Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၆၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချက်ချင်းသင်၊ ချက်ချင်းသုံး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီကျောက်သည် မေးခွန်းထုတ်သလို ပြောပြီးနောက် ယဲ့ပုဖန်ကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်း ရှုံ့လိုက်သည်။ "သခင်မလေးဆူး... ကျွန်မ မပြောချင်ပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ပြောရမယ်။ သခင်မလေးဆူးက မြို့တော်မှာ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အမျိုးသမီးလို့ နာမည်ကြီးတာလေ။ ဘာပဲလုပ်လုပ် ထိပ်ဆုံးက ဖြစ်ရမယ်။ မိတ်ဆွေထားတာလည်း အတူတူပဲပေါ့။ ဒီလို အဆင့်အတန်းမရှိတဲ့ လူမျိုးတွေနဲ့တော့ မိတ်ဆွေ မလုပ်သင့်ဘူး မဟုတ်လား"</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ စကားကို ကြားလျှင် ဆူးရုယွဲက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ "သခင်မလေးရှီးမန်... ကျွန်မရဲ့ မိတ်ဆွေကို လေးစားပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီလျန်ကြောင့် သူမသည် ရှီးမန်ယွီကျောက်ကိုလည်း မနှစ်မြို့ပေ။ သို့သော် သူမသည် ကောင်းမွန်သော အဆုံးအမများကို ခံယူထားသူ ဖြစ်သောကြောင့် စိတ်ကို ကောင်းစွာ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သခင်မလေးဆူးက ကျွန်မ ဆိုလိုတာကို နားမလည်သေးဘူးပဲ။ ကျွန်မ ပြောပြီးပြီလေ... ဘာပဲလုပ်လုပ် ထိပ်ဆုံးက ဖြစ်ရမယ်။ ပထမ ရတာကမှ အဓိပ္ပာယ်ရှိတာ။ မိတ်ဆွေကောင်း ထားရမယ်လို့ ပြောချင်တာပါ”</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် ရှီးမန်ယွီကျောက်က ယဲ့ပုဖန်ကို တစ်ချက် စွေကြည့်ကာ "အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ မိတ်ဆွေကမှ မျက်နှာပွင့်စေတာလေ။ ဒီလို ဘာမဟုတ်တဲ့ လူတွေနဲ့ ပေါင်းနေတာက သခင်မလေးဆူးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ ကျဆင်းစေတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ဆူးရုယွဲ၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပျက်ယွင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျင်ကျောက်က ကြားဝင်၍ "သခင်မလေးဆူး... ယွီကျောက်က စေတနာနဲ့ ပြောတာပါ။ လူတွေရဲ့ လေးစားမှုကို ခံရဖို့ဆိုတာ ဘာပဲလုပ်လုပ် ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေမှ ဖြစ်တာလေ။ ဥပမာတစ်ခု ပေးရရင်... ကမ္ဘာ့အမြင့်ဆုံးတောင်က ဘာလဲဆိုတာ သခင်မလေးဆူး သိလား"</p> <p style="text-align:justify">ဆူးရုယွဲက အေးစက်စက်ဖြင့် "သိတာပေါ့... ဧဝရက်တောင်လေ"</p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောက်က ရယ်မောလျက် "တွေ့လား... ပထမဆုံး တစ်ခုကိုတော့ အားလုံး သိကြတယ်။ ဒါဆို ဒုတိယ အမြင့်ဆုံးတောင်က ဘာလဲဆိုတာရော သိလား"</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီကျောက်က အောင်နိုင်သူ အမူအရာဖြင့် ပြုံးလိုက်ကာ "သခင်မလေးဆူးလည်း သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး... အဲဒါကို ပြောတာ..."</p> <p style="text-align:justify">"ဒုတိယ အမြင့်ဆုံးတောင်က K2 လေ။ ဒါကို ကျွန်တော် မူလတန်းကတည်းက သိတာ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က မဆီမဆိုင် ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။ ရှီးမန်ယွီကျောက်၏ အမူအရာမှာ ခဲသွားတော့သည်။ သူမက ဇွဲမလျှော့ဘဲ "ဒါဆို အဆင့် (၁၀) တောင်ကကော"</p> <p style="text-align:justify">"အန်နာပူရန"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ထိုင်ခုံမှ ထလိုက်ကာ ထိုသူနှစ်ဦးကို လှောင်ပြောင်သော မျက်ဝန်းတို့ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ ပြောတာလည်း အဓိပ္ပာယ် ရှိပါတယ်။ ဒီလောက် ရိုးရှင်းတဲ့ မေးခွန်းလေးတောင် မသိကြတဲ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ IQ ကတော့ ဂေါက်သီးရိုက်ဖို့ သိပ်ပြီး မသင့်တော်ဘူး ထင်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">"နင်..."</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီကျောက်မှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားရသည်။ သူမက တစ်ဖက်လူကို အရှက်ခွဲရန် ကြိုးစားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမကိုယ်တိုင်သာ အရှက်ကွဲသွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောက်သည် သူ၏ အစွမ်းပြရန် အခွင့်အရေး ရပြီဟု ယူဆကာ ရှေ့သို့ တက်လာသည်။ "မင်း... ယဲ့မျိုးရိုးကောင်… ပါးစပ်နဲ့ ပြောနေရုံနဲ့ ဘာထူးမှာလဲ။ မင်း ကျုပ်နဲ့ တစ်ပွဲလောက် ဆော့ရဲလား"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် စကားမပြောရသေးမီ ဆူးရုယွဲက "ကျင်သခင်လေး... ရှင့်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်က နည်းနည်းတော့ လွန်မလာဘူးလား။ ဆရာယဲ့က ဒီကို ပထမဆုံး ရောက်တာ။ ဂေါက်သီးလည်း တစ်ခါမှ မရိုက်ဖူးဘူး။ သူက ရှင့်ကို ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီကျောက်သည် အခွင့်အရေး ရသွားသဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ "တောသားကတော့ တောသားပါပဲ။ ဂေါက်သီးတောင် မရိုက်တတ်ဘဲနဲ့ ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ငါသာ နင့်နေရာမှာဆိုရင် အခုချက်ချင်း ဒီကနေ ထွက်သွားလိုက်ပြီ"</p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောက်ကလည်း "ဂေါက်သီးတောင် မရိုက်တတ်တဲ့သူက သခင်မလေးဆူးရဲ့ မိတ်ဆွေ ဖြစ်ဖို့ မပြောနဲ့။ ဒီလို အဆင့်မြင့်တဲ့ နေရာကို လာဖို့တောင် အရည်အချင်း မရှိပါဘူး။ အဆိုးဆုံးကတော့ ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး စိန်ခေါ်မှုကိုတောင် မရင်ဆိုင်ရဲတာပဲ။ ဒါမျိုးက သခင်မလေးဆူးရဲ့ မိတ်ဆွေ ဖြစ်ဖို့ ထိုက်တန်ပါ့မလား"</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီကျောက်နှင့် ကျင်ကျောက်တို့မှာ တစ်ယောက်တစ်လှည့်ဖြင့် အားရပါးရ ပြောဆိုနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ယှဉ်ပြိုင်ချင်တယ်ဆိုလည်း ယှဉ်တာပေါ့။ ဘောလုံးရိုက်တာလေး တစ်ခုကို ဘာတွေ အဲဒီလောက် အော်ကြီးဟစ်ကျယ် လုပ်နေတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးဆေးသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေဆဲပင်။ သူတို့၏ လှောင်ပြောင်မှုများကို သူက စိတ်ထဲပင် မထားပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဆူးရုယွဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ယဲ့ပုဖန်သည် သူမက သူ့ဘက်ကနေ ကာကွယ်ပေးနေသည်ကို မသိလေသလား။ ဘောလုံးကိုတောင် ထိအောင် မရိုက်တတ်ဘဲနှင့် သူများကို သွားပြိုင်ခြင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်ခွဲနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ယဲ့ပုဖန်... ဒါ မင်းပြောတာနော်"</p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောက်၏ စိတ်ထဲ၌ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ ယဲ့ပုဖန်က ဆွပေးရုံဖြင့် ကျော့ကွင်းထဲသို့ သက်ဆင်းလာလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့ပေ။ </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ အဆင့်ကို သူ စောစောက ကောင်းကောင်း မြင်ထားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ သူက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကစားလျှင်ပင် အကြိမ်တစ်ရာမက အနိုင်ရနိုင်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်တယ်... ကျုပ် ပြောတာ။ သခင်မလေးရှီးမန်း ပြောသလိုပဲလေ... ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံရဲတဲ့ သတ္တိ ရှိရမှာပေါ့။ မဟုတ်ရင် သခင်မလေးဆူးရဲ့ မိတ်ဆွေ ဖြစ်ဖို့ ဘယ်ထိုက်တန်ပါ့မလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ဂေါက်သီးရိုက်ရုံသက်သက်ဆိုရင်တော့ သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ မကောင်းဘူး။ အလောင်းအစားလေး ဘာလေး ထည့်ရရင် မကောင်းဘူးလား"</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီကျောက်က ယဲ့ပုဖန်ကို မကောင်းသော အကြံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ တကယ့် ရည်ရွယ်ချက်ပင်။ ကျင်ကျောက်ကဲ့သို့ပင် သူမသည်လည်း သူတို့ဘက်က အပြတ်အသတ် နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ယွီကျောက် ပြောတာ မှန်တယ်။ ပြိုင်ပွဲဆိုတာ ဆုလာဘ် ရှိမှပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိမှာလဲ" </p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောက်က ယဲ့ပုဖန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ "မင်း ကျုပ်နဲ့ အလောင်းအစား လုပ်ရဲလား"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ကာ "ပြောလေ... ဘာလောင်းချင်တာလဲ။ ကျင်သခင်လေး လောင်းရဲသရွေ့ ကျုပ်ကတော့ အဆင်သင့်ပါပဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီ... မင်း ရှုံးရင် ကျုပ်ရဲ့ ဖိနပ်ကို ပြောင်နေအောင် လျက်ပေးရမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောက်က သူ၏ ဖိနပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ဆူးရုယွဲ မျက်နှာ ပျက်သွားရသည်။ ဤလူနှစ်ဦးမှာ ယဲ့ပုဖန်ကို ပစ်မှတ်ထားနေကြပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ပြီ။</p> <p style="text-align:justify">"ကျင်သခင်လေး... ဒါက နည်းနည်းတော့ လွန်လွန်းမနေဘူးလား"</p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောက်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ကာ "ဒါက ကျွန်တော်တို့ ယောက်ျားချင်း ကိစ္စပါ။ သခင်မလေးဆူး ဝင်မပါပါနဲ့"</p> <p style="text-align:justify">သူက ယဲ့ပုဖန်ကို ပြန်ကြည့်ကာ "ဘယ်လိုလဲ... လောင်းရဲလား"</p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျား ရှုံးရင်ရော"</p> <p style="text-align:justify">"ကျုပ်က ရှုံးမယ် ဟုတ်လား"</p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောက်က အထင်သေးစွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူက အနှီ တောသားကို ရှုံးစရာ အကြောင်း လုံးဝ မရှိပေ။ </p> <p style="text-align:justify">"အလောင်းအစားဆိုတာ နှစ်ဖက် သဘောတူမှ ဖြစ်မှာလေ။ ကျုပ် ရှုံးရင် မင်း ကြိုက်တာ တောင်းဆိုနိုင်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူ၏ လက်ယာဘက် လက်ဝါးကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်ကာ "လူကို မရိုက်ရတာ ကြာလို့ လက်တွေက နည်းနည်း ယားနေတာနဲ့ အတော်ပဲ။ တကယ်လို့ ကျင်သခင်လေး ရှုံးရင် ကျွန်တော့်ကို ပါး အချက် ၅၀ ရိုက်ခွင့် ပေးမလား... ဘယ်လိုလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ပြဿနာ မရှိဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောက်သည် တစ်ဖက်လူ၏ တောင်းဆိုချက်က လွန်သည်ဟု ထင်သော်လည်း သူ ရှုံးလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။ ဂေါက်သီးရိုက်ရာတွင် ဤအသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း သူ့ကို ယှဉ်နိုင်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ ဆူးရုယွဲပင် သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ပါက ဂေါက်တံတောင် မကိုင်တတ်သော တောသားတစ်ယောက်က သူ့ကို မည်သို့ နိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify">ဆူးရုယွဲက "ဆရာယဲ့... ပြန်ပြီး စဉ်းစားပါဦး" ဟု အကြံပေးသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်မှာ သူမ၏ ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်သဖြင့် သူက ကျင်ကျောက်၏ ဖိနပ်ကို လျက်ပေးရမည့် မြင်ကွင်းကို သူမ မကြည့်ရက်နိုင်ပေ။ ထိုသို့ ဖြစ်သွားပါက အလွန်ပင် အရှက်ရစရာ ကောင်းလှပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် "သခင်မလေးဆူး ပြောတာ မှန်တယ်... ကျုပ် ပြန်စဉ်းစားရမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောက် မျက်နှာ ပျက်သွားကာ "ယဲ့ပုဖန်... မင်း ခုနကပဲ သဘောတူပြီးပြီလေ။ အခုမှ နောက်ဆုတ်လို့ မရဘူးနော်"</p> <p style="text-align:justify">"နောက်ဆုတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ကို (၁၀) မိနစ်လောက် အချိန်ပေးပါ။ အဲဒီ သင်ကြားရေး ဗီဒီယိုကို လေ့လာချင်လို့ပါ"</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီ... (၂၀) မိနစ်တောင် ပေးလိုက်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောက်က ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်ကာ စိတ်ထဲမှ ယဲ့ပုဖန်ကို အရူးတစ်ယောက်ဟု ဆဲရေးနေမိသည်။ ဂေါက်သီးရိုက်ခြင်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်မှ ရနိုင်သည့် အတတ်ပညာ ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူကိုယ်တိုင်ပင် ငယ်စဉ်ကတည်းက ကြိုးစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု ဤလူက ဗီဒီယို ကြည့်ရုံဖြင့် သူ့ကို ယှဉ်မည်ဟု ဆိုနေခြင်းမှာ စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက် မက်နေခြင်းသာ ဖြစ်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆူးရုယွဲလည်း စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ ဤမျှ ထူးချွန်သော ဆေးပညာရှင် တစ်ဦးက အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ မိုက်မဲသော လုပ်ရပ်ကို လုပ်ရသနည်း။ ဂေါက်သီးရိုက်ခြင်းကို ချက်ချင်း လေ့လာပြီး ချက်ချင်း ပြိုင်ခြင်းမှာ မည်သို့မျှ အလုပ်မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆိုရင် အတည်ပဲနော်။ သခင်မလေးဆူး... ကျွန်တော်တို့အတွက် သက်သေအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးပါ။ (၁၀) မိနစ်နေရင် ပြိုင်ပွဲ စကြတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">သူက ဝန်ထမ်းဘက်သို့ လှည့်ကာ "ဒီဗီဒီယိုကို အမြန်ဆုံးနှုန်းနဲ့ ဖွင့်ပေးပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝန်ထမ်းကလည်း ယဲ့ပုဖန်မှာ အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်ဟု သတ်မှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူက သခင်မလေး၏ ဧည့်သည်ဖြစ်သဖြင့် မငြင်းရဲပေ။ သူသည် ရီမုဒ်ကို ယူကာ ဗီဒီယိုကို အမြန်ဆုံးနှုန်းဖြစ်သော ၃၂ ဆဖြင့် ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">တီဗွီဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ ပုံရိပ်များမှာ အလွန် လျင်မြန်စွာ ဖျတ်ခနဲ ဖျတ်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားကာ သာမန်လူ မခွဲခြားနိုင်လောက်အောင်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။ ရှီးမန်ယွီကျောက်နှင့် အခြားသူများကမူ လှောင်ပြုံး ပြုံးနေကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဤမျှ မြန်သောနှုန်းဖြင့် သူ ဘာကို မြင်နိုင်မည်နည်း။ သူကိုယ်သူ စူပါမင်းဟု ထင်နေပုံ ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်ကမူ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ့တွင် စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံ ရှိသဖြင့် ၃၂ ဆ နှုန်းမှာပင် နှေးနေသည် ဟုပင် ခံစားရသည်။ (၁၀) မိနစ် မပြည့်မီမှာပင် ဗီဒီယိုကို ကြည့်ရှုပြီးသွားကာ ဂေါက်သီးရိုက်ခြင်း၏ စည်းမျဉ်းများ၊ နည်းစနစ်များနှင့် လှုပ်ရှားမှုများကို သူ အလွတ်မှတ်မိသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ ကျင်ကျောက်ကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။ "ကဲ... အခု ပြိုင်ပွဲ စလို့ ရပြီ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save