေးမှ ကြည့်နေသူများမှာ မှင်တက်သွားကြသည်။ သူတို့လည်း အပ်စိုက်ပညာကို သိသော်လည်း ယဲ့ပုဖန်က အပ်အနည်းငယ်ဖြင့် (၁၀) မိနစ်အတွင်း တကယ် ကုသနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">"ကျေးဇူးတင်ဖို့က နည်းနည်း စောပါသေးတယ်" </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဆိုလိုက်သည်။ "အခု ခံစားနေရတဲ့ လက္ခဏာတွေ ပျောက်သွားပေမဲ့ ရောဂါရဲ့ အမြစ် တွယ်နေတဲ့ အကြောင်းရင်းက ရှိနေတုန်းပဲ။ အခု ကုလိုက်လို့ ပျောက်သွားပေမဲ့ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ပြန်ဖြစ်လာမှာပါ"</p> <p style="text-align:justify">"ရှင်..." </p> <p style="text-align:justify">သခင်မကြီးဆူး၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ခဲသွားတော့သည်။ သူမက အလျင်အမြန်ပင် "ဆရာယဲ့... ရုယွဲရဲ့ ရောဂါကို အမြစ်ပြတ်အောင် ကုဖို့ တခြား နည်းလမ်း ရှိသေးလားရှင်" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"နည်းလမ်းကတော့ ရှိတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဆိုသည်။ "နှလုံးသားရောဂါ ဆိုတာ နှလုံးသားဆေးနဲ့မှ ကုလို့ရတာပါ။ သခင်မလေးဆူးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်နေတဲ့ အဖုအထစ်တွေကို အကုန်လုံး ဖြေရှင်းပစ်နိုင်မှ ဖြစ်မှာပါ..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save