Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၆၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">တစ်ချက်တည်းနှင့် </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">"ဆရာယဲ့... တကယ်ပဲ ပြိုင်မှာလားဟင်" ဆူးရုယွဲ၏ လေသံတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အရိပ်အယောင် ထင်ဟပ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤလောကထဲတွင် ကျင်လည်နေသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျင်ကျောက်၏ ဂေါက်သီးရိုက်နိုင်စွမ်းကို သူမ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ သူသည် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ကစားသမားတစ်ဦးနှင့် မခြားနားလှပေ။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ကျင်ကျောက်ကို အနိုင်ရရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိပါက ဂေါက်သီး တစ်ခါမှ မရိုက်ဖူးသည့် ယဲ့ပုဖန်အတွက်မူ ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">"ရပါတယ်... စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သင်ယူနိုင်စွမ်းက တော်တော်လေး မြင့်မားတယ်ဆိုတာ မကြာခင် သိရမှာပါ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ ဤနေရာ၌ မိမိကိုယ်မိမိ အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိနေသူမှာ သူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီကျောက်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ "ဟုတ်လို့လား..."</p> <p style="text-align:justify">"နင့်ကိုယ်နင် ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှု ရှိနေရင် ငါ့ကိုပါ အလောင်းအစားထဲ ထည့်လိုက်လေ"</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ အမြင်၌ အနှီ တောသားမှာ ဂေါက်သီး မရိုက်တတ်ဘဲနှင့် ဟန်ကိုယ်ဖို့ လျှောက်ပြောနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရတာပေါ့... သခင်မလေးရှီးမန်းက ကစားချင်တယ်ဆိုမှတော့ ခင်ဗျားကိုပါ ထည့်ပေးရမှာပေါ့" </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြန်မေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဘာလောင်းချင်လဲ"</p> <p style="text-align:justify">"နင် ရှုံးရင် တစ်ရက်တိတိ ငါ့ရဲ့ ခွေးအဖြစ် နေပေးရမယ်။ လည်ပတ်ကြိုး အစွပ်ခံပြီး ခွေးစာ စားရမယ့် ခွေးမျိုးပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">သူမ ပြောလိုက်စဉ် ရှီးမန်ယွီကျောက်၏ မျက်နှာပေါ်၌ ရက်စက်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ ယှက်သန်းသွားသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ ခြေရင်း၌ ယဲ့ပုဖန်က ခွေးတစ်ကောင်လို ဝပ်စင်းနေမည့် မြင်ကွင်းကို သူမ စိတ်ကူးယဉ်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ပြဿနာ မရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ဘက်ကလည်း အလောင်းအစားကို ထပ်တိုးချင်တယ်။ တကယ်လို့ ကျုပ် နိုင်ရင် ခင်ဗျားကို ပါးရိုက်ချက် (၁၀၀) ပေးရမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီကျောက်က ဝန်မလေးဘဲ ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ... ဒါဆိုရင် အတည်ပဲ။ သခင်မလေးဆူး… ကျွန်မတို့အတွက် သက်သေအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးပါဦး"</p> <p style="text-align:justify">ဆူးရုယွဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမအနေဖြင့် တားဆီး၍ မရတော့ဘဲ ဘေးမှသာ စောင့်ကြည့်ရန် ရှိတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "အလောင်းအစား အတည်ဖြစ်ပြီဆိုတော့ ဘယ်လိုကစားကြမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရိုးရိုးလေးပဲ... ဘောလုံးရိုက်ချက် အရေအတွက်ပေါ် မူတည်ပြီး တစ်နာရီအတွင်း ဘယ်သူက ကျင်းထဲကို အနည်းဆုံး အချက်နဲ့ ထည့်နိုင်မလဲ ဆိုတာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပြီလေ" ယဲ့ပုဖန် သဘောတူလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ အရင်စမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီကျောက်မှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ ထိုလူကို အရှက်ခွဲရမည့် အချိန် ရောက်ရှိလာချေပြီ။ သူမက ဂေါက်တံကို ကောက်ယူလိုက်ပုံမှာ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ သူမ၏ လက်ရည်မှာ ကျင်ကျောက်ကို မမီသော်လည်း အတော်အသင့်တော့ ရှိလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အေးဆေးစွာ ပြုံးလျက် "ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက် အရင်ရိုက်ကြလေ... ကျွန်တော်က နောက်ဆုံးမှပဲ ရိုက်တော့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီကျောက်သည် အခွင့်အရေးကို အမိအရယူကာ ဘောလုံးတင်သည့် နေရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမသည် ခြေဟန်လက်ဟန်ကို ချိန်ညှိကာ အဝေးရှိ ကျင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဂေါက်တံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">'ဖြောင်း' ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဂေါက်တံသည် ဖြူလွလွ ဘောလုံးကို တိတိကျကျ ထိမှန်သွားကာ လေထဲ၌ လှပသော စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံစံ ရေးဆွဲ၍ ကျင်းနှင့် မနီးမဝေးတွင် ကျဆင်းသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းလိုက်တဲ့ ရိုက်ချက်ပဲ"</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ ကိုယ်ရံတော်များက တစ်ပြိုင်နက် လက်ခုပ်တီးကာ အားပေးကြသည်။ ဆူးရုယွဲမှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိသည်။ ဤအခြေအနေအရ ယဲ့ပုဖန် နိုင်ရန်မှာ မျှော်လင့်ချက် မရှိသလောက်ပင်။</p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောက်ကလည်း ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် သူ၏ ဂေါက်တံကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ "ဒုတိယ အချက်ကိုတော့ ငါပဲ ရိုက်ပြမယ်"</p> <p style="text-align:justify">သူသည်လည်း ဘောလုံးတင်သည့် နေရာသို့ သွားကာ အာရုံကို စုစည်းလိုက်သည်။ သူ၏ ရပ်နေပုံနှင့် ဂေါက်တံကို ကိုင်ထားပုံမှာ အလွန်ပင် တင့်တယ် လှပလှပြီး ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ကစားသမားတစ်ဦးနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။ ထို့နောက် သူက ဂေါက်တံကို ကျော့ရှင်းစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">'ဘန်း...'</p> <p style="text-align:justify">ကျယ်လောင်ပြတ်သားသော အသံနှင့်အတူ ဘောလုံးမှာ လွင့်ထွက်သွားကာ ကျင်းနှင့် နှစ်စင်တီမီတာပင် မဝေးသော နေရာသို့ ကျဆင်းသွားသည်။ ဤအဆင့်မှာ တကယ့်ကို အံ့မခန်းလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အားနာပါတယ်... ကျုပ်ကတော့ အစွမ်းပြသလို ဖြစ်သွားပြီ"</p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောက်၏ မျက်နှာတွင် မောက်မာသော အမူအရာ တစ်ခု ရှိနေသည်။ သူ၏ ဘဝတွင် ဂုဏ်ယူ ဝံ့ကြွားနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ဤဂေါက်သီးရိုက်ခြင်းပင်။ </p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူက နှမြောတသဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါကာ "ဒီဂေါက်တံက လက်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီးပဲ... မဟုတ်ရင် ဘောလုံးက ဒီထက်တောင် ပိုဝေးသွားနိုင်သေးတယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါတောင် တော်တော်လေး ကောင်းနေပါပြီ... ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အဆင့်အတန်းနီးပါး ရှိတယ်" ဟု ရှီးမန်ယွီကျောက်က ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ပျော်ရုံသက်သက် ကစားတာပါ... ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါနဲ့... မစ္စတာယဲ့ကတော့ မရိုက်ရသေးဘူးနော်။ သူက ကျွန်တော့်ကိုတောင် ကျော်တက်သွားဦးမလား မသိဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ပြောပြီးနောက် သူက ယဲ့ပုဖန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "မစ္စတာယဲ့... ခင်ဗျား အလှည့်ရောက်ပြီနော်"</p> <p style="text-align:justify">ဆူးရုယွဲက တားချင်သော်လည်း ယခုအခါ အလွန် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ပြောမည့် စကားများကို ပြန်လည် မျိုသိပ်ထားလိုက်ရသည်။ ရှီးမန်ယွီကျောက်က လှောင်ပြောင်လျက် "ဟုတ်တယ်... မစ္စတာယဲ့ရဲ့ အစွမ်းကို ကျွန်မတို့ကို ပြပါဦး"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ကာ ဂေါက်တံကို ကောက်ယူလိုက်သော်လည်း သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်ပင် သာမန်ဆန်လွန်းလှပြီး ပစ္စည်းထမ်းလာသော အလုပ်သမား တစ်ယောက်၏ ပုံစံနှင့် ပို၍ တူနေသည်။ ရှီးမန်ယွီကျောက်နှင့် ကျင်ကျောက်တို့မှာ သူ အရှက်ကွဲမည့် မြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့နောက်က လူအချို့ကလည်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသည်။ "ဘုရားရေ... ဒီတောသားက အခြေခံ အမူအရာတောင် မသိဘဲနဲ့ သခင်မလေးကို သွားပြီး စိန်ခေါ်ရဲတယ်ပေါ့။ ဒါက ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ် တူးနေတာပဲ မဟုတ်လား"</p> <p style="text-align:justify">"ဒီလောက် မိုက်မဲတဲ့လူမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။ အခုမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်ခွဲတယ်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ငါ သိတော့တယ်။ သူ့ခေါင်းထဲမှာ ရေတွေပဲ ပြည့်နေတာ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ငါ လောင်းရဲတယ်... သူ (၁၀) ချက်အတွင်း ကျင်းထဲဝင်အောင် မရိုက်နိုင်ဘူး။ တကယ်လို့ သူ (၁၀) ချက်အတွင်း သွင်းနိုင်ရင် ငါ အဲဒီဘောလုံးကို အစိမ်းလိုက် စားပြမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဘေးလူများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဘောလုံးတင်သည့် နေရာသို့ သွားကာ ဂေါက်တံကို နှစ်ကြိမ်ခန့် ဝှေ့ယမ်းကြည့်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တောင့်တင်းနေဆဲပင်။</p> <p style="text-align:justify">ကျင်ကျောက်က လှောင်ပြောင်လျက် "မစ္စတာယဲ့... စောစောက ဗီဒီယို ကြည့်တာ သိပ်ပြီး မထိရောက်ဘူး ထင်တယ်နော်။ ထပ်ပြီး လေ့လာဦးမလား"</p> <p style="text-align:justify">"မလိုပါဘူး... ခင်ဗျားတို့ကို အနိုင်ယူဖို့ ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ"</p> <p style="text-align:justify">ပြောပြီးနောက် ယဲ့ပုဖန်က လှုပ်ရှားမှု အားလုံးကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ခဏမျှ အာရုံခံလိုက်ပြီးနောက် ဂေါက်တံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤအခိုက်အတန့်၌ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အရှိန်အဝါများမှာ ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်ပင် တိကျပြတ်သားပြီး ကျော့ရှင်းလှပသွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">'ဖြောင်း' ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဂေါက်သီးလေးမှာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားကာ လှပသော စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံစံ ရေးဆွဲပြီးနောက် ကျင်းအတွင်းသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လှပ ကျော့ရှင်းသော အချက်ပင်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်၌ ဂေါက်ကွင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကာ လူတိုင်းမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြရသည်။ ကျင်ကျောက်နှင့် ရှီးမန်ယွီကျောက်တို့မှာ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်မတတ် အံ့သြသွားကြရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">အစက ဘာမှ မဟုတ်သလို နေခဲ့သော ဤလူက တစ်ချက်တည်းနှင့် ကျင်းစိမ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ချက်တည်းနှင့် ကျင်းစိမ်ခြင်း ဆိုသည်မှာ သူတို့အတွက် စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နိုင်သော အရာပင်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကံကောင်းလွန်းမှသာ ကြုံတွေ့ရတတ်သည့် အခြေအနေ ဖြစ်သည်။ သို့သော် တောသားမှာ ဂေါက်သီး မရိုက်တတ်ဘဲနှင့် ဗီဒီယို ခဏလေး ကြည့်ရုံမျှဖြင့် မည်သို့ ဤမျှ တိကျနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify">ဆူးရုယွဲသည် ယဲ့ပုဖန် အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ယခု ရလဒ်ကြောင့် အံ့အားသင့်နေမိသည်။ ယဲ့ပုဖန်က ဂေါက်တံကို ချလိုက်ကာ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်၍ ကျင်ကျောက်၏ လေသံကို အတုခိုးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အားနာပါတယ်... ကျုပ်လည်း သိပ်ပြီး မရိုက်တတ်လို့ပါ။ ဒီဂေါက်တံက လက်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီးပဲ... မဟုတ်ရင် ဒီထက်တောင် ပိုကောင်းတဲ့ ရလဒ် ထွက်လာနိုင်သေးတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယင်းစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှီးမန်ယွီကျောက်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ကြည့်ရဆိုးသွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"တောက်... တစ်ချက်တည်းနဲ့ ကျင်းထဲဝင်နေတာကို ဒီထက် ပိုကောင်းချင်သေးတယ် ဟုတ်လား။ ဒီထက် ပိုကောင်းအောင် ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ... အပိုတွေ ပြောလွန်းတာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ရှီးမန်ယွီကျောက်၏ လက်အောက်ခံ တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဒါ ကံကောင်းတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီတောသားက ကံမကောင်းဘူးဆိုရင် ငါ အဲဒီဘောလုံးကို အစိမ်းလိုက် စားပြမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူ့ကို လှည့်ကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။ "စောစောက မင်းပဲ ပြောတာလေ... ငါ (၁၀) ချက် အတွင်း ကျင်းထဲသွင်းနိုင်ရင် ဘောလုံးကို စားမယ်ဆိုတာ။ အခု မင်းရဲ့ ကတိကို တည်ရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီ မဟုတ်လား"</p> <p style="text-align:justify">"ငါ..." </p> <p style="text-align:justify">ထိုလူမှာ စကားပင် မထွက်နိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဝက်အသည်းရောင် သန်းသွားကာ ပါးစပ်ပိတ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ဤစကားကြောင့် ကျင်ကျောက်လည်း သတိဝင်လာကာ ယဲ့ပုဖန်၏ အချက်မှာ ကံကောင်းမှုသက်သက်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မစ္စတာယဲ့... ခင်ဗျားရဲ့ ကံက တော်တော်လေး ကောင်းတာပဲ။ ဒီတစ်ပွဲတော့ ကျုပ်တို့ အရှုံးပေးလိုက်ပါမယ်။ နောက်တစ်ပွဲမှာလည်း ဒီလို ကံကောင်းပါစေဦးလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ကံကောင်းတာ ဟုတ်လား... ဒါက ကျုပ်ရဲ့ အရည်အချင်းပဲ။ ကျုပ် ခုနက ပြောပြီးပြီလေ... ကျုပ်ရဲ့ သင်ယူနိုင်စွမ်းက တော်တော်လေး မြင့်မားတယ်လို့"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆိုရင် ဒုတိယပွဲ စကြတာပေါ့" ရှီးမန်ယွီကျောက်က မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ဂေါက်တံကို ဆွဲ၍ ဘောလုံးတင်သည့် နေရာသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save